Діни киім: Коп (плавиаль) – діни ғұрыптарда жамылатын манта, көкірек бөлігінен бекітіледі. Англикан дінбасылары мен лаик миссионерлері қолданады. Морс жақасы әсем.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Діни киім, діни киім.
Religious garment
the religious garment
Коп (pluviale ("жаңбыр жамылғысы") немесе cappa ("каппа")) – алдыңғы жағы ашық және көкірек тұсында лентамен немесе қысқышпен бекітілетін литургиялық ұзын мантия немесе плащ. Ол кез келген литургиялық түсте болуы мүмкін. Копты Англикан шіркеуінің кез келген дәрежедегі дін қызметкерлері және белгілі бір жағдайларда рұқсат алған мирян дін қызметкерлері кие алады. Егер оны епископ киетін болса, көбінесе митрамен бірге тағылады. Қысқыш, көбінесе әсем әшекейленген, морс деп аталады. Көркем өнерде періштелер жиі коп киген күйінде бейнеленеді, әсіресе ерте Голланд суреттерінде.
A cope (pluviale ("rain coat") or cappa ("cape")) is a liturgical long mantle or cloak, open at the front and fastened at the breast with a band or clasp. It may be of any liturgical colour. A cope may be worn by any rank of the Anglican clergy, and by licensed lay ministers on certain occasions. If worn by a bishop, it is generally accompanied by a mitre. The clasp, which is often highly ornamented, is called a morse. In art, angels are often shown wearing copes, especially in Early Netherlandish painting.
Тарих
Алғашқы кезде діни қызметкерлер киген кебіннің сипаты көп өзгерген жоқ. Ол жартылай дөңгелек пішінде немесе басқа материалдан жасалатын. Екі киім де православиелік фелонионға ұқсас. Қазіргі копелерде капот жоқ. Кейбір ерте үлгілерде үшбұрышты капот болған, ол процессия кезінде басты қорғау үшін жасалған, бірақ уақыт өте келе ол қалқан тәрізді кестемен ауыстырылды, кейде шеттері немесе шашақтарымен әшекейленген. 8-9 ғасырлардағы суреттерде бейнеленген ерте шашубльдерде капот стилі бар, бұл шашубль мен копенің ортақ тегі болғанын көрсетеді. Галлияда кукулла (капюшон) деп аталатын нәрсе Кассинес монахтары үшін каппа деп аталғаны анықталды. Бұл сөз Алькуиннің хаттарында да бірнеше рет кездеседі. Алькуин өзіне жіберілген казуланы әрқашан миссада киюді ниеттенгенін екі рет айтқан, бұл сол кездегі мұндай киімдер материалдары мен құрылысы бойынша ерекше литургиялық емес екенін, бірақ олар иесінің таңдауы бойынша ғибадатханаға арналғанын, оны кәдімгі киімі ретінде де қолдануға болатынын көрсетеді. Казуланың литургиялық мамандану процесі салыстырмалы түрде ертерек аяқталды, ал тоғызыншы ғасырдың соңына дейін казула жасаушы өз еңбегін миссалық киімге немесе күнделікті сыртқы киімге арнағанын жақсы білген болуы мүмкін. Бірақ каппа немесе копе жағдайында бұл мамандану кезеңі әлдеқайда кейінірекке созылды. 801 жылы Сент-Рикьердегі инвентаризацияда кездесетін екі жүз каппа немесе копе, 831 жылы олардың саны 377-ге дейін өсті, олар жай ғана шапандар деп саналды, көбінесе қарапайым материалдан жасалған және жалпы киімге арналған. Олардың хорға қолданылуы, әсіресе қыс мезгілінде, діни қызметте әдептілік пен салтанаттылықты арттырады деп есептелген болуы мүмкін. 831 жылы Сент-Рикьер шотының бірі қоңыр түсті және алтынмен кестеленген деп айтылған. Бұл, әрине, билеушінің кигенін білдіреді, бірақ оның әлі де киелі киім ретінде қарастырылғанын дәлелдей алмайды. Шын мәнінде, Эдмунд Бишоптың тұжырымдарына сәйкес, ол дәлелдерді бірінші болып мұқият тексерген, тек он екінші ғасырда ғана бай материалдан жасалған копе шіркеудің рәсімдерінде кеңінен қолданыла бастады, сол кезде ол канторлардың ерекше киімі ретінде қарастырылды. Дегенмен, сол кезде де киіміне сәнді копе киген діни қызметкерлердің кез келгені, тіпті шашын қырқызуға дайын болған адам да кие алатын. "Каппа-скиссаның орнына, сол тігілмеген копе орта ғасырдың соңында синодтар мен жарлықтарда дін қызметкерлеріне қайта-қайта бұйырылды".
