Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орта ғасырлық Рим-католик шіркеуінде бірнеше Тур қаласындағы кеңестер өткен, себебі бұл қала христиандықтың ежелгі орталығы саналған және Франциядағы маңызды жерлердің бірі болып есептелген.
In the medieval Roman Catholic church there were several Councils of Tours, that city being an old seat of Christianity, and considered fairly centrally located in France.
Тур кеңесі 461
Бұл кеңесті Тур епископы Перпетус Галлия дін қызметкерлерінің дүниеге құмарлығы мен сараңдығын жою үшін шақырған еді. Ренн епискобы Афиний 461 жылы Турдың бірінші кеңесіне қатысты. Канондарға соңғы қол қойған Мансуэтус, episcopus Brittanorum ("бритондықтардың епископы" [Арморикада]) болды. Бурж епискобы Лео, Ле-Манс епискобы Виктуриус және тағы үш адам да қатысты.
The Council was called by Perpetuus, Bishop of Tours, to address the worldliness and profligacy of the Gallic clergy. Athenius, Bishop of Rennes, took part in the First Council of Tours in AD 461. The last to sign the canons was Mansuetus, episcopus Brittanorum ("bishop of the Britons" [in Armorica]). Also in attendance were Leo, Bishop of Bourges, and Victurius of Le Mans,
and three others.
Тур кеңесі 567
Бреттон епископтары Евфроний епископ Бреттон шіркеуінің билігінде екенін мәлімдегендіктен қатысудан бас тартты. Қатысқандардың арасында Шартр епископы Халетрик те болды. Екінші жиында киелі орынның қақпалары ашық болуы керек екені шешілді, осылайша сенімділер кез келген уақытта құрбандық алтаріна дұға етуге баруға мүмкіндік алады (IV канон); үйленген епископ әйелін әпкесі сияқты қарауы керек (XII канон). Ешбір дін қызметкері немесе монах төсегін екінші біреумен бөліспеуі керек еді; монахтар жеке немесе екі орындық жатақтарда емес, ортақ жатақханада болуы керек еді, онда екі немесе үш адам кезекпен оянып, қалғандарына оқып беруі керек (XIV канон). Ешбір әйелге монастырь аумағына кіруге рұқсат етілмеді, егер біреу әйелдің кіргенін көріп, оны дереу шығармайтын болса, ол қауымнан шеттетілуі керек еді (XVI канон). Үйленген дін қызметкерлері, дьякондар мен субдьякондар әйелдерін қызметшілермен бірге ұйықтатуы керек, ал өздері бөлек ұйықтауы керек, егер олардың біреуі әйелімен ұйықтағаны анықталса, ол бір жылға қауымнан шеттетіліп, қарапайым адамға дейін төмендетілуі керек еді (XIX канон). Сонымен қатар, кеңесте галло-римдіктердің кейбір ата-бабаларға табыну салты әлі де сақталып келе жатқаны айтылды. XXII канонға сәйкес, осы амалдарға қатысқандар қасиетті тағамды қабылдаудан және шіркеуге кіруден тыйым салынады. Париж Королдығының епископтары, әсіресе, меровингтердің ішкі соғыстарын қаржыландыру үшін шеткері аймақтардағы шіркеу мүліктерін тартып алуына алаңдады. Кеңес Рождество мен Эпифания арасындағы уақыттың барлығын мерекелік кезеңнің бөлігі деп жариялады, осылайша Рождествоның он екі күні немесе Рождество уақыты пайда болды.
The Breton bishops declined to attend, as Bishop Eufronius claimed authority over the Breton church. Among those who did attend was Chaletricus of Chartres. At the Second, it was decreed that the sanctuary gates were to remain open so that the faithful might at any time go before the altar for prayer (canon IV); a married bishop should treat his wife as a sister (canon XII). No priest or monk was to share his bed with someone else; and monks were not to have single or double cells, but were to have a common dormitory in which two or three were to take turns in staying awake and reading to the rest (canon XIV). If a monk married or had familiarity with a woman, he was to be excommunicated from the church until he returned penitent to the monastery enclosure and thereafter underwent a period of penance (canon XV). No woman was to be allowed to enter the monastery enclosure, and if anyone saw a woman enter and did not immediately expel her, he was to be excommunicated (canon XVI). Married priests, deacons and subdeacons should have their wives sleep together with the maidservants, while they themselves slept apart, and if anyone of them were found to be sleeping with his wife, he was to be excommunicated for a year and reduced to the lay state (canon XIX). The council also noted that some Gallo Roman customs of ancestor worship were still being observed. Canon XXII decreed that anyone known to be participating in these practices was barred from receiving communion and not allowed to enter a church. The bishops of the Kingdom of Paris were particularly concerned about the Merovingian practice of seizing ecclesiastical properties in outlying areas in order to fund their internecine wars. The Council proclaimed that the entire period between Christmas and Epiphany should be considered part of the celebration, creating what became known as the twelve days of Christmas, or Christmastide.
