1834-1919 жылдар аралығындағы неміс кеден одағы: тарихы
Zollverein
Германдық кеден одағы (Zollverein) – 1834-1919 ж. неміс мемлекеттерінің тарифтік және экономикалық саясатын біріктірген одақ. Тарихы, мақсаты мен құрамы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германия мемлекеттерінің экономикалық одағы (1834–1919)
тарихи неміс кеден одағы
Economic union of German states (1834–1919)
the historical German customs union
Zollverein, немесе неміс кеден одағы – өз аумақтарындағы тарифтер мен экономикалық саясатты басқару үшін құрылған неміс мемлекеттерінің коалициясы. 1833 жылғы Zollverein келісімдерімен ұйымдастырылып, 1834 жылдың 1 қаңтарында ресми түрде құрылды. Дегенмен, оның негіздері 1818 жылдан бастап неміс мемлекеттері арасында түрлі кеден одақтарының құрылуымен қаланды. 1866 жылға қарай Zollverein құрамына көптеген неміс мемлекеттері кірді. Zollverein Германия Конфедерациясының (1815–1866) құрамына кірген жоқ. Zollverein құрылысы – тәуелсіз мемлекеттердің саяси федерация немесе одақ құрусыз толық экономикалық одақ құруының тарихтағы алғашқы мысалы болды. Кеден одағын құруға Пруссия жетекші күш болды. Австрия өте протекционистік сауда саясаты салдарынан, кедендік аумағын жеке Австрия, Венгрия және Галиция-Лодомерия аймақтарына бөлуге келмейтіндігінен, сондай-ақ принц фон Меттернихтің осы идеяға қарсылығынан Zollverein-нен тыс қалды. 1867 жылы Солтүстік Германия Конфедерациясы құрылған кезде Zollverein шамамен 500 000 шаршы километрді қамтыды және Швеция-Норвегия сияқты бірнеше неміс емес мемлекеттермен экономикалық келісімдер жасады. 1871 жылы Германия империясы құрылғаннан кейін, империя кеден одағының басқаруын өз мойнына алды. Алайда, империя құрамындағы барлық мемлекеттер 1888 жылға дейін Zollverein-ге кірген жоқ (мысалы, Гамбург). Керісінше, Люксембург Германия империясынан тәуелсіз мемлекет болғанымен, 1919 жылға дейін Zollverein-де қалып қойды.
The Zollverein , or German Customs Union, was a coalition of German states formed to manage tariffs and economic policies within their territories. Organized by the 1833 Zollverein treaties, it formally started on 1 January 1834. However, its foundations had been in development from 1818 with the creation of a variety of custom unions among the German states. By 1866, the Zollverein included most of the German states. The Zollverein was not part of the German Confederation (1815 1866). The foundation of the Zollverein was the first instance in history in which independent states consummated a full economic union without the simultaneous creation of a political federation or union. Prussia was the primary driver behind the creation of the customs union. Austria was excluded from the Zollverein because of its highly protectionist trade policy, the unwillingness to split its customs territory into the separate Austrian, Hungarian and Galician Lodomerian ones, as well as due to opposition of Prince von Metternich to the idea. By the founding of the North German Confederation in 1867, the Zollverein covered states of approximately , and had produced economic agreements with several non German states, including Sweden–Norway. After the founding of the German Empire in 1871, the Empire assumed the control of the customs union. However, not all states within the Empire were part of the Zollverein until 1888 (Hamburg for example). Conversely, though Luxembourg was a state independent of the German Empire, it remained in the Zollverein until 1919.
Өмірбаян
Ұрпақтар бойы аумақтар мен мемлекеттердің бөлінуі салдарынан 1790 жылдары Орталық Еуропадағы неміс тіліндегі Киелі Рим империясында шамамен 1800 кедендік кедергі болды. Тіпті Пруссия мемлекетінің өзінде 19 ғасырдың басында 67 жергілікті кедендік тәртіп пен тариф болды, олардың саны кедендік шекаралармен теңесті. Мысалы, Шығыс Пруссиядағы Кенигсбергтен Кельнге тауар жіберу үшін 80 рет тексеріліп, салық салынатын. Әрбір шекарадағы кедендік тексеру тауардың бастапқы нүктеден түпкілікті межеге дейінгі жолын баяулатып, әрбір бағалау пайданы азайтып, тауар бағасын қымбаттатып, сауданы тежеді. Франция Ресей, Австрия және Германия күштерінен құралған Екінші коалицияны жеңіп, Рейнге дейінгі аумақтарды жаулап алғаннан кейін, 1803 жылғы Медиатизация кезінде Германиядағы көптеген кішкентай мемлекеттер біріктірілді. Бұл Ерекше Императорлық Делегацияның Басты Қорытындысы деп те аталды (неміс тілінде – Hauptschluss der außerordentlichen Reichsdeputation, көбінесе Reichsdeputationshauptschluss деп аталады). Киелі Рим империясының қабылдаған соңғы маңызды заңы Орталық Еуропаның картасын, әсіресе оңтүстік-батыс аймақтарын қайта құрды. Рейхсхауптшлюс көптеген шіркеулік жерлерді секуляризациялауға және көптеген бұрынғы еркін императорлық аумақтарды, соның ішінде көптеген императорлық қалаларды үлкен көршілес мемлекеттерге қосуға (медиатизация) әкелді. Габсбургтер әулетінің оңтүстік-батыс Орталық Еуропадағы аумақтарының қысымды бөлігі француз экспансиясында аумақтарын жоғалтқан князьдар мен герцогтарға өтемақы ретінде берілді. Көптеген императорлық қалалар, императорлық аббаттықтар, шіркеулік мемлекеттер мен қалалар 1803 жылы медиатизацияланды немесе секуляризацияланды. 1806 жылы Киелі Рим империясы толық ыдырағаннан кейін, қалған кішкентай княздықтардың көпшілігі үлкен көрші мемлекеттерге қосылды. Тарихшылар Пруссияның Zollverein дамуындағы үш мақсатын анықтады: бірінші, Германиядағы Австрияның ықпалын жою үшін саяси құрал ретінде; екінші, экономиканы жақсарту үшін; үшінші, шағын мемлекеттердің экономикалық тәуелсіздігін азайта отырып, Германияны француз агрессиясына қарсы нығайту. Zollverein неміс өндірісіндегі ауыл шаруашылығы және қолөнер өнімдері үшін үлкен нарық құрды және салықтық тұрғыдан дұрыс экономикалық параметрлер бойынша сауданы біріктіруді ілгерілетуге көмектесті. Одақ мүше мемлекеттер арасындағы сауда және кедендік кедергілерді шектеуге тырысқанмен, ол сыртқы тұлғаларға қарсы протекционистік кедергілерді сақтап қалды. Экономикалық тарихшы Флориан Плоекльдің сөзіне сүйенсек, экономикалық тарихшылардың көпшілігі Пруссияның Zollverein құруға ынталандығының себебі кедендік әкімшілікте масштабты экономикаға қол жеткізіп, осылайша айтарлықтай фискалдық үнемдеуге қол жеткізу болды.
