Кіріспе

Функционалдық іш ауруы синдромы (ФФБС), созылмалы функционалдық іш ауруы (СФБА) немесе орталықтан медиацияланған іш ауруы синдромы (ОМАП) – кем дегенде алты айдан бері сақталып келе жатқан, асқазан-ішек жүйесінің жұмысымен байланысы анық емес және күнделікті әрекеттерді шектеуге алып келетін іш ауруы синдромы. Бұл жағдай тұрақты, немесе үнемі қайталанумен сипатталады. Тамақтану немесе дефекациямен байланысты симптомдардың болмауы функционалдық іш ауруы синдромын ішек синдромы (IBS) және функционалдық диспепсия сияқты басқа функционалдық асқазан-ішек ауруларынан ерекшелендіреді. Функционалдық іш ауруы синдромы – органикалық немесе құрылымдық патологиямен байланысты емес функционалдық асқазан-ішек бұзылысы. Бұл синдромның механизмдері туралы теорияларға төменгі деңгейдегі модуляциядағы өзгерістер, жұлынның арқа мүйізінің орталық сезімталдығының жоғарылауы, висцеральді ауырсыну сигналдарының күшеюі және орталық күшею жатады. Функционалдық іш ауруы синдромының диагнозы клиникалық көріністер мен диагностикалық критерийлерге сүйенеді. Дұрыс диагноз қою үшін толыққанды клиникалық анамнез алу қажет. Органикалық ауруларды жоққа шығару үшін диагностикалық тексерулер тек ескерту белгілері болған жағдайда ғана жүргізілуі керек. Функционалдық іш ауруы синдромының дифференциалдық диагнозында басқа да функционалдық асқазан-ішек бұзылыстары қарастырылады. Функционалдық іш ауруы синдромын емдеудің белгілі бір әдісі жоқ. Дәрігер мен науқас арасындағы жақсы қарым-қатынас сияқты жалпы шаралар пайдалы. Антидепрессанттар басқа функционалдық асқазан-ішек бұзылыстарын емдеу үшін жиі қолданылады және функционалдық іш ауруы синдромын емдеуде де тиімді болуы мүмкін. Психологиялық араласулар, оның ішінде түрлі терапия түрлері де көмектесе алады. Функционалдық іш ауруы синдромының нақты таралуы белгісіз болғанымен, зерттеулер Солтүстік Америкада халықтың 0,5%-2% құрайтынын көрсетеді. Бұл синдром әйелдерде ерлерге қарағанда жиі кездеседі және көбінесе өмірдің төртінші онжылдығында пайда болады.

Белгілері мен симптомдары

Функционалдық іш ауруы синдромы жиі немесе созылмалы асқазан ауруымен және күнделікті әрекеттемелердің төмендеуімен сипатталады. Ауырсыну тұрақты, дерлік үнемі немесе үнемі қайталануы мүмкін. Ауырсыну тамақтанумен немесе дефекациямен байланысты емес. Әдетте, функционалдық іш ауруы синдромында іш ауруының деңгейі көбінесе өзгермейді, көп бөлігі уақытта ең жоғары деңгейде сезіледі. Функционалдық іш ауруы синдромы жиі гинекологиялық немесе зәр жолдарымен байланысты деп саналатын созылмалы ауырсыну сияқты қосымша соматикалық белгілерді сезіну және хабарлауға бейімділікпен бірге жүреді. Функционалдық асқазан-ішек жолының бұзылыстары (АІЖБ) – бұл органикалық немесе құрылымдық патологиялардың (мысалы, ойық жаралар, қабыну, ісіктер немесе массалар) болмағанда, ішек жүйесінің бұрыс жұмыс істеуінен туындаған қайталанатын және созылмалы асқазан-ішек симптомдарымен сипатталатын жиі кездесетін медициналық жағдайлар.

Механизм

Функционалдық ішек ауруы синдромынан туындайтын ауырсыну төмендеу модуляциясындағы өзгерістер, арқалық жүйке мүйізінің орталық сезімталдануы, ішек ауырсыну сигналдарының шеткершілік күшеюі және, соңында, орталық күшею салдарынан туындайды деп саналады. Мысалы, Ішек-қарын синдромымен (ІҚС) ауыратын адамдардың шамамен үштен бірі симптомдарының жедел инфекциядан кейін пайда болғанын хабарлайды; бұл құбылыс инфекциядан кейінгі ІҚС (PI IBS) деп аталады. PI IBS тұрақты түрде төмен деңгейлі қабыну инфильтратының болуымен байланысты. Теория бойынша, бұл қабыну инфильтрациясы шеткершілік рецепторлардың сезімталдығы мен қабылдау аймағының ұлғаюына әкеледі, соңғысы бұрын белсенді емес ноцицепторларды тарту арқылы және оларды қозу арқылы гипералгезияны тудырады.

Эпидемиология

Деректердің жетіспеуі және функционалдық іш ауруы синдромын басқа кең таралған функционалдық асқазан-ішек ауруларынан, мысалы, IBS және функционалдық диспепсиядан ажыратудағы әдістемелік қиындықтарға байланысты, аурудың эпидемиологиясы толыққанды түсініксіз. Дегенмен, функционалдық диспепсия немесе IBS-ке қарағанда, функционалдық іш ауруы синдромы көбінесе сирек кездеседі деп есептеледі. Бұл жағдай әйелдерде ерлерге қарағанда жиірек кездеседі (3:2), ал аурудың таралуы өмірдің төртінші онжылдығында ең жоғары деңгейге жетеді.