Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Басқалардың әл-ауқатын ескермейтін әрекеттер
Actions that lack consideration for the well being of others
Әлеуметтік емес мінез-құлық, кейде диссоциалдық мінез-құлық деп аталады, – бұл басқалардың құқықтарын бұзу немесе қылмыс жасау, ұрлық, физикалық шабуыл сияқты зиян келтіру, сондай-ақ жалған айту және манипуляциялау сияқты қылмыстық емес әрекеттер. Бұл қоғамдағы өзгелерге бөгдел келтіреді деп саналады. Мұндай әрекеттер түрлі жолдармен орын алуы мүмкін, оның ішінде мақсатты агрессия, сондай-ақ жасырын және ашық жаулық. Дегенмен, зерттеушілер бұл терминді анықтаудың қиын екенін, әсіресе Ұлыбританияда көптеген жағдайлар осы санатқа жататынын айтады. Бұл термин ирланд және британ тілдерінде жиі қолданылады. Термин жалпы қолданысқа жаңа енгенімен, «әлеуметтік емес мінез-құлық» термині психоәлеуметтік саласында көп жылдар бойы қолданылып келеді, онда ол «жеке тұлғаның бұзылуының салдарынан туындаған қажетсіз мінез-құлық» деп анықталған. Американдық психиатриялық қауымдастығының «Психикалық бұзылулар диагностикалық және статистикалық нұсқаулығында» тұрақты әлеуметтік емес мінез-құлық антиәлеуметтік жеке тұлғалық бұзылыс деп диагноз қойылады. Генетикалық факторларға мидың префронтальді бөлігіндегі аномалиялар жатады, ал нейробиологиялық тәуекелдерге жүктілік кезінде ананың есірткі қолдануы, босану кезіндегі асқынулар, төмен салмақ, босанғаннан кейін мидың зақымдануы, бас жарақаты және созылмалы аурулар кіреді. ДСМ-5 бойынша мінез-құлық проблемалары, оның ішінде мінез-құлық бұзылысы немесе қарсыласушы мінез-құлық бұзылысы диагнозы қойылған балалар мен жасөспірімдерде де тұрақты әлеуметтік емес мінез-құлықтың белгілері байқалуы мүмкін. Зейін жетіспейтін балалардың әлеуметтік емес мінез-құлық көрсетуге бейім екендігі айтылған, бірақ бұл әлеуметтік ортаның нашарлығы мен психикалық денсаулық мәселелерімен байланысты болуы мүмкін. Бұл мәселені зерттеу үшін тағы да зерттеулер қажет.
Antisocial behaviours, sometimes called dissocial behaviours, are actions which are considered to violate the rights of or otherwise harm others by committing crime or nuisance, such as stealing and physical attack or noncriminal behaviours such as lying and manipulation. It is considered to be disruptive to others in society. This can be carried out in various ways, which includes, but is not limited to, intentional aggression, as well as covert and overt hostility. However, researchers have stated that it is a difficult term to define, particularly in the United Kingdom where many acts fall into its category. The term is especially used in Irish English and British English. Although the term is fairly new to the common lexicon, the word anti social behaviour has been used for many years in the psychosocial world where it was defined as "unwanted behaviour as the result of personality disorder." The American Psychiatric Association, in its Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, diagnoses persistent anti social behaviour as antisocial personality disorder. Genetic factors include abnormalities in the prefrontal cortex of the brain while neurobiological risk include maternal drug use during pregnancy, birth complications, low birth weight, prenatal brain damage, traumatic head injury, and chronic illness. A pattern of persistent anti social behaviours can also be present in children and adolescents diagnosed with conduct problems, including conduct disorder or oppositional defiant disorder under the DSM 5. It has been suggested that individuals with intellectual disabilities have higher tendencies to display anti social behaviours, but this may be related to social deprivation and mental health problems. More research is required on this topic.