The splintering of territory and states over generations meant that by the 1790s in the German speaking Holy Roman Empire in Central Europe, there were approximately 1800 customs barriers. Even within the Prussian state itself, there were, at the beginning of the 19th century, more than 67 local customs and tariffs, with as many customs borders. To travel from Königsberg in East Prussia to Cologne, for example, a shipment was inspected and taxed about 80 times. Each customs inspection at each border slowed the shipment's progress from source to destination, and each assessment on the shipment reduced profit and increased the price of goods, dramatically stifling trade. When France defeated the Second Coalition, made up of Russian, Austrian and German forces, and annexed territories up to the Rhine, there was a general consolidation of the myriad of tiny states in Germany in the Mediatization of 1803. This was also called the Principal Conclusion of the Extraordinary Imperial Delegation (or, in German, Hauptschluss der außerordentlichen Reichsdeputation, usually called the Reichsdeputationshauptschluss). This last piece of major legislation enacted by the Holy Roman Empire re arranged the map of Central Europe, especially in the southwestern territories. The Reichshauptschluss resulted in the secularization of many ecclesiastical territories, and the so called mediatization, i. e. the annexation to larger neighboring territories, of many of the formerly free imperial territories, including most of the imperial cities. Considerable portions of the Habsburg family territories in southwestern Central Europe were "mediatized", or given as compensation, to the princes and dukes who had lost territories in the French expansion. Most of the imperial cities, imperial abbeys, and ecclesiastical states and cities were mediatized or secularized in 1803. With the final dissolution of the Holy Roman Empire in 1806, most of the remaining tiny principalities were annexed by larger neighbors. Historians have analyzed three Prussian goals in the development of the Zollverein: first, as a political tool to eliminate Austrian influence in Germany; second, as a way to improve the economies; and third, to strengthen Germany against potential French aggression while reducing the economic independence of smaller states. The Zollverein created a larger market for German made farm and handicraft products and promoted commercial unification under fiscally sound economic parameters. While the Union sought to limit trade and commercial barriers between and among member states, it continued to uphold the protectionist barriers against outsiders. According to economic historian Florian Ploeckl, the commonly accepted view among economic historians is that Prussia was motivated to create Zollverein in order to achieve economies of scale in customs administration, thus leading to substantial fiscal savings.
Бір жол ақысын төлеу жүйесіне алғашқы күш-жігер
Наполеон дәуірінде Рейнландта экономикалық біртүтастыққа жасалған тырабыстар әртүрлі нәтижелер берді. Рейн конфедерациясы және Наполеон Франциясының басқа да серіктес құрылымдары еуропалық саудада автономияға қол жеткізуге тырысты. 1806 жылға қарай, Наполеон I Еуропадағы гегемониясын бекітуге ұмтылғанда, Континенттік жүйе еуропалық тауарлар үшін кеңінен дамыған отандық нарыққа бірлескен күш-жігерді ұсынды. Дегенмен, Континенттік жүйенің басты мақсаты экономикалық емес, әскери болды. Наполеон Ұлыбританияға қарсы сауда эмбаргосын енгізуді көздеді, осы арқылы британ экономикасын қиратуға ниеттенді. Соғыс және Ұлыбританияның сауда жүйесінен оқшаулану сыртқы шикізат пен өндірілген тауарларға деген нарықты жойды, нәтижесінде Орталық Еуропа экономикасы күрт құлдырады. Әсіресе, әлемнің түкпір-түкпірінен шикізат импортына және дайын өнім экспортына тәуелді болған Төмендіктер мен Рейнланд штаттарының сауда экономикасы ауыр зардап шекті. Орталық Еуропаның ішкі нарықтары өз өнімдерін тұтынуға жеткіліксіз болды. Бұл мәселелер мемлекеттік кірістің басты көзі болған көптеген акциздер мен жол төлемдерімен одан әрі ушықты. Сауданың төмендеуі шағын мемлекеттердің банкротқа ұшырауына әкелді. 1814 және 1815 жылдардағы Вена конгресінде дипломаттар, әсіресе Ұлы державалар, Еуропаны және жалпы әлемді ықпал аймақтарына қайта бөлуді бекітті. Орталық Еуропа, немесе неміс тілінде сөйлейтін Еуропа, негізінен Австрия Габсбургтарының ықпалында қалды, шығысында Ресей империясымен, ал батысында француздермен теңгерілді. Пруссияның осы ықпал аймақтарында белгілі бір рөл атқаруы күтілді, бірақ Австрия мен Пруссия қарым-қатынасының беймаздығы шешілмеді. Германия штаттары автономиясын сақтады, алайда Рейхстагтың ескі императорлық институты Франкфуртта отыру үшін Конфедерация диетасының нысанына айналдырылды. Габсбург әмірлері, қазір Австрия императорлары, осы институттың тұрақты президенттері болып тағайындалды. Йозеф Гёррес және Фрайхерр вом Штайн сияқты жекелеген дауыстар ішкі жол төлемдерін жоюды және импортқа неміс тарифін енгізуді ұсынды. Алайда, Вена конгресінің мандаты бойынша Германия Конфедерациясы құрылды, бірақ экономикалық жағдайлармен айналыспады, сондай-ақ экономикалық және сауданы стандарттауға тырыспады. Керісінше, Конфедерацияны құрған ережелер сауда және көлік мәселелерін кейінірек талқылауды ұсынды.
