Кіріспе
Индиго балалары, псевдонаулық Жаңа дәуір тұжырымы бойынша, ерекше, қалыптан тыс, кейде табиғаттан тыс қасиеттерге немесе қабілеттерге ие деп саналатын балалар. Бұл идея 1970 жылдары Нэнси Энн Таппе ұсынған тұжырымдамаларға негізделген, ол 1960 жылдардың соңынан бастап индиго балаларын байқағанын жазған. Оның идеяларын Ли Кэрролл және Ян Тобер одан әрі дамытты. Индиго балалары туралы тұжырым 1990 жылдардың соңында бірнеше кітаптар жарық көргеннен кейін және келесі онжылдықта бірқатар фильмдер шыққаннан кейін кең танылды. Индиго балаларының идеясына, олардың табиғатына және қабілеттеріне сенуге байланысты көптеген кітаптар, конференциялар және басқа да материалдар жасалды. Осы сенімдердің түсіндірмелері олардың адам эволюциясының келесі кезеңі екендігінен бастап, қарапайым достарынан көбірек сезімталдық пен шығармашылыққа ие екендігіне дейін жетеді. Ешқандай ғылыми зерттеу индиго балалардың немесе олардың қасиеттерінің болуын растамайды. Кейбір ата-аналар оқу қиындықтары бар балаларына басқаша диагноз қою үшін «индиго бала» деген жапсырма тағуды қалайды. Сыншылар мұны ата-аналардың педиатриялық емдеуден немесе психиатриялық диагноз қоюдан қашу жолы деп қарастырады. Индиго балаларын сипаттау үшін қолданылатын кейбір қасиеттер тізімі, Форер әсерінің бір түрі ретінде, көптеген адамдарға қолдануға болатындай беймәлім деп сынға ұшырады.
Indigo children, according to a pseudoscientific New Age concept, are children who are believed to possess special, unusual, and sometimes supernatural traits or abilities. The idea is based on concepts developed in the 1970s by Nancy Ann Tappe, who wrote that she had been noticing indigo children beginning in the late 1960s. Her ideas were further developed by Lee Carroll and Jan Tober. The concept of indigo children gained popular interest with the publication of a series of books in the late 1990s and the release of several films in the following decade. A variety of books, conferences, and related materials have been created surrounding belief in the idea of indigo children and their nature and abilities. The interpretations of these beliefs range from their being the next stage in human evolution to the belief that they are more empathetic and creative than their peers. No scientific studies give credibility to the existence of indigo children or their traits. Some parents choose to label their children who have been diagnosed with learning disabilities as an indigo child to alternatively diagnose them. Critics view this as a way for parents to avoid considering pediatric treatment or a psychiatric diagnosis. Some lists of traits used to describe indigo children have also been criticized for being vague enough to be applied to most people, a form of the Forer effect.
Шығу тегі
"Индиго балалары" термині 1970 жылдары бұл ұғымды дамытқан парапсихолог және өзін-өзі синостет және психик ретінде сипаттаған Нэнси Энн Таппенің еңбегімен басталды. Ол 1986 жылы "Түс арқылы өміріңді түсіну" атты кітабын кеңейтіп, қайта басылымға шығарды. Осы еңбектерінде Таппе "өмір түстері" деген ұғымды енгізді, ол "Түс арқылы өміріңді түсіну" кітабында "көптеген адамдарда дүниеге келген сәттен бастап өмір бойы өзгермейтін аураның жалғыз түсі" деп түсіндірілген. "Өмір түстері" ұғымын Таппенің шәкірті Барбара Бауэрс бүкіл елде танымал етті, ол 1989 жылы "Аураңның түсі қандай?" : Адамгершілік спектрлері – түсіну және өсу үшін" деген еңбегін жариялады, ал Бауэрстің шәкірті Памала Осли де.
