Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тері саудасы компаниясы (1810-13)
American fur trading company (1810 13)
Тынық мұхитының тері компаниясы (PFC) – 1810-1813 жылдар аралығында жұмыс істеген, Джон Джейкоб Асторға толыққанды тиесілі және оның қаржыландыруымен құрылған американдық тері саудасы кәсіпорны. Ол Тынық мұхитының солтүстік-батысында орналасқан, ондаған жылдар бойы Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігі, Испания империясы, Америка Құрама Штаттары және Ресей империясы арасында талас болған аймақ. 1810 жылдың күзінде басқарушылар, кеңсе қызметкерлері және тері аулаушылар құрлық және теңіз арқылы Тынық мұхитының жағалауына жіберілді. 1811 жылы Колумбия өзенінің сағасында операциялардың негізі – Форт Астория (қазіргі Астория, Орегон) салынды. Сол жылы Ванкувер аралының жағалауында компанияның «Тонкин» кемесі жойылды, нәтижесінде жылдық сауда тауарларының көп бөлігі жоғалып кетті. Британдық-Канадалық Солтүстік-Батыс компаниясымен (North West Company) коммерциялық бәсеке Форт Асторияның құрылғаннан кейін көп ұзамай басталды. Канадалық бәсекелестер ішкі аймақта бірнеше станциялар ұстады, олардың ішінде Спокан Хаус, Кутана Хаус және Салеиш Хаус ең ірілері болды. Форт Оканоган да 1811 жылы ашылды, ол осы станцияларға қарсы құрылған PFC посттарының біріншісі болды. Құрлықтық экспедиция бірнеше жергілікті халықтардан әскери қарсылыққа тап болды, содан кейін аштыққа әкеп соққан өткір жабдықтау дағдарысына ұшырады. Ұлы жазықтарды кесіп өту кезінде және кейін Жылан өзенінде адамдарды жоғалтса да, олар 1812 жылдың қаңтар және ақпан айларында топтасып Форт Асторияға жетті. Ресей Америка компаниясымен (Russian American Company) тиімді келісімге қол жеткізілді, оған сәйкес Ресей Америкасындағы посттарға тұрақты түрде азық-түлік жеткізілді. Бұл, ішінара, бәсекелес Монреальдегі Солтүстік-Батыс компаниясының (NWC) Тынық мұхитының жағалауында бекініп алуына жол бермеу мақсатымен жасалды, мұндай перспектива Ресей отарлаушыларына да, Асторға да ұнамады. 1812 жылғы соғыс кезінде әскери қорғаныс болмауы PFC активтерін NWC-ге сатуға мәжбүр етті. Сауда мәмілелері 1814 жылға дейін аяқталмады, өйткені Форт Асториядан Монреаль мен Нью-Йорк қалаларына дейінгі қашықтық өте үлкен болды, нәтижесінде компания 1813 жылға қарай тоқтатылды. 1813 жылы Сент-Луиске құрлық арқылы қайтып келген Астордың қызметкерлері Роки таулары арқылы Оңтүстік өткелді (South Pass) ашты. Бұл географиялық ерекшелік кейін Орегон, Калифорния және Мормон жолдары арқылы саяхат еткен жүздеген мыңдаған қоныс аударушылар пайдаланды, олар бірлесіп Батысқа қарай кеңейу жолдары деп аталды. Астордың құрған сауда орталығы бірнеше себептерге байланысты сәтсіз аяқталды, оның ішінде екі жабдықтау кемесінің жоғалуы, Солтүстік Америка құрлығын кесіп өтудің қиындықтары және Солтүстік-Батыс компаниясының бәсекелестігі. Тарихшы Артур С. Мортон: «Тынық мұхитының тері компаниясына тиген бақытсыздықтар үлкен болды, бірақ алыс елдегі кәсіпорынның басталуында мұндай жағдайлар күтілуі мүмкін еді, өйткені саудагерлердің тәжірибесінен тыс қиындықтар мен мәселелер туды» деген қорытынды жасады.