During the Napoleonic Era, efforts in the Rhineland toward economic unity had mixed success. The Confederation of the Rhine, and the other satellite creations of Napoleonic France, sought to establish autarky in European trade. By 1806, as Napoleon I sought to secure his hegemony in Europe, the Continental System offered a semblance of unified effort toward a widespread domestic market for European goods. However, the main purpose of the Continental System was military, not economic. Napoleon wanted a trade embargo against Britain, through which he hoped to wreck the British economy. The combination of war and isolation from Britain's trading system destroyed markets for external raw materials and for manufactured goods, resulting in the near ruin of the Central European economy. Especially hard hit were the trading economies of the Lowlands and Rhineland states, which had relied heavily upon imports of raw materials from throughout the world, and on the export of finished products. The domestic markets in Central Europe were not large enough to sustain consumption of their own production. These problems were dramatically exacerbated by the numerous excise taxes and tolls which were the main source of state income. Reduction in trade meant the near bankruptcy of the smaller states. At the Congress of Vienna in 1814 and 1815, diplomatsprincipally those from the Great Powersconfirmed the remapping of Europe, and broadly, the rest of the world, into spheres of influence. Central Europe, or German speaking Europe, remained largely within the influence of the Austrian Habsburgs, balanced at the periphery by the Russian empire in the east, and the French in the west. Prussia was expected to play some role in these spheres of influence, but the ambiguities of the Austrian and Prussian relationship were unresolved. The German states retained autonomy; however, the old imperial institution of the Reichstag was converted to the form of a Confederation Diet, to meet in Frankfurt. The Habsburg archdukes, now Emperors of Austria, were to serve as permanent presidents of this institution. Isolated voices, such as Joseph Görres and Freiherr vom Stein, called for the abolition of domestic tolls and the creation of a German tariff on imports. The mandate from the Vienna Congress, however, established the German Confederation, but did not deal with the economic circumstances, nor did it make any effort to achieve economic and trade standardization. Instead, the articles that established the Confederation suggested that trade and transportation questions be discussed at a later date.
Кедендік және жол ақысы туралы келісімдерді біріктірудегі қиындықтар
Пруссия және Гессен-Кассель мен Гессен-Дармштадт, Вюртемберг, Баден және Баварияның орталық және оңтүстік-батыс штаттары Германия штаттарындағы жол төлемі жүйесін жаңғыртуда жетекшілік етті. Пруссияда Рейн конфедерациясының кедендік бөгеттерді алып тастау тәжірибесі оны қалай жасауға болатынын көрсетті, ал 1811 жылға дейін Вестфалиядағы қаржы министрі болған, 1813 жылы Пруссияда осы лауазымды қабылдаған граф Ханс фон Бюлов пруссиялық кедендік ережелерді конфедерацияның бұрынғы штаттарының үлгісіне сәйкес жасады. Пруссияның қолданыстағы территориясына аумақтар қосылуы кедендік бөгеттерді жоюды пруссиялық саясатта маңызды факторға айналдырды. «Ескі» Пруссия мен жаңадан қосылған территориялар арасындағы айқын айырмашылықтар пікірталасқа кедергі келтірді. Дамып келе жатқан өндіріс секторы бар Рейнланд пен Вестфалиядағы «жаңа» пруссиялық провинциялар «ескі» Пруссияның негізінен ауыл шаруашылығымен айналысатын территорияларымен күресті. Пруссияның екі жағындағы осы ерекшеліктер аймақтық қабылдауларды өздерінің саяси және әкімшілік бірліктеріне деген қажеттілік туралы нығайтты, бұл кедендік талқылаудың маңызды бөлігіне айналды. «Ескі» Пруссияның өзінде 1818 жылғы кедендік ережелер ішкі кедендік бөгеттерді азайтты. 1818 жылдан кейін Пруссияға кіретін және Пруссиядан шығатын тауарларға жоғары тарифтер салынды. Тауарлар мемлекет ішінде еркін тасымалданды. Сондықтан пруссиялық жол төлемі өте қарапайым және тиімді болды. Өндірістік тауарлар, әсіресе тоқыма өнімдері, ауыр салықтармен салынды, ал ең маңызды салықтар азық-түлік, қажеттілік тауарлары және сәндік заттарға болды. Сол сияқты, оңтүстік-батыс Германия штаттарында жаңадан қосылған территорияларды штаттардың қолданыстағы экономикалық жүйелеріне интеграциялау мәселесі жедел тұрды. Оңтүстік-батыс орташа өлшемді штаттардың, әсіресе екі Гессен княздығының, сондай-ақ Баден мен Вюртембергтің аумақтық өсуі Пруссияның аумақтық байланысын бұзды; Пруссия штаты енді толығымен территориямен байланысты емес, керісінше, көптеген жаңадан қосылған территориялары басқа штаттардың жаңадан иеленген территорияларымен бөлінген еді. Бұл штаттар өз мүдделерін пруссиялық экспансионизммен жалпы және нақты түрде қақтығысқан деп қарады және пруссиялық үстемдік пен биліктен наразылық білдірді. Бұған қоса, жаңадан кеңейтілген штаттар, әдетте «орташа өлшемді штаттар» (немесе неміс тілінде Mittelstaaten) деп аталатын, жаңадан қосылған территориялар мен халықты қолданыстағы саяси, экономикалық және құқықтық құрылымға интеграциялауда қиындықтарға тап болды. Бұл мәселелер Наполеон соғыстарынан кейін Еуропадағы кең экономикалық қиындықтармен ушықты. Жұмыссыздық пен жоғары бағалар, әсіресе азық-түлік тауарларына, экономиканың бейбіт уақытқа әлі толыққанды қайта оралмағанын көрсететін белгілері болды. Ұлыбританиядағы жағдай әсіресе