There has been little change in the character of the cope since it was first worn by the clergy. It was made of a semicircular piece of silk or other material, its shape distinguishing it from the chasuble, which had straight edges sewn together in front. Both garments are similar in form and origin to the Orthodox phelonion. Modern copes no longer have a hood. Some early examples feature a triangular hood, which was intended to protect the head during processions, but over time the hood it came to represented by a shield shaped piece of embroidery that sometimes adorned with a fringe or tassel. Early chasubles depicted in 8th and 9th century drawings, have a primitive style of hood, suggesting that the cope and the chasuble had a common origin. establishes that what in Gaul was styled cuculla (cowl) was known to the Cassinese monks as cappa. Moreover, the word occurs more than once in Alcuin's correspondence, apparently as denoting a garment for everyday wear. When Alcuin twice observes about a casula which was sent him, that he meant to wear it always at Mass, this suggests that such garments at this date were not distinctively liturgical owing to anything in their material or construction, but that they were set aside for the use of the altar at the choice of the owner, who might equally well have used them as part of his ordinary attire. In the case of the chasuble the process of liturgical specialization was completed at a comparatively early date, and before the end of the ninth century the maker of a casula probably knew quite well in most cases whether he intended his handiwork for a Mass vestment or for an everyday outer garment. But in the case of a cappa or cope, this period of specialization seems to have been delayed until much later. The two hundred cappae or copes which appear in a Saint Riquier inventory in the year 801, a number increased to 377 by the year 831, were thought to be mere cloaks, for the most part of rude material and destined for common wear. It may be that their use in choir was believed to add to the decorum and solemnity of the Divine Office, especially in the winter season. In 831 one of the Saint Riquier copes is specially mentioned as being of chestnut colour and embroidered with gold. This, no doubt, implies use by a dignitary, but it does not prove that it was as yet regarded as a sacred vestment. In fact, according to the conclusions of Edmund Bishop, who was the first to sift the evidence thoroughly, it was not until the twelfth century that the cope, made of rich material, was in general use in the ceremonies of the Church, at which time it had come to be regarded as the special vestment of cantors. Still, an ornamental cope was even then considered a vestment that might be used by any member of the clergy from the highest to the lowest, in fact even by one who was only about to be tonsured. "instead of the cappa scissa, the same cope not sewn up, is again and again enjoined on the clergy by synods and statutes during the late Middle Ages."
Католик шіркеуі
Осының барлық түрлі формаларында плащ (коп) өзінің мәні мен пішінін едәуір өзгерткен жоқ. Плащ – діни қызметкерлердің барлық дәрежесінде литургиялық шараларда киетін киім, бірақ ол діни қызметкер мен оның қасиетті қызметшілері қасиетті жаралыны тойлау кезінде ешқашан киілмейді. Паптық жоғары жаралыда плащты "көмекші діни қызметкер" – жаралыны өткізетін епископқа көмектесетін діни қызметкер – киеді. Сарум рәсімінде хор мүшелеріне де әр түрлі уақытта плащ (коп) тағайындалған. 30 қараша 1952 жылғы жарлық cappa magna-ның ұзындығын шамамен жартысына дейін қысқартуды бұйырды. 1969 жылғы "Кардиналдардың, епископтардың және кіші прелаттардың киімдері, атақтары және гербтері туралы нұсқаулықта" былай делінген:
Under all these different forms the cope has not substantially changed its character or shape. The cope is a vestment for processions worn by all ranks of the clergy when assisting at a liturgical function, but it is never worn by the priest and his sacred ministers in celebrating the Mass. At a Pontifical High Mass the cope was worn by the "assistant priest," a priest who assists the bishop who is the actual celebrant. In the Sarum Rite, the Cope was also prescribed for members of the choir at various times. of 30 November 1952 decreed that the train of the cappa magna should be shortened by about half, from The 1969 "Instruction on the Dress, Titles and Coats of arms of Cardinals, Bishops and Lesser Prelates" laid down that:
cappa magna, әрқашан күміссіз, енді міндетті емес; оны тек Римнен тыс жерлерде, өте ерекше салтанатты жағдайларда ғана қолдануға болады. Ол 1969 жылға дейінгі литургиялық кітаптарға сәйкес тойлауларда ғана қолданылады, мысалы, 2009 жылы Мәсіх Патшасының Жоғарғы Діни қызметкері институтының диакондары тағайындалған кезде. Иерусалимнің латын патриархы күміспен астарланған қысқы каппаны қолданады, өйткені ол 1852 жылғы Османдық фирманы – қасиетті жердегі діни орындарға қамқорлық жасайтын әртүрлі діни топтар арасындағы нәзік қарым-қатынасты реттейтін күрделі және өзгермейтін ережелерге бағынады. Бұл аномалия ең айқын Рождество қарсаңында Бейтлехемдегі түн ортасындағы жаралы кезінде көрінеді.
The cappa magna, always without ermine, is no longer obligatory; it can be used only outside of Rome, in circumstances of very special solemnity. It is hardly ever used, except in celebrations according to pre 1969 liturgical books, as when deacons of the Institute of Christ the King Sovereign Priest were ordained in 2009. The Latin Patriarch of Jerusalem uses the ermine lined winter cappa, because he is bound by the complex and unalterable rules of the Status quo, an 1852 Ottoman firman which regulates the delicate relations between the various religious groups that care for the religious sites in the Holy Land. This anomaly is most evident at the Midnight Mass on Christmas Eve in Bethlehem.
