Туу алды, туу кезінде және туғаннан кейінгі әсерлер психологиясы
Prenatal and perinatal psychology
Психология жатыр ішінде, туу кезінде және кейін қалыптасатын әсерлерді зерттейді. Пренатальды және перинатальды психология – даму психологиясының маңызды бөлігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Туғанға дейінгі, туған кездегі және туғаннан кейінгі кезеңдер мен оқиғалардың психологиясы
Psychology of the effects from pre birth, during birth, and post birth and events
Пренатальдық психологияны даму психологиясының бір бөлігі деп қарастыруға болады, бірақ тарихи тұрғыдан алғанда, ол психоанализдің әртүрлі саласында дамыған. Оның мақсаты – баланың туғанға дейінгі және туғаннан кейінгі өмірлік тәжірибелері мен мінез-құлқын сипаттау және түсіндіру. Нақты туған кездегі процесс қатыстырылса, оны перинатальдық психология деп қарастыруға болады. Пренатальдық және перинатальдық аспектілер көбінесе бірге талқыланады. Пренатальдық және перинатальдық психология адамның алғашқы тәжірибелерінің психологиялық және психофизиологиялық әсерлерін және салдарларын, туылмас бұрын (пренатальдық), сондай-ақ босану кезінде және одан кейін (перинатальдық) зерттейді. Тақырыпқа қатысты түрлі көзқарастар болғанымен, ортақ түйін – болашақ психологиялық дамуды қалыптастыруда пренатальдық және перинатальдық тәжірибелердің маңыздылығы. Ғалымдар арасында жаңа туған нәрестелердің естеліктер қалыптастыру қабілеті, олардың тұлғасына осындай естеліктердің әсері және оларды санадан тыс жерден қалпына келтіру мүмкіндігі туралы пікірталас жүріп жатыр, өзі де осы саладағы даулы мәселе. Пренатальдық кезең туралы кең таралған болжам – ұрық сыртқы стимулдардан толығымен қорғалған. Осылайша, сезіну және сана дүниеге келгеннен кейін ғана дамиды. Алайда, көптеген ғылыми зерттеулер мінез-құлық, сезіну және оқу бала туылмас бұрын-ақ қалыптасатынын нақты көрсетеді. Бұл жануарларға да қатысты, мысалы, егеуқұйрықтардың ұрықтарында дыбыстық шарттауды көрсетуге болады.
Prenatal psychology can be seen as a part of developmental psychology, although historically it was developed in the heterogenous field of psychoanalysis. Its scope is the description and explanation of experience and behaviour of the individual before birth and postnatal consequences as well. In so far as the actual birth process is involved one can consider this perinatal psychology. Pre and perinatal aspects are often discussed together. Prenatal and perinatal psychology explores the psychological and psychophysiological effects and implications of the earliest experiences of the individual, before birth (prenatal), as well as during and immediately after childbirth (perinatal). Although there are various perspectives on the topic, a common thread is the importance of prenatal and perinatal experiences in the shaping the future psychological development. There is a debate among scientists regarding the extent to which newborn infants are capable of forming memories, the effects of any such memories on their personality, and the possibility of recovering them from an unconscious mind, which itself is the subject of argument in the field. A widespread assumption concerning the prenatal phase was that the fetus is almost completely shielded from outside stimuli. Thus, perception and consciousness would develop after birth. Meanwhile, there is a great number of scientific studies which show clearly that behaviour, perception and learning is already developed before birth. This also holds for nonhuman species, as for rat fetuses acoustic conditioning can be demonstrated.
Аналық кезеңнің психофизиологиялық аспектілері
Аналық даму кезеңінде, әсіресе мидың физиологиялық дамуы, перинатальды психология үшін аса маңызды. Тұқымданудан кейінгі алғашқы сегіз аптада дамушы организм эмбрион деп аталады. Ішкі органдары қалыптасқаннан кейін (тоғызыншы аптадан бастап) ол ұрық деп аталады.