ауыр болды және британдық жауап Германия штаттарындағы мәселелерді ушықтырған тікелей әсерді тудырды: соғыстан кейінгі экономиканы басқаруға тырысқан британ үкіметі жалақы, баға және халық арақатынасын Малтустың тұжырымдамасы мен Рикардоның моделі арасында қысымға түсті. Бір жағынан, Малтустың тұжырымдамасын қолдаушылар Ұлыбританияның импорттық астыққа тәуелділігі қауіпті деп санайды, өйткені төмен бағалар жалақыны төмендетіп, жер иелері мен фермерлердің сатып алу қабілетін азайтады. Екінші жағынан, Рикардоның моделін қолдаушылар Ұлыбританияның капитал мен халқынан еркін сауда жүйесінде пайда көре алатынын айтты. Ұлыбританиядағы мәселелер Германия штаттарындағы мәселелерге үлгі болды; Астық заңдары арқылы астық импортын шектеу Германиядағы, әсіресе шығыс Пруссиядағы экономикалық жаңғыруды тежеді, өйткені Ұлыбританияға импортталатын астық мөлшерін шектеді. Астық заңдары Ұлыбританияда астық бағасын жоғары ұстап қана қоймай, шығыс Пруссиядағы Юнкер өндірушілерінің өмір сүру қабілетін әлсіретіп, олардың сыртқы нарықтарға қол жеткізуін шектеді. 1856 жылы Бавария демеушілік еткен коммерциялық реформалар 1861 жылы Германияның жалпы коммерциялық кодексіне әкелді, ол конфедерацияның көпшілігімен жылдам мақұлданды. Ол кедергілерді азайту және сауданы арттыруда өте табысты болды.
Prussia and the central and southwestern states of Hesse Kassel and Hesse Darmstadt, Württemberg, Baden, and Bavaria were leaders in the modernization of the toll system within the German states. In the Prussian case, the experience of the Confederation of the Rhine in removing customs barriers offered an example of how it could be done, and Hans, Count von Bülow, who until 1811 had been the Finance Minister in Westphalia, and who had accepted this position in 1813 in Prussia, modeled the Prussian customs statutes on those of the former states of the Confederation. The addition of territory to the existing Prussian state made elimination of customs barriers a powerful factor in Prussian politics. The significant differences between "old" Prussia and the newly acquired territories complicated the debate. The "newer" Prussian provinces in the Rhineland and Westphalia, with their developing manufacturing sectors, contended with the heavily agricultural territories of "old" Prussia. The dissimilarities in the two sides of Prussia confirmed regional perceptions for the need for their own political and administrative units, which became an important element of the customs debate. Within "old" Prussia itself, the customs statutes from 1818 reduced domestic customs barriers. After 1818, goods coming into Prussia and leaving Prussia were charged a high tariff. Goods moved freely within the state itself. The Prussian toll was therefore very simple and efficient. Manufactured goods were heavily taxed, especially textiles, and the most important taxes were for food, necessities and luxury goods. Similarly, in the southwest German states, it became urgent to integrate the newly acquired territories into the states' existing economic systems. The territorial growth of the southwestern middle sized states, in particular the two Hessian principalities, but also the growth of Baden and Württemberg, had split the territorial continuity of Prussia; the Prussian state was no longer linked entirely by territory, but rather was separated from many of its newer acquisitions by territories newly acquired by other states. These states often saw their own interests as conflicting generally and specifically with Prussian expansionism, and resented Prussian dominance and authority. Furthermore, these newly expanded states, usually referred as "middle sized states" (or, in German, Mittelstaaten), faced problems in integrating their newly acquired territories and populations into an existing political, economic and legal structure. These problems were exacerbated by European wide economic woes following the Napoleonic Wars. Unemployment and high prices, especially for foodstuffs, characterized an economy not yet converted back to peacetime needs. The problem in Britain was particularly severe and the British response created a ripple effect that worsened problems in the German states: In trying to manage the post war economy, the British government was caught between the Malthusian understanding of the relationship of wages, prices, and population, and the Ricardian model. On the one hand, adherents to the Malthusian model believed it was dangerous for Britain to rely on imported corn, because lower prices would reduce wages, and landlords and farmers would lose purchasing power. On the other hand, adherents to the Ricardian model thought that Britain could use its capital and population to advantage in a system of free trade. The problems in Britain established precedent for problems in the German states; the British limitation on grain imports, through the Corn Laws, blocked economic recovery in the German states, particularly in eastern Prussia, by limiting the amount of grain that could be imported into Britain. Not only did the Corn Laws keep the price of grain in Britain high, they undermined the viability of Junker producers in east Prussia, and limited their access to external markets. The commercial reform efforts sponsored by Bavaria in 1856 led to the General German Commercial Code in 1861 that was quickly approved by a majority of the confederation. It proved highly successful in reducing barriers and increasing trade.