Даму
Ниет және кемсітушілік әлеуметтік де, антиәлеуметтік мінез-құлықты да анықтауы мүмкін. Сәбилер антиәлеуметтік сияқты көрінетін әрекеттер жасай алады, бірақ олар төрт немесе бес жасқа дейін аражігін білуге тым жас деп есептеледі. Бергер ата-аналар балаларына "эмоцияларды басудың орнына реттеуі керек" екенін үйретуі керек дейді. Зерттеулер көрсеткендей, 13-14 жас аралығындағы басқаларға қатысты зорлық-зомбылық көрсеткен немесе агрессивті мінез-құлық танытқан балалар ересек жасында антиәлеуметтік мінез-құлық көрсетеді. Антиәлеуметтік мінез-құлыққа бұқаралық ақпарат құралдарының (БАҚ) әсеріне қатысты көптеген зерттеулер шешімсіз деп танылды. Кейбір шолулар агрессия мен зорлық-зомбылықты көрсететін БАҚ арасында мықты байланыс бар екенін көрсетсе, ал басқалары оларды қолдайтын аз ғана дәлелдер тапты. Антиәлеуметтік мінез-құлыққа қатысты жалғыз бір жалпыға қабылданған шындық – ата-ананың тәрбиесінің күшті әсері; балаларға зорлық-зомбылық көрсететін кейіпкерлердің жағымсыз бағасын беру жеке тұлғадағы зорлық-зомбылықтың әсерін азайтуға көмектеседі.
Intent and discrimination may determine both pro and anti social behaviour. Infants may act in seemingly anti social ways and yet be generally accepted as too young to know the difference before the age of four or five. Berger states that parents should teach their children that "emotions need to be regulated, not depressed". Studies have shown that in children between ages 13–14 who bully or show aggressive behaviour towards others exhibit anti social behaviours in their early adulthood. Many of the studies regarding the media's influence on anti social behaviour have been deemed inconclusive. Some reviews have found strong correlations between aggression and the viewing of violent media, while others find little evidence to support their case. The only unanimously accepted truth regarding anti social behaviour is that parental guidance carries an undoubtedly strong influence; providing children with brief negative evaluations of violent characters helps to reduce violent effects in the individual.
Отбасы
Отбасылар антиәлеуметтік мінез-құлықтың туындауына зор ықпал етеді. Басқа отбасылық себептердің қатарында ата-ананың бұрынғы антиәлеуметтік мінез-құлықтары, ата-ананың алкоголь және есірткіге құмарлығы, отбасыдағы тұрақсыз жағдай, тиімді тәрбие берудің жоқтығы, физикалық зорлық-зомбылық, ата-ананың тұрақсыздығы (психикалық денсаулық мәселелері/ПТСР) және отбасының экономикалық қиын жағдайда болуы жатады.
Families greatly impact the causation of anti social behaviour. Some other familial causes are parent history of anti social behaviours, parental alcohol and drug abuse, unstable home life, absence of good parenting, physical abuse, parental instability (mental health issues/PTSD) and economic distress within the family.
