Критхия шайбасы (1915) – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ғалипол операциясының қанды шайқасы. Британдық әскерлердің сәтсіз шабуылы, аз ғана аумақ үшін күрес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Крития жүзімдігі шайқасы (1915 жылдың 6-13 тамызы) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Галлиполи жорығы аясында болған шайқас. Бұл бастапқыда Галлиполи түбегіндегі Геллесте британдықтардың тамыз айындағы шабуылға назарды аудару мақсатындағы шағын әрекет ретінде жоспарланған еді. Алайда, британдық қолбасшы, бригадир-генерал Х.Э. Стрит, ешқандай нәтиже бермеген және қанды шайқастар сериясын ұйымдастырды, нәтижесінде "Жүзімдік" деп белгілі болған шағын аумаққа қол жеткізді.
The Battle of Krithia Vineyard (6–13 August 1915) was fought during the Gallipoli Campaign during the First World War. It was originally intended as a minor British action at Helles on the Gallipoli peninsula to divert attention from the imminent launch of the August Offensive, but instead, the British commander, Brigadier General H. E. Street, mounted a futile and bloody series of attacks that in the end gained a small patch of ground known as "The Vineyard".
Кіріспе
Геллестегі британдық VIII корпустың алғашқы қолбасшысы, генерал-лейтенант Эйлмер Хантер Уэстон, соңғы Геллес шабуылы – Галли Яры шайқасынан кейін шілде айында түбекке кетіп қалды. Оның орнына генерал-лейтенант Фрэнсис Дэвис тамыз айының басында келді, бірақ Сувлаға жоспарланған шабуылдан және Анзактан шығудан Османдықтардың назарын аудару мақсатымен Анзак пен Геллестен басталатын бірнеше шабуылдар күтіліп тұрғандықтан ол әлі корпусқа басшылықты қабылдамаған еді. Осылайша, Геллес шабуылын VIII корпустың штаб бастығы, бригада генералы Х. Э. Стрит жоспарлап, жүргізді, ол Хантер Уэстонның шайқас стратегиясын жақсы меңгергенін көрсетті.
The original commander of the British VIII Corps at Helles, Lieutenant General Aylmer Hunter Weston, had departed the peninsula in July, following the last Helles offensive—the Battle of Gully Ravine. His replacement, Lieutenant General Francis Davies, arrived in early August but had not yet assumed command of the corps when a series of diversions were due to be launched from Anzac and Helles to divert Ottoman attention from the planned landing at Suvla and the break out from Anzac. Consequently, the Helles diversion was planned and conducted by the VIII Corps' chief of staff, Brigadier General H. E. Street, who proved himself an able student of Hunter Weston's battle strategy.
Шайқас
Артиллерияның жетіспеушілігіне байланысты шабуыл екіге бөлінді. 29-шы дивизияның 88-ші бригадасы (оң жақ қанатында 1/5-ші батальон, Манчестер полкінің қолдауымен) 6 тамыз күні түстен кейін шабуыл жасады, ал 42-ші (Шығыс Ланкашир) дивизиясының 125-ші және 127-ші бригадалары келесі күні таңертең шабуылға шықты. 52-ші (Төменгі Шотландия) жаяу әскер дивизиясы және 63-ші (Royal Naval) дивизиясы корпус резервінде болды. 88-ші бригаданың шабуылы Османдықтардың бірнеше траншеяларын басып алуға жетті, бірақ Османның 30-шы полкі қарсы шабуыл жасап, оларды қайтадан тартып алды. Британдықтар қайта шабуылдап, тағы да бірнеше окопты басып алды, алайда Османдықтар қайтадан қарсы шабуылға көшіп, оларды шығарып тастады. Британдықтар ешқандай жерді ұстай алмады және 88-ші бригада 42-ші (Шығыс Ланкашир) дивизиясынан 1905 адам, ал 52-ші (Төменгі Шотландия) дивизиясының 1/4-ші Корольдік шотландтық фюзилерлері, аумақтық күшінің жеке құрамынан Дэвид Росс Лаудер зардап шекті. 88-ші бригаданың және 42-ші дивизияның 125-ші және 127-ші бригадаларының алғашқы шабуылдарын қамтитын алғашқы 24 сағаттағы британдықтардың жоғалғандары 3469 адамды (134 офицер және 3335 қатарлы әскер) құрады. Ұрыстың барлық кезеңіндегі британдықтардың жалпы жоғалғандары 4000-нан асып кеткені мүмкін. Османдықтардың соғыс кезіндегі жоғалғандары шамамен 7500 адам деп есептелді. Лоун Пайндағы басқа айналдыруға келетін болсақ, шабуыл Османдық күштерін негізгі шабуылдан алшақтату мақсатына жете алмады. 7 тамыздың таңынан бастап полктер Хеллес түбінен Сари-Бейр жотасындағы негізгі майданға жіберілді.
Due to a shortage of artillery, the attack was split into two parts with the 88th Brigade of the 29th Division (with support on its right flank from the 1/5th Battalion, Manchester Regiment) attacking on the afternoon of 6 August while the 125th and 127th Brigades of the 42nd (East Lancashire) Division would attack early the following morning. The 52nd (Lowland) Infantry Division and the 63rd (Royal Naval) Division in Corps reserve. The 88th Brigade's attack managed to capture some Ottoman trenches, which were recaptured by the Ottoman 30th Regiment during a counter attack. The British attacked again and once more captured some trenches, but the Ottomans counter attacked again and drove them out. The British failed to hold any ground and the 88th Brigade reported casualties of 1,905 of the 42nd (East Lancashire) Division, and Private David Ross Lauder of the 1/4th Royal Scots Fusiliers, Territorial Force, of the 52nd (Lowland) Division. The British casualties in the first 24 hours of fighting, covering the original attacks of the 88th Brigade and the 125th and 127th Brigades of the 42nd Division, were 3,469 (134 Officers and 3,335 other ranks). The total British casualties for the duration of the battle were probably in excess of 4,000. The Ottoman casualties for the period of the battle were estimated to be around 7,500. As for the other diversion at Lone Pine, the attack failed to fulfill its goal of tying down the Ottoman reinforcements away from the main offensive. As early as the morning of 7 August, regiments were being dispatched from Helles to the main front in the Sari Bair range.