Кіріспе

Бельгиялық карикатурист Гержедің «Тинтиннің Советтер отанында» комикс альбомы – бельгиялық карикатурист Герженің «Тинтиннің оқиғалары» комикс сериясының бірінші томы. Бельгияның консервативті «Le Vingtième Siècle» газетінің тапсырмасы бойынша, балаларға арналған қосымшасы «Le Petit Vingtième» үшін антикоммунистік сатира ретінде 1929 жылдың қаңтарынан 1930 жылдың мамырына дейін апта сайын жарияланып, 1930 жылы «Éditions du Petit Vingtième» баспасында жинақталған кітап түрінде шықты. Оқиға жас бельгиялық тілші Тинтин мен оның иті Сноувидің Сталин үкіметі туралы хабарлау үшін Кеңес Одағына жіберуімен айналысады. Бірақ оның ниетін білген ОГПУ құпия полициясы оны ұстауға жіберіледі. Жарияланымдық шаралардың көмегімен «Советтер елі» Бельгияда коммерциялық сәттілікке жетті, сондай-ақ Франция мен Швейцарияда да серия болып жарияланды. Герже «Тинтиннің Конгода» арқылы «Тинтиннің оқиғаларын» жалғастырды, ал серия франко-бельгиялық комикс дәстүрінің маңызды бөлігіне айналды. Бастапқы тақташаларға келген зақымдар кітапты бірнеше онжылдық бойы қайта басып шығаруға мүмкіндік бермеді, ал Герже кейіннен жұмыстың қарапайымдылығына ұялғанын айтты. 1942 жылдан бастап өзінің алғашқы оқиғаларын екінші, түсті нұсқаларда қайта суреттеген кезде, ол «Советтер елі» үшін мұндай жұмыс істемеуге шешім қабылдады; бұл Герже түсірілмеген жалғыз Тинтин оқиғасы болды. Серияның жанкүйерлері арасындағы сұраныс артуы 1960 жылдары кітаптың рұқсатсыз көшірмелерін жасауға әкелді, ал алғашқы ресми қайта басылым 1969 жылы жарық көрді, содан кейін ол ағылшын тілі және басқа да бірнеше тілдерге аударылды. Шығармаға сыншылардың пікірі көбінесе теріс болды, ал «Тинтиннің оқиғалары» туралы көптеген сарапшылар «Советтер елі» Герженің ең нашар туындыларының бірі деп сипаттады.