Тұтыну үлгілері
Ересектегі антиәлеуметтік мінез-құлық белгілері мен бала кезінде теледидар көрудің арасында шағын байланыс бар. Балалардың демалыс күндері теледидар көруге жұмсаған әрбір сағаты үшін ерте жастағы ересектерде қылмыстық айыпталу қаупі шамамен 30 пайызға артқан. Антиәлеуметтік мінез-құлыққа бейімділікке жастардың да әсері болуы мүмкін, әсіресе, құрбы-құрбы тобындағы балалар, егер олардың тобында антиәлеуметтік мінез-құлық болса, оған бейімделуі мүмкін. Балаларда антиәлеуметтік мінез-құлықтың дамуына тікелей немесе жанама себептер ретінде бірнеше фактор қарастырылады. Осы факторларды жою сенімді және тиімді араласу немесе емдеуді әзірлеу үшін қажет. Баланың перинатальдық тәуекелі, темпераменті, интеллектуалдық қабілеті, тамақтану деңгейі және ата-аналармен немесе күтушілермен өзара әрекеттесуі олардың мінез-құлқына әсер етуі мүмкін. Ата-аналар мен күтушілердің жеке ерекшеліктері, мінез-құлқы, әлеуметтік-экономикалық жағдайы, әлеуметтік байланыстары және тұрғын ортасы балалардың антиәлеуметтік мінез-құлығының дамуына да әсер етуі мүмкін. Бұл емдеу түрі пациенттерге өзінің дұрыс бейнесін қалыптастыруға, зиянды әрекеттерінің себептерін анықтауға және әлеуметтік жағдайларда ойлау және әрекет ету жолын өзгертуге көмектеседі. Импульсивтілік, сенімді қарым-қатынас құруға қабілетсіздік және жағдай туындағанда басқаларды кінәлау бейімділігі болғандықтан, әсіресе агрессивті антиәлеуметтік мінез-құлықтары бар адамдарда жағымсыз әлеуметтік танымдар қалыптасады, оның ішінде жауыздыққа бейімділік, бұл теріс мінез-құлық нәтижелеріне әкеледі. Проблеманы шешу дағдыларын оқыту (PSST) – бұл жеке адамның әлеуметтік ортада қалай ойлайтынын және мінез-құлқын тануға және түзетуге бағытталған когнитивтік-мінездік терапияның (КМТ) бір түрі. Терапевттер антиәлеуметтік мінез-құлықпен айналысатын адамдарға КМТ араласуын жүргізер кезде, әрекеттің ұзақтығы мен қарқындылығын анықтау үшін мінез-құлықтың тәуекел деңгейін бірінші кезекте бағалауы керек. Ата-аналар мен балалардың арасындағы белгілі бір өзара әрекеттер баланың антиәлеуметтік мінез-құлқын күшейтуі мүмкін болғандықтан, ата-аналық терапияның (АТ) мақсаты ата-анаға баласын жақсы басқару және онымен қарым-қатынас жасау үшін тиімді дағдыларды үйрету болып табылады. Бұл оң мінез-құлықты ынталандыру және антиәлеуметтік мінез-құлықты жазалау немесе назардан тыс қалдыру арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. "Бірінші қадам" – балабақшадан 3-сыныпқа дейінгі антиәлеуметтік мінез-құлық көрсететін балаларға арналған ерте араласу бағдарламасы. Бұл бағдарлама үй мен мектеп арасындағы ынтымақтастыққа негізделген. Оның үш маңызды компоненті бар: 1) Скрининг; 2) Мектептегі араласу (CLASS): балаға оң нығайту арқылы дұрыс мінез-құлықты үйретеді; 3) Үйдегі араласу (HomeBase): ата-анаға баласына қолдау көрсету және оң нығайтуды қолдану үшін қажетті дағдыларды үйретеді. Сыныптағы араласу кезеңі (CLASS) шамамен 30 күнге созылады және үш кезеңнен тұрады: 1) Жаттықтырушы басқарады; 2) Мұғалім басқарады; 3) Қолдау. "Қызыл карта/жасыл карта" ойыны (қызыл – орынсыз мінез-құлық; жасыл – орынды мінез-құлық) мектепте күн сайын өткізіледі. Жаттықтырушы/мұғалім мақсатты оқушының қазіргі мінез-құлқына байланысты қызыл/жасыл карточканы көрсетеді. Уақыт аралығы аяқталғаннан кейін карта жасыл болса, ұпайлар жиналады. Ойын соңында жеткілікті ұпай жиналса, мақсатты бала бүкіл сынып бірге ләззат ала алатын сыйлықты таңдайды (мысалы, үзіліс уақытын ұзарту, арнайы ойын ойнау және т.