Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Микоян Гуревич МиГ-1 – 1940 жылғы Микоян-Гуревич жасаған, 1939 жылы биікке көтерілуге арналған истребительге қойылған талаптарға сай келетін совет истребитель ұшағы. Алюминий сияқты стратегиялық материалдарға деген қажеттілікті азайту мақсатында, ұшақтың көп бөлігі болат құбырлар мен ағаштан жасалған. Ұшу сынақтары бірқатар кемшіліктерді көрсетті, бірақ оларды түзетуге үлкермей, өндіріске тапсырылды. Ұшақ МиГ-3 моделіне дейін жүз данадан астам салынды. 1941 жылы Кеңес Әуе Күштерінің (ВВС) истребитель полктеріне берілді, бірақ көпшілігі 1941 жылғы маусымда Германияның Кеңес Одағына басып кірген «Барбаросса» операциясының алғашқы күндерінде қиратылды.
1940 fighter aircraft model by Mikoyan Gurevich
The Mikoyan Gurevich MiG 1 (Микоян Гуревич МиГ 1) was a Soviet fighter aircraft of World War II that was designed to meet a requirement for a high altitude fighter issued in 1939. To minimize demand on strategic materials such as aluminum, the aircraft was mostly constructed from steel tubing and wood. Flight testing revealed a number of deficiencies, but it was ordered into production before they could be fixed. Although difficult to handle, one hundred were built before the design was modified into the MiG 3. The aircraft was issued to fighter regiments of the Soviet Air Forces (VVS) in 1941, but most were apparently destroyed during the opening days of Operation Barbarossa, the German invasion of the Soviet Union in June 1941.
Жобалау кезеңі
МиГ-1 1939 жылғы қаңтарда ВВС берген тізбелі қозғалтқышы бар жоғары биіктіктегі истребительге қойылған талапқа жауап ретінде жобаланды. Бастапқыда И-200 деп аталған ұшақ Поликарпов конструкторлық бюросында жасалды. 1939 жылғы маусымда Николай Поликарпов пен оның көмекшісі М. Тетивикин басшылығымен жұмыс басталды. Поликарповтың өзі радиалды қозғалтқыштарды ұнатқан және сол кезде I-180 жобасын ұсынған, бірақ қуатты Микулин АМ-37 тізбелі қозғалтқышы қолжетімді болғанда, оны истребительде пайдалануға шешім қабылдады. Ол таңдаған тәсіл – қажетті күштік қондырғының айналасына ең кішкентай ұшақты құрастыру, салмақты және қарсылықты азайту арқылы жеңіл истребитель философиясын іске асыру. Техникалық тапсырмаға сәйкес, ұшақ 670 км/сағ жылдамдыққа жете алуы керек еді. 1939 жылғы тамызда Поликарпов Иосиф Сталиннің құрметін жоғалтты. Соның салдарынан, 1939 жылғы қарашада Поликарпов Германияның авиациялық зауыттарына сапарлағанда, совет билігі оның конструкторлық тобын таратып, Артем Микоян мен Михаил Гуревич басқарған жаңа Эксперименталдық конструкторлық бөлімін (ОКО) құруға шешім қабылдады. Бұл бөлім формальды түрде Поликарпов бюросына бағынышты болып қалды, бірақ 1940 жылғы маусымға дейін. I-200 жобасы бойынша одан әрі жұмыс Микоян мен Гуревичке тапсырылды, олар кейіннен оның конструкторлары деп танылды, бірақ толық әділеттілікпен емес. МиГ-1 – аралас конструкциялы, құйрық тірегі бар төмен қанатты моноплан. Жеңіл қорытпалардың жетіспеушілігіне байланысты артқы фюзеляж ағаштан жасалды, ал алдыңғы фюзеляж, винттен кабинаның артқы бөлігіне дейін, дюралюминиймен қапталған дәнекерленген болат құбырлы фермадан тұрды. Қанаттың көп бөлігі ағаштан жасалған, бірақ орталық бөлігі темірден жасалған, негізгі бөлігі темірден жасалған I-тәрізді профильге ие. Қанат Clark