Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актер (1895–1953) 2=Оңтүстік Африка журналисі және саясаткері
British actor (1895–1953)
2=the South African journalist and politician
Уильям Найджел Эрнл Брюс (4 ақпан 1895 – 8 қазан 1953) – сахна мен экрандағы британдық кейіпкерлік актер. Ол Шерлок Холмстың жаңа оқиғалары радио сериясында және фильмдер сериясында доктор Уотсон рөлін сомдауымен ең жақсы танымал, онда Базил Рэтбоунмен бірге Шерлок Холмс рөлінде ойнады. Брюс Альфред Хичкоктың «Ребекка» және «Күдік» фильмдеріндегі, сондай-ақ Чарли Чаплиннің «Рампадағы шам» және «Ласси үйге оралады» фильміндегі рөлдерімен де есте қалады.
William Nigel Ernle Bruce (4 February 1895 – 8 October 1953) was a British character actor on stage and screen. He was best known for his portrayal of Dr. Watson in a series of films and in the radio series The New Adventures of Sherlock Holmes, starring with Basil Rathbone as Sherlock Holmes in both. Bruce is also remembered for his roles in the Alfred Hitchcock films Rebecca and Suspicion, as well as the Charlie Chaplin film Limelight and the original Lassie film Lassie Come Home.
Ерте өмір
Брюс, сэр Уильям Уоллер Брюстің, 10-шы баронеттің және оның әйелі, Корольдік артиллерияның генералы Джордж Селбидің қызы Анжелика Леди Брюстің екінші ұлы болды. Ол Мексиканың Баха-Калифорния штатындағы Энсенада қаласында дүниеге келді, оның ата-анасы әлемді аралап жүрген кезде. Оның ағасы – жазушы және авантюрист сэр Майкл Брюс. Ол өзінің негізгі білімін Стивендждегі Гранж мектебінде алды, ал 1908 жылдан 1912 жылға дейін Темзадағы Абингдон мектебінде оқыды. Абингдонда ол белсенді спортшы болды, бірінші XI крикет командасының құрамында ойнады (оны үшін «түстер» алды), жеңіл атлетиканың бірінші командасы мен мектептің футбол 2-ші XI командасы үшін өнер көрсетті. 1912 жылы Брюс 17 жасында мектепті бітіріп, Лондон қаласындағы биржа брокерінің кеңсесінде жұмыс істеді. 1914 жылдың басында қалада жұмыс істеп жүрген кезде, ол өз еркімен Британ армиясының аумақтық күштеріне, 852 нөмірімен Құрметті артиллерия компаниясының қатардағы әскері ретінде қосылды. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол полкпен бірге жұмылдырылды және 1914 жылдың 18 қыркүйегінде 19 жасында Батыс майданға 1-ші батальонымен аттанды. 1915 жылдың 5 қаңтарында Бельгиядағы Кеммельдегі окоптарда ол аяқтарына автоматтан оқ тиіп, көптеген жаралар алды және оң жамбасын сындырды. Содан кейін ол медициналық эвакуациямен Ұлыбританияға жеткізілді, ол 1915 жылдың қалған бөлігін ауруханада жатты. 1915 жылдың желтоқсанында аяқтарына келген зақымдардың салдарынан әскери қызметке жарамсыз деп танылып, Британ армиясынан босатылды. 1916 жылдың қазанында ол қайтадан Британ армиясына қосылып, Кембридждегі офицерлік кадеттер батальонында оқыды, содан кейін 1917 жылдың қаңтарында Сомерсет жеңіл жаяу әскер полкінің 10-шы (қызметтік) батальонында субальтен болып кірісті, ол 1917 жылдың қалған бөлігінде оқу офицері болып қызмет етті, 1915 жылғы жараларының салдарынан майдандағы активті қызметке қатыса алмады.