б.). Жаттықтырушылар/мұғалімдер араласу кезінде ата-аналармен күнделікті байланыста болады. Үйдегі араласу (HomeBase) сыныптағы араласудан кейін бірнеше күн өткен соң басталады. HomeBase ата-аналардың 6 нақты дағды саласындағы және ата-ана мен баланың бірлескен іс-әрекеттеріндегі сенімділігін арттырады. Жаттықтырушылар 6 апта бойы аптасына бір рет ата-аналармен кездеседі. Ата-аналар мақсатты баламен күніне 10-15 минут жеке уақыт өткізеді. Жалпы алғанда, "Бірінші қадам" бағдарламасын іске асыруға шамамен үш ай уақыт кетеді, ол ата-аналар мен мұғалімдерден аз уақыт талап етеді және тәжірибелік тұрғыдан қауіптегі балаларда оң мінез-құлықты арттыруда оң нәтижелер көрсеткен. Адамдар ашу-ызаны және зорлық-зомбылықты басқару сияқты дағдыларды үйрене алады. Бұл әдіс антиәлеуметтік мінез-құлықпен айналысатын адамдармен нақты мәселелерді талқылау кезінде, жалпылама түсініктерден гөрі тиімді. Бұл терапияның түрі антиәлеуметтік мінез-құлықтың жеңіл-орташа сатысындағы адамдарға жақсы әсер етеді, өйткені олар өз проблемаларына жауапкершілік сезімін сақтайды. Антиәлеуметтік мінез-құлықпен айналысатын адамдармен жұмыс істегенде, терапевт сенімді терапиялық қарым-қатынас құруға көңіл бөлгені жөн, өйткені бұл адамдар бұрын сыйлы қарым-қатынасқа түспеген болуы мүмкін. Терапевттер өзгерістер баяу болатынын есінде ұстауы керек, сондықтан антиәлеуметтік мінез-құлықпен айналысатын адамдарды араласуды жалғастыруға ынталандыру және шағын өзгерістерді байқау қабілеті қажет. Отбасы баланың дамуына зор әсер ететіндіктен, балаларда антиәлеуметтік мінез-құлыққа әкелуі мүмкін мінез-құлықты анықтау маңызды. Бұл салыстырмалы түрде қысқа мерзімді терапия, ол отбасы мүшелерінің қатысуға дайындығын қажет етеді. Отбасылық терапия агрессия сияқты нақты мәселелерді шешу үшін қолданылуы мүмкін.
There is a small link between antisocial personality characteristics in adulthood and more TV watching as a child. The risk of early adulthood criminal conviction increased by nearly 30 percent with each hour children spent watching TV on an average weekend. Peers can also impact one's predisposition to anti social behaviours, in particular, children in peer groups are more likely to associate with anti social behaviours if present within their peer group. Several factors are considered as direct or indirect causes of developing anti social behaviour in children. Addressing these factors are necessary to develop a reliable and effective intervention or treatment. Children's perinatal risk, temperament, intelligence, nutrition level, and interaction with parents or caregivers can influence their behaviours. As for parents or caregivers, their personality traits, behaviours, socioeconomic status, social network, and living environment can also affect children's development of anti social behaviour. This type of treatment focuses on enabling the patients to create an accurate image of the self, allowing the individuals to find the trigger of their harmful actions and changing how individuals think and act in social situations. Due to their impulsivity, their inability to form trusting relationships and their nature of blaming others when a situation arises, individuals with particularly aggressive anti social behaviours tend to have maladaptive social cognitions, including hostile attribution bias, which lead to negative behavioural outcomes. Problem solving skills training (PSST) is a type of CBT that aims to recognize and correct how an individual thinks and consequently behaves in social environments. Therapists, when providing CBT intervention to individuals with anti social behaviour, should first assess the level of the risk of the behaviour in order to establish a plan on the duration and intensity of the intervention. Since certain types of interactions between parents and children may reinforce a child's anti social behaviour, the aim of BPT is to teach the parent effective skills to better manage and communicate with their child. This could be done by reinforcing pro social behaviours while punishing or ignoring anti social behaviours. is an early intervention for Kindergarten to 3rd grade children who are demonstrating antisocial behaviours. First Step is a collaborative intervention between home and school. There are three important components: (1) Screening; (2) School intervention (CLASS): teaches the child appropriate behaviour through positive reinforcement; (3) Home intervention (HomeBase): teaches the parent key skills for supporting their child and the use of