Сол Аарон Крипке: Американ философ және логигісінің өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Американдық философ және логик (1940–2022)

Саул Аарон Крипке (13 қараша 1940 – 15 қыркүйек 2022) – американдық аналитикалық философ және логик. Ол Нью-Йорк қалалық университетінің аспирантура орталығында философияның ерекше профессоры және Принстон университетінің зейнеткер профессор болды. Крипке 20 ғасырдың екінші жартысындағы ең маңызды философтардың бірі саналады. 1960 жылдан бері ол математикалық және модальдық логика, тіл философиясы және математика, метафизика, эпистемология және рекурсия теориясы салаларындағы маңызды тұлға болып табылады. Крипке логикаға, әсіресе модальдық логикаға зор үлес қосты. Оның ең маңызды жетістігі – мүмкін әлемдерді қолданатын модальдық логиканың семантикасы, қазір Крипке семантикасы деп аталады. Ол 2001 жылы логика және философия саласындағы Шок сыйлығын алды. Крипке логикалық позитивизмнің ықпалы төмендегеннен кейін метафизика мен эссенциализмнің қайта жандануына да ықпал етті, қажеттілік – бұл априори эпистемиялық түсініктен өзгеше метафизикалық ұғым екенін, сондай-ақ судың H2O екендігі сияқты кейіннен білінетін қажетті шындықтар бар екенін мәлімдеді. 1970 жылы Принстон университетінде оқылған лекциялар сериясы 1980 жылы «Атау және қажеттілік» (Naming and Necessity) кітабы ретінде жарияланды және 20 ғасырдың ең маңызды философиялық еңбектерінің бірі саналады. Ол атауларды барлық мүмкін әлемдерде бір объектіні белгілейтін қатаң белгілер ретінде ұсынады (таңдау, анықтау, сілтеме жасау), бұл сипаттамалардан өзгеше. Сондай-ақ, кітапта Крипкенің себептік анықтама теориясы бар, ол Готтлоб Фрегенің «сезім» тұжырымдамасы мен Бертран Расселдің сипаттамалар теориясындағы дескриптивистік теорияға қарсы шығады. Крипке көбінесе логикалық позитивизмнен бас тартқан 20 ғасырдың соңындағы тағы бір көрнекті философ – В.В.О. Куинмен қарама-қарсы тұрады. Куин эссенциализмді және модальдық логиканы қабылдамады. Крипке «Ережелер және жеке тіл» (Wittgenstein on Rules and Private Language) еңбегінде Людвиг Витгенштейннің түпнұсқалық интерпретациясын жасады, ол «Крипкенштейн» деп белгілі. Кітапта оның ережені ұстану аргументі бар, бұл мағынаға күмән тудыратын парадокс. Оның көптеген еңбектері әлі де жарияланбаған немесе тек таспа жазбалары мен жеке қолжазбалар түрінде сақталған.

Saul Aaron Kripke ('/k//r//ɪ//p//k//i/; November 13, 1940 – September 15, 2022) was an American analytic philosopher and logician. He was Distinguished Professor of Philosophy at the Graduate Center of the City University of New York and emeritus professor at Princeton University. Kripke is considered one of the most important philosophers of the latter half of the 20th century. Since the 1960s, he has been a central figure in a number of fields related to mathematical and modal logic, philosophy of language and mathematics, metaphysics, epistemology, and recursion theory. Kripke made influential and original contributions to logic, especially modal logic. His principal contribution is a semantics for modal logic involving possible worlds, now called Kripke semantics. He received the 2001 Schock Prize in Logic and Philosophy. Kripke was also partly responsible for the revival of metaphysics and essentialism after the decline of logical positivism, claiming necessity is a metaphysical notion distinct from the epistemic notion of a priori, and that there are necessary truths that are known a posteriori, such as that water is H2O. A 1970 Princeton lecture series, published in book form in 1980 as Naming and Necessity, is considered one of the most important philosophical works of the 20th century. It introduces the concept of names as rigid designators, designating (picking out, denoting, referring to) the same object in every possible world, as contrasted with descriptions. It also contains Kripke's causal theory of reference, disputing the descriptivist theory found in Gottlob Frege's concept of sense and Bertrand Russell's theory of descriptions. Kripke is often seen in opposition to the other great late 20th century philosopher to eschew logical positivism: W. V. O. Quine. Quine rejected essentialism and modal logic. Kripke also gave an original reading of Ludwig Wittgenstein, known as "Kripkenstein", in his Wittgenstein on Rules and Private Language. The book contains his rule following argument, a paradox for skepticism about meaning. Much of his work remains unpublished or exists only as tape recordings and privately circulated manuscripts.

