Беетховеннің 1808 жылғы "Пастораль" симфониясы: табиғатқа арналған музыкалық шығарма. Ең әйгілі симфонияларының бірі, бағдарламалық мазмұнымен ерекшеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Людвиг ван Бетховеннің 1808 жылғы симфониясы.
1808 symphony by Ludwig van Beethoven
F мажордағы 6-шы симфония, Op. 68, сонымен қатар «Пасторальдық симфония» (немісше: Pastorale) деп белгілі, Людвиг ван Бетховеннің 1808 жылы аяқтаған шығармасы. Бетховеннің нақты бағдарламалық мазмұны бар сирек туындыларының бірі – бұл симфония алғаш рет 1808 жылғы 22 желтоқсанда Вена театрындағы төрт сағаттық концертте оның 5-ші симфониясымен бірге орындалды.
The Symphony No. 6 in F major, Op. 68, also known as the Pastoral Symphony (German: Pastorale), is a symphony composed by Ludwig van Beethoven and completed in 1808. One of Beethoven's few works containing explicitly programmatic content, the symphony was first performed alongside his fifth symphony in the Theater an der Wien on 22 December 1808 in a four hour concert.
Өмірбаян
Бетховен табиғатты сүйетін, көп уақытын елді мекенде серуендеумен өткізетін композитор еді. Ол жиі Венадан ауылға жұмыс істеуге шығатын. Композитордың айтуынша, Алтыншы симфония – "көбінесе сезімді білдіру, емес сурет салу", бұл тұжырым бірінші бөлімнің атауымен де нақтыланады. Пасторальдық симфонияның алғашқы эскиздері 1802 жылы пайда болды. Ол Бетховеннің одан да белгілі Бесінші симфониясымен бірдей уақытта жазылған. Екі симфония да 1808 жылдың 22 желтоқсанында Венадағы «Театр ан дер Вьен» театрында ұзақ және жеткіліксіз репетицияланған концертте тұңғыш рет орындалды. Фрэнк А. Д'Акконе Бетховеннің бағдарламалық идеяларын – (қобыздың үні, құстардың сайрауы, ағын сулар және дауыл) – өзінің бес бөлімді сюжеттік құрылымы үшін Джастин Генрих Кнехттың (1752–1817) 1784 жылы жазған «Le Portrait musical de la Nature ou Grande Symphonie» шығармасынан алған болуы мүмкін деген пікірді келтірді.
Beethoven was a lover of nature who spent a great deal of his time on walks in the country. He frequently left Vienna to work in rural locations. The composer said that the Sixth Symphony is "more the expression of feeling than painting", a point underlined by the title of the first movement. The first sketches of the Pastoral Symphony appeared in 1802. It was composed simultaneously with Beethoven's more famous Fifth Symphony. Both symphonies were premiered in a long and under rehearsed concert in the Theater an der Wien in Vienna on 22 December 1808. Frank A. D'Accone suggested that Beethoven borrowed the programmatic ideas (a shepherd's pipe, birds singing, streams flowing, and a thunderstorm) for his five movement narrative layout from Le Portrait musical de la Nature ou Grande Symphonie, which was composed by Justin Heinrich Knecht (1752–1817) in 1784.
I. Аллегро ма нон тросфо
Симфония композитордың елге келген кездегі сезімдерін бейнелейтін тыныш әрі көңілді қозғалыспен басталады. Бұл қозғалыс белгілі бір өлшемде соната түрінде, ал оның мотивтері жан-жақты дамытылған. Бірнеше жерде Бетховен өте қысқа мотивтерді қайталап, оркестрлік дыбыстық құрылымын байытады. Ивон Фриндл: "Табиғаттағы шексіз үлгілер ырғақты жасушалар арқылы, ал оның зорлығы – тұрақты, таза гармониялар арқылы берілген" деп атап өткен.
The symphony begins with a placid and cheerful movement depicting the composer's feelings as he arrives in the country. The movement, in meter, is in sonata form, and its motifs are extensively developed. At several points, Beethoven builds up orchestral texture by multiple repetitions of very short motifs. Yvonne Frindle commented that "the infinite repetition of pattern in nature [is] conveyed through rhythmic cells, its immensity through sustained pure harmonies."