The Pacific Fur Company (PFC) was an American fur trade venture wholly owned and funded by John Jacob Astor that functioned from 1810 to 1813. It was based in the Pacific Northwest, an area contested over the decades among the United Kingdom of Great Britain and Ireland, the Spanish Empire, the United States of America and the Russian Empire. Management, clerks and fur trappers were sent both by land and by sea to the Pacific Coast in the Autumn of 1810. The base of operations was constructed at the mouth of the Columbia River in 1811, Fort Astoria (present day Astoria, Oregon). The destruction of the company vessel the Tonquin later that year off the shore of Vancouver Island took with it the majority of the annual trading goods. Commercial competition with the British Canadian North West Company began soon after the foundation of Fort Astoria. The Canadian competitors maintained several stations in the interior, primarily Spokane House, Kootanae House and Saleesh House. Fort Okanogan was also opened in 1811, the first of several PFC posts created to counter these locations. The Overland Expedition faced military hostilities from several Indigenous cultures and later had an acute provision crisis leading to starvation. Despite losing men crossing the Great Plains and later at the Snake River, they arrived in groups throughout January and February 1812 at Fort Astoria. A beneficial agreement with the Russian American Company was also planned through the regular supply of provisions for posts in Russian America. This was planned in part to prevent the rival Montreal based North West Company (NWC) to gain a presence along the Pacific Coast, a prospect neither Russian colonial authorities nor Astor favored. The lack of military protection during the War of 1812 forced the sale of PFC assets to the NWC. While the transactions were not finalized until 1814, due to the distance from Fort Astoria to Montreal and New York City, the company was functionally defunct by 1813. A party of Astorians returning overland to St. Louis in 1813 made the important discovery of the South Pass through the Rocky Mountains. This geographic feature would later be used by hundreds of thousands of settlers traveling over the Oregon, California, and Mormon routes, collectively called the Westward Expansion Trails. The emporium envisioned by Astor was a failure for a number of reasons, including the loss of two supply ships, the material difficulties of crossing the North American continent and competition from the North West Company. Historian Arthur S. Morton concluded that "The misfortunes which befell the Pacific Fur Company were great, but such as might be expected at the initiation of an enterprise in a distant land whose difficulties and whose problems lay beyond the experience of the traders."
Құрылу
Джон Джейкоб Астор Нью-Йорк қаласының саудагері және Америкалық тері компаниясының негізін қалаушы болды. Рокки таулары арқылы Тынық мұхитының солтүстік-батысына дейін сауда станцияларының тізбегін құру үшін ол AFC еншілес компаниясы – Тынық мұхиты тері компаниясын құрды. Коммерциялық жоба бастапқыда жиырма жылға жоспарланған. Канадалық иеліктегі NWC-ден айырмашылығы, Тынық мұхиты тері компаниясы акционерлік қоғам емес еді. PFC капиталы 200 000 долларды құрады, ол жеке-жеке 2000 долларға бағаланған 100 акцияға бөлінді және оны толығымен Астор қаржыландырды. Америкалық тері компаниясы акцияның жартысын ұстап, қалған жартысын болашақ басшылар мен кеңсе қызметкерлеріне бөліп берді. Күнделікті операциялардағы Астордың басты өкілі Уилсон Прайс Хант болды, ол аутбактық тәжірибесі жоқ Сент-Луис бизнесмені болды және бес акция алды. Әр жұмысшы серіктеске төрт акция бөлінді, ал қалған акциялар жалдамалы кеңсе қызметкерлеріне арналған резервте қалдырылды. Бұл жобаға қатысушылар NWC-ден тартылды, олардың мүшелері Александр Маккей, Дэвид Стюарт, Дункан Макдугалл және Дональд Маккензи болды. Астор және серіктестер Нью-Йоркте 1810 жылдың 23 маусымында Тынық мұхиты тері компаниясының алдын ала келісімге қол қою үшін кездесті. Алыстағы Орегон аймағында жаңадан құрылған PFC сауда бекеттерін құру үшін Астордың жоспары Льюис және Кларк экспедициясының бағыты бойынша және Кейп-Хорн маңымен