The physiological development while in the prenatal phase – especially that of the brain – is of particular importance for prenatal psychology. In the first eight weeks after insemination, the developing child is called an embryo. After the inner organs have developed (from the ninth week on) it is called a fetus.
Мидың туа біткенге дейінгі дамуы
Түсініктің, тәжірибе мен мінез-құлықтың негізі – ми. Жүктілік кезінде, алып нейрондық желі дамиды, бұл кез келген ақыл-ой процесі үшін жағдай жасайды. Ми даму кезінде "бағдарламаланған жасуша өлімі" (апоптоз) салдарынан дамып жатқан нейрондардың шамамен жартысы жойылады. Туған кезде нәресте миында 100 миллиард нейрон болады – ересек адам миындағыдай көп. Туған кезде әр қабықша нейроны шамамен 2500 нейронмен байланысады, ал бір жылдан кейін – 15 000 нейронмен. Синапстар өмір бойы дамиды және жойылады – бұл процесс нейропластичность деп аталады.
The basis of perception, experience, and behaviour is the brain. While in gestation, a giant neuronal net is developing, delivering the condition for any mental process. About half of the developing neurons become destroyed again during the development of the brain because of the "programmed cell death" (apoptosis). At birth the infantile brain contains 100 billion neurons – as many as in the brain of an adult. At birth, every cortical neuron is connected with about 2500 neurons; after a year, with about 15 000. Synapses develop, and are destroyed, over the whole life span – a process called neuroplasticity.
Қозғалыс қабілетін дамыту
1930 жылдары физиолог Давенпорт Хукер түсік тасталған ұрықтың рефлекстерін немесе реакцияларын зерттеді. Қазіргі кезде ұрық пен жатырдағы баланың қозғалыс дағдыларын ультрадыбыс техникасымен қарастыру өте оңай. Сегізінші аптадан бастап ұрық жамбасын, ал одан кейін дене мүшелерін қозғалта бастайды. Эхография арқылы бұл әрекеттердің қарапайым рефлекстер емес, сонымен қатар іштен туындаған қозғалыстар екені анықталды. Алессандра Пьонтеллинің сөзіне сәйкес, ұрықта кейіннен нәрестеде кездесетін барлық қозғалыс түрлері бар. 19-шы аптадан бастап тыныс алу қозғалысын байқауға болады, ұрық өкпесіне амниотикалық сұйықтық тартады. Көздің қозғалысы 18-ші аптадан бастап байқалады, ал 23-ші аптадан бастап жылдам көз қозғалысы (REM фазасы) байқалады. Бұл ұйқы мен арман көру үлгілерімен байланысты. Ұрықтар амниотикалық сұйықтықты ішіп, оған зәр шығарады.
In the 1930s the physiologist Davenport Hooker examined reflexes or reactions, respectively of aborted fetuses extrauterine. Nowadays, the motor skills of embryo and fetus can be examined with ultrasound techniques quite easily. From the eighth week on the embryo moves the rump, shortly after that his extremities. With the means of sonography one could demonstrate that these were not simple reflexes, but also endogenously provoked movements. According to Alessandra Piontelli the fetus shows all patterns of movement, which later can be found in the newborn. Breath movements can be seen from the 19th week on, with the fetus taking amniotic fluid into his lungs. Eye movements are shown to exist from the 18th week on, from the 23rd week on there are rapid eye movements (REM phases). These are connected with sleeping patterns and dreaming. Fetuses drink amniotic fluid and urinate into it.