II. Жас шаңғышы
Екінші бөлім – тағы бір сонаталық форма, бұл жолы B мажорлық күйінде, туындының негізгі тональдығының субдоминанты. Ол скрипкалар судың ағысын еліктейтін мотив орындауымен басталады. Виолончель бөлімі екіге бөлінеді, тек екі музыкант өшірілген аспаптарда су ағысының ноталарын орындайды, ал қалған виолончельдер мен контрабастар бірге көбінесе пиццикато ноталарын орындайды. Соңына қарай ағаш аспаптары үшін құстардың сайрағанын еліктейтін каденция келеді. Бетховен партитурадағы құстардың түрлерін көрсеткен: соловей (флейта), бөдене (гобой) және көкек (екі кларнет).
The second movement is another sonata form movement, this time in and in the key of B major, the subdominant of the main key of the work. It begins with the strings playing a motif that imitates flowing water. The cello section is divided, with just two players playing the flowing water notes on muted instruments, and the remaining cellos playing mostly pizzicato notes together with the double basses. Towards the end is a cadenza for woodwind instruments that imitates bird calls. Beethoven helpfully identified the bird species in the score: nightingale (flute), quail (oboe), and cuckoo (two clarinets).
III. Аллегро
Үшінші бөлім – 3/4 такт бойынша шекерцо, ол ауылдық халықтың билерін және қуанышпен тойлауын бейнелейді. Ол F мажорлы күйде, симфонияның басты тоналысына оралады. Бұл бөлім – шекерцолар үшін қалыпты форманың өзгеше нұсқасы, себебі трио бір рет емес, екі рет пайда болады, ал шекерцо тақырыбы үшінші рет қысқартылып келеді. Бетховен осы кеңейтілген құрылымды ескере отырып, шекерцо мен трионың әдеттегі ішкі қайталануларын белгілемеген болуы мүмкін. Теодор Адорно осы шекерцоны Антон Брукнердің шекерцоларының үлгісі деп санайды. Тақырыптың соңғы оралуы жылдам темппен көтеріңкі, шулы атмосфераны жеткізеді. Бұл бөлім күрт аяқталып, төртінші бөлімге үзіліссіз жалғасады.
The third movement is a scherzo in time, which depicts country folk dancing and reveling. It is in F major, returning to the main key of the symphony. The movement is an altered version of the usual form for scherzi, in that the trio appears twice rather than just once, and the third appearance of the scherzo theme is truncated. Perhaps to accommodate this rather spacious arrangement, Beethoven did not mark the usual internal repeats of the scherzo and the trio. Theodor Adorno identifies this scherzo as the model for the scherzos by Anton Bruckner. The final return of the theme conveys a riotous atmosphere with a faster tempo. The movement ends abruptly, leading without a pause into the fourth movement.
IV. Аллегро
Төртінші бөлім, ф-минорлық және 4/4 өлшемінде, – шығарманың барлық бөліміндегі ең көп аспапты қолданатын бөлім. Ол зор күшті дауылды ерекше нақтылықпен бейнелейді, алыстағы күн күркірінен басталады (виолончель мен контрабастағы тыныш тремололар) және жаңбырдың алғашқы тамшыларынан (скрипкалардағы сегізінші ноталық үзінділер) күшті күркіреуге (тимпан), найзағайға (пикколо), қатты желге (скрипкалардағы арпеджио тәрізді айналмалы үзінділер) және құйылыс жаңбырға (скрипкалардағы 16-лық ноталық тремололар) дейін өрбиді. Бөлімнің соңына тромбондардың қосылуымен Бетховен одан да күшті әсер етеді. Дауыл ақырында басылып, алыстан әлі күн күркірегені естіледі. Соло флейтадағы жоғары қарай өрлейтін гамма – бұл радуганы бейнелейді. Соңғы бөлімге үздіксіз өтеді. Бұл бөлім Моцарттың 1787 жылғы G-минорлы K. 516 скрипкалық квинтетімен салыстырылады, ол да тыныш соңғы бөлімге ұзақ, эмоционалды дауылды кіріспе ретінде басталады.