жүзу арқылы үлкен топтардағы қызметкерлерді құрлық арқылы кеңінен қозғалуды талап етті. Бұл жоба АФК-да терілерді жинау үшін қолданылатын әдістерге негізделген. Қызметкерлердің (кейін «Асториялықтар» деп аталатын) топтары аймақтың әртүрлі бөліктерінде тұзақтарға шығу экспедицияларын аяқтау үшін жұмыс істейтін. PFC-нің бақылауындағы аванпосттарға қажетті азық-түлік пен жарақтар жыл сайын Нью-Йорк қаласынан жүк кемелерімен жеткізілетін болды. Олар жергілікті халықтан перделер, жамылғылар және мыс сияқты сауда тауарларын теріге айырбастады. Ресейлік Америкалық компанияның үнемі кездесетін жабдықтау мәселесі көбірек тері алудың құралы ретінде қарастырылды. «Колумбия» кемесі арқылы солтүстікке қарай Ресей Америкасына баратын жүк кемелері қажетті азық-түлікпен қамтамасыз етілетін. Астор Ресейдің Америкадағы материалдық беделін нығайту үшін Ресейдің отаршылдық билігімен ынтымақтасып, NWC немесе басқа да британдықтардың Тынық мұхит жағалауында бекініп қалуын тоқтатуға үміттенді. 1812 жылы Астордың иелігіндегі сауда кемелерінің Ресей Америкасынан жиналған терілерді Цин империясына жеткізу туралы келісімге қол қойылды. Кейін компанияның кемелері Гуанчжоу портына бағытталды, онда терілер сатылып, үлкен пайдаға қол жеткізілді. Қытай өнімдері, мысалы, фарфор, нанкеен және шай сатып алынуы керек еді; содан кейін кемелер Үнді мұхитын кесіп өтіп, Еуропа мен Америка нарықтарына барып, қытай тауарларын сатуы керек еді.
John Jacob Astor was a merchant of New York City and founder of the American Fur Company. To create a chain of trading stations spread across the Rocky Mountains to the Pacific Northwest, he incorporated an AFC subsidiary, the Pacific Fur Company. The commercial venture was originally designed to last for twenty years. Unlike its major competitor the Canadian owned NWC, the Pacific Fur Company was not a Joint stock company. Capital for the PFC amounted to $200,000 divided into 100 shares individually valued at $2,000 and was funded entirely by Astor. The American Fur Company held half of the stock and the other half divided among prospective management and clerks. The chief representative of Astor in the daily operations was Wilson Price Hunt, a St. Louis businessman with no outback experience who received five shares. Each working partner was assigned four shares with the remaining shares held in reserve for hired clerks. Fellow partners in the venture were recruited from the NWC, the members being Alexander McKay, David Stuart, Duncan McDougall, and Donald Mackenzie. Astor and the partners met in New York on 23 June 1810 to sign the Pacific Fur Company's provisional agreement. To establish the fledgling PFC trade posts in the distant Oregon Country, Astor's plan called for an extensive movement of large groups of employees overland following the route of the Lewis and Clark Expedition and navally by sailing around Cape Horn. The venture was planned on methods used in the AFC for the collection of fur pelts. Complements of employees (later called "Astorians") would operate in various parts of the region to complete trapping excursions. Outposts maintained by the PFC would be freighted necessary foodstuffs and supplies by annual cargo ships from New York City. Trade goods such as beads, blankets, and copper would be exchanged with the local Native Americans for fur pelts. Ongoing supply issues faced by the Russian American Company were seen as a means to gain more furs. Cargo ships en route from the Columbia were planned to then sail north for Russian America to bring much needed provisions. By cooperating with Russian colonial authorities to strengthen their material presence in Russian America, it was hoped by Astor to stop the NWC or any other British presence to be established upon the Pacific Coast. A tentative agreement for merchant vessels owned by Astor to ship furs gathered in Russian America into the Qing Empire was signed in 1812. Company ships then were directed to sail to the port of Guangzhou, where furs were then sold for impressive profits. Chinese products like porcelain, nankeens and tea were to be purchased; with the ships then to cross the Indian Ocean and head for European and American markets to sell the Chinese wares.