Өмір және мансап

Сол Крипке Дороти К. Крипке мен Майер С. Крипкетің үш баласының үлкені болды. Оның әкесі Небраска штатының Омаха қаласындағы жалғыз консервативті қауым – Бет-Эл синагогының басшысы болды; анасы балаларға арналған білім беру мазмұнды еврей кітаптарын жазды. Саул және оның екі қарындасы, Мадлен мен Нетта, Дунди бастауыш мектебінде және Омаха орта мектебінде оқыды. Крипке дарынды бала ретінде танылды, ол алты жасында ежелгі иврит тілін өзімен-өзі үйреніп, тоғыз жасында Шекспирдің барлық туындыларын оқыды, ал бастауыш мектепті бітірмей тұрып Декарттың еңбектерін және күрделі математикалық есептерді меңгерді. Ол 17 жасында модальдық логика бойынша алғашқы толық теоремасын жазып, бір жылдан кейін жариялады. 1958 жылы орта мектепті бітіргеннен кейін Крипке Гарвард университетіне түсіп, 1962 жылы математика бакалавры дәрежесімен үздік дипломмен бітірді. Гарвардта екінші курста оқығанда ол жақын жердегі MIT-де логика курсын оқытты. Бітіргеннен кейін ол Фулбрайт стипендиясын алды, ал 1963 жылы Ғылыми қоғамға қабылданды. Кейін Крипке: «Мен колледжге бармағанда жақсы болар еді. Мен қызықты адамдармен таныстым, бірақ ештеңе үйренгенімді айта алмаймын. Мен бәрін өздігімнен оқып білген болар едім» деді. Гарвардта қысқа уақыт оқытқаннан кейін Крипке 1968 жылы Нью-Йорктегі Рокфеллер университетіне көшіп, 1976 жылға дейін оқытты. 1978 жылы Принстон университетінде профессорлық қызметке тағайындалды. 1988 жылы гуманитарлық ғылымдардағы ерекше жетістіктері үшін университеттің Берман сыйлығын алды. 2002 жылы Крипке CUNY Graduate Center-де сабақ беруді бастады, ал 2003 жылы ол философия бойынша ерекше профессор болып тағайындалды. Крипке Небраска университеті, Омаха (1977), Джонс Хопкинс университеті (1997), Хайфа университеті, Израиль (1998) және Пенсильвания университеті (2005) университеттерінен құрметті дипломдар алды. Ол Америка философиялық қоғамының мүшесі және Америка өнер және ғылым академиясының сайланған мүшесі болды, ал 1985 жылы Британ академиясының корреспондент мүшесі атанды. 2001 жылы логика және философия саласындағы Шок сыйлығына ие болды. Крипке философ Маргарет Гилбертке үйленген. Ол теледидар сценаришісі, режиссер және продюсер Эрик Крипкенің алыс туысы. Крипке 2022 жылдың 15 қыркүйегінде Нью-Джерси штатының Плейнсборо қаласында 81 жасында асқазан безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды.