Bruce was the second son of Sir William Waller Bruce, 10th Baronet and his wife Angelica Lady Bruce, daughter of General George Selby, Royal Artillery. He was born in Ensenada, Baja California, Mexico, whilst his parents were touring the world. His older brother was the author and adventurer Sir Michael Bruce. He received his formal education at The Grange School in Stevenage, and from 1908 to 1912 at Abingdon School in Abingdon on Thames. At Abingdon he was a keen sportsman, playing for the first XI cricket team (for which he received Colours), the athletics' first team and the school's football 2nd XI. In 1912, Bruce left school at the age of 17, and took up a position as a stockbroker's clerk in the City of London. In early 1914, whilst working in the City he voluntarily enlisted in the British Army's Territorial Force as an infantry soldier with the Honourable Artillery Company as its Private #852. On the outbreak of World War I in early August 1914, he was mobilized with the regiment, and went out to the Western Front with its 1st Battalion on 18 September 1914 at the age of 19. On 5 January 1915, whilst in trenches at Kemmel in Belgium, he was machine gunned in the legs, causing multiple wounds and a fractured right thigh, and was subsequently medically evacuated to the United Kingdom, where he spent the rest of 1915 recovering in hospital. He was discharged from the British Army as medically unfit for further military service due to permanent damage to his legs in December 1915. In October 1916, he re enlisted with the British Army and received training with an Officer Cadet Battalion in Cambridge, subsequently receiving a commission in January 1917, as a subaltern with the 10th (Service) Battalion, of the Somerset Light Infantry Regiment, a home service battalion, with which he served as a training officer for the rest of 1917, the permanent infirmity of his 1915 wounds preventing further active service at the front.
Мансап
Британ армиясынан босатылғаннан кейін Брюс Лондон қор биржасындағы мансабын тастап, кәсіби актерлік мансабын бастады. 1920 жылғы 12 мамырда Лондонның «Комедия» театрында «Неге үйлену керек?» спектаклінде лакей рөлінде сахнаға тұңғыш рет шықты. Сол жылдың қазан айында ол Генри В. Эсмонд пен Ева Мурдың сахналық менеджері ретінде Канадаға барды және «Элиза қалуға келеді» пьесасында «Монтег Джордан» рөлін ойнады. Англияға оралғаннан кейін ол сол рөлде гастрольдік сапармен шықты. Содан бері ол үнемі сахнада ойнады, ал 8 жыл өткен соң үнсіз фильмдерде жұмыс істей бастады. 1926 жылы ол Бродвейде Ноэль Ковардтың «Бұл адам еді» спектаклінде майор Эвелин Батерст рөлін сомдады. 1930 жылдары ол бірнеше рет Бродвейге оралып, Рональд Джинстің «Шұғыл орақ» (1931) пьесасында Филипп Даунз, Бенн В. Левидің «Генриге көктем» (1931–1932) пьесасында Джеливелл мырза, Артур Шварцтың «Вирджиния» (1937) пьесасында Колония губернаторы және Оскар Хаммерштейннің «Әншілер» (1938) пьесасында Уильям Швенк Гилберт рөлдерін ойнады. 1934 жылы ол АҚШ-қа, Голливудқа көшіп барды. Оның мансабы табысқа ие болғандықтан, 1930 жылдардың екінші жартысында Беверли-Хиллстегі 701 Солтүстік Альпин-Драйв мекенжайында үй салды. Брюс көбінесе әзілқой, ойшыл ер азаматтарды сомдайтын. Ол өзінің кино мансабында 78 фильмде жұмыс істеді, оның ішінде «Қазына аралы» (1934), «Жылы бригаданың шабуылы» (1936), «Ребекка» (1940) және «Күдік» (1941) фильмдері бар. Ол екі маңызды фильмде ойнады: «Беки Шарп» (1935) – толық Technicolor түсірілген алғашқы көркем фильм және «Буна Дьявол» (1952) – алғашқы 3D көркем фильм. «Жаңбыр келді» (1939) фильмінде ол әдеттен тыс жағымсыз кейіпкерді сомдады, бұл фильм арнайы эффектілері үшін «Оскар» сыйлығын алған алғашқы фильм болды.