1820 және 1830 жылдар
Наполеон соғыстарының аяқталуымен Германия 39 мемлекеттен, оның ішінде төрт қала-мемлекеттен тұрды. 1818 жылы Пруссия өз ішкі тарифтерін жойғаннан кейін, жеке мемлекеттерді тарифтерді алып тастауға шақыра бастады. Осы келісімдер Пруссия және Гогенцоллерн территориялары арасындағы тығыз экономикалық байланыстарды нығайтатын Цолльвериннің негізін қалады, сондай-ақ Пруссияның билеуші әулеті Гогенцоллерннің біртұтас емес иеліктері арасындағы экономикалық байланысты қамтамасыз етті. Ол жаңа сауда топтарының экономикалық алмасу мен өсуіне кедергі келтіретін түрлі факторларды (мысалы, Германия мемлекеттеріндегі әртүрлі салмақ өлшемдерін) жою мақсатымен құрылды, Германия бөлінген кезде экономикалық мәселелерде ұлттық біртіндеуді құруға көмектесті. Ішкі кедендік баждарды жеңу және мемлекеттердің осы баждарға табыс көзі ретінде тәуелділігі қиын мәселе болып шықты. Кедендік кедергілердің көптігі сауданы шектеді және өнеркәсіптік дамуға кедергі келтірді, бірақ мемлекет басшылары кеденнен түсетін табыстан бас тартуға құлықсыз болды. Бұл бейкөпірлік сыртқы күштердің араласуымен шешілді. Континенттік жүйенің күшін жоюмен неміс саудагерлері ағылшын өнеркәсібімен тікелей қақтығысқа келді. Бірлескен неміс сауда және кәсіпкерлер одағы ағылшын тауарларынан қорғау талап етті. Олардың өкілі, экономист Фридрих Лист, неміс халқының «Британия үшін су тасушы және отын кесуші» болып аяқталуынан қаушады. Сол сияқты, Карл Фридрих Небениус, кейіннен Баден Ұлы Герцогтығының Герцогтік Министрлігінің президенті және 1819 жылы Германия Конфедерациясымен ұсынылған Баденнің кедендік бастамасының авторы, мұндай қорғанысты жеңудің қиындықтары туралы кеңінен талқылады:
At the close of the Napoleonic Wars, Germany was made up of 39 states, among them four city states. Having abolished its own internal tariffs in 1818, Prussia began inviting individual states to eliminate tariffs, with the agreements setting the foundation for Zollverein cementing strong economic ties between the various Prussian and Hohenzollern territories, and ensuring economic contact between non contiguous holdings of the Hohenzollern family, also the ruling family of Prussia. It was formed to remove the various obstacles (such as different weights and measures in German states) to economic exchange and growth by the new commercial classes, creating a national unity in economic matter at a time when Germany was divided. Surmounting the domestic customs, and the individual states' dependence on those customs as their primary source of income, proved to be a difficult problem. The myriad of customs barriers restricted trade and hampered the industrial development, but the rulers of the states were reluctant to forgo their income from the customs. The impasse was overcome through external forces. With the repeal of the Continental System, the German tradesmen stood in direct conflict with the English industry. A united German Trade and Tradesmens Union demanded protection from English exports. Their spokesman, the economist Friedrich List, feared that the German people would end up as "drawers of water and hewers of wood for Britain". Similarly, Karl Friedrich Nebenius, later president of the Ducal Ministry in the Grand Duchy of Baden and the author of Baden's 1819 proposed customs initiative with the German Confederation, offered a widely publicized description about the difficulties of surmounting such protections:
1820 жылы Вюртемберг « үшінші Германия» деп аталатын орташа көлемді неміс мемлекеттері арасында кедендік одақ құруды жоспарлады: Баден, Бавария және екі Гессен мемлекеті (Гессен-Дармштадт және Гессен-Кассель) оның құрамына кірді. Бұл кедендік одақтан Австрия мен Пруссия шығарылды, себебі екі ірі неміс державасы тым үстемді деп есептелді. Жоспарлар қатысушы мемлекеттердің әртүрлі мүдделеріне байланысты сәтсіз аяқталды. Баденнің экономикалық дамуы салыстырмалы түрде жақсы болды, себебі оның ұзақ шекаралары мен сауда үшін жақсы дамыған инфрақұрылымы болды, ал Баварияның экономикалық дамуы одан қалып қойды, сондай-ақ Бавария үкіметі өз шекарасынан тыс өндірілген тауарларға қорғау тарифін енгізді. Нәтижесінде Баден мен Гессен-Дармштадт арасындағы қысқа мерзімді сауда келісімі жасалды. Дегенмен, 1825 жылы Штутгартта қол жеткізілген екінші келісім Вюртемберг пен Бавария арасындағы қарым-қатынасты жақсартты және Оңтүстік Германияның кедендік одағының негізін қалады. Пруссияның іс-қимылдарына қарсы Ганновер, Саксония, Гессен және басқа мемлекеттер (Австрия, Франция, Ұлыбритания және Нидерланды) өздерінің экономикалық келісімдерін жасады. Олар Пруссия одағына қосылмауға уәде берді, бірақ өздерінің сауда келісімдерін жасады. Одақ сәтті болмады, себебі ол жағдайды сақтауға ғана бағытталды, кедендік баждардың тудырған проблемаларын шешуге емес. 1834 жылы Баден мен Вюртемберг Пруссия одағына қосылды, ол неміс кедендік одағы деп аталды. Салық одағы немесе Steuerverein 1834 жылы кедендік одақ ретінде құрылды, алдымен Брансвик Герцогтығы мен Ганновер Корольдігі, содан кейін 1836 жылы Ольденбург Ұлы Герцогтығымен бірікті. 1835 жылға қарай неміс кедендік одағы Германия Конфедерациясының көптеген мемлекеттерін, тіпті Саксонияны, Тюрингия мемлекеттерін, Вюртемберг пен Баденді, Баварияны және Гессен мемлекеттерін қамтуға кеңейді. Іс жүзінде ол көптеген ішкі кедендік баждарды жойды, сонымен бірге шетелдік сауда серіктестерімен протекционистік тарифтік жүйені сақтап қалды.