Saul Kripke was the oldest of three children born to Dorothy K. Kripke and Myer S. Kripke. His father was the leader of Beth El Synagogue, the only Conservative congregation in Omaha, Nebraska; his mother wrote educational Jewish books for children. Saul and his two sisters, Madeline and Netta, attended Dundee Grade School and Omaha Central High School. Kripke was labeled a prodigy, teaching himself Ancient Hebrew by the age of six, reading Shakespeare's complete works by nine, and mastering the works of Descartes and complex mathematical problems before finishing elementary school. He wrote his first completeness theorem in modal logic at 17, and had it published a year later. After graduating from high school in 1958, Kripke attended Harvard University and graduated summa cum laude in 1962 with a bachelor's degree in mathematics. During his sophomore year at Harvard, he taught a graduate level logic course at nearby MIT. Upon graduation he received a Fulbright Fellowship, and in 1963 was appointed to the Society of Fellows. Kripke later said, "I wish I could have skipped college. I got to know some interesting people but I can't say I learned anything. I probably would have learned it all anyway just reading on my own." After briefly teaching at Harvard, Kripke moved in 1968 to Rockefeller University in New York City, where he taught until 1976. In 1978 he took a chaired professorship at Princeton University. In 1988 he received the university's Behrman Award for distinguished achievement in the humanities. In 2002 Kripke began teaching at the CUNY Graduate Center, and in 2003 he was appointed a distinguished professor of philosophy there. Kripke has received honorary degrees from the University of Nebraska, Omaha (1977), Johns Hopkins University (1997), University of Haifa, Israel (1998), and the University of Pennsylvania (2005). He was a member of the American Philosophical Society and an elected Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, and in 1985 was a Corresponding Fellow of the British Academy. He won the Schock Prize in Logic and Philosophy in 2001. Kripke was married to philosopher Margaret Gilbert. He is the second cousin once removed of television writer, director, and producer Eric Kripke. Kripke died of pancreatic cancer on September 15, 2022, in Plainsboro, New Jersey, at the age of 81.

Атау және қажеттілік

Атау мен қажеттілікті құрайтын үш лекция атаулардың дескриптивистік теориясына қарсы шабуыл жасайды. Крипке дескриптивистік теориялардың түрлерін Фреге, Рассел, Витгенштейн және Джон Сёрлге, сондай-ақ басқаларға жатқызады. Дескриптивистік теорияларға сәйкес, есімдер сипаттамалармен теңдес немесе олардың анықтамасы атаудың бір-бір объектіні бірегей анықтайтын сипаттамамен немесе сипаттамалар жиымымен байланысты болуы арқылы айқындалады. Крипке осы сипаттамашылдықтың екі түрін де қабылдамайды. Ол дескриптивизмнің атаулардың анықтамаларын қалай анықтайтынына қатысты теория ретінде сенімсіздік тудыратын бірнеше мысал келтіреді (мысалы, Аристотель екі жасында қайтыс болуы мүмкін және оның атымен байланысты сипаттамалардың ешқайсысын қанағаттандырмауы мүмкін, бірақ оның әлі де Аристотель екенін жоққа шығару дұрыс болмас сияқты). Керісінше, Крипке анықтама жасаудың себептік теориясын ұсынады, онда атау сөйлеушілер қауымдастығы арқылы делдалдық жасалған объектімен себептік байланыс арқылы объектіге сілтеме жасайды. Ол есімдердің, көптеген сипаттамаларға қарағанда, қатаң белгілеушілер екенін атап көрсетеді: яғни, есім объект бар болатын барлық әлемде аталатын объектіге сілтеме жасайды, ал көптеген сипаттамалар әртүрлі әлемдерде әртүрлі объектілерді белгілейді. Мысалы, "Ричард Никсон" Никсон бар болатын барлық мүмкін әлемдерде бір адамды білдіреді, ал "1968 жылғы АҚШ президенттік сайлауында жеңіске жеткен адам" Никсонға, Хамфриге немесе басқа әлемдерде басқаларға сілтеме жасай алады. Крипке сондай-ақ, эмпирикалық зерттеу арқылы ғана белгілі болатын, міндетті түрде шындық болып табылатын фактілердің а posteriori қажеттілік перспективасын көтеріп, мысалға, "Геспер - фосфор", "Цицерон - Туллий", "Су - H2O" және басқа да екі есімнің бір объектіні білдіретінін айтады. Крипкеге сәйкес, Канттың аналитикалық және синтетикалық, априорлы және апостериорлы, контингентті және қажетті арасындағы айырмашылықтары бір-бірімен сәйкес келмейді. Керісінше, аналитикалық/синтетикалық – семантикалық айырмашылық, априорлық/апостериорлық – эпистемологиялық айырмашылық, ал контингенттік/қажеттілік – метафизикалық айырмашылық. Соңында, Крипке ақыл-ой философиясындағы сәйкестік материализміне қарсы аргумент келтірді, бұл әрбір ақыл-ой ерекшелігі қандай да бір физикалық ерекшелікпен бірдей деген көзқарас. Крипке бұл сәйкестікті қорғаудың жалғыз жолы – бұл кейінірек қажетті сәйкестік, бірақ мұндай сәйкестік – мысалы, ауырсыну С талшықтарының оқуы болуы – С талшықтарының оқуы ауырсынудан бөлек болуы мүмкін екендігінің (нақты ұғымындағы) мүмкіндігін ескере отырып, қажетті болмайды. (Содан бері Дэвид Чалмерс осыған ұқсас аргументтер келтірді.) Қандай жағдайда болса да, психофизикалық сәйкестік теорияшысы, Крипкеге сәйкес, диалектикалық міндеттемеге ие, өйткені мұндай теориялар бойынша олар мүмкін емес болуы керек. Крипке 1973 жылы Оксфордта философиядан Джон Локк лекцияларын оқыды. "Анықтама және өмір сүру" деп аталатын олар көп жағынан "Атау және қажеттілік" лекцияларының жалғасы болды және ойдан шығарылған есімдер мен қабылдау қателіктері тақырыбымен айналысты. 2013 жылы Оксфорд университетінің баспасы лекцияларды кітап етіп жариялады, сондай-ақ "Анықтама және өмір сүру" деп аталды. 1995 жылғы мақалада философ Квентин Смит Крипке жаңа анықтамалық теориясындағы негізгі ұғымдар он жылдан астам уақыт бұрын Рут Баркан Маркустың еңбегінде пайда болған деп мәлімдеді. Смит Маркустың жаңа теориясында дамытқан алты маңызды идеяны анықтады: 1) есімдер – бұл мазмұндалған анықтамалардан тұрмайтын тікелей анықтамалар; 2) сипаттама арқылы бір нәрсені бөліп көрсетуге болады, бірақ бұл сипаттама осы нәрсенің есіміне тең емес; 3) есімдер тікелей анықтамалық, ал жасырын сипаттамалар емес деген модальдық аргумент; 4) сәйкестіктің қажеттілігінің формальды модальдық логикалық дәлелі; 5) қатаң анықтамалық ұғымы, Крипке бұл терминді қолданғанмен; және 6) кейінірек сәйкестік. Смит Крипке Маркустың теориясын сол кезде түсінбеді, бірақ кейіннен оның негізгі тұжырымдамалық тақырыптарының көпшілігін өзінің Жаңа анықтамалық теориясында қабылдады деп мәлімдеді. Кейіннен басқа ғалымдар ешқандай плагиат болмаған деп толық жауап берді.