Түсініктің дамуы және туа біткенге дейінгі оқыту
Ұрықтың сезімдік қабілеттері жүктілік кезеңінде дамиды және туған кезде өте жақсы жұмыс істейді. Мұндай қабілеттерді зерттеу стимулдарға реакция ретінде туындаған мінез-құлықты эксперименттік жолмен қарастырумен байланысты. Рей адам ұрықтарының діріл-дыбыстық шарттауын (виброакустикалық кондиционирлеуін) зерттеді. Хеппердің сөзіне қарағанда, мұндай шарттаудың сәтті болғаны нақты емес еді. Хеппер осындай шарттау тәжірибелерін сәтті қайта жасады деп мәлімдейді, ал ең алғашқы діріл-дыбыстық шарттау жүктіліктің 32-ші аптасында жүзеге асты. Жүктілік алдындағы оқу көбінесе дағдылану парадигмасын қолдану арқылы зерттеледі. Ұрыққа дыбыстық сияқты стимул көрсетіледі. Содан кейін зерттеуші реакцияның әлсіреуін бақылайды, бірнеше рет бірдей стимулды қайталайды. Бұл процедура жаңа стимулды қолдану және сәйкес реакцияны тіркеу арқылы аяқталады. Егер ұрық жаңа стимулды ескіден өзгеше деп таныса, ол жаңа реакция үлгісін көрсетеді, мысалы, жүрек соғу жиілігінің артуы. Егер мұндай болмаса, жаңа стимулды ескі стимулдан ажырату мүмкін емес. 1991 жылы жүргізілген зерттеу жүктіліктің 29-шы аптасындағы ұрықтың жүрек соғу жиілігін тіркеу арқылы дыбыстық дағдылануды көрсетті. Мұндай зерттеулер жадты зерттеу үшін пайдаланылуы мүмкін. Жүктіліктің 34 аптасынан асқан ұрықтар 4 апта ішінде алған білімдерін қайта жасай алады. Діріл-дыбыстық шарттау 22 апталық ұрықтарда сәтті жүзеге асырылады. Дәмге дағдылану одан да ертерек болуы мүмкін. Мұндай дағдылану ұрықтық егеуқырларда да байқалды. Сәбилер ананың құрсағында естіген музыкалық үлгілерді есінде сақтайды, бұл туралы Зигмунд Фрейдтің немересі В. Эрнест Фрейд дәлелдеді. Эмпирикалық дәлелдеу жүрек соғу жиілігі мен моторлық белсенділікті тіркеуді пайдаланды. Сондай-ақ, сөйлеу дамуы жүктілік алдындағы оқуға негізделген, бұл туралы 1980 жылы ДеКаспер мен Фифердің зерттеулері көрсетіп тұр. Бұл зерттеуде операнттық шарттау парадигма ретінде қолданылды. Көптеген эмпирикалық зерттеулер жүктілік алдында оқудың бар екенін көрсетті.
The sense modalities of the fetus develop prenatally and are functioning very well at birth. The examination of such abilities is connected with experimental examination of behaviour, provoked by stimuli. Ray examined vibro acoustic conditioning of human fetuses. According to Hepper it rested uncertain, if such conditioning was successful. Hepper claims to have repeat such conditioning experiments successfully, with the earliest vibro acoustic conditioning in the 32nd week of gestation. Prenatal learning often is examined by using the habituation paradigm. The fetus gets exposed to a stimulus, e. g. an acoustic one. Afterwards the experimenter watches the extinction of the reaction while repeating the same stimulus again and again. This procedure becomes completed by the use of a new stimulus and the recording of the according reaction. When the new stimulus is identified by the fetus as different from the old one, it releases a new pattern of reaction, e. g. accelerated frequency of the heart. If this does not happen, the new stimulus cannot be distinguished from the old focal stimulus. In 1991 a study demonstrated the acoustic habituation by recording the heart frequency of foetuses in the 29th week of gestation. Such studies can be used for examining memory. Fetuses older than 34 weeks of gestation can reproduce learned content over a period of 4 weeks. The earliest vibro acoustic conditioning is successful at 22 week old fetuses. Maybe habituation to taste is possible even earlier. Such habituation was also demonstrated in fetal rats. Babies remember musical patterns they once heard in the womb, as W. Ernest Freud – a grandson of Sigmund Freud – could demonstrate. The empirical proof used the registration of heart frequency and motorical activity. Also the development of speech is based on prenatal learning, as the study of DeCasper and Fifer from 1980 seems to demonstrate. This study used operant conditioning as a paradigm. Several empirical studies demonstrated that prenatal learning exists.