Қысқаша мазмұны

"Le Petit Vingtième" газетінің тілшісі Тинтин өзінің иті Сноуимен бірге Брюссельден Кеңес Одағына жұмыс сапарымен жіберіледі. Мәскеуге жол тартқанда, ОГПУ агенті пойызды саботаж жасап, тілшіні "ласы, ұсақ буржуа" деп жариялайды. Берлин полициясы бомбалауда Тинтинді кінәлайды, бірақ ол Кеңес Одағының шекарасына қашып үлгереді. ОГПУ агенті Тинтинді іздеп тауып, жергілікті комиссардың кеңсесіне алып келіп, тілшіні "көзден жасыруды" бұйырады. Тағы да қашып құтылып, Тинтин "советтердің әлі де Қызыл жұмаққа сене беретін кедейлерді қалай алдап жатқанын" көреді. Тинтин жергілікті сайлауға куә болады, онда большевиктер өздерінің жеңісін қамтамасыз ету үшін сайлаушыларды қорқытады; оны тұтқындауға тырысқанда, ол оларды үркіту үшін әуесқой-призрак болып киінеді. Тинтин Кеңес Одағынан қашып кетуге тырысады, бірақ большевиктер оны қуалайды, тұтқындайды және азаптаумен қорқытады. Қашып құтылып, Мәскеуге жеткен Тинтин, большевиктердің оны "сасыған, иіскейтін шұңқырға" айналдырғанын айтады. Ол Сноуимен бірге үкіметтік шенеунік үйсіз марксистерге нан таратып, қарсыластарына бермейтінін көреді; Сноуи бір нанды ұрлап, ашқан балаға сыйлайды. Большевиктердің құпия кеңесін тыңдап, Тинтин Кеңес астығының барлығының пропаганда мақсатымен шетелге экспортталатынын, халықты аштыққа ұшырататынын және үкіметтің "кулактарға, бай шаруаларға қарсы экспедиция ұйымдастырып, оларды қарумен жүгері беруге мәжбүрлеуді" жоспарлап отырғанын біледі. Тинтин Қызыл Армияға сіңіп кіріп, кейбір кулактарды астықтарын жасыруға ескертеді, бірақ армия оны ұстап алып, ату жазасына кеседі. Әскерлердің мылтығына бос оқтар салып, Тинтин өлімін сахналап, қарлы далаға қашып шығады, онда ол жын соққан үйдің ішіндегі жасырын большевиктердің тығынына тап болады. Бір большевик оны тұтқындап, "Сіз Ленин, Троцкий және Сталин халықтан ұрланған байлықты жинаған жасырын орындасыз!" дейді. Сноуидің көмегімен Тинтин қашып, ұшақты тартып алып, түнге ұшып кетеді. Ұшақ апатқа ұшырайды, бірақ Тинтин ағаштан жаңа винт жасап, Берлинге қарай жалғасады. ОГПУ агенттері пайда болып, Тинтинді түрмеге қамап қояды, бірақ ол жолбарыс костюмі киген Сноуидің көмегімен қашып құтылады. ОГПУ-ның соңғы агенті Тинтинді ұрлауға тырысады, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталады, агент ашуланып: "Біз Еуропаның барлық астаналарын динамитпен жарытамыз!" деп угрозалайды. Тинтин Брюссельге оралып, зор халықтың ыстық қарсы алуын естіп, қуанышқа бөленеді.

Өмірбаян