Жұмыс күшін тарту
PFC компаниясына көптеген жұмысшылар, аң терісін аулаушылар және әсіресе саяхатшылар қажет болды, олар компанияның кеңселерін қамтамасыз ету үшін керек болды. Компанияның екі экспедициясына жұмысқа алуды Уилсон Хант пен Дональд Маккензи құрлықтағы топ үшін, ал Александр Маккей теңіз жолымен кететін топ үшін басқарды. Үшеуі де 1810 жылдың мамыр-шілде айларында Монреальде орналасқан. Хант жер экспедициясын басқаруға тағайындалды, оның бұрынғы тәжірибесі жоқ екеніне қарамастан, ол жергілікті халықтармен қарым-қатынас жасауға немесе жабайы жерде тұруға дайын емес еді. Ханттың орнына Маккеймен қызметін ауыстырып, «Тонкин» кемесімен саяхаттауы ұсынылды. Алайда, Хантты құрлықтағы топтың басшысы етіп тағайындауға шешім қабылданды. Монреальден ішкі аймаққа еріктілерді жіберудің әдеттегі уақыты мамыр айы болатын, сондықтан қалада жалдауға қол жетімді адамдар азайып кетті. Жұмысқа алу науқаны НКВ компаниясының қатыгездігі мен Ханттың аң терісі саудасындағы тәжірибесінің болмауына байланысты тоқтап қалды, бұл кейіннен көптеген мәселелерге себеп болды. PFC компаниясының шарттары Монреальдегі бәсекелестермен салыстырғанда жалдаған адамдар үшін ерекше жағдайлар ұсынды. Шарттарға жылдық жалақыны қырық пайызға арттыру, жұмыстан кету алдындағы ақшалай көмекті екі есеге ұлғайту және қызмет мерзімін екі немесе үш жылдың орнына бес жылға дейін ұзарту кірді.
The PFC required a sizable number of laborers, fur trappers and in particular Voyageurs to staff company locations. Recruiting for the company's two expeditions were led by Wilson Hunt and Donald Mackenzie for the overland party and Alexander McKay for the naval bound group. All three men were based out of Montreal throughout May to July 1810. Hunt was designated to lead the Overland Expedition, despite his inexperience in dealing with Indigenous cultures, or residing in the wilderness. It was suggested that Hunt instead trade positions with McKay and travel on the Tonquin. However, it was determined to keep Hunt in charge of the land party. The customary time for free agents to be sent into the interior from Montreal was in May, leaving few men left in the city available for hire. The recruitment effort stalled in part from the bitter treatment by the NWC and Hunt's lack of prior experience as a fur merchant, the source of many issues later on. PFC contracts were atypically favorable for hired men when compared to its Montreal competitors. Terms included a forty percent larger annual salary, double the cash advanced prior to departure and a length of service lasting five years, rather than the more common two or three year employment.