The three lectures that form Naming and Necessity constitute an attack on the descriptivist theory of names. Kripke attributes variants of descriptivist theories to Frege, Russell, Wittgenstein, and John Searle, among others. According to descriptivist theories, proper names either are synonymous with descriptions, or have their reference determined by virtue of the name's being associated with a description or cluster of descriptions that an object uniquely satisfies. Kripke rejects both these kinds of descriptivism. He gives several examples purporting to render descriptivism implausible as a theory of how names get their references determined (e. g., surely Aristotle could have died at age two and so not satisfied any of the descriptions we associate with his name, but it would seem wrong to deny that he was still Aristotle). As an alternative, Kripke outlined a causal theory of reference, according to which a name refers to an object by virtue of a causal connection with the object as mediated through communities of speakers. He points out that proper names, in contrast to most descriptions, are rigid designators: that is, a proper name refers to the named object in every possible world in which the object exists, while most descriptions designate different objects in different possible worlds. For example, "Richard Nixon" refers to the same person in every possible world in which Nixon exists, while "the person who won the United States presidential election of 1968" could refer to Nixon, Humphrey, or others in different possible worlds. Kripke also raised the prospect of a posteriori necessities—facts that are necessarily true, though they can be known only through empirical investigation. Examples include "Hesperus is Phosphorus", "Cicero is Tully", "Water is H2O", and other identity claims where two names refer to the same object. According to Kripke, the Kantian distinctions between analytic and synthetic, a priori and a posteriori, and contingent and necessary do not map onto one another. Rather, analytic/synthetic is a semantic distinction, a priori/a posteriori is an epistemic distinction, and contingent/necessary is a metaphysical distinction. Finally, Kripke gave an argument against identity materialism in the philosophy of mind, the view that every mental particular is identical with some physical particular. Kripke argued that the only way to defend this identity is as an a posteriori necessary identity, but that such an identity—e. g., that pain is C fibers firing—could not be necessary, given the (clearly conceivable) possibility that pain could be separate from the firing of C fibers, or the firing of C fibers be separate from pain. (Similar arguments have since been made by David Chalmers.) In any event, the psychophysical identity theorist, according to Kripke, incurs a dialectical obligation to explain the apparent logical possibility of these circumstances, since according to such theorists they should be impossible. Kripke delivered the John Locke Lectures in philosophy at Oxford in 1973. Titled Reference and Existence, they were in many respects a continuation of Naming and Necessity, and deal with the subjects of fictional names and perceptual error. In 2013 Oxford University Press published the lectures as a book, also titled Reference and Existence. In a 1995 paper, philosopher Quentin Smith argued that key concepts in Kripke's new theory of reference originated in the work of Ruth Barcan Marcus more than a decade earlier. Smith identified six significant ideas in the New Theory that he claimed Marcus had developed: (1) that proper names are direct references that do not consist of contained definitions; (2) that while one can single out a single thing by a description, this description is not equivalent to a proper name of this thing; (3) the modal argument that proper names are directly referential, and not disguised descriptions; (4) a formal modal logic proof of the necessity of identity; (5) the concept of a rigid designator, though Kripke coined that term; and (6) a posteriori identity. Smith argued that Kripke failed to understand Marcus's theory at the time but later adopted many of its key conceptual themes in his New Theory of Reference. Other scholars have subsequently offered detailed responses arguing that no plagiarism occurred.

