1989 жылғы STS-28 ғарыш сапары: Қорғаныс министрлігінің миссиясы

Кіріспе

1989 жылы Қорғаныс министрлігі үшін америкалық экипажбен ғарышқа ұшу.

STS 28 – НАСА ғарыш кемесінің 30-шы миссиясы, АҚШ Қорғаныс министрлігіне арналған төртінші миссия және «Колумбия» ғарыш кемесінің сегізінші ұшуы. Миссия 1989 жылдың 8 тамызында ұшырылып, 1989 жылдың 13 тамызында Калифорния штатындағы Эдвардс әуе базасының 17-ші ұшу жолағына қонды. Бұл ұшу кезінде Жердің 81 орбитасын айналды. STS 28 сонымен қатар «Колумбияның» 1986 жылғы қаңтардағы STS 61 C миссиясынан кейінгі алғашқы ұшуы болды, ол «Челленджер» апатына дейін болған STS 51 L миссиясынан тікелей бұрынғысы еді. STS 28 миссиясының толыққанды мәліметтері құпия сақталады, бірақ жүк алғашқы SDS 2 байланыс спутнигі болған деген кең пікір бар. Миссия биіктігі аралығында болды. Миссия ресми түрде STS 28R деп тағайындалды, себебі бастапқы STS 28 белгісі 21-ші ғарыш миссиясы STS 51 J-ге тиесілі еді. Ол миссияның ресми құжаттарында STS 28 деп көрсетілген. STS 51 L миссиясы STS 33 деп белгіленгендіктен, STS 26-дан STS 33-ға дейінгі ұшулардың құжаттамасындағы R әрпі бір миссиядан екіншісіне қатысты деректерді шатастырмау үшін қажет болды.

Экипаждың отыру орындары

Орын Launch Landing Орынтар 1–4 Ұшу палубасында. Орынтар 5–7 Ортаңғы палубада. S1 Шоу Шоу S2 Ричардс Ричардс S3 Адамсон Браун S4 Листма Листма S5 Браун Адамсон

Миссияның қысқаша мазмұны

Космикалық шаттл Колумбия (OV 102) 1989 жылғы 8 тамызда Флоридадағы Кеннеди ғарыш орталығының 39-шы ұшыру кешеніндегі 39-шы ұшыру алаңынан ұшып кетті. Ұшыру сағат 8:37:00 EDT-де болды. STS-28 миссиясы барысында Колумбия екі спутникті: USA 40 және USA 41 орбитаға шығарды. Бастапқы хабарламалар бойынша, STS-28-нің негізгі жүгі – Advanced KH 11 фотоэлектрондық барлау спутнигі болды. Кейінгі есептер мен спутниктік бақылаулар USA 40 спутнигінің екінші буын Satellite Data System (SDS) ретрансляторы екенін көрсетті, бұл STS-38 және STS-53 миссияларында ұшырылғандарға ұқсас. Бұл спутниктердің конструкциясы LEASAT спутниктерімен бірдей болды және басқа шаттл миссияларында да осылай орналастырылды. Миссия адам бас сүйегінің алғашқы рет ғарышқа ұшуын белгіледі, ол «Детальный 469 екінші мақсатының» негізгі бөлігі болды, сондай-ақ In-flight Radiation Dose Distribution (IDRD) эксперименті ретінде белгілі болды. Бұл NASA/DoD бірлескен эксперименті ғарышқа ұшу кезінде сәулеленудің адам бас сүйегіне қалай енетінін зерттеуге арналған. Әйел бас сүйегі тінді бейнелейтін пластик матрицаға орналастырылып, он қабатқа бөлінді. Бас сүйегінің қабаттарына жүздеген термолюминесцентті дозиметрлер орнатылды, олар сәулелену деңгейін әртүрлі тереңдікте тіркеді. Бұл эксперимент STS-36 және STS-31 миссияларында да қатысты және барлық үш миссияда шаттлдың ортаңғы палубасындағы шкафтарда орналастырылды, әртүрлі орбиталық бұрыштарда сәулелену деңгейін тіркеді. Ұшу кезінде экипаж реакциялық басқару жүйесіндегі (RCS) бір қозғалтқышты ақаулық белгілерінен кейін өшірді. Ұшу кезінде RCS жылытқышы да істен шықты. STS-28 миссиясынан кейін жүргізілген талдаулар қайта кіру кезінде термоқорғау жүйесінің (TPS) жоғары қызуына тап болды, бұл көлік құралының айналасындағы турбулентті плазма ағынына ерте көшуден туындады. Толық есепте бұл мәселенің себебі – ілгектік толтырғыш материал екені анықталды. Бұл материал 2005 жылы STS-114 миссиясы кезінде, Колумбия апатынан кейін шаттлдың ғарышқа қайта оралу миссиясы барысында алынып тасталған материалмен бірдей болды. Шаттлдың температурасын сезетін SILTS инфрақызыл камерасы осы миссияда Колумбияға екінші рет ұшып келді. Цилиндр тәрізді құрылғы және орбиталық аппараттың тік қанатшасындағы қара плиткалар орбиталық аппараттың артқы жағынан көрінетін беттердегі термодинамикалық жағдайды картаға түсіруге арналған бейнелеу жүйесін қамтыды. Айырықша жағдай, камера Колумбияның сол қанатына қарады, ол апатты соңғы ұшу кезінде қызып кеткен плазмадан зардап шекті, қанатты және кейіннен орбиталық аппаратты жойды. SILTS жүйесі өшірілгенге дейін тек алты миссияда қолданылды, бірақ құрылғы Колумбияның өмірінің соңына дейін сақталды. Колумбияның термоқорғау жүйесі Challenger жоғалып кеткеннен кейін және STS-28 миссиясы арасында Discovery және Atlantis сияқты конфигурацияға жаңартылды, көптеген ақ LRSI плиткалары салмақты және айналым уақытын қысқарту үшін иілгіш оқшаулау жамылғыларымен ауыстырылды. STS-28 миссиясында тағы бір шағын өзгеріс – Колумбияның атын жүк бөлімшесінің есіктерінен фюзеляжға көшіру болды, бұл орбитада оны оңай тануға мүмкіндік берді. Колумбия 1989 жылғы 13 тамызда сағат 9:37:08 EDT-де Калифорния штатындағы Эдвардс әуе базасына 5 күн, 1 сағат, 0 минут және 8 секундқа созылған миссиядан кейін қонды. Қону кезінде дөңгелектердегі салмақ сенсорларындағы бағдарламалық қатеге байланысты экипажқа қону жолағына мүмкіндігінше жұмсақ қонуды тапсырды. Бұл нұсқау 154 түйінге дейін қону жылдамдығына әкелді, бұл шаттл бағдарламасының барлық миссиялары арасындағы ең төменгі көрсеткіш және орбиталық аппараттың тоқтау жылдамдығынан сәл жоғары болды.