МакКейдің күш-жігері
1810 жылдың жазында Александр Маккей «Тонкин» кемесіне он үш француз канадасын жұмысқа алды. Топтың көп бөлігі шілде айының соңына дейін Монреальде қалды, содан кейін Нью-Йорк қаласына қайтаруға бұйрық берілді. Ришелье өзені мен Шамплейн көлі арқылы саяхаттау үшін каноэ пайдаланылды. Уайтхоллда Маккейдің жұмысына жалданып алынған қосымша адамдар оңтүстікке бет алған топқа қосылды, олардың ішінде Овид де Монтиньи де болды. 3 тамызда олар Нью-Йоркке жетті, топтың « түрлі түсті ленталармен және қауырсындармен безендірілген бас киімдері» кейбір американдықтарды оларды үндістер деп ойлауға себеп болды. Келесі күні Лонг-Айлендтегі тұраққа жетіп, оқиғаны кеңсе кезекшісі Габриэль Франшер былай сипаттады: «Біз ескекпен жүзер тұсынан ән шырқадық; тоғыз мықты канадалықтың күшімен қозғалатын, үндістердей қараңғы және әсем безендірілген қайық көрінісі жағалауда көпшілікті қызықтырып, бізге таңғажайып көздермен қарауға мәжбүр етті». Тынық мұхитына аттануға күтіп тұрғанда Маккей британдық дипломат Фрэнсис Джеймс Джексонмен кездесті. Шенеунік Маккейге АҚШ пен Ұлыбритания арасында соғыс болған жағдайда, британдық азаматтар болып есептелетін барлық PFC қызметкерлеріне тиісінше қаралатынына кепілдік берді.
During the summer of 1810, Alexander McKay hired thirteen French Canadians for the Tonquin. The majority of the group remained in Montreal until late July, when they given directives to withdraw to New York City. A canoe provided transportation for the trip down the Richelieu River and Lake Champlain. At Whitehall additional men that were employed by McKay joined the southbound party, among them Ovide de Montigny. On 3 August they reached New York City, with the group's "hats decorated with parti colored ribands and feathers " causing some Americans to believe them to Natives. The following day lodgings at Long Island were reached and the scene was described by clerk Gabriel Franchère:"We sang as we rowed; which, joined to the unusual sight of a birch bark canoe impelled by nine stout Canadians, dark as Indians, and as gayly adorned, attracted a crowd upon the wharves to gaze at us as we glided along." While waiting to depart for the Pacific, McKay met with British diplomatic official Francis James Jackson. The official assured McKay that in the event of war between the United States and United Kingdom, all PFC employees that were British employees would be treated as such.
Ханттың күш-жігері
Монреальде он үш ер адам Хантпен бірге Тынық мұхитының жағалауына құрлықпен сапарға шығу үшін келісімшартқа қол қойды. Ерекшелігі, олардың тек біреуі ғана бұрын бір жылдан астам мерзімге қол қойылған келісімшарт бойынша жұмыс істеген. Жұмақты ақшалай аванстарды үш ер адам пайдаланып, Хант пен қалған топ шілдеде Мичилимакинаққа қаладан аттанбас бұрын дезертирлік жасады. Топ 1810 жылғы 28 шілдеде Макинак аралына жетті. Аймақтық Ұлы көлдердегі тері саудасының ірі қоймасы болған аралда Хант компания үшін тағы ер адамдарды жұмысқа алуға күш салды. Тәжірибелі тері саудагері Рамсей Круксты компанияға қосылуға көндіріп, қосымша ер адамдарды іздеуге көмектесті. Он алты күн ішінде жиынға барлығы он жеті адам қабылданды, оның он алтысы француз канадалықтары еді. Монреальде жұмысқа алынғандардан айырмашылығы, бұл топтың тері саудасында, саяхатшылар және басқа да лауазымдарда мол тәжірибесі болды. Крукстың ұсынысымен, басқа компанияларда жұмыс істейтін қызығушылық танытқан ер адамдардың келісімшарттары жұмыс берушілерінен сатып алынды. Ер адамдар тамыздың басында толық жиналғаннан кейін, Хант пен топ Сент-Луиске жол тартты және 3 қыркүйекте жетті. Жалданған саяхатшылар мен тері аулаушылар қыркүйек және қазан айларында Сент-Луис қаласында және жақын орналасқан француз канадалықтардың Сент-Женевьев елді мекенінде әртүрлі саудагерлермен көптеген мәмілелер жасады. Бұл мәмілелер компанияның кітабына тіркелді, ал кейбір сатып алынған заттардың түрлі тайпалармен сауда жасау үшін тауар жинау мақсатында алынғаны айтылды. Атап айтқанда, француз канадалықтарының бұл келіссөздері бұрын пайдаланылмаған тері аймақтарында тәуелсіз саудагерлер ретінде орнығуға жасалған қадамдар деп есептелді. Оверленд тобының көп бөлігі аңшылар, аудармашылар, жетекшілер және саяхатшылар ретінде жұмыс істеді.