Жорж Реми, көбінесе Герже деген атпен танымал, Герженің туған қаласы Брюсселде орналасқан Бельгияның Рим-католик және консервативті газеті Le Vingtième Siècle («Екінші ғасыр») газетінде суретші болып жұмыс істеді. Аббат Норберт Вальез басқарған газет өзін «Доктрина және ақпарат үшін католик газеті» деп сипаттады және радикалды оңшыл және фашистік көзқарастарды таратып, Бенито Муссолиниге жақын болды. Вальездің жұмыс үстелінде итальяндық фашистік көшбасшының қол қойылған суреті тұрды, ал кейіннен фашистік «Рексист» партиясының жетекшісі болған Леон Дегрель газеттің шетелдік тілшісі болып жұмыс істеді. Гарри Томпсонның сөзіне сәйкес, мұндай саяси идеялар сол кездегі Бельгияда кең таралған, Герже ортасы «патриотизм, католицизм, қатаң мораль, тәртіп және наивтілік» секілді консервативті идеялармен толы болған. Коммунизмге қарсы сезім күшті болды, 1928 жылдың қаңтар айында Брюсселде өткен кеңестік көрме, фашистік Ұлттық жастар қозғалысының (Jeunesses nationales) демонстрациялары кезінде Дегрельдің қатысуымен бүлінді. Вальез Гержені Le Vingtième Siècle газетінің бейсенбілік санына шығатын «Le Petit Vingtième» («Кішкентай жиырмасыншы») атты балаларға арналған қосымшаның редакторы етіп тағайындады. Бұл қосымша Вальездің әлеуметтік-саяси көзқарастарын жас оқырмандарға жеткізіп, ашық түрде фашистік және антисемиттік көзқарастарды таратты. Герже қосымшаны редакциялаумен қатар, газеттің спорт бөлімінің қызметкері жазған «Флуп, Ненсе, Пуссетт және Коконнеттің ерекше оқиғалары» («The Extraordinary Adventures of Flup, Nénesse, Poussette and Cochonnet») комиксінің суреттерін салды, ол екі ұл, олардың кіші әпкесі және оның үрмелі резеңке шошқасының оқиғаларын баяндады. Герже тек сурет салу жұмысына қанағаттанбай, өзінің комиксін жазып, суретке түсіргісі келді. Герже комикс жасау тәжірибесіне ие болды. 1926 жылдың шілдесінен бастап ол «Бельгиялық скаут» («Le Boy Scout Belge») газеті үшін «Тоттордың оқиғалары» («Les Aventures de Totor C. P. des Hannetons») атты скаут отрядының жетекшісі туралы комикс жазды. Тоттор кейіпкері Тинтинге үлкен әсер етті, Герже соңғысын Тоттордың кіші ағасы сияқты деп сипаттады. Жан Марк пен Рэнди Лоффицер Тоттор мен Тинтиннің графикалық тұрғыдан «бірге шатастырыларлықтай» екенін, тек скаут формасынан басқа, олардың оқиғаларында да көптеген ұқсастықтар бар екенін айтты, әсіресе иллюстрация стилі, оқиғаның қарқынды дамуы және юмордың қолданылуы. Герже антикоммунистік пропаганда жасау тәжірибесіне де ие болды, ол 1928 жылдың қазан айында «Le Sifflet» журналында «Коммунистік шеф-аспазшылардың 70 пайызы – ерекше адамдар» атты бірқатар сатирикалық эскиздер жариялады.