After being discharged from the British Army, Bruce abandoned a career in the City of London Stock Exchange, and pursued a career as a professional actor. He made his stage debut on 12 May 1920 at London's Comedy Theatre as a footman in the play Why Marry?. In October of that year, he went to Canada as stage manager to Henry V. Esmond and Eva Moore, also playing "Montague Jordan" in Eliza Comes to Stay. Upon returning to England, he toured in the same role. He appeared regularly on stage thereafter, and 8 years later began working in silent films. In 1926 he made his Broadway debut as Major Evelyn Bathurst in Noël Coward This Was a Man. He returned to Broadway several times during the 1930s, portraying Philip Downes in Ronald Jeans's Lean Harvest (1931), Mr. Jelliwell in Benn W. Levy's Springtime for Henry (1931–1932), His Excellency, Governor of the Colony in Arthur Schwartz's Virginia (1937), and William Schwenk Gilbert in Oscar Hammerstein II's Knights of Song (1938). In 1934, he moved to Hollywood, U. S. As his career there became a success, he set up a home at 701 North Alpine Drive, Beverly Hills in the latter half of the 1930s. Bruce typically played buffoonish, fuzzy minded gentlemen. During his film career, he worked in 78 films, including Treasure Island (1934), The Charge of the Light Brigade (1936), Rebecca (1940), and Suspicion (1941). He appeared in two landmark films: Becky Sharp (1935), the first feature film in full Technicolor, and Bwana Devil (1952), the first 3 D feature. He uncharacteristically played a detestable figure in The Rains Came (1939) which became the first film to win an Oscar for special effects.
Доктор Ватсон
Брюстің мансабындағы ең танымал рөлі – 1939–1946 жылдар аралығында түсірілген «Шерлок Холмс» фильмінің сериясындағы доктор Уотсон рөлі болды, осы фильмде оның досы Базил Ратбоун Холмс рөлін ойнады. Брюс осы серияның барлық 14 фильмінде және «Шерлок Холмс жаңа оқиғалары» радио бағдарламасының 200-ден астам эпизодында Уотсон рөлінде ойнады. Көрермендерге Уотсон екі басты кейіпкердің арасында үлкені болып көрінсе де, Брюс Ратбоуннан үш жасқа кіші болған. Көптеген көрермендер үшін Найджел Брюс доктор Уотсонның бейнесін қалыптастырғанмен, «Холмс» әуесқойлары кітаптағы Уотсонның ақылды және қабілетті болғанын (дегенмен, ерекше детектив емес) және Брюстің ойнаған рөлі Уотсонды әдеби кейіпкерге қарағанда зияткерлік тұрғыдан нашар және ойсыз көрсеткеніне қарсы болды. (Осы бейнеден туған лақап аты – «Boobus Britannicus» болды.) Лорен Д. Эстлмен Брюс туралы былай деп жазды:
Bruce's career signature role was that of Dr. Watson in the 1939–1946 Sherlock Holmes film series, alongside his friend Basil Rathbone playing Holmes. Bruce starred as Watson in all 14 films of the series, and over 200 radio programs of The New Adventures of Sherlock Holmes. Although Watson often appears to be the older of the two main characters, Bruce was three years younger than Rathbone. Though for most viewers Nigel Bruce formed their vision of Dr Watson, Holmes purists have long objected that the Watson of the books was intelligent and capable (although not an outstanding detective), and that Bruce's portrayal made Watson intellectually dimmer and more bumbling than the literary figure. (A nickname resulting from this portrayal was "Boobus Britannicus".) Loren D. Estleman wrote of Bruce:
«Егер сахнада су шүмегі болса, оның аяғы міндетті түрде ішінде болады, ал егер тағдырдың сарказмдық бұрылысы мен режиссер Рой Уильям Ниллдің қалауы бойынша ол маңызды кездесуге тап болса, оның мұрынын сүртіп, оны лақтырып жіберуіне болады». Ратбоун, алайда, Брюстің рөлін жоғары бағалап, Уотсонды экрандағы ең сүйкімді кейіпкерлердің бірі деп атады. Тарихшы Дэвид Паркинсон Брюстің «әкедей келбеті Ратбоунның білімді детективіне керемет қарсы салмақ берді» деп жазды. Тарихшы Алан Барнс Брюстің өзіне қарсы айтылған сынға қарамастан, сол кезге дейін «Холмс» фильмінің канонында маңызсыз рөлде болған Уотсонды жаңғыртқанын айтады: «Брюстен кейін Холмсты оныңсыз көрсету – ойға сыймас ересь болар еді». Ратбоун мен Брюстің бірлескен фильмдер сериясы 1946 жылы продюсер-режиссер Рой Уильям Ниллдің қайтысымен аяқталды. Содан бері Артур Конан Дойлдің «Шерлок Холмс» әңгімелерінің көптеген қазіргі заманғы бейімделулері, әсіресе 1970 жылдан бері, танымал стереотипке қарсы тұрып, Уотсонды әрекетке қабілетті адам ретінде көрсетуге тырысты.