Thirteen men signed contracts in Montreal to join Hunt on the journey to the Pacific coast by land. Notably only one had previously operated under a contract lasting longer than a year. The generous cash advancements were taken advantage by three men who deserted before Hunt and the remaining group left the city for Michilimackinac in July. The party reached Mackinac Island on 28 July 1810. Acting as a major depot for the regional Great Lakes fur trade, the island was where Hunt focused on hiring more men for the company. The veteran fur merchant Ramsay Crooks was convinced to join the company and assisted in recruiting additional men. Over the sixteen days spent there, a total seventeen men were recruited to the concern with sixteen being French Canadian. This group of men, unlike those hired in Montreal, had extensive experience working in the fur trade as voyageurs and other roles. Likely suggested by Crooks, interested men already hired by other companies would have their contracts purchased from their employers. After the men were finally gathered in early August, Hunt and the party departed for St. Louis and arrived there on 3 September. The hired voyageurs and fur trappers completed many transactions with various merchants in St. Louis and in the nearby French Canadian settlement of Ste. Genevieve throughout September and October. These were recorded on the company ledger and particular purchases been argued as the men collecting goods to trade with various Indigenous nations they would visit. In particular, these negotiations by the French Canadians have been thought to be steps towards later establishing themselves as independent traders in relatively unexploited fur regions. Most of the men in the Overland Party were engaged as hunters, interpreters, guides and voyageurs.
Мұхит компоненті
Алдыңғы топ Колумбия өзенінің сағасында бастапқы операциялық база құру үшін жіберілді. Жергілікті халықтармен сауда жасауға қажетті тауарлар және бекетті құруға қажетті жабдықтар бір кемемен жеткізілді. Компания штаб-пәтерін құрумен қатар, бұл топ NWC-нің аймақта бекет құру әрекеттерін тоқтатуға тиіс болды. Астор 1810 жылы "Тонкин" кемесін Тынық мұхитында коммерциялық операцияларды бастау үшін сатып алды. Компания серіктестерінің көп бөлігі – Дункан Макдугалл, Дэвид және Роберт Стюарт, Александр Маккей осы отрядты басқаратын болды. Бұған қоса, жоспарланған саяхатқа кеңсе қызметкерлері Габриэль Франшер және Александр Росс та қосылды.
The advanced party was sent to create the initial base of operations at the mouth of the Columbia River. Necessary trade goods for deals with Indigenous and needed supplies to establish the station were shipped on the same vessel In addition to beginning the company headquarters, this party would block any attempts by the NWC to create a station in the area. The ship Tonquin was purchased by Astor in 1810 to start commercial operations on the Pacific Ocean. The majority of the company partners. Duncan McDougall, David and Robert Stuart, and Alexander McKay would head this detachment. In addition, clerks Gabriel Franchère and Alexander Ross would join them on the planned voyage.