Психоаналитикалық және терең психологиялық теориялардың тарихи дамуы
Психоанализ теориясының көпшілігі заттардың, өзінің және тіпті сананың дамуы туғаннан кейін басталады деп есептейді. Дегенмен, кейбір психоаналитиктер белгілі бір симптомдардың қалыптасуына жауапты пре- және перинаталдық аспектілер бар екенін нақты айтады, олардың ішінде Отто Ранк, Нандор Фодор, Фрэнсис Дж. Мотт, Дональд Винникотт, Густав Ханс Грабер және Людвиг Янус бар. Олар санасыз психиканың құрылымы ұрықтық кезеңде басталады деп ойлайды. Ұрық ерте, эмоционалдық маңызы бар тәжірибелерден өтеді. Олар бірнеше сезім арналарында қабылдаудың болуын, асфиксия, қорқыныш және стресс күйлерін болжайды, олар сақталады және белгілі жағдайларда туғаннан кейін еске түсірілуі мүмкін. Психоанализде пре- және перинаталдық тақырыптар көбінесе қиял ретінде қарастырылады. Су астында жүзу, суға батып, тыныс алу, үңгірде болу, су асты монстрларымен күресу сияқты армандардың және қиялдардың туылғанға дейінгі мазмұны – ерте кезеңге уақыт бойынша қайта проекциялау ретінде түсіндіріледі. Янус көптеген психоаналитикалық тәсілдерде туа біткенге дейінгі психологияға жақын мазмұндық және феноменологиялық аспектілерді табуға болады, бірақ нақты сілтемелерсіз. Янус Сандор Ференци, Карл Густав Юнг, Мелани Клейн, Бела Грунбергер, Франсуаза Дольто және басқалардың еңбектерінде "туғанға дейінгі өмірдің жасырын қатысуы" туралы жазды. 1924 жылы Зигмунд Фрейдтің шәкірті Отто Ранк (1884–1939) өзінің "Туу травмасы" (нем. Das Trauma der Geburt und seine Bedeutung für die Psychoanalyse) атты кітабын жариялады. Ол туудың эмоционалдық соққысы – адамның алғашқы қорқыныш көзі екенін айтты. Осы кітаптың нәтижесінде Фрейд пен Ранк арасындағы достық аяқталды. Ранк туудың ұрықтың үлкен қорқыныш сезімімен байланысты екенін ойлады. Сондай-ақ, ол осы травма кейінірек қорқыныштардың себебі болды деп болжады. Ол сонымен қатар туа біткеннен кейінгі кезеңнің кейбір аспектілерін еске түсіруге болады деп мәлімдеді. Осылайша, Ранк өзі нағыз пренаталды психологияның негізін қалады. Осындай болжамдардың негізінде ол мәдени аспектілерді түсіндірді, мысалы, христиандық тозақ туралы қиялдарды аналық жатырдағы жағдайларға негізделген деп түсіндірді. Кітабында ол пре- және перинаталдық болжамдарды қолдана отырып, символдарды, өнерді және мифтерді түсіндіруге кірісті. Ранк барлық невроздар мен мінез-құлық бұзылыстарының тамыры – туа біткен жағдайға «алғашқы бекініс» деп сенді және туылғаннан кейінгі тәжірибелерге негізделген психоанализ процесін жасады. Дональд Винникотт (1896–1971) символдардың ерте формаларын түсінуге тырысты. Ол бірнеше жағдайларда психотерапияда, әсіресе балаларда перинаталдық тәжірибелердің қайта жандануын сипаттады. Бес жасар бала Винникотттың жакетіне кіріп, оның шалбарын жерге түсірді. Ол осыны қайта-қайта қайталап отырды. Винникотт осы ойынды регресс және қайталау ретінде түсіндірді. Ол кейбір нәрестелер туған кезде, мысалы, асфиксия жағдайында проблемалар туғанда параноидтық көзқарас дамытады деп болжады. Сондай-ақ, психосоматикалық симптомдар (бас ауруы, көкірек және тыныс алу проблемалары және тұншығу сезімі) Винникотт тарапынан туғаннан кейінгі тәжірибелердің мүмкін салдары ретінде түсіндірілді. Дегенмен, ол жалпы туу травмасы туралы болжамды жоққа шығарды. 