Әсерлер

Герже Тинтиннің алғашқы оқиғасын Америка Құрама Штаттарында өткізгісі келді, соның арқасында бала кезінен бері оны қызықтырған американдықтарды сюжетке тартуды жоспарлады. Уоллес бұл идеяны қабылдамады, кейіннен ол серияның үшінші бөлімі ретінде іске асырылды – «Америкадағы Тинтин» (1932). Оның орнына Уоллес Гержені Тинтинды 1922 жылы құрылған, 1917 жылғы Қазан төңкерісі кезінде Ресей империясынан билікті басып алған марксистік-лениндік большевиктер партиясы құрған Кеңес Одағына жіберуді қалады. Большевиктер өнеркәсіпті мемлекеттік меншікке алды және капиталистік экономиканы социалистік экономикаға ауыстыру арқылы елдің феодалдық қоғамын түбінен өзгертті. 1920 жылдардың басында Кеңес Одағының алғашқы басшысы Владимир Ленин қайтыс болып, оның орнын Иосиф Сталин басты. Рим-католик және саяси консерватор болғандықтан, Уоллес атеистік, сектанттыққа қарсы, теократияға қарсы және солшыл кеңестік саясатқа қарсы болды. Ол Тинтиннің алғашқы оқиғасы осыны көрсетсін, жас оқырмандарды антимарксистік және антикоммунистік идеяларға көндірсін деді. Кейіннен ол өзінің насихаттық жұмысын неге жасағанын түсіндіріп, Герже «қағаздың атмосферасынан шабыттанғанын» айтты, ол оған католик болудың марксизмге қарсы болуды білдіретінін үйретті, ал бала кезінен бастап 1918 жылдың шілдесінде большевиктердің Романовтар отбасын атып тастауынан қорқып қалған. Герженің Кеңес Одағына барып, ол туралы жарияланған ақпаратты талдауға уақыты болмады. Оның орнына ол Жозеф Дуйельдің (1878–1954), Дондағы Ростовтағы Бельгияның бұрынғы консулының «Москва без вуали: Неф лет работы в стране Советов» («Москва ашылмаған: Кеңестер еліндегі тоғыз жылдық еңбек») атты кітабынан жалпы көрініс алды. Дуйель 1917 жылғы революциядан кейін Ресейде тоғыз жыл өткізген. 1928 жылы Бельгияда да, Францияда да жарық көрген «Москва без вуали» Дуйельдің антибольшевистік мәлімдемелеріне сенуге құштар жұртшылыққа жақсы сатылды, олардың көбі күмәнді дәлдікке ие болды. Майкл Фаррдың айтуынша, «Герже еркін, бірақ таңдамалы түрде Дуйельдің еңбегінен толық көріністерді алды», соның ішінде «қорқынышты сайлау эпизоды», ол «Москва без вуалидегі» Дуйельдің сипаттамасына «дерексіз ұқсас» болды. Герженің Кеңес Одағы туралы білімі жеткіліксіз болғандықтан, көптеген фактілік қателіктерге жол берілді; әңгімеде сол кезде Кеңес Одағында болмаған банан, Shell бензині және Huntley & Palmers печеньелері туралы мәліметтер келтірілген. Ол орыс есімдерінде де қателіктер жасады, оларға орыс тіліндегі «вич» емес, поляк тіліндегі «ски» аяқталмасын қосты. «Советтер елінде» комиксін жасай отырып, Герже комикс өнеріндегі жаңалықтарға ұшырады. Ол француз карикатурисі Ален Сент Оганның, «Zig et Puce» сериясының продюсерінің ықпалына ие болды. Екеуі келесі жылы кездесіп, өмір бойына дос болды. Оған сонымен қатар репортер Леон Дегрель Мексикадан Бельгияға жіберген қазіргі заманғы американдық комикстер де әсер етті, онда ол Кристеро соғысы туралы хабарлауға тағайындалды. Бұл американдық комикстерге Джордж Макманның «Әкесін тәрбиелеу», Джордж Херриманның «Крази Кэт» және Рудольф Диркстің «Катценжаммер балалары» кірді. Фарр қазіргі заманғы киноның «Советтер еліндегі Тинтинге» әсер еткенін айтты, кітаптағы көріністер «Кейстон полицейлері» фильмдерінің полиция қуғындарына, Бастер Китонның «Генерал» фильміндегі пойыз қуғындарына және Фриц Ланг сияқты режиссерлердің туындыларында кездесетін экспрессионистік бейнелерге ұқсас болды. Фарр бұл әсерді былай деп қорытындылады: «Каррикатураның пионері ретінде Герже бір заманауи құралдан екіншісін дамытудан қорықпады».