Тонкин
1810 жылғы 8 қыркүйекте Джонатан Торнның басшылығымен «Тонкин» Нью-Йорк қаласынан жолға шықты. Кемеде барлығы 33 PFC қызметкері болды. 4 желтоқсанда кеме Фолкленд аралдарына тоқтады, Порт-Эгмонтта жөндеу жұмыстарын жүргізіп, сумен қамтамасыз етілді. Капитан Торн жағалауда қалған экипаждың сегіз адамын – кеңсе қызметкерлері Габриэль Франшер мен Александр Росс сияқты – тастап кетуге тырысты. Роберт Стюарт Торнды өлтіремін деп қорқытқаннан кейін, жағада қалғандар кемеге қайта алынды. Компания қызметкерлері арасындағы байланыс капитанның талқылаудан тыс қалдыру үшін енді ағылшын тілінде жүргізілмеді. Компания серіктестері өздерінің туған шотланд гаэль тілінде сөйлесті, ал жұмысшылар канадалық француз тілін қолданды. 25 желтоқсанда «Тонкин» Хорн мүйісін айналып, Тынық мұхитына қарай солтүстікке бет бұрды. 1811 жылдың ақпан айында кеме Гавайи Корольдігіне жетті. Теңізшілердің тропикалық аралдарда қалып қою қаупі болғандықтан, Торн барлық экипаж бен PFC қызметкерлерін жинап, оларды кемеде қалуға мәжбүрледі. Гавайиліктермен сауда жасау барысында кеме экипажы кәдігі, қант қамышы, қызғылт түсті тамыр, таро, кокос, қарбыз, нан жемісі, шошқа, ешкі, екі қой және құс сатып алып, оларға «шыны мұныштар, темір жүзіктер, инелер, мақта мата» берді. Гонолулуға кірген кезде экипаж Исаак Дэвис және Франсиско де Паула Маринмен кездесті, соңғысы Камехамеха I және маңызды мемлекеттік лауазымдағы Каланимокумен келіссөздерде аудармашы болып жұмыс істеді. Камехамеха I-нің келісімімен 24 гавайилік канака жұмысқа алынды, ол Науканеге олардың мүдделерін қорғауды тапсырды. 1811 жылдың наурыз айында Колумбия өзеніне жетілді. Құйыртпақ жағдайға қарамастан, Торн бірнеше күн бойы екі қайықты қауіпті Колумбия тілкесінен қауіпсіз жол табу үшін жіберді. Екі қайық та айналып, сегіз адам қаза тапты. Соңында 24 наурызда «Тонкин» тілкеден өтіп, Колумбия сағасына кіріп, Бейкер шығанағына жақтады. Капитан Торн Астордың бұйрығы бойынша Тынық мұхитының жағалауымен солтүстікке қарай сауданы бастаудың маңыздылығын атап өтті. Колумбия өзенінде 65 күн өткеннен кейін «Тонкин» 23 теңізшісімен бірге кете бастады, кемеде суперкарго ретінде Маккей болды. Ванкувер аралында оны Клейокотт бұғазының Тлаокиахт халқы тонады, онда Торн Тлаокиахт ақсақалын терімен ұрып, қырқыс тудырды. Соңынан болған қақтығыста «Тонкинге» келген барлық адамдар, Квинольт тайпасынан аудармашы болмаған жағдайда, қаза тапты және кеме қирады. Бұл Форт-Астория тұрғындарын қиын жағдайға түсірді, олар келесі жылға дейін теңіз көлігіне қол жеткізе алмады.