YH профилін қолданды. Ол дөңгелектелген ұштармен біркелкі тартылды, ал қанаттың сыртқы бөліктері 5° диэдралға ие болды. Барлық үш тістеу дөңгелегі гидравликалық түрде жиырылды; негізгі тістеулер қанаттың орталық бөлігіне қарай. Кабина алдыңғы бөлігіне жақын орналасқан, бұл жерге қону және маневр жасау кезінде көрінуді шектеді. АМ-37 қозғалтқышы әлі қолжетімді болмағандықтан, оны аз қуатты V-12 Микулин АМ-35А қозғалтқышымен ауыстыруға тура келді. Ол әрбір цилиндр жұбына бірден алты шығару түтікшесіне ие болды, бұл қосымша итерме күшін қамтамасыз етті. Ол диаметрі 22Ye VISh басқарылатын питч винтін қозғалтты. Суперчарджерге ауа кіретін тетіктер қанат түбінде, ал май салқындатқышы қозғалтқыштың сол жағында орналасқан. Радиатор кабинаның астында болды. Қару-жараққа екі фюзеляжға орнатылған ШКАС пулеметі және бір УБС пулеметі кірді. Нәтижесінде 5 сәуірде 1940 жылы Мәскеудегі Ходинка әуежайында бас сынақ ұшқышы Аркадий Екатов басқаруымен алғашқы ұшуын жасаған дәстүрлі ұшақ пайда болды. 24 мамырда алғашқы прототип 6900 м биіктікте 648,5 км/сағ жылдамдыққа жетті. Алайда, бұл қозғалтқышпен Әскери-әуе күштері бұрын белгілеген жылдамдыққа жете алмады. Екінші прототип 9 мамырда ұшты, бірақ үшінші ұшақ, бірінші қаруланған, 6 маусымға дейін күтуге мәжбүр болды, өйткені синхронизациялық механизмдегі проблемалар жердегі атыс сынақтарын ұзартты. 5 тамызда максималды күш қолданылғанда жылдамдыққа қол жеткізілді. Биіктікке жету уақыты 5,1 минут және 7,2 минут болды, ал төменгі биіктіктегі жылдамдықтар болды және . I-26 (Як-1) және I-301 (ЛаГГ-3) сияқты басқа бәсекелес жобалардан айырмашылығы, I-200 тамыз айындағы мемлекеттік сынақтарды алғашқы әрекетте сәтті аяқтады. Бірақ сынақтар бірқатар күрделі ақауларды көрсетті, соның ішінде маневр жасау кезінде көрінудің нашарлығы, кабинадағы нашар сапалы плексиглас пилоттың көрісін бұрмалап, басқарудың қиындығы, нашар бойлық тұрақтылық, кабинаны ашудың қиындығы, тым ыстық кабина және "жаңадан айналуға бейімділік, одан қалпына келтіруге жақын болмаған". Сынақтар кезінде анықталған кемшіліктерге байланысты ұшаққа бірқатар жақсартулар енгізілуі керек болды, бірақ өндіріс басталғанға дейін олардың тек азы ғана жүзеге асырылды, өйткені VVS заманауи истребительдерді қызметке енгізуге асықты. Бұларға май салқындатқышының мұрын жағында қосымша ауа кіретін тетік, отын бактерілерінің айналасындағы резеңке қаптамалар, оларды өздігінен жабатын, әрқайсысы FAB-100 бомбасын тасымалдай алатын екі қанат астындағы бомба тіректері, PBP-1 нысана көздегіші және әр ШКАС пулеметіне 375 оқ, ал УБС пулеметіне 300 оқ берілді. Тоғызыншы ұшақтан бастап, жақтан ашылатын кабина артқы жылжымалы кабинамен ауыстырылды, оны ұшу кезінде тастауға болатын. 1940 жылғы 9 желтоқсанда алғашқы 100 I-200 ұшағы МиГ-1 деп аталды (Микоян мен Гуревичтің әріптерімен). Жақсарту процесі өндіріс кезеңінде жалғасты, бірақ олар бірден өндіріс желісіне енгізілмеді, олардың орнына бағалау үшін төртінші прототипке енгізілді. Бұл ұшақ 1940 жылғы 29 қазанда алғаш рет ұшты және I-200-ге қарағанда айтарлықтай жақсартылған. Ол мемлекеттік қабылдау сынақтарынан өтті және оның жақсартулары 101-ші I-200-ден бастап өндіріс желісіне енгізілді. Бұл ұшақтар 1940 жылғы 9 желтоқсанда МиГ-3 деп аталды, бірақ алғашқы өндірістік МиГ-3 1940 жылғы 20 желтоқсанда ғана аяқталды.
