Филиппо Буонарроти: Итальяндық утопиялық социалист және революционер
Philippe Buonarroti
Филиппо Буонарроти (1761-1837) – итальяндық утопиялық социалист, жазушы, революционер. «Теңдердің қастандығы» еңбегі Маркс сияқты социалистерге әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық утопиялық социалист (1761-1837)
Italian utopian socialist (1761 1837)
Сондай-ақ, Филиппо Буонарротиді (1661–1733) қараңыз. Филиппо Джузеппе Мария Людовико Буонарроти, көбінесе француз тілінде Филипп Буонарроти (11 қараша 1761 – 16 қыркүйек 1837) деп аталатын, итальяндық утопиялық социалист, жазушы, агитатор, масон және қастандық жасаушы; ол Корсика, Франция және Женевада белсенді болды. Оның "Бейбюфтің Теңдіктер Қастандығының тарихы" (1828) революционерлер үшін ең маңызды мәтінге айналып, Бланки және Маркс сияқты социалистерге шабыт берді. Ол қоғамды кезең-кезеңмен өзгертуге бағытталған, монархиядан либерализмге, содан кейін радикализмге және ақырында коммунизмге көшуді көздейтін өзара көмек стратегиясын ұсынды.
See also Filippo Buonarroti (1661–1733). Filippo Giuseppe Maria Ludovico Buonarroti, more usually referred to under the French version Philippe Buonarroti (11 November 1761 – 16 September 1837), was an Italian utopian socialist, writer, agitator, freemason, and conspirator; he was active in Corsica, France, and Geneva. His History of Babeuf’s Conspiracy of Equals (1828) became a quintessential text for revolutionaries, inspiring such socialists as Blanqui and Marx. He proposed a mutualist strategy that would revolutionize society by stages, starting from monarchy to liberalism, then to radicalism, and finally to communism.
Ертедегі белсенділігі
Буонарроти Тоскананың Ұлы Герцогтігінде, Пиза қаласында жергілікті дворяндық отбасында дүниеге келді, бұл отбасы Микеланджело да жататын Буонарроти әулеті еді. Ол Пиза университетінде заң оқып, Ұлы герцог Петр Леопольдтың билігі үшін бүлікшіл деп танылған «Газетта Универсале» (1787) газетін құрды. 1786 жылы масондық ложаға қосылғаны болжамдалады. Үнемі билік тарапынан қадағалауда болса да, француз революциясы басталғанда оны қолдады. Ол Корсикаға «Giornale Patriottico di Corsica» газеті арқылы революциялық идеяларды тарату үшін сапарлады, бұл газет француз революциясын ашық түрде қолдайтын алғашқы итальян тіліндегі басылым болды. Корсикада Буонарроти Якобиндер клубына қосылып, Бонапарттармен достық қарым-қатынас орнатты.
Buonarroti was born in Pisa in the Grand Duchy of Tuscany to a family of local nobility, the same Buonarroti family to which Michelangelo belonged. He studied law at the University of Pisa, where he founded what was seen by the authorities of Grand Duke Peter Leopold as a subversive paper, the Gazetta Universale (1787). It is thought that he joined a Masonic Lodge some time in 1786. Though under constant surveillance by the authorities, he expressed support for the French Revolution when it broke out. He traveled to Corsica to spread the revolutionary message with the Giornale Patriottico di Corsica, the first Italian language paper to openly support the French Revolution. In Corsica, Buonarroti joined the Jacobin Club, and became a friend of the Bonapartes.
Конвенция бойынша
1791 жылы маусымда Буонарроти аралдан қуылды және туған Тосканасына оралған соң тұтқындалып, түрмеге қамалды. 1793 жылы Парижге сапар шегіп, Пантеон қоғамының мүшесі атанды. Максимилиан Робеспьер оны Ниццадағы базадан итальяндық эмигрант-революционерлерді ұйымдастыруға бекітті. Паскуале Паолиді Ұлттық конвенцияға сынып, революциялық іс-қимылдары үшін 1793 жылы мамыр айында француз азаматтығының ерекше жарлығымен марапатталды. 1794 жылы сәуірде ол Империя порты Онеглияда Ұлттық комиссар болып тағайындалды, ол Солтүстік Италияға француз шабуылы кезінде француз жақтас итальяндықтардың панасы болған жер.
Buonarroti was expelled from the island in June 1791 and returned to his native Tuscany whereupon he was arrested and imprisoned. In 1793 he traveled to Paris and became a member of the Society of the Panthéon. Maximilien Robespierre placed him in charge of organizing the expatriate Italian revolutionaries, which he did from a base in Nice. After denouncing Pasquale Paoli to the National Convention, he was rewarded for his revolutionary activities by a special decree of French citizenship in May 1793. In April 1794 he was nominated National Commissioner in Oneglia, Imperia's port, the site of refuge for many pro French Italians during the French attack on Northern Italy.