Таппе 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында көптеген балалар индиго аурасымен (немесе, оның терминологиясында, индиго олардың "өмір түсі" ретінде) дүниеге келіп жатқанын байқағанын айтты. Бұл идея кейіннен 1998 жылы күйеуі мен әйелі, өзін-өзі жетілдіру лекторы Ли Кэрролл мен Ян Тобер жазған "Индиго балалары: Жаңа буын келді" кітабы арқылы кеңінен танымал болды. 2002 жылы Гавайиде индиго балаларына арналған алғашқы халықаралық конференция өтті, оған 600 қатысушы келді, содан кейін Флорида, Орегон және басқа да жерлерде конференциялар өткізілді. немесе психикалық ауру.
Көңіл- дің жетіспеушілігі мен гиперактивтілік бұзылысымен байланысы
Ата-аналары "индиго" деп атаған көптеген балалар назар аудару және белсенділік тапшылығымен (АДГҚ) ауырады деген диагноз алады. Калифорния университетінің Берклидегі психология профессоры Стивен Хиншоу балаларды артық дәрі-дәрмекпен емдеуге қатысты алаңдаушылықтардың негізді екенін айтады, бірақ тіпті АДГҚ-мен дарынды балалар да, құрылым бастапқыда қиындықтар тудырса да, одан кем емес, көбірек құрылыммен жақсы оқуға бейім. "Индиго балалар" деп аталатындардың көпшілігі үйден оқытылған немесе оқытылуда.
Коммерциялық мақсатта пайдалану
Индиго балалары туралы ұғым балалардың өзіне және олардың қажеттіліктеріне емес, кітаптар мен бейнематериалдарды сату арқылы, сондай-ақ кеңес беру қызметтерінен, жазғы лагерьлерден, конференциялардан және лекциялардан пайда табуға ұмтылған өздерін сарапшы деп таныстырған адамдардың табысына көбірек қатысты деп сынға ұшырады.
Жаңа діни ағым ретінде талқылау
Нэнси Энн Тапп бастапқыда Индиго баласының бір түрін ("көп өлшемді бала") атап өтті, ол қатыгез көрінгенімен, жаңа діни қозғалыстарға жетекшілік етуі күтілген. Дэниел Клайн "Жаңа балалар: Индиго балалар және Жаңа дәуір дискурсы" атты мақаласында балалардың әділдігі рухани күштерге тең деген сенім ғасырлар бойы болғанын, ал Индиго балалар қозғалысы ғылыми медицинаны діни тұрғыдан қабылдамаудан туындағанын айтады. Ол атап айтқанда, Нэнси Энн Тапп өз идеяларының бір бөлігін Чарльз Вебстер Лидбитерден алғанын (оның негізгі жаңалығы балалар мен индиго түсі арасындағы байланысты баса көрсету болды), және Жаңа дәуір концепциясының қабылдануы АДГҚ және аутизм диагнозына қарсы реакция екенін көрсетті. Клайн сондай-ақ Кэрролл мен Тобердің концепцияны бақылауда ұстау үшін (тіпті аура туралы бұрынғы мәлімдемелерінен бас тартып) Индиго балаларына қатысты діни сенімдерден қалай алыстауға тырысқанын, сондай-ақ скептиктер мен Жаңа дәуір өкілдерінің екеуі де өз идеологиялық сенімдерін ақтау үшін ғылымға сүйенуін (соңғылары ғылымды қабылдамаса да) талқылайды. 2014 жылы Кембридж университетінің идеялар фестивалінде антрополог Бет Синглер Индиго балалары терминінің джедаизммен бірге жаңа діни қозғалыс ретінде қалай жұмыс істейтінін талқылады. Синглердің зерттеулері Индиго қозғалысын "балалардың кең мағынадағы моральдық жағдайы, тәрбие, АДГҚ және аутизм сияқты жағдайларды диагностикалау, сондай-ақ Big Pharma және вакцинация туралы қауырсын теориялары" тақырыбындағы жалпы талқылаудың бір бөлігі ретінде қарастырылады.