Жарияланым

Сериалға айналғанға дейін 1929 жылдың 4 қаңтарында Le Petit Vingtième басылымында хабарландыру жарияланды: "Біз әрқашан оқырмандарымызды қанағаттандыруға және оларды сыртқы істер туралы хабардар етуге құштармыз. Сондықтан біз ең үздік репортерлеріміздің бірі Тинтинді Кеңес Одағына жібердік". Тинтиннің ойдан шығарылған кейіпкер емес, газеттің шынайы репортері екендігі туралы ойды комикстің суреттер сериясы емес, Тинтиннің оқиғасынан алынған фотосуреттерден құралғандығы туралы мәлімдеме баса көрсетті. Биограф Бенуа Питерс мұны Le Petit Vingtième қызметкерлерінің жеке әзілі деп ойлады; Герже бастапқыда фотожурналист ретінде жұмыс істегенін, бірақ ол ешқашан орындамағандығын айтты. Әдеби сыншы Том Маккарти кейін бұл әдісті 18-ғасырдағы еуропа әдебиетімен салыстырды, ол ойдан шығарылған оқиғаларды шындыққа жақын деп танытты. "Тинтин Советтер елінде" романының алғашқы бөлімі 1929 жылы 10 қаңтарда Le Petit Vingtième журналында жарық көрді және 1930 жылы 8 мамырға дейін апта сайын жарық көрді. Герже сюжетті алдын ала ойлап таппады; ол апта сайын жаңа жағдайларды импровизациялады, Жан Марк пен Рэнди Лоффицердің "Сюжеттік және графикалық жағынан Герже өз шеберлігін біздің көз алдымызда үйреніп отырғанын" байқады. Герже жұмыстың асығыс жасалғанын мойындап былай деді: "Petit Vingtième шаршембі күні кешке жарық көрді, ал шаршембі таңында Тинтинді өткен аптадағы қиын жағдайдан қалай шығаратынымды білмейтінмін". Майкл Фарр мұны айқын деп санады, ол көптеген суреттер "жасыл, бастапқы, асығыс" болды, оларға кейін Герже дамытатын "өңдеу мен тазарту" жетіспеді. Ал кейбір суреттер "ең жоғары сапалы" деп есептеген және Гержедің "сурет салудағы ерекше қабілетін" көрсеткен. Бұл әңгіме жас оқырмандар арасында бірден танымал болды. Гарри Томпсон айтқандай, сюжет желісі орташа бельгиялық ата-ананың арасында танымал болар еді, олардың антикоммунистік сезімдерін пайдаланып, ресейліктер туралы қорқынышын арттырады. Сериалдың танымалдылығы Валлестің қызығушылықты арттыру үшін жарнамалық трюктер ұйымдастыруына себеп болды. Біріншісі - Апрель ақымағы күні жарияланған, Тинтиннің бар екендігін растайтын, және егер газет "Советтер мен Революциялық пролетариатқа қарсы шабуылдарды" тоқтатпаса, сіз көп ұзамай өлімге ұшырайсыз" деп ескерткен, OGPU (Совет құпия полициясы) -дан келген деп есептелетін жалған хат. Екіншісі - журналист Чарльз Лесннің ұсынысы бойынша 1930 жылы 8 мамырда бейсенбіде ұйымдастырылған жарнамалық іс-шара. Стрик кезінде 15 жастағы Люсьен Пеперманс, Эрже досы, Тинтиннің бет-әлпетіне ие болды, Москвадан келген Лиеж экспрессіне отырып, Брюссельдің Gare du Nord темір жол вокзалына келді, ол орыс киімін киіп, Тинтин ретінде ақ итпен бірге жүрді; кейінірек өмірде Эрже Пепермансқа еріп келгенін қате айтты, бірақ ол Джулиен Де Профт болды. Көптеген жанкүйерлер Пеперманс пен Де Профтті қарсы алып, олардың ортасына Тинтиннің кейіпкерін тартты. Лимузинмен Le Vingtième Siècle кеңсесіне барған кезде оларды көбінесе католик скауттары қарсы алды. Пеперманс ғимараттың балконында сөйлеген сөзін айтып, күйермелерге сыйлықтар таратылды. 1930 жылдың 26 қазанынан бастап "Тинтин в стране Советов" француз католик журналы Cœurs Vaillants ("Батыр жүректер") -ке синдикатталды, оны жақында аббат Гастон Куртуа құрды. Куртуа Брюссельге Вальц пен Гержемен кездесуге барған, бірақ жарияланғанынан кейін оқырмандары сөйлеу бұрышы жүйесін түсінбейді деп ойлады, әр суреттің астына түсіндірме сөйлемдерді қосты. Бұл Гержеге қатты ұнады, ол "ашулы түрде араласып", қосымшаларды тоқтатуға тырысты, бірақ сәтсіз болды. Бұл басылым Гержедің халықаралық мансабын бастау үшін аса маңызды болды. Бұл әңгіме 1932 жылдан бастап Швейцарияның апта сайын шығатын "Эхо иллюстрация" журналында басылып шықты. Әңгіменің коммерциялық тұрғыда жалғасып жатқанын мойындаған Валлес оны 1930 жылдың қыркүйегінде Брюссельде орналасқан "Éditions du Petit Vingtième" баспасы арқылы кітап түрінде 10 000 данада басып шығарды, әрқайсысы жиырма франктан сатылды. Алғашқы 500 данаға Герже Тинтиннің қолтаңбасын салып, нөмірлерін жазып, қол қойған. Белгісіз себептермен, түпнұсқа кітап нұсқасында 1929 жылы 26 желтоқсанда Le Petit Vingtième басылымында басылған бетті қалдырды; Архивтер Hergé-де қайта жариялағаннан бері, ол қазіргі басылымдарда 97A беті ретінде пайда болды. 2012 жылдың сәуірінде алғашқы альбомның түпнұсқасы арнайы аукциондық банктерде 37 820 евроға сатылды, ал тағы бір данасы 9515 евроға сатылды. Сол жылы қазан айында сол аукциондық үйде тағы бір данасы 17 690 евроға сатылды.

