1930 жылдар неміс бомбалаушысы Junkers Ju 89 прототипі

Кіріспе

1930 жылдардағы неміс прототипі ауыр бомбалаушысы

Юнкерс Ju 89 – Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Люфтваффе үшін жобаланған ауыр бомбалаушы. Екі прототип салынды, бірақ жоба ұшақтың өндіріске енбегенінше тоқтатылды. Оның дизайнының кейбір элементтері кейінгі Junkers ұшақтарында қолданылды.

Даму

1933 жылы Люфтваффе құрылғаннан бастап штаб бастығы генерал Вальтер Вевер болашақ қақтығыстарда стратегиялық бомбалаудың маңызды рөл атқаратынын түсінді. Бұл рөлді орындау үшін Langstrecken Grossbomber ("ұзақ қашықтықтағы ірі бомбалаушы") қажет болды. "Урал" бомбалаушы бағдарламасы аясында ол нацистік Германияның жетекші екі ұшақ өндірушісі – "Дорнье" және "Юнкерс" компанияларымен құпия келіссөздер жүргізіп, ұзақ қашықтықтағы бомбалаушы ұшақтардың жобаларын сұрады. Екі компания "Дорнье Do 19" және "Юнкерс Ju 89" ұшақтарымен жауап берді, ал Рейхслюфтфартминистриумы (RLM) 1935 жылы екі ұшақтың да прототиптеріне тапсырыс берді. RLM сұранысы екі прототип және тоғыз ұшақтың прототиптік сериясын қамтыды. "Ju 89" және оның бәсекелесі "Dornier Do 19" перспективалы болды, бірақ Люфтваффедегі бағыттың өзгеруіне ұшырады. 1936 жылы Вевер ұшақ апатында қаза тапты. Оның ізбасарлары – Альберт Кесселринг, Эрнст Удет және Ханс Йешоннек – армия операциятарын қолдауға пайдалануға болатын, кішкентай тактикалық ұшақтарды ұсынды; оларға сондай-ақ аз материал мен еңбек күші қажет болды. Олар пикируші бомбалаушы ("Ju 87 Stuka") мен қарсылас әуе күштерін майданда тығыз қолдау және жою, ал емес жау өнеркәсібіне шабуыл жасау доктринасын жақтады. Олар Герман Герингті әскерге қолдау көрсету үшін тактикалық бомбалаушылардың қажеттілігін атап көрсету арқылы сендірді. Альберт Кесселринг Германияға көбірек истребительдер мен тактикалық бомбалаушылар қажет деп есептеді. Кесселринг пен Йешоннек Герингке материал тапшылығына байланысты ауыр бомбалаушы жобаларын тоқтатуды ұсынды. Бір ауыр бомбалаушыға жұмсалатын материалға 2,5 тактикалық бомбалаушы жасауға болады. 1937 жылдың мамырында Геринг Эрхард Милхке: "Фюрер маған бомбалаушыларымның қаншалықты үлкен екенін сұрамайды, олардың саны қанша екенін сұрайды" дегені хабарланды. Бұл сенімдер Германияның блицкригтегі алғашқы табыстарымен расталғандай көрінсе де, стратегиялық бомбалау мүмкіндігінің болмауы Люфтваффеге Ұлыбритания шайқасы мен "Барбаросса" операциясында елеулі кедергі келтірді.

From the very beginnings of the Luftwaffe in 1933, General Walther Wever, the chief of staff, realised the importance that strategic bombing would play in any future conflict. A Langstrecken Grossbomber ("long range big bomber") was needed to fulfill this role. Under the Ural bomber programme, he began secret talks with two of Nazi Germany's leading aircraft manufacturers Dornier and Junkers requesting designs for a long range bomber. The two companies responded with the Dornier Do 19 and the Junkers Ju 89, respectively, and the Reichsluftfahrtministerium (RLM) ordered prototypes for both aircraft in 1935. The RLM request asked for two prototypes and a prototype series of nine aircraft. The Ju 89 and its competitor, the Dornier Do 19, proved promising, but fell victim to a change of direction within the Luftwaffe. Wever was killed in a plane crash in 1936. His successors – Albert Kesselring, Ernst Udet, and Hans Jeschonnek – favoured smaller, tactical aircraft, since they could be used to support army operations; they also did not require as much material and manpower. They were proponents of the dive bomber (Ju 87 Stuka) and the doctrine of close support and destruction of the opposing air forces on the battle ground rather than through attacking enemy industry. They convinced Hermann Göring by emphasising the need for tactical bombers to act in an army support role. Albert Kesselring, Wever's successor, believed that what Germany required were more fighters and tactical bombers. Kesselring and Jeschonnek had suggested to Göring that it would be better to drop heavy bomber projects due to material shortages. Around 2.5 tactical bombers could be built with the same material as one heavy bomber. In May 1937 Göring is reported as saying to Erhard Milch 'The Führer does not ask me how big my bombers are, but how many there are'. Unreliable source: date=January 2024

While these beliefs seemed validated by Germany's early successes in the Blitzkrieg, the lack of strategic bombing capability severely hampered the Luftwaffe in the Battle of Britain and Operation Barbarossa.

Бірінші үлгі

1937 жылғы 11 сәуірде Ju 89 прототипі D AFIT (V1, c/n 4911) алғаш рет Гессельбах ұшқышымен ұшты. Алғашқы ұшудан кейін небәрі екі жарым апта өткен соң, 1937 жылғы 29 сәуірде RLM екі стратегиялық бомбалаушының дамуын тоқтатты. Бұл қадамның себебі ауыр бомбардировщиктердің көп отын жұмсауы, сондай-ақ осы бомбардировщиктер Ju 88 сияқты орташа бомбардировщиктер болған жағдайда ғана көптеген бомбардировщиктерді жасау мүмкін болды.

Екінші үлгі

1937 жылы шілдеде Junkers екінші Ju 89 D ALAT прототипін аяқтады. Junkers екі прототипті де үлкен ұшақтардың тұрақтылығы мен басқару жүйесін сынау үшін кең ауқымды ұшу сынақтарына пайдаланды, бірақ бағдарлама тоқтатылғаннан кейін үшінші V3 прототипі тоқтатылды. 1938 жылдың 4 маусымында Junkers екінші D ALAT прототипімен жаңа жүк көтеру қабілеті/биіктік бойынша әлемдік рекордты орнатып, сол жүк көлемімен Short Stirling-тен артық биіктікке көтерілді. 1938 жылдың 8 маусымында D ALAT белгілі бір биіктікке жетті. 1938 жылдың соңында екі ұшақ та Luftwaffe-ге берілді, онда олар ауыр жүк тасымалдау үшін пайдаланылды. Ju 89 прототиптерінің екеуі де 1939 жылдың соңына дейін жаратылған деп есептеледі, бірақ кейбір дереккөздер олар келесі жылы Норвегияда қолданыста болғанын айтады. Сынақтар барысында Luft Hansa осы типтегі ұшақ негізінде жасалған жолаушылар ұшағына қызығушылық танытты, соның нәтижесінде Junkers толық емес үшінші прототипті Ju 90 ретінде қайта жасады.