Кіріспе

Швейцария математигі және физигі (1700–1782)

Даниэль Бернулли (/bɜr/'/n//uː//l//i/ burNOOlee, ; 8 ақпан 1700 [е.с. 29 қаңтар 1700] – 27 наурыз 1782) – швейцариялық математик және физик. Оның есімі Бернулли принципінде сақталады, бұл энергия сақталуының нақты мысалы, ол 20 ғасырдың екі маңызды технологиясының – карбюратор мен ұшақ қанатының жұмыс істеу механизмінің математикасын сипаттайды.

Ерте өмір

Даниэль Бернулли Голландияның Гронинген қаласында көрнекті математиктер отбасында дүниеге келді. Бернуллилер отбасы бастапқыда Антверпеннен шыққан, ол кезде Испанияның Нидерландында болған, бірақ испандықтардың протестанттарды қуғындауынан қашу үшін көшіп кетті. Франкфуртта қысқа ғана уақыт тұрғаннан кейін отбасы Швейцарияның Базель қаласына көшті. Даниэль, Иоганн Бернуллидің (есептеудің алғашқы дамытушыларының бірі) ұлы және Якоб Бернуллидің (ықтималдықтар теориясын зерттеген алғашқы ғалым және математикалық тұрақты e-ні ашқан) сіңілі баласы болды. Оның әкесімен қарым-қатынасының жаман болғаны айтылады. Екеуі де Париж университетінде өткен ғылыми байқауға қатысып, бірінші орынды бөлісті. Иоганн Даниэльді үйінен қуды, себебі ол Даниэльмен теңестірілудің "ұяттылығын" көтере алмады деген уәде берді. Иоганнның Даниэльдің "Гидродинамика" кітабынан негізгі идеяларды өз "Гидравлика" кітабында плагиаттағаны және оларды "Гидродинамика" кітабынан бұрын жазғаны айтылады. Даниэльдің әкесімен татуласу әрекеттері сәтсіз аяқталды. Оқушы кезінде Иоганн математиктердің ақысы төмен екенін айтып, Даниэльді бизнес оқуға ынталандырды. Даниэль бастапқыда бас тартты, бірақ кейін әкесі оған жеке математика сабақтарын өткізу шартымен, бизнес пен медицинаны оқуға келісті. Ол Леонард Эйлердің замандасы және жақын досы болды. 1724 жылы математика профессоры ретінде Санкт-Петербургке келді, бірақ онда бақытсыз болды. Уақытша ауру және жалақысы туралы келіспеушіліктер 1733 жылы Санкт-Петербургтен кетуіне себеп болды. Ол Базель университетіне оралды, онда өмірінің соңына дейін медицина, метафизика және табиғаттану кафедраларын басқарды.

Математикалық жұмыс

Оның ең алғашқы математикалық еңбегі – 1724 жылы Голдбахтың көмегімен жарық көрген «Exercitationes» (Математикалық жаттығулар). Екі жылдан кейін ол алғаш рет күрделі қозғалысты трансляциялық және айналу қозғалысына жіктеудің жиі қажеттілігін көрсетті. Оның маңызды еңбегі – 1738 жылы жарық көрген «Гидродинамика». Ол Жозеф Луи Лагранждың «Аналитикалық механикасына» ұқсас, себебі барлық нәтижелер жалғыз ғана принциптің – энергия сақталу принципінің – салдары болып табылады. Одан кейін су тасқыны теориясы бойынша жазылған еңбегі жарық көрді, бұл еңбекке Эйлер мен Колин Маклауриннің еңбектерімен бірге Француз академиясы жүлде берді: осы үш еңбек Исаак Ньютонның «Философия табиғатының математикалық принциптері» және Пьер Симон Лапластың зерттеулері арасында осы тақырыпта жасалған барлық жұмыстарды қамтиды. Бернулли сонымен қатар әртүрлі механикалық мәселелерге, әсіресе дірілдегі тізбелерге қатысты мәселелерге, сондай-ақ Брук Тейлор мен Жан Ле Ронд д’Алемберт берген шешімдерге қатысты көптеген мақалалар жазды. Көп ұзамай Еуропаның барлық дәрігерлері пациенттердің қан қысымын артерияларға тікелей ұшы бар шыны түтікшелерді енгізу арқылы өлшей бастады. Бірақ шамамен 170 жыл өткен соң, 1896 жылы итальяндық дәрігер одан да аз ауыртпалық әкелетін әдіс тапты, ол әлі де қолданылып келеді. Дегенмен, Бернуллидің қысымды өлшеу әдісі бүгінгі күні де қазіргі заманғы ұшақтарда ұшақтың басынан өтетін ауаның жылдамдығын – оның ауа жылдамдығын – өлшеу үшін қолданылады. Өз жаңалықтарын одан әрі дамыта келе, Даниэль Бернулли энергия сақталуы жөніндегі бұрынғы жұмысына қайта оралды. Қозғалатын дененің биіктігі артағанда кинетикалық энергиясын потенциалдық энергияға алмастыратыны белгілі. Даниэль қозғалатын сұйықтың да осыған ұқсас, нақты кинетикалық энергиясын қысыммен алмастыратынын, ал бұл көрсеткіш – бірлік көлемге шаққандағы кинетикалық энергия екенін түсінді. Математикалық тұрғыдан бұл заң былай жазылады:

P – қысым, ρ – сұйықтықтың тығыздығы және u – оның жылдамдығы.

Экономика және статистика

1738 жылы "Specimen theoriae novae de mensura sortis" (Қорытынды тәуекелді өлшеу туралы жаңа теорияның ашылуы) атты кітабында Бернулли Санкт-Петербург парадоксіне шешім ұсынып, оны тәуекелге қарсылық, тәуекел сыйлықақысы және пайдалылық экономикалық теориясының негізі ретінде қарастырды. Бернулли жиі, белгісіздікпен байланысты шешімдер қабылдағанда адамдар әрқашан ақшалай табысты барынша арттыруға ұмтылмайтынын, керісінше, жеке қанағаттану мен пайдасын қамтитын "пайдалылықты" арттыруға тырысатынын байқады. Бернулли адамдар үшін ақша мен пайдалылық арасында тікелей байланыс бар екенін, бірақ табыс артқан сайын пайдалылықтың төмендейтінін түсінді. Мысалы, жылына 10 000 доллар табыс көретін адамға қосымша 100 доллар табыс, жылына 50 000 доллар табыс көретін адамға қарағанда көбірек пайда әкеледі. Цензураланған деректерді қамтитын статистикалық мәселені талдауға жасалған алғашқы әрекеттердің бірі – 1766 жылы Бернуллидің шешек ауруының аурушаңдығы мен өлім-жітімі туралы деректерді талдауы, осы арқылы екпе салудың тиімділігін көрсетуі болды.

Физика

"Гидродинамика" (1738) еңбегінде ол газдардың кинетикалық теориясының негізін қалады және осы идеяны Бойль заңының түсіндіруіне қолданды. Бернулли принципі аэродинамикада маңызды рөл атқарады. Леон Бриллуанның сөзінше, суперпозиция принципі алғаш рет 1753 жылы Даниэль Бернулли айтқан: "Дірілдейтін жүйенің жалпы қозғалысы оның ерікті дірілдерінің суперпозициясымен беріледі".

Мұра

2002 жылы Бернулли Сан-Диего әуе және ғарыш музейінің Халықаралық әуе және ғарыш даңқы залына енгізілді.