Лондонның оңтүстігіндегі Сент-Джордж Филдс аймағы: тарихы, римдік қоныстану іздері, батпақты жерлердегі тұрғын үйлер және көлік жолдары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Джорджс-Филдс – Англияның оңтүстік Лондонындағы Саутварк ауданының бір бөлігі болған.
St George's Fields was an area of Southwark in south London, England.
Тарих
Бастапқыда бұл аймақ Темзаның оңтүстік жағының ажыратылмаған бөлігі болды, ол төменгі, ауыл шаруашылығына жарамсыз сазды жерлерді құрады. Римдіктердің осы жерді басып алғандығына куәліктер бар. Ламбет батпағындағы сияқты, қоныс батпақ жерлерде көтерілген жолдармен салынған. Бұл, әдетте, жазғы тұрақ болған, себебі қыс айларында жер су астында қалатын. 715 жылға дейін Бермондсиде монастырь болғандығы мәлім. Бермондси, болжам бойынша, басқа жерлерге қарағанда құрғақ және биік жатқан. Бұл аймақ патшаның жеке меншігіне кірген. 1082 жылы "Анналь Монстери де Бермундезия" бойынша, Альвин Бала Киелі Құтқарушыға арналған монастырь құруға патшалық рұхсат алды, бұл бұрынғы монастырь орнында салынған болуы мүмкін. 1086 жылы монастырь Клюни желісіне, Ла-Шарите-сюр-Луардағы Әйіргі Святой Мария Приоратының құрамына кірді. Бермондси Приораты кейіннен өздерінің негізгі манорына жақын жердегі қосымша мүліктерді сатып алды. Аймақ өзінің атын жақын орналасқан Мартир Георгий шіркеуінен алған, ол Бермондси Аббаттығының жылнамасына сәйкес, 1122 жылы Томас Ардерн және оның ұлы Томаспен құрылған. Ардерн отбасының кішкентай меншігі жоғары көше мен "ескі" Кент көшесінің (қазіргі Табард көшесі) қиылысында орналасқан; бұл 1086 жылдан кейін Кентербериден алынған болуы мүмкін. Бұл, қазіргі Стайн және Уотлинг көшелері деп аталатын римдік жолдардың тоғысында пайда болған шағын ауыл болған деуге болады. 1122 жылы бұл да Ардерндермен бірге Бермондси Приоратына сыйға тартылды, сонымен қатар осы аумақта орналасқан Мартир Георгий шіркеуі де берілді. Приор/Аббат ректорларды Реформацияға дейін және оның таратылуына дейін тағайындады.
Originally the area was an undifferentiated part of the south side of the Thames, which was low lying marshland unsuitable even for agricultural purposes. There is evidence of Roman occupation. As at Lambeth Marsh, the settlement was built on raised through roads over the marsh lands. These were likely summer residences, for in winter the land was under water. A monastery is known to have existed at Bermondsey before 715 AD. Bermondsey is likely to have been a higher, drier spot in an otherwise marshy area. The area was part of the king's demesne. In 1082, according to the "Annales Monasterii de Bermundeseia", Alwinus Child obtained a royal license to found a monastery dedicated to St Saviour, most likely on the site of the earlier one. In 1086, the monastery became part of the Cluniac network under the Priory of St Mary's of La Charité sur Loire. Bermondsey Priory later acquired additional properties neighbouring their home manor. The area takes its name from the nearby Church of St George the Martyr, which according to the Annals of Bermondsey Abbey was founded by Thomas Ardern and Thomas his son in 1122. The small de Ardern family property occupied the corner of the junction of the high street and "old" Kent street (now Tabard Street); presumably this had been acquired from Canterbury after 1086. It may have been a hamlet that had developed at what is the junction of the Roman roads now known as Stane Street and Watling Street. This too was given to Bermondsey Priory in 1122 by the Arderns along with the church of St George the Martyr which is in that precinct. The Rectors were appointed by the Priory/Abbey until the Reformation changes and its dissolution.