If a mop bucket appeared in a scene, his foot would be inside it, and if by some sardonic twist of fate and the whim of director Roy William Neill he managed to stumble upon an important clue, he could be depended upon to blow his nose on it and throw it away. Rathbone, however, spoke highly of Bruce's portrayal, saying that Watson was one of the screen's most lovable characters. The historian David Parkinson wrote that Bruce's "avuncular presence provided the perfect counterbalance to Rathbone's briskly omniscient sleuth". Historian Alan Barnes notes that, despite the criticisms against him, Bruce rehabilitated Watson, who had been a marginal figure in the cinematic Holmes canon to that point: "after Bruce, it would be a near unthinkable heresy to show Holmes without him". The Rathbone Bruce co star film series lapsed with the death of its producer director Roy William Neill in 1946. Since then, most major modern adaptations of Arthur Conan Doyle's Sherlock Holmes stories, especially since the 1970s, have consciously defied the popular stereotype, and depicted Watson faithfully as a capable man of action.
Кейінгі өмірі
Брюс, достарына "Уилли" деп танылған, Лос-Анджелестегі британдық киноколониясының жетекші мүшесі және (көбінесе британдық) Голливуд крикет клубының капитаны болды. Замандастарының кейбіреулерінен және Базил Ратбон мен Чарли Чаплин сияқты басқа британдық актерлерден айырмашылығы, Брюс АҚШ-та ұзақ тұрғандықтан британдық азаматтығын сақтап қалды. Ол Лондонның Гаррик клубы мен Бак клубының мүшелігін өмірінің соңына дейін сақтады. Оның соңғы фильмі "Құпия ақы" 1954 жылы оның қазасынан кейін шықты.
Bruce, known as "Willie" to his friends, was a leading member of the British film colony in Los Angeles, and was captain of the (mostly British) Hollywood Cricket Club. Unlike some of his contemporaries, and along with other British actors such as Basil Rathbone and Charlie Chaplin, Bruce maintained his British citizenship, despite long residence in the United States. He also retained his membership of London's Garrick Club and Buck's Club until his death. His final film, World for Ransom, was released posthumously in 1954.
Өлім
Брюс 1953 жылы 58 жасында Калифорния штатының Санта-Моника қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның денесі кейін кремацияланды, ал күлі Лос-Анджелестегі Пайнс крематориясының қабіршесіндегі нишаға қойылды. 1947 жылы ол "Ойындар, әңгімелер және грим" деген атпен автобиография жазуды бастады, ол әлі жарияланбаған; алайда, оның үзінділері Шерлок Холмс журналында жарияланды және рұқсат алу арқылы онлайнға жүктелді.
Bruce died of a heart attack, in Santa Monica, California in 1953 at the age of 58. His body was subsequently cremated, with his ashes being placed in a niche at the Chapel of the Pines Crematory in Los Angeles. In 1947 he began writing an autobiography entitled Games, Gossip and Greasepaint, which is unpublished; however, excerpts have been printed in the Sherlock Holmes Journal, and these have been posted online with permission.