positive reinforcement. The classroom intervention phase (CLASS) takes about 30 days to complete and has 3 phases: (1) Coach led; (2) Teacher led; (3) Maintaining. The Red Card/Green Card game (red = inappropriate behaviour; green = appropriate behaviour) is played at school each day. The coach/teacher shows a red/green card as a visual cue to the target student based on their current behaviour. Points are earned if the card is on green at the end of a timed interval. If enough points are earned at the end of the game, the target child gets to choose a reward that the entire class can enjoy together (i. e., extra time at recess, playing a special game, etc.). Coaches/teachers communicate daily with parent(s) throughout the intervention. The home intervention (HomeBase) begins a few days after the classroom intervention. HomeBase builds parent's confidence in 6 specific skill areas and in parent child activities. Coaches meet with parent(s) once weekly for 6 weeks. Parent(s) engage with the target child for 10–15 minutes daily in one on one time during the intervention. Overall, First Steps takes about 3 months to implement, requires minimal time from parent(s) and teachers and has shown empirically positive results in increasing prosocial behaviour in at risk children. Individuals can learn skills such as anger and violence management. It is most effective when specific issues are being discussed with individuals with anti social behaviours, rather than a broad general concept. This type of therapy works well with individuals who are at a mild to moderate stage of anti social behaviour since they still have some sense of responsibility regarding their own problems. When working with individuals with anti social behaviour, therapist must be mindful of building a trusting therapeutic relationship since these individuals might have never experienced rewarding relationships. Therapists also need to be reminded that changes might take place slowly, thus an ability for noticing small changes and constant encouragement for individuals with anti social behaviour to continue the intervention are required. Since family exerts enormous influence over children's development, it is important to identify the behaviours that could potentially lead to anti social behaviours in children. It is a relatively short term therapy which involves the family members who are willing to participate. Family therapy can be used to address specific topics such as aggression.
Диагностика
Әлеуметтік емес мінез-құлыққа ресми диагноз қойылмайды. Дегенмен, антиәлеуметтік тұлғалық бұзылысының (АТБ) ресми диагнозын қарастырып, антиәлеуметтік мінез-құлық пен АТБ шатастырылмауы тиіс екенін есте ұстау қажет.
There is no official diagnosis for anti social behaviour. However, we can have a look at the official diagnosis for antisocial personality disorder (ASPD) and use it as guideline while keeping in mind that anti social behaviour and ASPD are not to be confused.
Ассимистік тұлғалық бұзылыстан ажырату
АСТБ-мен ауырмайтын (әлеуметтік емес мінез-құлық көрсететін) және АСТБ-мен ауыратын науқастарды қарастырғанда, мінез-құлықтың түрлері бірдей болады. Дегенмен, АСТБ – бұл мінез-құлықтың тұрақтылығы мен қалыптылығымен сипатталатын жеке тұлғаның бұзылысы, осы жағдайда – әлеуметтік емес мінез-құлық. Әлеуметтік емес мінез-құлық бұзылысы тек балалық шақта және/немесе ересек өмірдің басында байқала бастаған және уақыт өте келе, түрлі жағдайларда тұрақты болып сақталған жағдайда ғана диагноз қойылуы мүмкін. АСТБ бойынша ресми DSM IV TR нұсқасында, әлеуметтік емес мінез-құлықтың жарақатты оқиғалар немесе маниялық эпизодтар (егер науқасқа басқа психикалық ауру диагнозы қойылған болса) кезеңінен тыс орын алуы тиіс екені көрсетілген. АСТБ диагнозын 18 жасқа дейін қоюға болмайды. Мысалы, отбасында әлеуметтік емес, ал достары мен әріптестерімен әлеуметтік мінез-құлық көрсететін адам АСТБ-ге жатпайды, себебі мінез-құлық жағдайларға қарай өзгеріп тұрады. Егер адам әлеуметтік