Саффолк ордасы
1479 жылы Уильям Брэндон Маршалси сотының маршалы, демек, Маршалси түрмесінің де маршалы болып тағайындалды. Брендондар Корольдік сот түрмесіне де билік етті. Сол кезде түрмелер жекеменшік кәсіпорындар ретінде пайда табу үшін жұмыс істеді, борышкерлер мен сот процесін күтіп отырғандарға мәжбүрлеп жатқан орын болды. Олар сарайдағы ықпалдылығын арттырған сайын, Брендондар байып, үлкен сарай салып алу үшін Аббаттан жоғары көшенің батыс жағындағы жерлерді сатып алды. Оның ішінде, әсіресе, Моултон Клоуз, қазір Императорлық соғыс мұражайының маңындағы Джеральдин Мэри Хармсворт паркі орналасқан. Үй Брэндон Плейс деп аталды. Чарльз Брэндон, еркек әулеттің соңғы өкілі, 1510 жылы граф-маршал, ал 1514 жылы Суффолк герцогы атанды; ол 1516 жылы Генрих VIII-нің қарындасына үйленді. Содан кейін сарай Суффолк Плейс деп аталды. 1536 жылы Чарльз 1522 жылы жаңа өркендеу стилінде қайта салынған Суффолк Плейсті Генрих VIII патшаға Страндтағы Норвич сарайының орнына берді. 1536 жылдың маусымында Бермондси аббаттығы монастырларды таратудың бір бөлігі ретінде өз жерін патшаға "табыстауға" мәжбүр болды: осылайша ол енді жоғары көшеден батысқа қарайғы аббаттың барлық иелігіне ие болды. Генрих VIII 1537 жылы бұл ғимаратты Джейн Сеймур патшайымға сыйлады. Патшаның жаңа патшалық аң аулау паркін құруды жоспарлағаны болжамдалады, ал Брэндон сарайы оның резиденциясы ретінде қызмет етуі керек еді. Алайда, патшайым Эдуард VI дүниеге келгеннен кейін туғаннан кейінгі асқынулар салдарынан қайтыс болғаннан кейін ол жобаға қызығуын жоғалтқан сияқты.
In 1479 William Brandon was appointed Knight Marshal of the Marshalsea Court, and therefore, of Marshalsea prison. The Brandons also came to control the King's Bench Prison. Prisons, at that time, were run as private concerns for profit, as a sort of forced lodging for debtors and those awaiting trial. As they became more prominent at court the Brandons grew wealthier and acquired from the Abbey parts of the western side of the high street to create a large mansion. and grounds including, notably, Moulton Close, which is now Geraldine Mary Harmsworth Park around the Imperial War Museum. The house became known as Brandon Place. Charles Brandon, the last of the male line, became Earl Marshal in 1510 and was created Duke of Suffolk in 1514; he married Henry VIII's sister in 1516. The mansion then became known as Suffolk Place. In 1536 Charles gave Suffolk Place, rebuilt by him in fine Renaissance style in 1522, to King Henry VIII in exchange for Norwich Palace on the Strand. Shortly after, in June 1536, Bermondsey Abbey was induced to "grant" its land to the king as part of the Dissolution of the Monasteries: hence he now owned all of the Abbey’s manor west of the high street. Henry VIII gave this building to Queen Jane Seymour in 1537. It appears that it was the king's intention to create a new royal hunting park and the Brandon mansion was to serve as its lodge. However, he seems to have lost interest in the project after the Queen died of post natal complications shortly after the birth of Edward VI.
Қаланың меншігі
Елді мекен тек он төрт жыл бойы патшаға тиесілі болды, өйткені 1550 жылы қала оны Эдуард VI үкіметінен, сондай-ақ бас көшенің шығыс жағындағы Кентербери елді мекенінен сатып алды. Абаттың қонысы "Патша қонысы" деп аталды. Бұл, әрине, корольдіктің ескі Саффолк үйінде болғандықтарына байланысты болды. 1550 жылғы жарғының шарттарымен бұл қаланың құзыретінен шығарылды. Ғимарат патшалық сарай болып қалды; 1554 жылы королева Мэри өзінің жаңа күйеуі, Испания королі Филипп II-мен бірге Лондонға сапар барысында түнеді. Саутворктегі қаланың құзыреті енді Ламбет және Бермондсимен шекаралар арқылы созылды. Бұл жерлер Bridge House Estates қорының есебінен төленді. Осы кезден бастап қала Сент-Джордж шіркеуінің пасторын тағайындай бастады, бұл дәстүр бүгінгі күнге дейін сақталып келеді. Уақыт өте келе кепкен Сент-Джордж далалары кең ашық шалғынды жерлерді құрады. Жаңару кезінде, Карл II Доверден Лондонға жол тартқанда, Лорд-мэр мен алдермендер патшаны Сент-Джордж даласында орнатылған үлкен шатыр астында тойлады, онда 1660 жылдың 29 мамырында патша қалаға кіруі алдында зор кеш өткізілді. Сэмюэл Пеппс пен Джон Эвелиннің айтуынша, алты жылдан кейін Сент-Джордж далалары кедей азаматтардың Лондонның Ұлы өртінен құтқара алған мүлкімен паналаған жерлерінің бірі болды. Бұл жер сонымен қатар ашық ауада уағыз айтушыларға да ұнады, оларға Лондонда уағыз айтуға рұхсат берілмеді.