The MiG 1 was designed in response to a requirement for a high altitude fighter with an inline engine issued by the VVS in January 1939. Initially the aircraft, designated I 200, was designed in the Polikarpov construction bureau. Work started in June 1939, under the direction of Nikolai Polikarpov and his assistant M. Tetivikin. Polikarpov himself preferred radial engines and promoted his I 180 design at that time, but when the powerful Mikulin AM 37 inline engine became available, he decided to use it in a fighter. The approach that he selected was to build the smallest possible aircraft around the intended powerplant, thereby minimizing weight and drag — the philosophy of the light fighter. As specified, the aircraft was to be capable of reaching 670 km/h (417 mph). In August 1939, Polikarpov fell out of favor with Joseph Stalin and as a result, when Polikarpov went in November 1939 to tour Germany's aviation works, the Soviet authorities decided to scatter his construction team and create a new Experimental Construction Section (OKO), headed by Artem Mikoyan and Mikhail Gurevich, which remained formally subordinated to the Polikarpov bureau until June 1940. Further work upon the I 200 design was assigned to Mikoyan and Gurevich, who later became recognized — not with full justice — as its designers. The MiG 1 was a low wing monoplane with a tailwheel undercarriage of mixed construction. Due to shortages of light alloys, the rear fuselage was made from wood, but the front fuselage, from the propeller to the rear of the cockpit, was a welded steel tube truss covered by duralumin. The bulk of the wing was wooden, but the center section was all metal with a steel I section main spar. The wing used a Clark YH profile. It was evenly tapered with rounded tips and the outer wing panels had 5° of dihedral. All three landing gear wheels retracted hydraulically; the main units inwards into the wing center section. The cockpit was situated well aft, which seriously limited forward vision when landing and taxiing. The AM 37 engine was not yet available and the less powerful V 12 Mikulin AM 35A had to be substituted. It had six exhaust ejectors, one for each pair of cylinders, that provided some additional thrust. It drove a VISh 22Ye controllable pitch propeller in diameter. The air intakes for the supercharger were in the wing roots and the oil cooler was on the port side of the engine cowling. The radiator was underneath the cockpit. Armament included two fuselage mounted ShKAS machine guns and one UBS machine gun. The result was a highly conventional aircraft that first flew on schedule on 5 April 1940 at the Khodynka Aerodrome in Moscow with chief test pilot Arkadij Ekatov at the controls. On 24 May the first prototype attained a speed of 648.5 km/h (402.9 mph) at 6,900 m (22,638 ft). It could not, however, attain the speed originally specified by the Air Force with this engine. The second prototype took to the air on 9 May, but the third aircraft, the first to be armed, was forced to wait until 6 June, as problems with its synchronization gear prolonged the ground firing tests. On 5 August was reached at using maximum boost. Time to altitude figures were 5.1 minutes to and 7.2 minutes to and speeds at lower altitudes were at and at In contrast to the other competing designs, the I 26 (Yak 1) and I 301 (LaGG 3), the I 200 successfully completed the state trials in August on its first attempt. But the trials revealed a number of serious defects, including inadequate visibility when taxiing, poor quality plexiglas in the canopy obscuring the pilot's view, heavy controls, poor longitudinal stability, difficulty in opening the canopy, an excessively hot cockpit and a "dangerous propensity to flick from a simple stall into a spin from which it was almost impossible to recover". A number of improvements were ordered to be made to the aircraft as a result of the deficiencies discovered during the trials, but only a few of them were able to be implemented before production began as the VVS was very anxious to get modern fighters into service. These included an additional air intake on the starboard side of the nose for the oil cooler, rubber sheaths around the fuel tanks to make them self sealing, two underwing bomb racks each capable of carrying a FAB 100 bomb, a PBP 1 gunsight and each ShKAS was given 375 rounds and the UBS 300 rounds. From the ninth aircraft onwards the side opening canopy was replaced by a rear sliding canopy that could be jettisoned in flight. On 9 December 1940 the first 100 I 200s were designated as the MiG 1 (after the initials of Mikoyan and Gurevich). The improvement process continued throughout the production run, though they were not immediately implemented in the production line, but were instead incorporated in a fourth prototype for evaluation. This aircraft first flew on 29 October 1940 and was a significant improvement over the I 200s then in production. It passed its State acceptance trials and its improvements were incorporated in the production line from the 101st I 200. These were designated as the MiG 3 on 9 December, although the first production MiG 3 was not completed until 20 December 1940.
Қосымша сынақтар
I-200 прототиптері бірқатар ұсыныстарды бағалау үшін қолданылды. Мысалы, екінші прототип AM-37 қозғалтқышының прототипімен жабдықталды және алғаш рет осы қозғалтқышпен 1941 жылдың 6 қаңтарында ұшты. Ол ауыр дірілдеу мәселесіне тап болды және барлық күш-жігерге қарамастан, 7 мамырдағы ұшу кезінде апатқа ұшырап, соңынан болған апатта қирады. Үшінші прототип көбінесе қару-жарақ сынақтары үшін пайдаланылды, оның ішінде RS-82 ракеталарымен және басқа да қару-жарақтармен тәжірибелер жүргізілді. Тағы бір сынақ үшін ол қанаттардың астында сыртқы контейнерлерде орналасқан эксперименталды MP-3 автоканонымен жабдықталды және IP-201 деп қайта аталды. Осы сынақтар үшін 12,7 мм UBS пушкасы алынып тасталды, ал бос орын қосымша жанармай багімен толтырылды. Бастапқыда пушканың ату жылдамдығы минутына 300 оқ болатын, бірақ бұл көрсеткіш тез екі есеге артты және пушка MP-6 деп аталды. Ұшақтың металл қанат панельдеріне қарамастан, қаруларды орнату қиын болды және пушкалар алғаш орнатылғанда қанаттар деформацияланды. Ол 1940 жылдың 1 желтоқсанында екі MP-6 және екі 12,7 мм AP 12,7 пулеметімен бірінші және жалғыз ұшуын жасады, бірақ бітелген жанармай құбырының салдарынан пулеметтер атылғанға дейін мәжбүрлі қону жасауға тура келді. Басқа ұшақтардағы сынақтар пушканың өте қанағаттанарлықсыз жұмыс істейтінін көрсетті және оның әзірлеуі тоқтатылды. Дизайнерлер 1941 жылдың 15 мамырында тұтқындалып, 1941 жылдың 28 қазанында атылды.