Кейінгі басылымдар

1936 жылы «Советтер Одағындағы Тинтиннің» қайта басылуына сұраныс туды, Лесне Гержеге хат жолдап, мұның мүмкін емеспе деп сұрады. Суретші бұл оқиғаға қатысты түпнұсқалық тақталардың жағдайы нашар екенін, егер қайта басылса, бүкіл оқиғаны қайта суреттеуге тура келетінін айтып, тартынды. Бірнеше жыл өткен соң, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бельгияны неміс әскерлері басып алғанда, неміс баспасы Гержеден «Советтер Одағындағы Тинтиннің» қайта басылуына рұқсат сұрады, бірақ ол кеңеске қарсы насихат ретінде пайдалану ниетімен тағы да бас тартты. 1942 жылдан бастап Герже Кастерман үшін бұрынғы Тинтин оқиғаларын қайта суреттеп, түс қоюға кірісті, бірақ «Советтер Одағындағы Тинтиннің» осылай жасаудан бас тартты, өйткені оның сюжеті тым қарапайым деп есептеді. Ұялып, оны «жастық шағының қатесі» деп атады. Жан Марк пен Рэнди Лоффицер оның шешіміне тағы бір себеп – оқиғаның марксизмге қарсы күшті тақырыбы болуы мүмкін деп санайды, бұл екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс Еуропада марксизмге деген ықылас артуымен үйлеспес еді. 1962 жылы «Жас Африка» журналында Герже шығармалары туралы мақала жарияланды, онда оның жанкүйерлері Bibliothèque Nationale кітапханасына барып, ондағы «Советтер Одағындағы Тинтиннің» данасын оқығанына қарамастан, ол «ешқашан (негізді себептермен) қайта басылмақ емес» делінген. 1961 жылы Герже Кастерманға хат жазып, оқиғаның бастапқы нұсқасын мазмұны туралы баспагер ескертуі бар томда қайта басып шығаруды ұсынды. Луи Роберт Кастерман компания ішінде бұл мәселе талқыланғанын айтқан хатында былай деп жауап берді: «Құштарлық білдіргендерге қарағанда күмәнді немесе мүлдем қарсы пікірлер көп. Қалай болғанда да, мәселе белсенді түрде қаралып жатқанына сенімді бола аласыз». «Тинтиннің оқиғалары» Батыс Еуропада танымал бола бастағанда, кейбір сирек кітаптар коллекционерлердің назарына ілігіп, «Советтер Одағындағы Тинтиннің» түпнұсқа басылымының құны жоғарылады және рұқсатсыз басылымдар шығарыла бастады. Соның салдарынан, Hergé Studios 1969 жылы серияның 40 жылдығын мерекелеу үшін 500 нөмірленген данасын шығарды. Бұл сұранысты арттырып, лицензиясыз, «жаман сапалы» басылымдардың «өте жоғары бағамен» сатылуына әкелді. Осы заңсыз сауданы тоқтату үшін Герже 1973 жылы Archives Hergé жинағының бір бөлігі ретінде қайта басылымға келісті, онда ол «Конгодағы Тинтин» және «Америкадағы Тинтин» кітаптарымен бірге жинақталған томда жарық көрді. Рұқсатсыз көшірмелер сатылуы тоқтамағандықтан, Кастерман 1981 жылы түпнұсқаның факсимильді басылымын шығарды. Келесі он жылда ол тоғыз тілге аударылды, ал 1989 жылы Лесли Лонсдейл Купер мен Майкл Тернер аударған ағылшын тіліндегі басылымы Sundancer баспасында жарық көрді. Бұл басылым «Советтер Одағындағы Тинтиннің» 70 жылдығына орай 1999 жылы қайта басылды. Әлеуметтанушы Джон Теобальд 1980 жылдары кітаптың сюжеті батыс әлемінде «әлеуметтік және саяси жағынан қабылдаулы» болғанын, Рейганның «суық соғысты» күшейтуі мен марксизм мен социализмге деген қарсылықтың артуына байланысты болғанын атап өтті. Осы мәдени ахуал оған «жаңа мыңжылдық үшін балалар әдебиеті ретінде гипермаркеттердің сөрелерінде» пайда болуға мүмкіндік берді. Сол себепті ол Коммунистік партия басқаратын Қытайда жарияланбады, онда ол Ван Биндун аудармаған және 21 ғасырдың басында ресми түрде жарық көрген жалғыз толыққанды оқиға болды. 2017 жылы Кастерман мен Молинсарт француз тілінде екі түрлі-түсті нұсқасын шығарды.