"Сенім туралы жұмбақ"

Крипкенің «Атау және қажеттілік» еңбегіндегі меншікті есімдер туралы негізгі тұжырымдары – атаудың мағынасы ол көрсететін объектінің өзі және атаудың референті қандай да бір «крещение» мен атаудың айтылуы арасындағы себеп-салдар байланысы арқылы анықталады. Дегенмен, ол есімдерді қамтитын мәлімдемелердің қосымша семантикалық қасиеттері болуы мүмкін екенін мойындайды, бұл қасиеттер бір адамды білдіретін екі есімнің сенім туралы мәлімдемелерде әртүрлі шындық мәнін беруін түсіндіруге мүмкіндік береді. Мысалы, Лоис Лейн Суперменнің ұша алатынына сенеді, бірақ Кларк Кенттің ұша алатынына сенбейді. Егер «Супермен» және «Кларк Кент» есімдері бір адамды білдірсе де, олардың семантикалық қасиеттері әртүрлі болса, мұны түсіндіруге болады. Бірақ Крипке өзінің «Сенім туралы жұмбақ» (1988) атты мақаласында тіпті осы мүмкіндікке де қарсы шығатын сияқты. Оның аргументін келесідей қайта құруға болады: Бір объектіні білдіретін екі есімнің әртүрлі семантикалық қасиеттері болуы мүмкін деген идея, сенім туралы мәлімдемелерде (Лоис Лейннің жағдайындағыдай) бірдей референциялық есімдердің әртүрлі әрекет етуін түсіндіруге тиіс. Бірақ дәл осындай құбылыс тіпті семантикалық қасиеттері бірдей болатын бірдей референциялық есімдермен де кездеседі: Крипке бізді француз, бір тілді бала Пьерді көзге елестетуге шақырады, ол «Лондон әдемі» («Londres est jolie») деп санайды. Пьер Лондонға көшіп келеді, бірақ Лондон = Londres екенін түсінбейді. Одан кейін ол ағылшын тілін бала тіл үйренгендей үйренеді, яғни француз сөздерін ағылшын тіліне аудару арқылы емес. Пьер өзі тұратын қаланың тартымды емес бөлігінен «Лондон» деген есімді біледі және Лондонның әдемі емес екеніне сеніп қалады. Егер Крипкенің есебі дұрыс болса, Пьер енді Londres әдемі де, London әдемі емес те деп сенеді. Мұны бірдей референциялық есімдердің әртүрлі семантикалық қасиеттерімен түсіндіруге болмайды. Крипкеге сәйкес, бұл атауларға қосымша семантикалық қасиеттерді жатқызудың мақсатына жетпейтінін көрсетеді.