мінез-құлықты үнемі көрсетіп, кейін өмірдегі белгілі бір оқиғаға жауап ретінде әлеуметтік емес мінез-құлыққа көшсе, онда ол да АСТБ диагнозына сай келмейді, өйткені мінез-құлық уақыт бойынша тұрақты емес. Өздерін немесе басқаларды қауіпке ұшырататын заң бұзушылық, тіпті ол тұрақты немесе қалыпты болмаса да, әлеуметтік емес мінез-құлық саналады (мысалы, жылдамдықпен жүру, есірткі қолдану, физикалық төбелес). Бұл мәлімдемеге байланысты, жасөспірімдердің құқық бұзушылығы АСТБ диагнозының маңызды элементі болып табылады. Бұл мінез-құлықты сипаттау үшін импульсивтілік термині жиі қолданылады. Әлеуметтік емес мінез-құлықты, егер адамның ашу-ыза кезіндегі агрессивтілігі мен импульсивтілігі әлеуметтік қарым-қатынасқа және жеке мақсаттарға жетуге кедергі келтірсе, анықтауға болады. Мұндай жағдайларда, осы мақалада айтылған емдеудің түрлерін қарастыруға болады. Әлеуметтік емес мінез-құлыққа ерте араласу салыстырмалы түрде тиімді, себебі әлеуметтік емес үлгінің ұзақтығы аз болады. Сонымен қатар, кішкентай балалардың әлеуметтік байланыстары мен әрекеттері шектеулі болғандықтан, араласу мен емдеу үшін қарастырылатын жағдайлардың саны да азаяды. Дегенмен, араласудың ұзақтығы болжамға әсер етпейді; емдеудің тиімділігін растау үшін ұзақ мерзімді бақылау қажет. Бұл жағдай болжамды нашарлатуы мүмкін, себебі науқас әлеуметтік өмірге аз қатысып, оқшаланған болып қалуы мүмкін.
When looking at non ASPD patients (who show anti social behaviour) and ASPD patients, it all comes down to the same types of behaviours. However, ASPD is a personality disorder which is defined by the consistency and stability of the observed behaviour, in this case, anti social behaviour. Antisocial personality disorder can only be diagnosed when a pattern of anti social behaviour began being noticeable during childhood and/or early teens and remained stable and consistent across time and context. In the official DSM IV TR for ASPD, it is specified that the anti social behaviour has to occur outside of time frames surrounding traumatic life events or manic episodes (if the individual is diagnosed with another mental disorder). The diagnosis for ASPD cannot be done before the age of 18. For example, someone who exhibits anti social behaviour with their family but pro social behaviour with friends and coworkers would not qualify for ASPD because the behaviour is not consistent across context. Someone who was consistently behaving in a pro social way and then begins exhibiting anti social behaviour in response to a specific life event would not qualify for ASPD either because the behaviour is not stable across time. Law breaking behaviour in which the individuals are putting themselves or others at risk is considered anti social even if it is not consistent or stable (examples: speeding, use of drugs, getting in physical conflict). In relation to the previous statement, juvenile delinquency is a core element to the diagnosis of ASPD. The term impulsivity is commonly used to describe this behavioural pattern. Anti social behaviour can also be detected if the aggressiveness and impulsiveness of the individual's behaviour in response to frustrations is so that it causes obstruction to social interactions and achievement of personal goals. In both of these cases, we can consider the different types of treatment and therapy previously mentioned in this article. Early intervention of anti social behaviour is relatively more effective since the anti social pattern lasts for a shorter period of time. Moreover, since younger children would have smaller social networks and less social activities, fewer contexts need to be considered for the intervention and treatment. The prognosis seems to not be influenced by the duration of intervention, however; a long term follow up is necessary to confirm that the intervention or treatment is effective. This could make the prognosis worse since he or she would less likely be involved in social activities and would become more isolated.
