Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық доп ойыны, жарысқа қатыспайтын, Карачи маңындағы аудан.
Japanese ball game, non competitive
the neighborhood of Karachi
(蹴鞠) – Хэйан (794–1185) және Камакура (1185–1333) кезеңдерінде Жапонияда танымал болған спорттық ойын. Ол "keepie uppie" немесе "hacky sack" ойынына ұқсайды. Ойын елорда Киотода және оның айналасындағы Кинкиде (Кансай аймағы) танымал болды, және уақыт өте келе аристократиядан самурайлар мен чоннин класына тарады. Қазіргі кезде кемари негізінен Кансай аймағындағы Синто ғибадатханаларында маусымдық шара ретінде ойналады, ал ойыншылар Хэйан кезеңінде сарай ақсүйектері күнделікті киім ретінде киетін "каригину" (狩衣) деп аталатын костюм киеді. Кемаридің ең алғашқы дәлелі – 644 жылғы "Нихон Шокиде" жазылған жазба, бірақ бұл теория даулы. 644 жылы ханзада Нака но Оэ мен Накатоми но Каматари, кейіннен Тайка реформасын бастаған, "打鞠" деп сипатталған доп ойыны ойнап дос болады, бірақ бұл кемари емес, таяқпен хоккейге ұқсас ойын болуы мүмкін. Кемари (蹴鞠) сөзінің ең сенімді құжаттамалық дәлелі Хэйан дәуірінің ортасында жазылған "Хончо гацурё" (本朝月令) деп аталатын жылдық шара туралы жазбада кездеседі. Жазба бойынша, 701 жылдың мамыр айында кемари ойыны өткізілген. Кемари ХI ғасырда, Хэйан дәуірінің соңында (794–1185) дворяндар арасында танымал болды, ал ХІІ ғасырда Фудзивара но Наримичи (藤原成通) және Нанба Ёрисуке (難波頼輔) кемари шеберлері ретінде аты шықты. Фудзивара но Наримичи кемари дағдыларын жақсарту үшін Кумано Хонгу Тайшаға 50-ден астам рет барып дұға етті және Сусанооға арналған ғибадатхананың алдында "уширо мари" (後ろ鞠, артқа қарай соққан доп) деп аталатын кемари тәсілін көрсетті. Бұл әдіс – өкшемен допты ұстап тұру. Сенгоку дәуірінде (1467–1615) сумо танымал болды және кемари төмендеді, бірақ Эдо дәуірінде (1683–1868) ол Кинайда (Кансай аймағы) чоннин класы ойнаған ойын ретінде қайта танымал болды.
(蹴鞠) is an athletic game that was popular in Japan during the Heian (794–1185) and Kamakura period (1185–1333). It resembles a game of keepie uppie or hacky sack. The game was popular in Kyoto, the capital, and the surrounding Kinki (Kansai region), and over time it spread from the aristocracy to the samurai class and chōnin class. Nowadays, kemari is played as a seasonal event mainly at Shinto shrines in the Kansai region, and players play in a costume called kariginu (:ja:狩衣), which was worn as everyday clothing by court nobles during the Heian period. It is often said that the earliest evidence of kemari is the record of 644 CE in the Nihon Shoki, but this theory is disputed. In 644, Prince Naka no Ōe and Nakatomi no Kamatari, who later initiated the Taika Reforms, became friends during a ball game described as "打鞠", but it may have been a hockey like ball game using a cane instead of kemari. The earliest reliable documentary evidence of the word kemari (蹴鞠) is found in a record of an annual event called Honchō gatsuryo (:ja:本朝月令) written in the middle of the Heian period. According to the records, a kemari games were played in May 701. Kemari became popular as a game for the nobility in the late Heian period (794–1185) in the 11th century, and in the 12th century, Fujiwara no Narimichi (:ja:藤原成通) and Nanba Yorisuke (:ja:難波頼輔) gained fame as masters of kemari. Fujiwara no Narimichi had made more than 50 visits to the Kumano Hongū Taisha to pray that his kemari skills would improve, and he had performed the kemari feat known as a ushiro mari (後ろ鞠, backward ball) in front of the shrine where Susanoo was enshrined. This technique is a keepie uppie performed on the heel. In the Sengoku period (1467–1615), sumo became popular and kemari declined, but in the Edo period (1683–1868) it became popular again as a game played by chōnin class in the Kinai (Kansai region).
Сипаттама
Бұл бәсекелестікке жатпайтын спорт түрі. Кемаридің мақсаты – бір допты ауада ұстап тұру, барлық ойыншылар осыған бірлесіп тырысады. Ойыншылар қолдары мен қолдарын қоспағанда, дененің кез келген бөлігін пайдалана алады: бас, аяқ, тізе, арқа және ережелерге байланысты, шынтақтарын допты жоғары ұстау үшін қолданады. Мари деп аталатын доп бұғы терісінен жасалады, түктері ішкі жағына, ал сыртқы жағы терімен қапталған. Допқа пішін беру үшін арпа дәндері салынады. Тері қалыптасқаннан кейін, дәндер алынып тасталады, сосын жылқы терісімен тігіледі. Допты тепкен ойыншы мариаши деп аталады. Жақсы мариаши қабылдаушыға допты басқаруды жеңілдетеді және оны ауада ұстауды оңайлату үшін жұмсақ қозғалыспен жібереді. Кемари 6-7 метрлік тегіс алаңда ойналады. Қазіргі заманғы ойыншылардың киімдері Хэйан дәуіріндегі киімдерге ұқсас, оларға қара қанатты бас киім кіреді. Бұл киім kariginu (狩衣) деп аталады және сол кезде танымал болған.
It is a non competitive sport. The object of Kemari is to keep one ball in the air, with all players cooperating to do so. Players may use any body part with the exception of arms and hands: their head, feet, knees, back, and depending on the rules, elbows to keep the ball aloft. The ball, known as a mari, is made of deerskin with the hair facing inside and the hide on the outside. The ball is stuffed with barley grains to give it shape. When the hide has set in this shape, the grains are removed from the ball, and it is then sewn together using the skin of a horse. The one who kicks the ball is called a mariashi. A good mariashi makes it easy for the receiver to control the mari, and serves it with a soft touch to make it easy to keep the mari in the air. Kemari is played on a flat ground, about 6–7 meters squared. The uniforms that the modern players wear are reminiscent of the clothes of the Heian period and include a crow hat. This type of clothing was called kariginu (:ja:狩衣) and it was fashionable at that time.