Kripke's main propositions about proper names in Naming and Necessity are that the meaning of a name simply is the object it refers to and that a name's referent is determined by a causal link between some sort of "baptism" and the utterance of the name. Nevertheless, he acknowledges the possibility that propositions containing names may have some additional semantic properties, properties that could explain why two names referring to the same person may give different truth values in propositions about beliefs. For example, Lois Lane believes that Superman can fly, although she does not believe that Clark Kent can fly. This can be accounted for if the names "Superman" and "Clark Kent", though referring to the same person, have distinct semantic properties. But in his article "A Puzzle about Belief" (1988) Kripke seems to oppose even this possibility. His argument can be reconstructed as follows: The idea that two names referring to the same object may have different semantic properties is supposed to explain that coreferring names behave differently in propositions about beliefs (as in Lois Lane's case). But the same phenomenon occurs even with coreferring names that obviously have the same semantic properties: Kripke invites us to imagine a French, monolingual boy, Pierre, who believes that "Londres est jolie" ("London is beautiful"). Pierre moves to London without realizing that London = Londres. He then learns English the same way a child would learn the language, that is, not by translating words from French to English. Pierre learns the name "London" from the unattractive part of the city where he lives, and so comes to believe that London is not beautiful. If Kripke's account is correct, Pierre now believes both that Londres is jolie and that London is not beautiful. This cannot be explained by coreferring names having different semantic properties. According to Kripke, this demonstrates that attributing additional semantic properties to names does not explain what it is intended to.

Витгенштейн

1982 жылы алғаш рет жарияланған Крипкенің «Витгенштейннің ережелер және жеке тіл туралы» еңбегінде Витгенштейннің «Философиялық зерттеулерінің» орталық аргументі тілді қолдануда ережелерді қабылдау мүмкіндігін түбірінен жоққа шығаратын, құрылымдық бұзылысқа алып келетін парадокска негізделгендігі айтылады. Крипке бұл парадокс – «философияның қазігі күнге дейін көрген ең радикалды және түпнұсқалы скептикалық мәселесі» екенін, ал Витгенштейн осы парадоксқа әкелетін аргументті жоққа шығармай, керісінше қабылдап, парадокстың зиянды салдарынан құтылу үшін «скептикалық шешім» ұсынады деп жазады. Көптеген зерттеушілер «Философиялық зерттеулерде» Крипке ұсынғандай парадокстың бар екенін мойындайды, бірақ Витгенштейнге оның скептикалық шешімін жатқызуға келіспейді. Крипке өзі «Витгенштейннің ережелер және жеке тіл туралы» еңбегінде Витгенштейннің «Философиялық зерттеулеріне» қатысты түсіндірмесіне Витгенштейннің келісімін білдіретініне күмән келтіреді. Оның сөзіне қарағанда, бұл еңбек Витгенштейннің көзқарастарын дәл баяндауға емес, Витгенштейннің аргументін «Крипкеге әсер еткендей, оған қиындық тудырғандай» түсіндіруге бағытталған. Крипкенің «Философиялық зерттеулерге» қатысты түсінігіне байланысты «Крипкенштейн» деген атау пайда болған. «Крипкенштейннің» маңыздылығы – «мағыналық скептицизм» деп аталатын скептицизмнің жаңа түрін анық формулировкалауда: жеке адамдар үшін сөзді қолдану арқылы бір нәрсені екіншісінен гөрі басқаша түсінуге негіз болатын фактінің жоқтығы туралы идея. Крипке «мағыналық скептицизмге» қарсы «скептикалық шешімін» қоғамның мінез-құлқына негіздеу арқылы ұсынады. Крипкенің кітабы үлкен екіншілік әдебиетке жол ашты, оның ішінде оның скептикалық мәселесін қызықты және көреген деп санағандар мен Гордон Бейкер, Питер Хакер және Колин МакГинн сияқты оның мағыналық скептицизмін Витгенштейнді шатастыратын, таңдамалы оқудан туындаған жалған мәселе деп санайтындар бар. Крипкенің ұстанымын осы және басқа да сын-ескертпелерге қарсы Кембридж философы Мартин Куш қорғады, ал Витгенштейн зерттеушісі Дэвид Г. Стерн Крипкенің кітабын «1980 жылдардан бері Витгенштейн туралы ең ықпалды және кеңінен талқыланған» еңбек деп есептейді.