Ұлыбритания
Антиәлеуметтік мінез-құлық туралы бұйрық (ASBO) – дәлелдер салмағы бойынша антиәлеуметтік мінез-құлықпен айналысқаны дәлелденген адамға қатысты шығарылатын азаматтық бұйрық. 1998 жылы Ұлыбритания премьер-министрі Тони Блэр енгізген бұл бұйрықтар, бұрын қылмыстық қудалауға жеткізілмейтін ұсақ-түйек оқиғаларды қылмыстық құқық бұзушылық деп қарауға арналған. 1998 жылғы Қылмыс және тәртіпсіздік туралы заң антиәлеуметтік мінез-құлықты "қылмыс жасаған адаммен бірге тұрмайтын бір немесе бірнеше адамға мазасыздық тудыруға, алаңдатуға немесе күйреуге себеп болатын" әрекет ретінде анықтайды. Осы анықтаманың дұрыс емес екендігі туралы пікірталас болып келді. Ұлыбританиядағы антиәлеуметтік мінез-құлықты реттейтін қазіргі заңнама – 2014 жылғы Антиәлеуметтік мінез-құлық, Қылмыс және Полиция туралы заң. Ол 2014 жылдың наурыз айында Корольдік мақұлдауын алды және 2014 жылдың қазан айында күшіне енді. Бұл ASBO сияқты құралдарды антиәлеуметтік мінез-құлыққа қарсы шаралар қабылдауды жеңілдететін 6 оңайлатылған құралмен алмастырады.
An anti social behaviour order (ASBO) is a civil order made against a person who has been shown, on the balance of evidence, to have engaged in anti social behaviour. The orders, introduced in the United Kingdom by Prime Minister Tony Blair in 1998, were designed to criminalize minor incidents that would not have warranted prosecution before. The Crime and Disorder Act 1998 defines anti social behaviour as acting in a manner that has "caused or was likely to cause harassment, alarm or distress to one or more persons not of the same household" as the perpetrator. There has been debate concerning the vagueness of this definition. Current legislation governing anti social behaviour in the UK is the Anti Social Behaviour, Crime and Policing Act 2014 which received Royal Assent in March 2014 and came into enforcement in October 2014. This replaces tools such as the ASBO with 6 streamlined tools designed to make it easier to act on anti social behaviour.
Австралия
Әлеуметтік емес мінез-құлық Австралия қоғамдарына және олардың қауіпсіздік сезіміне теріс әсер ете алады. Батыс Австралия полициясы әлеуметтік емес мінез-құлықты адамның заңды қызметіне кедергі келтіретін, ашуландыратын, мазалайтын немесе алаңдататын кез келген әрекет деп анықтайды. Австралияда көптеген әрекеттер әлеуметтік емес мінез-құлыққа жатқызылады, мысалы: қоғамдық кеңістікті дұрыс пайдаланбау; қоғамдық қауіпсіздікті ескермеу; жеке өмірге қатысты мәселелерге немқұрайлы қарау; адамдарға қарсы жасалған әрекеттер; граффити; наразылықтар; алкогольге байланысты құқық бұзушылықтар; және мас күйде көлік жүргізу. Австралиялық жасөспірімдердің әртүрлі деңгейде әлеуметтік емес мінез-құлыққа қатысатыны анықталды. 1996 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында 7-12 сыныптардың 441 234 оқушысы арасында әлеуметтік емес әрекеттерге қатысуы туралы сауалнама жүргізілді. Сауалнамаға сәйкес, 38,6% біреудің мүлкін қасақана зақымдағанын немесе жойғанын мойындады, 22,8% ұрланған затты алғанын немесе сатқанын мойындады, ал шамамен 40% біреуге зиян келтіру ниетімен шабуыл жасағанын мойындады. Австралия қоғамдастығы алаңдату тудыратын кез келген мінез-құлық туралы хабарлауға және полицияға әлеуметтік емес мінез-құлықты азайтуға көмектесуге шақырылады. 2016 жылы жүргізілген зерттеуде әлеуметтік емес мінез-құлық жасаған адамдардың әдейі қылмыс жасау ниеті болмауы мүмкін екені анықталды. Зерттеуде университет кампусындағы ЛГБТИҚ қоғамдастығы арасындағы әлеуметтік емес мінез-құлықтар (немесе микроагрессиялар) зерттелді. Зерттеу көрсеткендей, көптеген мүшелер басқа адамдардың әлеуметтік емес әрекеттер жасағанын жиі байқаған, бірақ бұл әрекеттердің артында зұлымдық ниет болғаны туралы ешқандай нақты дәлел табылмады. Керісінше, кінәлілер өз әрекеттерінің салдарына немқұрайлы болған. Батыс Австралия полициясы әлеуметтік емес мінез-құлықпен күресу үшін үш қадамдық стратегия қолданады. Алдын алу – Бұл стратегия қоғамдық байланыс, ақпарат жинау, оқыту және дамыту, сондай-ақ дағдарыстық ошақтарды анықтау арқылы қабылдауға болмайтын мінез-құлықтың алдын алуға бағытталған. Жауап беру – Әлеуметтік емес мінез-құлыққа уақтылы және тиімді жауап беру маңызды. Полиция қылмыскерлерді ұстау үшін жауапкершілік, басшылық және үйлестіруді қамтамасыз етеді. Шешу – Әлеуметтік емес мінез-құлықтың себептерін анықтау және қоғамның көмегімен осы мәселелерді шешу. Қылмыскерлер сотқа беріледі.
