Александр Мартин: Американ азаматы және Конституция жасаушысы
Alexander Martin
Александр Мартин: АҚШ Конституциясын жасаған негіз қалаушы әке, Солтүстік Каролинаның губернаторы және Американ революциясының батыры. Тарихты зерттеңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американың негізін қалаушы әкесі және саясаткер Александр Мартин (17 қазан 1740 – 2 қараша 1807) – Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы, АҚШ Конституциясын жасаушылардың бірі, Солтүстік Каролина штатының төртінші және жетінші губернаторы, сондай-ақ Америка Тәуелсіздік соғысындағы жаяу әскер офицері. Жеке өмірінде Мартин заңгер, саудагер, плантатор және құл иесі болған.
American Founding Father and politician
Alexander Martin (October 17, 1740November 2, 1807) was a Founding Father of the United States, framer of the U. S. Constitution, fourth and seventh Governor of North Carolina, and an infantry officer in the American Revolutionary War. In private life, Martin was a lawyer, merchant, planter, and slave owner.
Ерте өмір және білім
1740 жылы Нью-Джерси провинциясындағы Хантердон округінде Джеймс Хью Мартин мен Ирландиялық Джейн Хантердің отбасында дүниеге келген Александр Мартин, Солтүстік Каролина саясаткері және Федералдық Конституциялық Конвенцияның делегаты болды. Конституциялық конвенциядағы қызметінен бөлек, Мартин отарлық және АҚШ тарихының ерте кезеңдеріндегі маңызды оқиғаларға куә болды, оның ішінде Регуляторлар көтерілісі, Революциялық соғыс және Солтүстік Каролинада Конституцияны бекіту жөніндегі пікірталас. Мартин Нью-Джерси колледжін (қазіргі Принстон университеті) бітіріп, бакалавр және магистр дәрежелерін алған, осылайша ол Конституциялық конвенцияның ең білімді делегаттарының біріне айналды. Принстон университетін бітіргеннен кейін Мартин Солтүстік Каролина штатының Солсбери қаласына көшіп келді. Ол алдымен саудагер болып жұмыс істеді, кейін адвокаттықпен айналысты. Оның заңгерлік мансабы қалыптасқан кезде Регуляторлар көтерілісі басталды. 1770 жылдың 24 қыркүйегінде ашулы Регуляторлар Хиллсборо сотын басып алды. Олардың наразылығы Хиллсборо көшелеріне тарағанда, бірнеше адвокаттар, оның ішінде бейбіт судья қызметін атқарған Мартин да, қамшымен сауаттандырылды. 1778 жылы Мартин әскери қызметтен жазылып жатқанда Солтүстік Каролина Сенатына сайланды. Сенаттағы қызметі оқиғаларға толы болды: ол Сенаттың соғыс жөніндегі кеңесінің төрағасы болды және 1781 жылы Солтүстік Каролинаның губернаторы Томас Берк торилер тарапынан ұрланғанда, губернатор міндетін атқарушы болды. 1782 жылы Бас Ассамблея Мартинді Солтүстік Каролинаның губернаторы етіп сайлады. Соғыс тоқтатылуы Солтүстік Каролинаға төнген ең ауыр қатерді жойғанмен, Революцияның аяқталуы көптеген қиындықтар туғызды, олардың ең маңыздысы – торилер мен лоялистердің мүліктерімен қалай күресу керек болды. Мартин бұл мүлікті тәркілеу және қайта бөлу үшін халықтың қысымына қарсы тұрып, оның орнына Солтүстік Каролинаның ең танымал торилерінен басқа барлығына қайтаруды ұсынды. Мартиннің Гилфорд округіндегі сәтсіздігі Бас Ассамблеядағы оның танымалдығының төмендеуін көрсетпеді. Ол 1789 жылы қайтадан губернатор болып сайланды және 1792 жылға дейін, мерзімі біткенге дейін қызмет етті. Оның екінші губернаторлық мерзімінде Солтүстік Каролина үкіметінің тұрақты орны, Рейли, Уэйк округінде құрылды. Сонымен қатар, Мартин 1789 жылы Солтүстік Каролина университетін құрды. Мартин губернаторлық лауазымнан кеткеннен кейін бірден АҚШ Сенатына қосылды. 1790-шы жылдардағы заң шығару қызметі Мартиннің саяси көзқарастарының күрделі болғанын көрсетеді. Ол Федералдық Конституцияны бекітуді қолдаған және әрқашан федералист ретінде сайлауға түскен болса да, 1790-шы жылдары федералистерге қарсы бірнеше рет дауыс берді. Оның нанымы XYZ ісі кезінде федералистікке жақын болды және ол барлық шетелдіктер мен бүлік туралы заңдарға дауыс берді. 1799 жылы Мартин Солтүстік Каролина федералистерінің қолдауын жойғаннан кейін Сенаттан шығарылды. Ол 1804 жылы Солтүстік Каролина Бас Ассамблеясына оралды және 1805 жылы Солтүстік Каролина Сенатының спикері болды. Ол 1807 жылы қайтыс болды.
Born in Hunterdon County in the Province of New Jersey in 1740 to James Hugh Martin and Jane Hunter of Ireland, Governor Alexander Martin was a North Carolinian politician and delegate to the Federal Constitutional Convention. Aside from his role in the Constitutional Convention, Martin witnessed several significant chapters in colonial and early U. S. history, including the Regulator Rebellion, the Revolutionary War, and the North Carolina ratification debates. Martin held bachelor's and master's degrees from the College of New Jersey (now Princeton University), making him one of the most erudite delegates to the Constitutional Convention. After graduating from Princeton, Martin moved to Salisbury, North Carolina. There he worked first as a merchant and later as an attorney. As his legal career took shape, the Regulator Rebellion began. On September 24, 1770, angry Regulators took over the Hillsboro Court. When their demonstration spilled onto the streets of Hillsboro, several lawyers, including Martin, who likely was serving as a justice of the peace, were whipped and beaten. In 1778, Martin was elected to the North Carolina Senate while still recuperating from his military service. His tenure in the Senate was eventful: he served as president of the Senate's Board of War and, in 1781, became acting governor of North Carolina when the sitting governor, Thomas Burke, was kidnapped by Tories. In 1782, the General Assembly elected Martin governor of North Carolina. While the cessation of hostilities had eliminated the gravest threat to North Carolina, the end of the Revolution posed many challenges, the most pressing of which was how to treat Tory and Loyalist property. Martin resisted popular pressure to confiscate and redistribute this property, instead advocating its return to all except for North Carolina's more infamous Tories. Martin's failure in Guilford County did not reflect any loss of popularity in the General Assembly. He was again elected governor in 1789 and held office until 1792, when he reached the term limit. During his second gubernatorial tenure, a permanent seat of the North Carolina government, named Raleigh, was founded in Wake County. Moreover, Martin established the University of North Carolina in 1789. Immediately after Martin left the governor's seat, he joined the U. S. Senate. His legislative record in the 1790s indicates that Martin's political views were nuanced. Though he had supported the ratification of the Federal Constitution and had always run for election as a Federalist, he repeatedly voted against the Federalists in the 1790s. His convictions appear to have become more Federalist amid the XYZ Affair, and he voted for all of the Alien and Sedition Acts. In 1799, Martin, having lost the support of North Carolina Federalists, was voted out of the Senate. He returned to the North Carolina General Assembly in 1804, and in 1805 again became Speaker of the North Carolina Senate. He died in 1807.