Сыни қабылдау

Брюссельдің мәдени және әдеби мұрасын зерттеген Андре Де Врис «Советтер еліндегі Тинтин» туындысын «Гержедің кейінгі стандарттарымен салыстырғанда, сөздің толық мағынасында қарапайым» деп атап өтті. Financial Times газетінің журналисі Саймон Купер «Советтер еліндегі Тинтин» және «Конгодағы Тинтин» комикстерін «суреттері нашар салынған» және «көп жағдайда сюжеті жоқ» деп сынға алып, «Тинтиннің ең нашар туындылары» деп атады. Саутгемптон институтының әлеуметтанушысы Джон Теобальд Герже Кеңес Одағы туралы шындық ақпарат беруге мүдделі болмағанын, тек оқырмандарына марксизмге қарсы көзқарас қалыптастыруды көздегенін айтты. Сондықтан ол большевиктердің сайлауды бұрмалауын, қарсыластарын өлтіруін және халықтан астық ұрлауын бейнелеген. Стэнфорд университетінің әдебиет сыншысы Жан Мари Апостолидес Герже большевиктерді «толыққанды зұлымдық» ретінде көрсеткенін, бірақ олардың билікке қалай келгенін немесе олардың саяси көзқарастарын түсінбегенін мәлімдеді. Бұл Тинтиннің де оны білмейтінін білдірді, осылайша ол советтік «азап әлемін» бақылап, тиімді қарсы төңкеріс жасамай, большевиктермен күресті. Әдебиет сыншысы Том Маккарти сюжетті «бірқатар қарапайым» деп сипаттап, большевиктердің бейнесін «қуыршақтардың кескіштері» деп сынады. Герже туралы монография авторы Бенуа Питерс оқиғаның алғашқы беттерін сынға алды, ондағы иллюстрациялар Герженің ең нашар туындыларының бірі деп санайды және былай деді: «Ұлылыққа тағдырланған туынды үшін одан да нашар дебютті елестете алмайсыз». Ол Тинтинді экзистенциалистік «Сартрға ұқсас кейіпкер» деп санады, ол тек өзінің іс-қимылдары арқылы ғана өмір сүріп, кітаптың бүкіл мазмұнында жай ғана баяндаушы рөлінде жұмыс істейді. Питерс Герже өзінің талантын қозғалысты жеткізуде және тілді «керемет қиялдағыш» тәсілмен қолдануда көрсеткенін ойлады. Ол оқиғаның «абсурдтығын» ең жақсы ерекшелігі деп санады, ықтимал жағдайларды «көңіл көтеріп, ерекше» деп қабылдады, мысалы, Тинтин мұзға қатып, кейін еріп кетуі немесе Сноуи нағыз жолбарысты қорқыту үшін жолбарыс терісіне орануы. Герже туралы монография авторы Пьер Асулин комикстердегі Кеңес Одағының бейнесін «кедейлік, ашаршылық, террор және репрессияның Дантелік көрінісі» деп сипаттады. 2011 жылы Стивен Спилбергтің «Тинтиннің оқиғалары: Біріккен мүйіздің құпиясы» фильмі жарық көрген кезде Британдық телерадиокорпорациясы (BBC) «Советтер еліндегі Тинтин» туралы деректі фильм түсіруді тапсырды. Журналист Фрэнк Гарднер, Тинтинді балалық шағындағы батыры деп есептейтін ол, Ресейге сапар шегіп, Герженің Кеңес Одағындағы адам құқықтарының бұзылуы туралы айтқандарының дәлдігін зерттеп, қорғады. Деректі фильм алғаш рет 30 қазан күні BBC Two арнасында көрсетілді. Оны Грэм Стронг түсірді, продюсері Лунэд Тондерай, атқарушы продюсері Тим Грин болды. Дэвид Батчер Radio Times үшін деректі фильмге шолу жасап, Гарднердің сапары комикстегі оқиғамен салыстырғанда көңілсіз болғанын айтты, бірақ Гарднердің 1929 жылғы Amilcar көлігін сынаған көрінісі сияқты бірнеше «керемет сәттерді» мақтады, дәл Тинтин комиксте жасағандай.