In 1820, Württemberg planned to start a customs union among the so called Third Germany: the middle sized German states, including itself, Baden, Bavaria, and the two Hessian states (Hesse Darmstadt and Hesse Kassel). This customs union excluded both Austria and Prussia, primarily because the two major German powers were considered too overbearing. Plans foundered on the differing interests of the affected states. While the economic development in Baden proceeded relatively well, with its long borders and well entrenched infrastructure for trade, economic development in Bavaria lagged well behind it, and the Bavarian regime enacted a protective tariff on goods produced outside its border. The result was a short lived trade agreement between Baden and Hesse Darmstadt. Nevertheless, a second agreement, reached in Stuttgart in 1825, established rapport between Württemberg and Bavaria, with the foundation of the South German Customs Union. In opposition to the Prussian activities, Hanover, Saxony, Hesse, and other states (Austria, France, Great Britain, and the Netherlands), developed their own economic agreements. While they promised one another not to join the Prussian union, they did develop trade agreements of their own. The Union remained unsuccessful, because it only sought to maintain the status quo, not to fix the problems created by toll barriers. In 1834, Baden and Württemberg joined the Prussian union, which was renamed the German Customs Union. The Tax Union or Steuerverein was formed in 1834 as a customs union first of the Duchy of Brunswick and the Kingdom of Hanover, then with the Grand Duchy of Oldenburg in 1836. By 1835, the German Customs Union had expanded to include the majority of the states of the German Confederation, even Saxony, the Thuringian states, Württemberg and Baden, Bavaria, and the Hessian states. Functionally, it removed many internal customs barriers, while upholding a protectionist tariff system with foreign trade partners.
Уақыт шкаласы
Дата оқиғалары 1815 Германия Конфедерациясының құрылуы экономикалық және кедендік билік мәселесін болашақ келіссөздерге қалдырады. 1818 26 мамыр: Пруссия өзінің бүкіл мемлекеті мен оңтүстік-батыс Германиядағы Гогенцоллерн аумақтарында ішкі кедендік одақ құрды. 1819 Баден Германия Конфедерациясы арқылы ұйымдастырылған кеден одағын ұсынады. Франкфурт диетасы бұл ұсынысты қабылдамады. 25 қазан: Шварцбург-Зондерсхаузен Пруссияның кеден жүйесіне қосылды. 1821 Анхальт герцогтігі Пруссияның кеден жүйесіне қосылады. 1826 Мекленбург-Шверин Пруссияның Кеден одағына кіреді. 1828 18 қаңтар: Бавария мен Вюртемберг келісім бойынша Оңтүстік Германияның Кедендік одағын (ОГКО) құрады. 14 ақпан: Пруссия мен Гессен Ұлы Герцогтігі (Гессен-Дармштадт) келісім бойынша Пруссия-Гессен Кедендік Одағын (ПГКО) құрады. Бұрын Пруссияның кеден жүйесіне қосылған мемлекеттер кіреді. 24 қыркүйек: Кассель шартына сәйкес Орталық Германияның сауда одағы (ОГСО) орталық және солтүстік Германия мемлекеттері (Саксония, Ганновер, Гессен-Кассель, Саксония-Веймар, Саксония-Альтенбург, Саксония-Кобург, Нассау, Шварцбург-Рудольштадт, Франкфурт, Саксония-Майнинген, Брансвик, Шварцбург-Зондерсхаузен, Рёсс-Грейц, Рёсс-Гера, Бремен, Ольденбург және Гессен-Гомбург) құрылды. 1829 27 мамыр: ОГКО мен ПГКО арасындағы сауда одағы құрылды. 1831 Гессен-Кассель мен Саксония ПГКО-ға қосылады; Кенигсберг (Саксония-Кобург пен Готаның эксклавы) және Остхайм (Саксония-Веймар-Эйзенахтың эксклавы) ОГКО-ға қосылады. 1833 ОГСО-ның кейбір мемлекеттері Zoll und Handelsverein der Thüringischen Staaten (Тюринг Штаттарының Кедендік және Сауда Одағы - ТШКО) құрады. 1833 наурыз-мамыр: Zollverein келісімдері келісіліп, жасалды; келісімдер ОГКО, ПГКО және ТШКО біріктірілген кеден одағына біріктіреді. 1834 1 қаңтар: Zollverein келісімдері күшіне енеді; Zollverein ресми түрде құрылады. Кірістерді бөлісуді жеңілдету үшін Германияда халық санағы енгізілді. 1835 Гессен-Гомбург (20 ақпан), Баден (12 мамыр) және Нассау (10 желтоқсан) Zollverein-ге қосылады. 1836 2 қаңтар: Франкфурт Zollverein-ге қосылады. 1838 30 шілде: Дрезден монета конвенциясы Zollverein ішінде валюта айырбастауды стандарттау үшін келісілді. 1840–1847 Оңтүстік-батыс штаттарда, Саксонияда және Пруссияның кейбір бөліктерінде картоп шіруі. 1841 Брансвик Zollverein-ге қосылады. 1842 Люксембург Zollverein-ге қосылады. 1848–1849 1848 жылғы революциялар. Саяси және экономикалық одақ туралы ұсыныстар жасалды. Саяси бірігу үшін Kleindeutschland ("Кіші Германия") шешімі ұсынылды. 1851 7 қыркүйек: Ганновер Zollverein-ге қосылады. 1852 1 наурыз: Ольденбург Zollverein-ге қосылады. 1857 24 қаңтар: Валюталарды стандарттау үшін Вена ақша конвенциясы Zollverein мемлекеттері, Австрия және Лихтенштейн арасында жасалды. 1864 Пруссия мен Австрия Холштейн мен Шлезвиг герцогтіктерінің автономиясы үшін Даниямен шекара соғысына кірісті. 1865 Швеция-Норвегия Zollverein-мен еркін сауда келісімін жасады, бұл неміс мүшелерін Скандинавия нарығына байланыстырды. 1866 Австрия-Пруссия соғысы, нәтижесінде Австрия Германия Конфедерациясын таратуға мәжбүр болды және оның мұрагері, Пруссия басқаратын Солтүстік Германия Конфедерациясынан шығарылды. Сонымен қатар, Пруссия мемлекетінің шығыс Пруссияның түпнұсқалы ошағы, сондай-ақ Пруссияның Позен провинциясының поляк немесе кашуб тілінде сөйлейтін аумақтары, Батыс Пруссия және Лауенбург пен Бютов жерлері ресми түрде конфедерацияға қосылды. 