Лесбос аралындағы Ватера жағажайы мен ежелгі қазбалардың құпиясы
Vatera
Лесбос аралының оңтүстігіндегі 8 шақырымдық Ватера жағажайы – таза суы, құмды түбі және отбасылық демалысқа қолайлы жағдайларымен танымал. Жағажай, қонақүйлер, таверналар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ватера – Лесбос аралының оңтүстік бөлігіндегі 8 шақырымдық құмды жағажай. Атауы (Βατερά) βάτα (vata, “қалыңдық” мағынасында) сөзінен шыққан, бұл ескі есектің жолына кедергі келтіретін тікенді бұталарға сілтеме жасайды. Ол Митилиниден 55 км қашықтықта орналасқан. Бұл жердегі 7 шақырымдық құмды жағажай, жасыл төбелермен қоршалған және Хиос пен Псараға қарайтын көрініспен, Лесбоста ең жылы және таза суға шому мүмкіндігін ұсынады. Аралдағы ең үлкен жағажайдың жанында дәстүрлі тағамдар ұсынатын бірнеше отбасылық қонақ үйлер мен мейрамханалар орналасқан. 3 шақырым батысқа қарай Агиос Фокас мүйісіне қарай көз тастасаңыз, Дионис ғибадатханасының және ерте христиан базиликасының қалдықтарын таба аласыз. Ватера аймағы 1997 жылы грек жаңалықтарында кеңінен жарияланды, ол кезде палеонтолог Майкл Дермицакис фермерлердің көптен күткен күдігін растады – бұл аймақ екі миллион жылдық қазына екенін мәлімдеді. Қалдықтардың ішінде аттардың (Equus stenonis), мастодонттардың, маймылға ұқсас бабуиннің (Paradolichopithecus) және кішкентай машинадай үлкендігіндегі алып тасбақаның (Cheirogaster) сүйектері бар. Шамамен екі миллион жыл бұрын Лесбос арал емес, Азия материгіне жалғасқан, ал Ватера шығанағы субтропикалық, сайып келгенде терең емес теңіз болған. Сол кезде Ватера аймағы жартылай орманды, жартылай ашық тоғайлы болып келген, ал аймақ арқылы теңізге ағып жатқан ирек өзендер болған. Бұл жануарлар өзендердің жанында өлген, олардың денелері су ағысымен төменге қарай тасымалданған. Олар өзеннің қисығында тұрып қалған, ал шөгінділер Дермицакистің командасы оларды тауып алып, зерттегенге дейін оларды жауып қойған. Жақын орналасқан Врисса ауылында Афина университеті палеонтологиялық жаңалықтарға арналған табиғат тарихы коллекциясын құрды.
Vatera is an 8 kilometer long sandy beach in the southern part of Lesbos island. The name (Βατερά) comes from βάτα (vata, meaning "bramble"), in reference to prickly bushes that blocked the old mule drive access. It is 55 km in total from Mytilini. The 7 km long, sandy beach here, backed by vegetated hills and looking out to Hios and Psara, offers some of the warmest, cleanest swimming on Lesvos. Several family hotels and taverns with traditional tastes are across the biggest beach on the island. 3 km west you can gaze out to the cape of Agios Fokas, where foundations and columns stubs remain of the temple of Dionysos and an early Christian basilica. The Vatera area hit the Greek news in 1997 when a palaeontologist, Michael Dermitzakis, confirmed what farmers unearthing bones had long suspected when he announced that the area was a treasure trove of two million year old fossils, belonging to the Late Pliocene. The fossils include bones of stenoid horses (Equus stenonis), mastodons, a baboon like monkey (Paradolichopithecus) and a giant tortoise (Cheirogaster), the latter the size of a small car. Around two million years ago, Lesvos was not an island but was joined to the Asian mainland, and the gulf of Vatera was a subtropical shallow sea. The environment of Vatera at that time, was partly forested, partly open woodlands, with meandering rivers through the area flowing to the sea. The animals in question died somewhere near the rivers and their carcasses were transported by the water downstream. They got stuck somewhere at a bend, and sediments covered the remains until they were removed by Dermitzakis' team. In the nearby village of Vrissa, the University of Athens has established a natural history collection dedicated to the palaeontological finds.