Бэбеуфтың зайыбы және кейінгі өмірі
Ол 1795 жылы Термидориялық реакциядан кейін Парижге қайта шақырылды, содан кейін оның достары Термидориялық реакциямен биліктен қуылғаннан кейін Плессис түрмесіне қамалды. Ол жерде ол Гракх Бабефпен танысып, наурыздан қазанға дейін бірге түрмеде отырған кезде оның ең жақтас қолдаушысы мен серігіне айналды. Буонаротти 1796 жылдың 8 мамырында француз директориясы Бабеф және басқа қастандықшылармен бірге қайтадан тұтқындалды. Бабеф гильотинаға алынды, ал Буонаротти 1797 жылдың ақпан айында ресми түрде тұтқындалып, Олерон аралында ұсталды. 1799 жылы бірінші консул болғаннан кейін Наполеон Бонапарт оны босатып жіберді. Ол Империя кезінде Женеваға, ал Бурбон монархиясы қайта орнатылғанда Брюссельге жер аударылды. 1808 жылы Буонаротти «Les Sublimes Maîtres Parfaits» (Тамаша Кемел Шеберлер) атты масондық ложасын құрды, оған тек қана белсенді масондар ғана қабылданатын болды. Осы ложа ішінде ол өзінің саяси армандары мен ұмтылыстарын ілгерілету үшін жасырын топ құрды. 1830 жылғы шілде революциясынан кейін Парижге оралды. Ол Марк Рене де Войер де Полми д'Аргенсон, Шарль Тесте, Улисс Трелат, Харо, Франсуа Винсент Распель, Луи Бланк және Огюст Бланкимен танысты. Ол Парижде күрт қайтыс болды.
He was recalled to Paris in 1795, after the Thermidorian Reaction, whereupon he was imprisoned in the Plessis prison after his friends in office had been deposed by the Thermidorian Reaction. There he met Gracchus Babeuf, and became one of his most fervent supporters and co conspirators during the time of their mutual imprisonment from March to October. Buonarotti was rearrested by the French Directory on 8 May 1796, along with Babeuf and other conspirators. Babeuf was guillotined, and Buonarotti formally imprisoned in February 1797, and held on the island of Oléron. Napoleon Bonaparte allowed him to go free after he had become First Consul in 1799. He exiled himself to Geneva during the Empire, and to Brussels during the Bourbon Restoration. In 1808 Buonarroti formed a Masonic Lodge, Les Sublimes Maîtres Parfaits (The Sublime Perfect Masters), to which only serving freemasons were admitted. Within this lodge he formed an inner circle which he used to further his political dreams and aspirations. He returned to Paris after the 1830 July Revolution. He was then acquainted with Marc René de Voyer de Paulmy d'Argenson, Charles Teste, Ulysse Trélat, Hareau, François Vincent Raspail, Louis Blanc and Auguste Blanqui. He died suddenly in Paris.
Ықпал
Буонарротидің революциялық принциптері 1830-шы жылдар мен 1840-шы жылдардың басында маңызды болып шықты; Огюст Бланки өзінің көтеріліс дағдылары мен тактикасының көп бөлігін Буонарротиден үйренді, ал "Бейбұфтың теңдік үшін жасаған қастандығы", одан кейін болған сот процесі осы тұрғыда маңызды мәтін ретінде қарастырылуы мүмкін. Кейін, 1848 жылғы Франциядағы және басқа елдердегі революционерлер бұл еңбекке негізгі іргетас ретінде зор мән берді. Михаил Бакунин Буонарротиді "өз заманының ең ірі қастандықшысы" деп бағалап, оның революциялық тәжірибесіне күшті ықпал етті. Бакунин зерттеушісі Артур Ленинг Буонарроти туралы былай деп жазды: "Ол да халықаралық деңгейде, бірақ одан әлдеқайда ұзақ мерзімге созылып, масондық үлгіде, кейде масондық ұйымдарды пайдалана отырып, 1796 жылғы теңдік идеологиясы үшін, әлеуметтік революция үшін және Еуропаны республикалық жүйеге көшіру үшін жұмыс істеді. Қырық жыл бойы принциптер өзгермеді: басшылық құпия сақталды; жоғары сатылардың бар екені төменгі сатыларға белгісіз болды; өзгергіш сипаттағы бұл желі басқа қоғамдардың мүмкіндіктерін пайдаланды және оларды қолданды." Кейбір зерттеушілер бұл принциптер Бакуниннің жазбаларында анық көрінеді деп санайды.
Buonarroti's revolutionary principles were to prove important during the 1830s and early 1840s; Auguste Blanqui learned many of his insurrectionary skills and tactics from Buonarroti, and the Conspiration pour l'Egalité dite de Babeuf, suivie du procès auquel elle donna lieu may be seen as an important text in this respect. Later, the 1848 revolutionaries in France and elsewhere placed much emphasis on this work as a cornerstone. Mikhail Bakunin praised Buonarroti as "the greatest conspirator of his age", and was heavily influenced by the revolutionary practice of Buonarroti. The Bakunin scholar Arthur Lehning has written of Buonarroti: “He too built up on an international scale, though over a much longer period, an elaborate underground network, on a freemason pattern, sometimes using Masonic institutions, to work for his egalitarian creed of 1796, for a social revolution and for the republicanisation of Europe. For forty years the principles remained the same: the leadership was secret; the existence of the higher grades was unknown to the lower; protean in character, this network took advantage of and used other societies.” Some argue that these principles are clearly evident in Bakunin's writings.