1867 Zollverein қайта құрылды, оның аумағы Шығыс Пруссия, Лауенбург пен Бютов жері, Батыс Пруссия және Позен провинциясымен кеңейтілді. 1868 Шлезвиг-Гольштейн, Саксония-Лауенбург және Мекленбург-Штрелиц Zollverein-ге қосылды. 1871 Франко-Пруссия соғысынан кейін Эльзас-Лотарингия Zollverein-ге қосылды. Германия Империясы құрылды. 1888 Гамбург пен Бремен қалалары саяси бірігуден он жеті жыл өткен соң Кеден одағына кіреді. 1919 Германия Империясының орнын Веймар Республикасы басты. Люксембург Zollverein-нен шықты. Бастапқы кеден одағы 1866 жылы Австрия-Пруссия соғысының басталуымен аяқталмады, бірақ 1867 жылы елеулі қайта ұйымдастыру болды. Жаңа Zollverein күшті болды, өйткені жеке мемлекеттің вето құқығы болмады. Ақырында, 1888 жылы Гамбург Кедендік одаққа қосылғанда, ол өзінің портының орталығында 4 шаршы миль аумақты босату туралы келіссөздер жүргізді, ол Zollverein-ден тыс қалды. Бременде (оның ішінде Бремерхавенде) ұқсас келісім болды.
Date Event(s) 1815 Establishment of the German Confederation leaves the question of economic and customs authority to future negotiation. 1818 26 May: Prussia establishes an internal customs union throughout its state and Hohenzollern territories in southwestern Germany. 1819 Baden proposes a customs union organized through the German Confederation. The proposal fails at the Frankfurt Diet. 25 October: Schwarzburg Sondershausen joins the Prussian customs system. 1821 Duchy of Anhalt joins the Prussian customs system. 1826 Mecklenburg Schwerin joins the Prussian Customs Union. 1828 18 January: By treaty, Bavaria and Württemberg form the South German Customs Union (SGCU). 14 February: By treaty, Prussia and the Grand Duchy of Hesse (Hesse Darmstadt) form the Prussian Hessian Customs Union (PHCU). The states that previously joined the Prussian customs system are included. 24 September: By the Treaty of Kassel, the Central German Commercial Union (CGCU) is formed by central and northern German states (Saxony, Hanover, Hesse Kassel, Saxe Weimar, Saxe Altenburg, Saxe Coburg, Nassau, Schwarzburg Rudolstadt, Frankfurt, Saxe Meiningen, Brunswick, Schwarzburg Sondershausen, Reuss Greiz, Reuss Gera, Bremen, Oldenburg, and Hesse Homburg). 1829 27 May: Commercial alliance between the SGCU and PHCU is formed. 1831 Hesse Kassel and Saxony join the PHCU; Königsberg (an exclave of Saxe Coburg and Gotha) and Ostheim (an exclave of Saxe Weimar Eisenach) join the SGCU. 1833 Some of the states of the CGCU form the Zoll und Handelsverein der Thüringischen Staaten (CCUTS). 1833 March–May: Zollverein treaties are negotiated and concluded; the treaties act to merge SGCU, PHCU, and CCUTS into a unified customs union. 1834 1 January: Zollverein treaties enter into force; the Zollervein comes formally into existence. A German census is introduced to facilitate revenue sharing. 1835 Hesse Homburg (20 February), Baden (12 May) and Nassau (10 December) join the Zollverein. 1836 2 January: Frankfurt joins the Zollverein. 1838 30 July: Dresden Coinage Convention is agreed to in order to standardise currency conversion within the Zollverein. 1840–47 Potato blight throughout the southwestern states, Saxony and parts of Prussia. 1841 Brunswick joins the Zollverein. 1842 Luxembourg joins the Zollverein. 1848–49 1848 Revolutions. Propositions are made for a political and economic union. The Kleindeutschland ("Lesser Germany") solution for political unification is proposed. 1851 7 September: Hanover joins the Zollverein. 1852 1 March: Oldenburg joins the Zollverein. 1857 24 January: Vienna Monetary Treaty is concluded between the Zollverein states, Austria and Liechtenstein to standardise currencies. 1864 Prussia and Austria engage in a border war with Denmark over the autonomy of the duchies of Holstein and Schleswig. 1865 Sweden Norway signs a free trade agreement with the Zollverein, linking the German members to the Scandinavian market. 1866 Austro Prussian War, in which Austria is forced to dissolve the German Confederation and is excluded from its successor, the Prussian led North German Confederation. At the same time, the original East Prussian cradle of the Prussian statehood as well as Prussian held Polish or Kashubian speaking territories of Province of Posen, West Prussia and the Lauenburg and Bütow Land are formally incorporated into the confederation. 1867 The Zollverein is reconstituted with its territory enlarge by East Prussia, the Lauenburg and Bütow Land, West Prussia and the Province of Posen 1868 Schleswig Holstein, Saxe Lauenburg and Mecklenburg Strelitz join the Zollverein. 1871 Following the Franco Prussian War, Alsace Lorraine joins the Zollverein. The German Empire is formed. 1888 The city states of Hamburg and Bremen join the customs union, seventeen years after political unification. 1919 The German Empire is replaced by the Weimar Republic. Luxembourg leaves the Zollverein. The original customs union was not ended in 1866 with outbreak of the Austro Prussian War, but a substantial reorganization emerged in 1867. The new Zollverein was stronger, in that no individual state had a veto. When eventually Hamburg acceded to the Customs Union in 1888 it negotiated the exemption of an area of 4 square miles at the centre of its port, which remained outside of the Zollverein. Bremen (which includes Bremerhaven) had a similar agreement.