Space Shuttle Columbia (OV 102) lifted off from Pad 39B, Launch Complex 39 at Kennedy Space Center, Florida, on August 8, 1989. The launch took place at 8:37:00 a. m. EDT. During STS 28, Columbia deployed two satellites: USA 40 and USA 41. Early reports speculated that STS 28's primary payload was an Advanced KH 11 photo reconnaissance satellite. Later reports, and amateur satellite observations, suggest that USA 40 was instead a second generation Satellite Data System (SDS) relay, similar to those likely launched on STS 38 and STS 53. These satellites had the same bus design as the LEASAT satellites deployed on other shuttle missions, and were likely deployed in the same fashion. The mission marked the first flight of a human skull, which served as the primary element of "Detailed Secondary Objective 469", also known as the In flight Radiation Dose Distribution (IDRD) experiment. This joint NASA/DoD experiment was designed to examine the penetration of radiation into the human cranium during spaceflight. The female skull was seated in a plastic matrix, representative of tissue, and sliced into ten layers. Hundreds of thermoluminescent dosimeters were mounted in the skull's layers to record radiation levels at multiple depths. This experiment, which also flew on STS 36 and STS 31, was located in the shuttle's mid deck lockers on all three flights, recording radiation levels at different orbital inclinations. During the flight, the crew shut down a thruster in the reaction control system (RCS) after receiving indications of a leak. An RCS heater also malfunctioned during the flight. Post flight analysis of STS 28 discovered unusual heating of the thermal protection system (TPS) during re entry, caused by an early transition to turbulent plasma flow around the vehicle. A detailed report identified protruding gap filler as the likely cause. This filler material was the same material that was removed during a spacewalk during STS 114, the Space Shuttle's post Columbia disaster Return to Flight mission, in 2005. The Shuttle Lee side Temperature Sensing (SILTS) infrared camera package made its second flight aboard Columbia on this mission. The cylindrical pod and surrounding black tiles on the orbiter's vertical stabilizer housed an imaging system, designed to map thermodynamic conditions during reentry, on the surfaces visible from the top of the tail fin. Ironically, the camera faced the port wing of Columbia, which was breached by superheated plasma on its disastrous final flight, destroying the wing and, later, the orbiter. The SILTS system was used for only six missions before being deactivated, but the pod remained for the duration of Columbias career. Columbia's thermal protection system was also upgraded to a similar configuration as Discovery and Atlantis in between the loss of Challenger and STS 28, with many of the white LRSI tiles replaced with felt insulation blankets in order to reduce weight and turnaround time. One other minor modification that debuted on STS 28 was the move of Columbia's name from its payload bay doors to the fuselage, allowing the orbiter to be easily recognized while in orbit. Columbia landed at Edwards Air Force Base, California, at 9:37:08 a. m. EDT on August 13, 1989, after a mission lasting 5 days, 1 hour, 0 minutes, and 8 seconds. Because of a software glitch with the weight on wheels sensors installed on the landing gear, the crew was instructed to touch down on the runway as softly as possible. This instruction resulted in a touchdown airspeed of 154 knots, the slowest of the entire Shuttle program by a wide margin and barely above the Orbiter's stall speed.