Anti social behaviour can have a negative effect and impact on Australian communities and their perception of safety. The Western Australia Police force define anti social behaviour as any behaviour that annoys, irritates, disturbs or interferes with a person's ability to go about their lawful business. In Australia, many different acts are classed as anti social behaviour, such as: misuse of public space; disregard for community safety; disregard for personal well being; acts directed at people; graffiti; protests; liquor offences; and drunk driving. It has been found that it is very common for Australian adolescents to engage in different levels of anti social behaviour. A survey was conducted in 1996 in New South Wales, Australia, of 441, 234 secondary school students in years 7 to 12 about their involvement in anti social activities. 38.6% reported intentionally damaging or destroying someone else's property, 22.8% admitted to having received or selling stolen goods and close to 40% confessed to attacking someone with the idea of hurting them. The Australian community are encouraged to report any behaviour of concern and play a vital role assisting police in reducing anti social behaviour. One study conducted in 2016 established how perpetrators of anti social behaviour may not actually intend to cause offense. The study examined anti social behaviours (or microaggressions) within the LGBTIQ community on a university campus. The study established how many members felt that other people would often commit anti social behaviours, however there was no explicit suggestion of any maliciousness behind these acts. Rather, it was just that the offenders were naive to the impact of their behaviour. The Western Australia Police force uses a three step strategy to deal with anti social behaviour. Prevention – This action uses community engagement, intelligence, training and development and the targeting of hotspots, attempting to prevent unacceptable behaviour from occurring. Response – A timely and effective response to anti social behaviour is vital. Police provide ownership, leadership and coordination to apprehend offenders. Resolution – Identifying the underlying issues that cause anti social behaviour and resolve these issues with the help of the community. Offenders are successfully prosecuted.
Жапония
1970 жылдары хикикомори деп аталатын әлеуметтік және тарихи құбылысқа назар аударылды. Оны көбінесе "жоғалған ұрпақ" деп атайды, себебі олар кеңінен таралған және ауыр әлеуметтік оқшалану мен қоғамға қарсы көзқарастармен сипатталады. Хикикомори синдромымен күресетін адамдар көбінесе 20-30 жаста болады және мүмкіндігінше әлеуметтік байланыстардан қашып жүреді. Жапон психологы және бұл мәселенің жетекші маманы Тамаки Сайто сол кезде ел халқының шамамен 1 пайызының хикикомори екенін алғаш айтқандардың бірі болды.
The 1970's, brought attention to a social and historical phenomenon called hikikomori. Often called the lost generation, with pervasive and severe social withdrawal and anti social tendencies. Individuals with hikikomori, are commonly in their 20's or 30's, avoiding as much social interaction as possible. Japanese psychologist and leading expert on the topic, Tamaki Saito, was one of the first to present that approximately 1% of the country's population was considered hikikomori at the time.