The manor belonged to the Crown for only fourteen years, as in 1550 the City acquired it from Edward VI's government and also the Canterbury manor on the east side of the high street. The Abbot's manor became known as "The King's Manor". This was presumably because of the royal presence at the old Suffolk House. This had been specifically excluded from the City’s jurisdiction by clauses in the 1550 charter. The building remained a royal mansion; in 1554 Queen Mary stayed overnight with her new husband King Philip II of Spain as part of their progress to London. The City's jurisdiction in Southwark now stretched across from the various borders with Lambeth and Bermondsey. These lands were paid for through the use of the endowments of the Bridge House Estates. From this point the City nominated the Rector of St George's, as to the present day. The area having been over the course of time drained, St George's Fields, comprised broad open meadows. At the restoration, during Charles II's progress from Dover to London, the Lord Mayor and Aldermen feted the king under a large tent erected in St George's Fields, where on 29 of May 1660, a great banquet was held prior to the king's entering the City. According to Samuel Pepys and John Evelyn, six years later, St George's Fields were one of the places of refuge to which the poorer citizens retreated with such of their goods and chattels as they could save from the Great Fire of London. It also became a place much favoured by open air preachers, who were not allowed to hold forth in London.
Сент-Джордж соборы, Саутварк
Лондон-роудта католик шіркеуі болғанмен, жергілікті халықтың саны артып келе жатқандықтан, жаңа және әлдеқайда үлкен шіркеу қажет болды. Бұл аймақ Сент-Джордж даласы деп аталатындықтан және жаңа шіркеудің орны Сент-Джордж жолында болғандықтан, оны Англияның қамқоршысы қасиеттіге арнау ұсынылды. Оны Аугуст Пугин жобалаған, ол сонда үйленген, ол салынған кезде Англиядағы ең маңызды католик шіркеуі деп саналған. Онда шамамен 3000 адам отыруға болатын, ал ғимараттың ұзындығы 73 метр, ені 22 метр болған. Шіркеуді 1848 жылдың 4 шілдесінде епископ Вайсман салтанатты түрде ашты. Бұл мерекені атап өту үшін Папа Пий IX сыйлық ретінде алтын тостаған мен патень жіберді. Екі жылдан кейін Папа Пий IX ағылшын иерархиясын қалпына келтірді және Сент-Джордж шіркеуі жаңа Саутварк архиепископтығының Саутварк соборы ретінде таңдалды, ол бүкіл оңтүстік Англияны қамтыды. Келесі жарты ғасыр бойы Вестминстер соборының ашылуына дейін Сент-Джордж Лондондағы католик өмірінің орталығы болды. Собор ретінде ол ағылшындық Саутворк соборынан жарты ғасырдан астам бұрын салынған.
Although there had been a Catholic chapel at London Road a new and much larger church was required for an increasing local population. As the area is known as St George's Fields and the site of the new church was on St George's Road its dedication to England's Patron Saint was suggested immediately. It was designed by Augustus Pugin, who married there, being considered the most important Catholic church in England when it was built. It could seat about 3,000 persons, and the building was 240 feet long by 72 feet wide. The church was solemnly opened by Bishop Wiseman on 4 July 1848. To mark the occasion Pope Pius IX sent a golden chalice and paten as a gift. Two years later Pope Pius IX restored the English hierarchy and St George's was chosen as the diocesan church of St George's Cathedral, Southwark, of the new Archdiocese of Southwark, which was to cover the whole of southern England. For the next half century, until the opening of Westminster Cathedral, St George's was the centre of Catholic life in London. As a cathedral it actually predates by more than half a century that of the Anglican Southwark Cathedral.