The I 200 prototypes were used to evaluate a number of proposals. For example, the second prototype was fitted with a prototype of the AM 37 engine and first flew with that engine on 6 January 1941. It experienced severe vibration problems and, despite efforts to cure the problems, failed during a flight on 7 May, and was destroyed in the ensuing crash. The third prototype was generally used for armament trials, experimenting with RS 82 rockets among other weapons. For another trial it was equipped with the experimental MP 3 autocannon carried underneath the wings in external pods and redesignated as the IP 201. The 12.7 mm UBS gun was removed for these tests and the space freed up was used to install an extra fuel tank. Initially the cannon had the low rate of fire of only 300 rounds per minute, but this was soon doubled and the gun was renamed the MP 6. Installation of the guns was difficult, despite the aircraft's metal outer wing panels, and the wings deformed when the cannon were first mounted. It made its first and only flight on 1 December 1940 carrying two MP 6s and two 12.7 mm AP 12.7 machine guns, but a blocked fuel line caused a forced landing before the guns could be fired. Testing on a variety of other aircraft revealed very unsatisfactory performance from the guns and their development was canceled. The designers were arrested on 15 May 1941 and executed on 28 October 1941.
Пайдалану тарихы
1940 жылдың 3 желтоқсанында ВВС 41-ші истребитель полкіне (истребительский авиационный полк), Қырымдағы Кача қаласында орналасқан, I-200 ұшағына операциялық сынақтар жүргізуді тапсырды. Сынақтар аяқталғаннан кейін оларды пилоттарды даярлау үшін Евпаториядағы 146-шы истребитель полкіне жіберуге бұйрық берілді. 1941 жылдың 22 ақпанына дейін 89 данасы тұрақты истребитель бөлімшелеріне, әсіресе Литвадағы Каунастағы 89-шы истребитель полкіне және Польшадағы Беластоктағы 41-ші истребитель полкіне берілді, екеуі де 1939–40 жылдардан бері совет оккупациясы астында болды. Дегенмен, МиГ-1 немесе МиГ-3 ұшақтарын басқаруға барлығы төрт ұшқыш ғана даярланған. МиГ-1 ұшақтарының жауынгерлік қасиеттері туралы көп мәлімет жоқ, себебі олардың көпшілігі Барбаросса операциясының басында-ақ қираған болуы мүмкін. Алайда, 1944 жылға дейін бір ұшақ ВВС инвентаризациясында тіркелген, ол сол жылы алынып тасталды деп жазылған. Izdeliye 61: I-200 прототипінің OKB ішкі "өнім" белгісі. I-200: МиГ-1 прототипі, үш данасы жасалған. МиГ-1: Кеңес Әуе күштері үшін бір орындық жойғыш ұшақ.
On 3 December 1940 the VVS ordered that the 41st Fighter Regiment (istrebitel'nyy aviatsionnyy polk), based at the Crimean town of Kacha, was to conduct operational trials on the I 200 and that they were to be transferred to the 146th Fighter Regiment at Yevpatoria, also in the Crimea, for pilot training after the conclusion of the trials. By 22 February 1941, 89 had been issued to regular fighter units, notably the 89th Fighter Regiment at Kaunas, Lithuania and the 41st Fighter Regiment at Białystok, Poland, both places under Soviet occupation since 1939–40. However, only four pilots were trained to handle either the MiG 1 or the MiG 3. Little is known of the performance of the MiG 1 in combat as most were likely destroyed during the opening days of Operation Barbarossa. However, one was still in the inventory of the VVS as late as 1944 when it was recorded as withdrawn that year. Izdeliye 61: Internal OKB "product" designation of the I 200 prototype. I 200: MiG 1 prototype, three made. MiG 1: Single seat interceptor fighter aircraft for the Soviet Air Force.