1949 жылы жарық көрген "Сүйіктіні іздеу: Туу травмасының клиникалық зерттеуі және туылмаған кездегі жағдай" атты кітабында британдық-американдық психоаналитик Нандор Фодор (1895–1964) Ранктің психоаналитикасы болған, өңделмеген және басқынған туу тәжірибелеріне байланысты алаңдаушылықтың кейбір түрлерін анықтады. Фодор түстерді, оттегінің жетіспеушілігін, клаустрофобияны және жыныстық бұзылыстарды және олардың этиологиясын түсіндірді, оларды белгілі бір пре- және перинаталдық тәжірибелерді қабылдап түсіндірді. Фрэнсис Джон Мотт (1901–1980) – Фодордың шәкірті және ұрықтың алғашқы нысаны ретінде плацентаға назар аударған алғашқы автор. Ол ұрықтың плацентасынан «қан сорушы» ретінде қорқуын немесе оны «тамақтандырушы» немесе «өмір беруші» ретінде сезінуін жазды. Оның туа біткенге дейінгі аспектілер жөніндегі жұмысы ғаламның квази-діндік дизайны туралы оның болжамды болжамдарымен байланысты. ЛСД және басқа галлюциногенді дәрілерді қолдана отырып, психоделикалық психотерапия сессияларынан алынған материал Франк Лейк, Афанасиос Кафкалидис (1919–1989) және Станислав Гроф жүргізген ересек өмірдегі пре- және перинаталдық тәжірибелердің ұзақ әсерлерін зерттеудің негізі болды. Гроф төрт құрылымды «Негізгі перинаталдық матрицалар» деп атап, пре- және перинаталдық тәжірибелерді талдау үшін кең теориялық базаны құрды. Лейк және Гроф Вильгельм Райхты (1897–1957) ұстанған тыныс алу техникаларын, 1960 жылдың ортасынан бастап заңдық қиындықтарға тап болған психоделикалық дәрілерді қолданудың орнына тәуелсіз түрде әзірледі. 1970 жылдары психотерапевт Леонард Орр «Ребиртинг» деп аталатын ұқсас техниканы әзірледі, ал Core Process психотерапиясының оқушылары өз оқуларының бөлігі ретінде болжамды туу травмасын қайта жасайды. АҚШ-тың әлеуметтанушысы Ллойд деМоуз (1931 ж.т.) 1981 жылғы мақаласында пренаталдық психикалық өмірге психоаналитикалық көзқарастарды, сондай-ақ ұрықтың дамуына қатысты адамның онтогенезінің физиологиялық тұжырымдамаларын жинақтады. Ол Гроф және Мотт еңбектерінен бірнеше болжамдарды алды, бірақ олардың метафизикалық мағынасын толығымен жойды. Өзінің тәсілінде ол плацента ұрықтың алғашқы нысаны болады, атап айтқанда екі бөлікке бөлінген: оң және теріс, ол оларды «күтімшіл» және «улы плацента» деп атады. ДеМоуз әр жүктілікте – әсіресе осы кезеңнің соңында – ұрыққа оттегі жеткізілуімен проблемалар бар екенін болжады. Физиологиялық жағдайларға байланысты плацента өсіп келе жатқан ұрыққа жеткілікті мөлшерде оттегі беруге қабілетсіз болады. Бұл ауырсыну және жетіспеушілік күйлеріне әкеледі. Пре- және перинаталдық тәжірибелер психикалық сценарийге, белгілі бір үлгіге әкеледі, содан кейінгі тәжірибелер оған байланысты және ішкі қабаттарға сіңіріледі. Ол жақсы және ауырсынулы күйлердің тікелей тәжірибесін «ұрықтық драма» деп атайды, ол Фрейдтің «эдипалдық драмасынан» әлдеқайда бұрын пайда болады. Осы пренаталдық психология туралы теориялармен қатар, деМоуз психотарихта дамаған тәсілдерді әзірледі – мәдени психологиялық болжамдар жүйесі, ол психологиялық теорияларды қолдана отырып, тарихи процестер мен құбылыстарды түсіндіреді. Балалық шақ тарихының және пренаталдық психологияның аспектілері осы жүйеде маңызды рөл атқарады. 1992 жылы итальяндық балалардың нейропсихиатры Алессандра Пионтелли (1945 ж.т.) өзінің "Ұрықтан балаға: Байқау және психоаналитикалық зерттеу" (1992) атты кітабында зерттеу жүргізді. Ол сонографияны қолдана отырып, 11 ұрықтың мінез-құлқын зерттеді. Ұрықтар өте күрделі мінез-құлқымен және олардың қызмет түрлеріндегі айырмашылықтармен ерекшеленді. Олар күрделі жолдармен стимулдарға жауап берді. Пионтеллидің зерттеуі кейбір туылғанға дейінгі тәжірибелер кейінірек психикалық өмірді анықтайтынын көрсетті. Психологиялық ерекшеліктер, мысалы, күшейтілген ауыздық белсенділік, туылғанға дейінгі кезеңде де, туғаннан кейін де байқалады. Пионтелли өзінің байқауларын психоаналитикалық тұрғыдан түсіндірді. Пионтелли туылғанға дейінгі және туғаннан кейінгі психикалық даму арасында ерекше үзіліс байқады. Оның зерттеуі маңызды, өйткені ол эмпирикалық деректерді бағалауды туғаннан кейінгі кезеңдегі және нәрестелік шақтағы жеке жағдайларды зерттеумен үйлестіреді. Оның зерттеуі академиялық психологияның әдістерін психоанализдің герменевтикасымен біріктіреді, бұл оны ғылыми кеңістікте бірегей етеді.