First published in 1982, Kripke's Wittgenstein on Rules and Private Language contends that the central argument of Wittgenstein's Philosophical Investigations centers on a devastating rule following paradox that undermines the possibility of our ever following rules in our use of language. Kripke writes that this paradox is "the most radical and original skeptical problem that philosophy has seen to date", and that Wittgenstein does not reject the argument that leads to the rule following paradox, but accepts it and offers a "skeptical solution" to ameliorate the paradox's destructive effects. Most commentators accept that Philosophical Investigations contains the rule following paradox as Kripke presents it, but few have agreed with his attributing a skeptical solution to Wittgenstein. Kripke himself expresses doubts in Wittgenstein on Rules and Private Language as to whether Wittgenstein would endorse his interpretation of Philosophical Investigations. He says that the work should not be read as an attempt to give an accurate statement of Wittgenstein's views, but rather as an account of Wittgenstein's argument "as it struck Kripke, as it presented a problem for him". The portmanteau "Kripkenstein" has been coined for Kripke's interpretation of Philosophical Investigations. Kripkenstein's main significance was a clear statement of a new kind of skepticism, dubbed "meaning skepticism": the idea that for isolated individuals there is no fact in virtue of which they mean one thing rather than another by the use of a word. Kripke's "skeptical solution" to meaning skepticism is to ground meaning in the behavior of a community. Kripke's book generated a large secondary literature, divided between those who find his skeptical problem interesting and perceptive, and others, such as Gordon Baker, Peter Hacker, and Colin McGinn, who argue that his meaning skepticism is a pseudo problem that stems from a confused, selective reading of Wittgenstein. Kripke's position has been defended against these and other attacks by the Cambridge philosopher Martin Kusch, and Wittgenstein scholar David G. Stern considers Kripke's book "the most influential and widely discussed" work on Wittgenstein since the 1980s.

Шындық

1975 жылы "Шындық теориясының жобасы" атты мақаласында Крипке тілдің өзінде шындық предикатын тұрақты түрде қамти алатынын көрсетті, бұл шындықтың формалды теорияларының негізін салған Альфред Тарски үшін мүмкін емес деп есептелген. Бұл тәсіл шындықты тілдегі грамматикалық тұрғыдан дұрыс құрылған сөйлемдер жиыны бойынша ішінара анықталған қасиет ретінде қарастыруды қамтиды. Крипке шындық предикатын қамтамайтын тілдегі өрнектер жиынынан бастап, тек сол сегмент үшін шындық предикатын анықтау арқылы мұны рекурсивті түрде қалай жасауға болатынын көрсетті: бұл әрекет тілге жаңа сөйлемдерді қосады, ал шындық олардың барлығы үшін анықталады. Дегенмен, Тарскидің тәсілінен өзгеше, Крипке "шындықты" осы барлық анықтама кезеңдерінің бірігіне рұхсат етеді; санауға болатын шексіз қадамдардан кейін тіл "тұрақты нүктеге" жетеді, сондықтан Крипке әдісін шындық предикатын кеңейту үшін қолдану тілді одан әрі өзгерте алмайды. Мұндай тұрақты нүкте табиғи тілдің өзінің шындық предикатын қамтитын негізгі түрі ретінде қарастырылуы мүмкін. Бірақ бұл предикат шындық предикаты жоқ қарапайым сөйлемдерде "негізге жетпеген" сөйлемдер үшін анықталмайды. Яғни, "'Қар ақ' - шындық" деген сөз анықталған, "'Қар ақ' - шындық' - шындық" және т.б. сияқты, бірақ "Бұл сөйлем - шындық" немесе "Бұл сөйлем - шындық емес" деген сөйлемдерге шындық шарттары берілмейді; олар Крипке терминдерімен "негізделмеген". Гёдельдің бірінші толық емес теоремасы өзіне сілтеме жасаудан надандықпен құтылу мүмкін емес екенін көрсетеді, себебі сырттай байланыссыз көрінетін объектілер (мысалы, бүтін сандар) туралы ұғымдар бейресми түрде өзіне сілтеме жасайтын мағынаға ие болуы мүмкін, және бұл идея – диагональдық лемма арқылы көрініс тапқан – шындықты тұрақты түрде анықтауға болмайды деген Тарски теоремасының негізі болып табылады. Бірақ Крипкенің шындық предикаты Тарскинің дәлелінде құрылған сияқты ұйғарымдарға шындық мәнін (нағыз/жалған) бермейді, өйткені индукция арқылы оның әрбір шекті Крипке ұсынысы үшін кезеңінде анықталмаған екендігі дәлелденген. Крипке ұсынысы тілдің өзінде "шындық" предикатын қамтиды (кем дегенде ішінара), бірақ оның кейбір сөйлемдері – жалған сөйлем ("Бұл сөйлем жалған") сияқты – анықталмаған шындық мәніне ие, бірақ тілдің өзінде "анықталмаған" предикаты жоқ. Шындығында, ол мүмкін емес, өйткені бұл жалғаншы парадокстың жаңа нұсқасын, күшейтілген жалғаншы парадоксты ("Бұл сөйлем жалған немесе анықталмаған") тудырады. Осылайша, жалғаншы сөйлем тілде анықталмаған болса да, тіл оны анықталмаған деп білдіре алмайды.