Тур кеңесі 813
813 жылы Тур қаласында өткен кеңесте дін қызметкерлерінің уағыздарын рустика романа тілінде (халықтың түсінетін қарапайым латын тілі) немесе теодиска (неміс) тілінде айтуға шешім қабылданды. Бұл классикалық латыннан өзгеше, қарапайым халықтың енді түсіне алмайтын жалпы халыққа түсінікті латын тілі еді. Бұл латын тілінен ерекшеленетін француз тілінің алғашқы ресми мойындалуы болды.
A Council of Tours in 813 decided that priests should preach sermons in rusticam romanam linguam (rustic romance language) or Theodiscam (German), a mention of Vulgar Latin understood by the people, as distinct from the classical Latin that the common people could no longer understand. This was the first official recognition of an early French language distinct from Latin.
Тур кеңесі 1054
Бұл кеңес Евхаристияның мәніне қатысты туған дауға байланысты шақырылды. Оны папаның өкілі Хилдебранд, кейіннен папа Григорий VII басқарды. Беренгар Турский сенімді мойындау арқылы, нан мен шараптың киялыданғаннан кейін шын мәнінде Мәсіхтің денесі мен қаны екенін жариялады.
This council was occasioned by controversy regarding the nature of the Eucharist. It was presided over by the papal legate Hildebrand, later Pope Gregory VII. Berengar of Tours wrote a profession of faith wherein he confessed that after consecration the bread and wine were truly the body and blood of Christ.
Тур кеңесі 1060
Өзінің туысқан әйелдеріне үйленген ерлер, немесе туысқандарымен адалсыздық жасаған әйелдер, егер оларды тастауға немесе тәубе етуге бас тартса, сенушілер қауымынан қуылды және шіркеуден шығарылады (IX-канон).
Those men who marry their kinswomen, or those women who keep an unchaste correspondence with their kinsman, and refuse to leave them, or to do penance, shall be excluded from the community of the faithful, and turned out of the church (canon IX).
Тур кеңесі 1163
Соборға дейін Клерволық Джеффри Парижде Папа Александрмен кездесіп, оның ізашары Бернардты қасиетті деп жариялауды сұрады. Папа сол кезде көптеген ұқсас өтініштер болғандықтан, осы мәселені кейінге шегерді. Соборда Томас Бекет тағы бір Кентербери архиепископы, корольмен қиындықтарға тап болған Анзельмді қасиетті деп жариялауды өтінді. Александр Бекетке осы мәселе бойынша провинциялық кеңес өткізуге рұқсат берді, бірақ Англияға оралғаннан кейін Бекет бұл мәселені көтермеген секілді. Қабылданған жарлықтардың арасында симония, шіркеулер мен рухани мүліктің жеке тұлғаларға сатылуы, сондай-ақ Тулузадан Францияның оңтүстігіне тараған еретикалық секталарға қатысты мәселелер қарастырылды. IV канон бойынша, дін қызметкерлері соңғы тыныс беру рәсімін өткізгені үшін немесе жерлеу рәсімін басқарғаны үшін ешқандай сыйлық қабылдамауы керек.
Shortly before the council, Geoffrey of Clairvaux met Pope Alexander in Paris to request the canonization of Geoffrey's predecessor, Bernard. The Pope deferred at the time due to the many like requests he had received. At the council, Thomas Becket requested that Anselm of Canterbury, another Archbishop of Canterbury who had had difficulties with a king, be canonized. Although Alexander authorized Becket to hold a provincial council on the matter, upon his return to England, Becket seems not to have pursued the matter. Among the decrees were those addressing simony, the sale of churches and ecclesiastical goods to laymen, and heretical sects spreading over southern France from Toulouse. Canon IV forbid any priest to accept any gratuity for administering Last Rites or presiding at a burial.