Most psychoanalytical theories assume that the development of objects, the self and even consciousness begins after birth. Nevertheless, some psychoanalysts explicitly write that pre and perinatal aspects are responsible for certain symptom formations, among them Otto Rank, Nandor Fodor, Francis J. Mott, Donald Winnicott, Gustav Hans Graber and Ludwig Janus. They think that the structuring of the unconscious psyche starts in the prenatal phase. The fetus already has early, emotionally relevant experiences. They assume the existence of perception in several sense modaliaties, states of asphyxia, fears and stress, which are stored and can be remembered after birth under certain circumstances. In psychoanalysis pre and perinatal topics usually are seen as fantasies. The manifest prenatal content of dreaming or fantasizing of swimming under water while breathing, being inside of a cave, fighting with underwater monsters – are interpreted as re projections in time onto the early phase. Janus assumes that in many psychoanalytical approaches there can be found contentual and phenomenological aspects close to prenatal psychology – but without explicit references. Janus wrote of the "hidden attendance of the prenatal existence" in the works of psychoanalysts such as Sandor Ferenczi, Carl Gustav Jung, Melanie Klein, Bela Grunberger, Françoise Dolto and others. In 1924 Otto Rank (1884–1939), one of Sigmund Freud's disciples, published his book The Trauma of Birth (German: Das Trauma der Geburt und seine Bedeutung für die Psychoanalyse). There he stated that the emotional shock of being born is an individual's first source of anxiety. Because of this book the friendship between Freud and Rank came to an end. Rank was of the opinion that birth is connected with an overwhelming experience of fear of the fetus. He also presumed that this trauma was the cause of later anxieties. He also claimed that aspects of the later prenatal phase can be remembered. So already Rank himself had developed the outlines of a true prenatal psychology. In the light of such assumptions he interpreted cultural aspects, e. g. he understood Christian fantasies of the hell as being based on aversive intrauterine situations. In his book, he treated the interpretation of symbols, art and myths by using pre and perinatal assumptions. Rank believed that a "primal fixation" with the prenatal state is the root of all neuroses and character disorders and developed a process of psychoanalysis based on birth experiences. Donald Winnicott (1896–1971) tried to understand very early forms of symbol formation. He described in several case studies the reenactment of perinatal experiences in psychotherapies, especially of children. A five year old boy climbed into Winnicott's jacket and then slit down the pants onto the ground. He repeated this again and again. Winnicott interpreted this game as a regression and a repeating of birth. He presumed that some babies developed a paranoid attitude by having problems at birth, e. g. in the case of asphyxia. Also psychosomatic symptoms (headaches, breast and breathing problems and feelings of getting choked) were interpreted as possible consequences of birth experiences by Winnicott. Nevertheless, he rejected the assumption of a universal birth trauma. In his book The Search for the Beloved: A Clinical Investigation of the Trauma of Birth and Prenatal Condition of 1949 the British American psychoanalyst Nandor Fodor (1895–1964) traced certain forms of anxiety back to unprocessed and repressed birth experiences following Rank's assumptions, who had been his psychoanalyst. Fodor interpreted dreams, experiencing the lack of oxygen, claustrophobia and sexual disorders and their etiology, which he explained by assuming specific pre and perinatal experiences. Francis John Mott (1901–1980) was a disciple