The fourth movement, in F minor and time, is the part where Beethoven calls for the largest instrumentation in the entire piece. It depicts a violent thunderstorm with painstaking realism, building from distant thunder (quiet tremolos on cellos and basses) and a few drops of rain (eighth note passages on the violins) to a great climax with loud thunder (timpani), lightning (piccolo), high winds (swirling arpeggio like passages on the strings), and heavy downpours of rain (16 note tremolo passages on the strings). With the addition of the trombones later in the movement, Beethoven makes an even more tremendous effect. The storm eventually passes, with an occasional peal of thunder still heard in the distance. An ascending scale passage on the solo flute represents a rainbow. There is a seamless transition into the final movement. This movement parallels Mozart's procedure in his String Quintet in G minor K. 516 of 1787, which likewise prefaces a serene final movement with a long, emotionally stormy introduction.
В. Аллегретто
Финал F мажорлы, 4/4 өлшемінде. Бұл бөлім соната-рондо формасында, кіріспе [А B А] C [А B А] ко́да құрылымымен ұйымдастырылған. Көптеген финалдар сияқты, бұл бөлімде де сегіз такттық симметриялық тақырыпқа ерекше назар беріледі, осы жағдайда ол шопандардың алғыс айту әнін бейнелейді. Соңғы А бөлімі тыныш басталып, біртіндеп толық оркестр үшін (пикколо мен литавраларсыз) экстаздық биік нүктеге жетеді, бірінші скрипкалар жоғары F нотасында өте жылдам үштік тремоло орындайды. Одан кейін Бетховеннің pianissimo, sotto voce белгісімен дұғаға ұқсас ыстық ко́да келеді; көптеген дирижерлер осы бөлімнің темпін баяулатады. Ұзақ соқпай, шығарма екі қуатты F мажорлық аккордпен аяқталады.
The finale, which is in F major, is in time. The movement is in sonata rondo form, in an Intro [A B A] C [A B A] Coda structure. Like many finales, this movement emphasizes a symmetrical eight bar theme, in this case representing the shepherds' song of thanksgiving. The final A section starts quietly and gradually builds to an ecstatic culmination for the full orchestra (minus piccolo and timpani) with the first violins playing very rapid triplet tremolo on a high F. There follows a fervent coda suggestive of prayer, marked by Beethoven pianissimo, sotto voce; most conductors slow the tempo for this passage. After a brief period of afterglow, the work ends with two emphatic F major chords.
Танымал мәдениетте
Симфония 1940 жылы Диснейдің "Фантазия" анимациялық фильмінде қолданылды, бірақ дирижер Леопольд Стоковский жасаған мифологиялық өзгерістер мен шығарманың ұзындығы қысқартылды. Бірінші бөлімнің басы "Симпсондар" мультсериалының "Itchy & Scratchy & Marge" эпизодында қолданылады. Музыка балалардың сыртта ойнап жатқан сәндік көріністерін күшейтеді. Сол үзінді кейінірек "Жабайы Барттарды бұзуға болмайды" эпизодының соңғы сахнасында да пайдаланылды, бұл жолы Спрингфилдтің қарт тұрғындарының сыртта көңіл көтеруін көрсетеді. Бірінші бөлім 1973 жылғы "Сойлент Грин" ғылыми-фантастикалық фильмінде де қолданылды (авторлық құқығы көрсетілмеген).
The symphony was used in the 1940 Disney animated film Fantasia, albeit with mythology and alterations in the length of the piece made by conductor Leopold Stokowski. The beginning of the first movement is used in the "Itchy & Scratchy & Marge" episode of The Simpsons. The music underscores idealized scenes of children playing outside. The same excerpt would later be used again in the closing scene of the episode "Wild Barts Can't Be Broken", this time underscoring Springfield's elderly population having fun outside. The first movement was used in the 1973 science fiction film Soylent Green (uncredited).