In his 1975 article "Outline of a Theory of Truth", Kripke showed that a language can consistently contain its own truth predicate, something deemed impossible by Alfred Tarski, a pioneer in formal theories of truth. The approach involves letting truth be a partially defined property over the set of grammatically well formed sentences in the language. Kripke showed how to do this recursively by starting from the set of expressions in a language that do not contain the truth predicate, and defining a truth predicate over just that segment: this action adds new sentences to the language, and truth is in turn defined for all of them. Unlike Tarski's approach, however, Kripke's lets "truth" be the union of all of these definition stages; after a denumerable infinity of steps the language reaches a "fixed point" such that using Kripke's method to expand the truth predicate does not change the language any further. Such a fixed point can then be taken as the basic form of a natural language containing its own truth predicate. But this predicate is undefined for any sentences that do not, so to speak, "bottom out" in simpler sentences not containing a truth predicate. That is, " 'Snow is white' is true" is well defined, as is " ' "Snow is white" is true' is true," and so forth, but neither "This sentence is true" nor "This sentence is not true" receive truth conditions; they are, in Kripke's terms, "ungrounded." Gödel's first incompleteness theorem demonstrates that self reference cannot be avoided naively, since propositions about seemingly unrelated objects (such as integers) can have an informal self referential meaning, and this idea – manifested by the diagonal lemma – is the basis for Tarski's theorem that truth cannot be consistently defined. But Kripke's truth predicate does not give a truth value (true/false) to propositions such as the one built in Tarski's proof, since it is provable by induction that it is undefined at stage for every finite
Kripke's proposal is problematic in the sense that while the language contains a "truth" predicate of itself (at least a partial one), some of its sentences – such as the liar sentence ("this sentence is false") – have an undefined truth value, but the language does not contain its own "undefined" predicate. In fact it cannot, as that would create a new version of the liar paradox, the strengthened liar paradox ("this sentence is false or undefined"). Thus while the liar sentence is undefined in the language, the language cannot express that it is undefined.

Саул Крипке орталығы

Нью-Йорк қалалық университетінің түлектер орталығындағы Саул Крипке орталығы Крипке еңбектерін сақтау және насихаттауға арналған. Оның директоры – Ромина Падро. Саул Крипке орталығы Крипке еңбектеріне қатысты шаралар өткізеді және 1950 жылдарға дейін соққан Крипкенің бұрын жарияланбаған дәрістерінің жазбаларынан, дәріс конспектілерінен және хат алмасынан тұратын цифрлық мұрағат құруда. Стенфорд философы Марк Кримминс Крипкенің «Философиялық қиындықтар» еңбегіне жазған оң пікірінде былай деді: «1970-ші жылдар философиясындағы ең танымал және көп талқыланған төрт мақала осы кітапта бар, бұл Сол Крипкенің жинақталған еңбектерінің бірінші томын алуды міндетті етеді. Оқырман Крипке және Нью-Йорк қалалық университетінің түлектер орталығындағы Саул Крипке орталығындағы философ-редакторлар тобы дайындап жатқан осы серияда тағы да көп нәрсе күтілуде деген хабарды естігенде одан да қуанбақ».

Шығармалары

Атау және қажеттілік. Кембридж, Массачусетс штаты : Гарвард университетінің баспасы, 1972. Витгенштейннің ережелер мен жеке тіл туралы ойлары: элементарлық түсіндірме. Кембридж, Массачусетс штаты : Гарвард университетінің баспасы, 1982. Философиялық мәселелер. Жиналған еңбектер 1-том. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы, 2011. Сілтеме және барлық – Джон Локк лекциялары. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы, 2013.