Англикандық Қауымдастық
Англия шіркеуінің ең алғашқы «Ортақ дұғалар кітабында» жамылғыны пайдалануды жалғастыру көзделген. 1549 жылғы ағылшын реформасынан кейінгі «Дұғалар кітабында» қасиетті тағам кезінде дін қызметкері «киім немесе жамылғы» киюі керек екені нақты көрсетілген. Әсіресе ағылшын кафедральдық соборларында дін қызметкерінің немесе епископтың қасиетті тағам кезінде жамылғы киюі жиі кездесетін. Қазіргі Англикан қауымдастығында жамылғы киюге болады. Оқырмандар сияқты мирян дін қызметкерлеріне белгілі жағдайларда жамылғы киюге рұқсат етіледі, сондай-ақ дін қызметкерлері үшін епархиялық шараларда жамылғы кию дәстүрі бар. Кентберри архиепискобы монархтың тәж кию рәсімі кезінде жамылғы киеді. Елизавета II Вестминстер аббаттығының канондарына тәж кию сыйлығы ретінде әсем жамылғылар жиынтығын сыйға берді.
The earliest Book of Common Prayer of the Church of England contemplated the continued use of the cope, with the post English Reformation 1549 Prayer Book specifying that the priest at Holy Communion should wear "a vestment or cope". It was common, particularly in English cathedrals, for the priest or bishop to wear a cope for Holy Communion. In the contemporary Anglican Communion, the cope can be worn. Lay ministers, such as readers, are permitted to wear copes on certain occasions, and it is also a tradition for clergy to wear copes on diocesan occasions. A cope is worn by the Archbishop of Canterbury during the coronation of the Sovereign. Queen Elizabeth II presented a set of ornate copes to the Canons of Westminster Abbey as a coronation gift.
Лютерандық конфессиялар
Көптеген лютеран дінге жататын шіркеулерде көпек әдетте тек процессиялар мен Құдай қызметтерінде (таңғы және кешкі дұғалар) киіледі. Америкадағы Евангелистік лютеран шіркеуінде епископ, қасиетті тамақтандыру рәсімін басқармайтын кезде көпек киеді. Норвегия және Дания шіркеулерінде көпек тек епископтардың пайдалануына арналған. Лютеран шіркеуінің дін қызметкерлері оны жиі кимейді, бірақ соңғы онжылдықтарда оның қолданылуы артқан. Швеция шіркеуінде епископтар көпекті митра, скипетр және кеуде кресімен бірге үнемі киеді. Көпек дін қызметкерлері үшін де салтанатты және рәсімдік жағдайларда, мысалы, крещение, үйлену және жерлеу рәсімдерін өткізгенде киілуі мүмкін. Епископтар мен дін қызметкерлері көпекті евхаристиялық киім ретінде кимейді, оның орнына екеуіне де альба тағайындалады.
The cope is usually worn only for processions and services of the Divine Office (morning and evening prayers) in most Lutheran denominations. In the Evangelical Lutheran Church in America, a cope is usually worn by the bishop when not serving as the presiding minister at Holy Communion. In the Church of Norway and the Church of Denmark the cope is reserved for use by bishops. It is infrequently worn by clerics in the Lutheran Church–Missouri Synod or other Lutheran denominations, although its use has increased in recent decades. In the Church of Sweden, bishops regularly wear the cope together with a mitre, crosier and pectoral cross. A cope can also be worn by priests on solemn and ceremonial occasions, such as when presiding over baptisms, weddings and funerals. Copes are not worn as a eucharistic vestment by either bishops or priests, when the chasuble is instead prescribed for both.
Университеттер
Кембридж университетінің академиялық киімінің бір бөлігі ретінде, ақ түсті жүнмен жиектелген, ішкі жағы жүнмен астарланған және кең жағалы каппа клауза деп аталатын, қызыл түсті өте жұқа матадан тігілген шапан қолданылады. Бұл шапан бұрын діни ғылым докторының ресми киімі болған, бірақ қазір вице-канцлер дәреже тағайындаған кезде киетін ресми киімге айналған. Профессорлар, дипломдық комиссия төрағалары мен олардың орынбасарлары жоғары докторлық дәреже алуға үміткерлерді ұсыну кезінде де осындай шапан киеді. Кейп киімі қолданылатын тағы бір орын – Оңтүстік университеті (АҚШ), онда шапан шеті жүнмен әшекейленген.
As part of academic dress, the University of Cambridge uses a cope known as a cappa clausa, made of scarlet superfine cloth with the cowl lined and the cape opening edged with white fur. This was once the congregation robe of a Doctor of Divinity, but has now come to be the Vice Chancellor's official congregation dress when conferring degrees. Professors, chairs of degree boards, and their deputies also wear a cope presenting candidates for higher doctoral degrees. The only other place that uses a cope is the University of the South (United States), where the cape hem is edged in fur.