of Fodor and the first author who concentrated on the placenta as the first object of the fetus. He wrote, that the fetus fears his placenta as a "blood sucker" or experience it as a "feeder" or "life giver". His work an prenatal aspects is connected with his speculative assumptions on a quasi religious design of the universe. Material emerging from sessions of psychedelic psychotherapy using LSD and other hallucinogenic drugs was the foundation for research into the enduring effects of pre and perinatal experiences in adult life conducted by Frank Lake, Athanasios Kafkalides (1919–1989) and Stanislav Grof. Grof went on to formulate an extensive theoretical framework for the analysis of pre and perinatal experiences, based on the four constructs he called Basic Perinatal Matrices. Lake and Grof independently developed breathing techniques, following Wilhelm Reich (1897–1957) as an alternative to the use of psychedelic drugs, which was subject to considerable legal difficulty from the mid 1960s onwards. A related technique called Rebirthing was developed by psychotherapist Leonard Orr in the 1970s, and Core Process psychotherapy trainees relive presumed birth trauma as part of their training. The US American social scientist Lloyd deMause (born 1931) compiled in his essay from 1981 the psychoanalytic approaches to prenatal mental life as well as the physiological findings of the human ontogenesis concerning fetal development. He took several assumptions from the works of Grof and Mott, but left away their metaphysical implications completely. In his own approach he assumes, that the placenta becomes the first object of the fetus, namely in two split versions: a positive and a negative one, he called the "nurturing" and the "poisonous placenta". DeMause presumed that in every gestation – especially at the end of this period – there are problems of supply with oxygen for the fetus. Because of physiological conditions the placenta would not be able anymore to supply the growing fetus with enough oxygen. This would give rise to states of pain and deprivation. Pre and perinatal experiences lead to a mental script, a kind of pattern, to which later experiences would be connected with and internalized. He calls the experience of successive good and painful states the "fetal drama", long precursing the well known "oedipal drama" sensu Freud. Besides these theories about prenatal psychology deMause also developed approaches in the field of psychohistory – a system of cultural psychological assumptions, which explain historical processes and phenomenons by using psychological theories. Especially aspects of childhood history and prenatal psychology play an important role. In 1992 the Italian child neuropsychiatrist Alessandra Piontelli (born 1945) published a study in her book From Fetus to Child: An Observational and Psychoanalytic Study (1992). Using sonography she examined the behaviour of 11 fetuses. The fetuses showed a very complex behavioural repertoire and were quite different concerning their forms of activities. They reacted to stimuli in complex ways. Piontelli's study suggested that certain prenatal experiences determined later mental life. Psychological traits, e. g. enhanced oral activity, were recognizable in the prenatal phase, and also after birth. Piontelli interpreted her observations in psychoanalytical terms. Piontelli saw a remarkable continuity between pre and postnatal mental development. Her study is important, because it combines the assessment of empirical data with the observation of single case studies in the postnatal phase and also in infancy. Her study use equally the methods of academic psychology together with the hermeneutics of psychoanalysis, what makes it unique in the scientific landscape.