Экономикалық әсері
Бір зерттеуге сәйкес, "Цолльверен 19 ғасырдың ортасында Германияның экономикалық бірігуіне ең үлкен үлес қосып, маңызды институционалдық даму болды. Ол аймақтық дамуға күшті әсер етіп, нарықтардың ашылуы мен жабылуы арқылы аймақтардың өркендеуін өзгертті".
According to one study, "The Zollverein was the most important institutional development for Germany's economic unification during the middle of the 19th century. It had a strong impact on regional development, changing regional fortunes by the opening and closing of markets."
Германияның бірігуіндегі рөлі
Экономикалық тарихшылар Гельмут Бёме мен Х. У. Велердің айтуынша, Цолльверен Пруссия жетекшілігімен Германияның бірігуіне негіз салды. Бұл дәстүрлі көзқарасқа Ханс Йоахим Вот сияқты тарихшылар қарсы шығып, Пруссияның кіші мемлекеттерге саяси ықпалын күшейтуге көмектеспеген, керісінше кеден одағы олардың тәуелсіздігін нығайтуға мүмкіндік берген болуы мүмкін дейді: көптеген үкіметтер кеден одағынан түскен қосымша кірістерді өздерінің тәуелсіздігін сақтауға пайдаланды. Кіші мемлекеттер кеден одағына қана салықтық себептермен қосылды, ал 1866 жылғы оқиғалар көрсеткендей, Цолльверенге мүшелік Берлинге ешқандай саяси міндеттемелерді тудырмады, көптеген мемлекеттер Пруссияға күдікпен қарады және көбінесе Австрияны қолдады. Германияның бірігуіне Цолльверен әсері көбінесе кездейсоқ болған болуы мүмкін, себебі ол саяси платформа емес, экономикаға бағытталған. Ол көп жылдар бойы Берлиннің «неміс саясатының» басты құралы болғандықтан, пруссиялық министрлер мен басқа да мемлекеттік қызметкерлер Германияны тұтас қарастырып, Германия бойынша келісімге келгенде тек пруссиялық мүдделерден асып түсуге үйренді. Ревизионист тарихшылардың пікірінше, Цолльверен Пруссияның Германиядағы экономикалық үстемдігіне тікелей ықпал етпеген болуы мүмкін. Олардың сөзіне қарағанда, Пруссиядағы өнеркәсіптік инвестициялар осы кезеңде айтарлықтай өскенін немесе кеден одағы корольдіктің экономикасындағы ауыл шаруашылығының басымдығын төмендетуде маңызды рөл атқарғанын көрсететін ешқандай дәлел жоқ.
According to economic historians Helmut Böhme and H. U. Wehler, the Zollverein set the groundwork for the unification of Germany under Prussian guidance. This traditional view is disputed by historians such as Hans Joachim Voth who contend that far from allowing Prussia to increase its political influence over the smaller states, the customs union may have had the contrary effect: many governments used the increased revenue brought by the customs union to try to consolidate their independence. The smaller states entered the customs union for purely fiscal reasons, and as the events of 1866 were to demonstrate, membership in the Zollverein did not in the least lead to any form of political commitment toward Berlin, as many states remained suspicious of Prussia and generally pro Austrian. The impact of the Zollverein on German unification may have been more incidental because it never intended to be a political platform but focused on the economy. As it constituted the main feature of Berlin's "German policy" for many years, Prussian ministers and other government officials became accustomed to think in terms of Germany as a whole and to look beyond specifically Prussian benefits when looking for a consensus across Germany. According to revisionist historians, the Zollverein may not even have been instrumental in bringing about Prussia's economic preeminence in Germany. They argue that nothing seems to indicate that industrial investments increased decisively during the period in Prussia, or that the customs union played a significant role in reducing the dominance of agriculture in the kingdom's economy.
Әдебиетте
1840 жылы ақын Август Генрих Хоффман фон Фаллерслебен өзінің «Unpolitische Lieder» атты жинағында «Der deutsche Zollverein» деген ән жариялады, ол кедендік одақтың экономикалық пайдасын Германия конфедерациясының күшіне жетпеген саяси біртүтастығымен ирониялық түрде салыстырады.
In 1840 the poet August Heinrich Hoffmann von Fallersleben published, in his Unpolitische Lieder, a song entitled Der deutsche Zollverein which ironically compares the economic advantages of a customs union to the political unity which the German Confederation had failed to achieve.