Under the command of Jonathan Thorn the Tonquin left New York on September 8, 1810. PFC employees numbered thirty three men in total on board. The vessel landed at the Falkland Islands on 4 December to make repairs and take on water supplies at Port Egmont. Captain Thorn attempted to abandon eight of the crew still on shore, among them clerks Gabriel Franchère and Alexander Ross. The stranded men were taken on board after Robert Stuart threatened to kill Thorn. Communication between company workers was no longer held in English to keep the captain excluded from discussions. Company partners held talks in their ancestral Scottish Gaelic and the laborers used Canadian French. On December 25 the Tonquin rounded Cape Horn and sailed north into the Pacific Ocean. The ship anchored at the Kingdom of Hawaii in February 1811. Due to the possibility of men abandoning their posts to live in the tropical islands, Thorn assembled all of the crew and PFC employees to harass them to remain on the ship. Commercial transactions with Hawaiians saw the crew purchasing cabbage, sugar cane, purple yams, taro, coconuts, watermelon, breadfruit, hogs, goats, two sheep, and poultry in return for "glass beads, iron rings, needles, cotton cloth". Upon entering Honolulu, the crew was greeted by Isaac Davis and Francisco de Paula Marín, the latter acting an interpreter in negotiations with Kamehameha I and prominent government official Kalanimoku. 24 Native Hawaiian Kanakas were hired with the approval of Kamehameha I, who appointed Naukane to oversee their interests. The Columbia River was reached in March 1811. Despite stormy conditions, over several days Thorn ordered two boats dispatched to scout a safe route over the treacherous Columbia Bar. Both boats would capsize and eight men lost their lives. Finally on March 24, the Tonquin crossed the bar, passing into the Columbia’s estuary and laid anchor in Baker’s Bay. Captain Thorn stressed the urgency for the Tonquin to start trading further north along the Pacific Coast as instructed by Astor. After 65 days on the Columbia River, the Tonquin departed with a crew of 23 with McKay was aboard the ship as supercargo. At Vancouver Island she was boarded by the Tla o qui aht people of Clayoquot Sound, where Thorn caused an uproar by hitting a Tla o qui aht noble with a pelt. In the ensuing conflict all of men brought on the Tonquin were killed besides an interpreter from the Quinault nation and the ship was destroyed. This put the occupants of Fort Astoria in a tough position, having no access to seaborne transport until the following year.
Астория бекінісі
1811 жылдың сәуір айының ортасында "батыс сауда орталығы" - Астория фортының құрылысы басталды. Ол Джордж мүйісіне салынды, орны Льюис және Кларк экспедициясының Fort Clatsop қысқы лагерінен шамамен 8 км қашықтықта болды. Жер бедері мен тығыз ормандар негізді тазалауды едәуір қиын етті. Айдың соңында Макдугалл "жер жартылай шіріген діңгектерге, құлаған ірі ағаштарға және қалың бұталарға толы болғандықтан, тазалау жұмысы шамалы ғана ілгеріледі" деп хабарлады. Топтың ешкіміне бұрын ағаш кесу саласында тәжірибесі болмады, ал көптегені тіпті балтаны қолданған емес. Ағаштардың беті қатайған шайырмен жабылған, олардың мөлшері зор болды. Төрт адам бір ағашты тиімді кесу үшін жерден кем дегенде екі метр биіктіктегі платформада команда болып жұмыс істеді, бір ағашты құлатуға әдетте екі күн кетті. "Тонкин" кемесімен келген жолаушылардың арасында бірде-бір медициналық қызметкер болмағандықтан, медициналық мәселелер де партия үшін үлкен проблемаға айналды. Бұл емдеуді қарапайым деңгейде қалдырды. Колумбия өзеніндегі алғашқы айларда экспедицияның кемінде жартысы ауруға байланысты қол жұмысын істей алмады.
Construction on Fort Astoria, an "emporium of the west", began in the middle of April 1811. It was built upon Point George, the location being about 5 mile (8 km) from the Lewis and Clark Expedition winter camp of Fort Clatsop. The terrain and thick forests made clearing a foundation exceedingly difficult. Late in the month, McDougall reported that there was "little progress in clearing, the place being so full of half decayed trunks, large fallen timber & thick brush." No one among the party had previous experience in the logging industry and many hadn't used an axe before in general. Trees had a layer of hardened resin and were of a massive size. Four men worked as a team on platforms at least eight feet above the ground to effectively cut a tree, with it taking typically two days for a single tree to be felled. Medical issues quickly became another major issue for the party as there was not a single medical officer among the passengers brought on the Tonquin. This left treatments rudimentary at best. During the initial months on the Columbia River at any time upwards of half of the expedition was unable to perform manual labor due to illness.
Оканоган бекінісі
Ктунакса халқынан шыққан Каусума Нупика және оның әйелі 15 маусымда Джон Стюарттан келген хатпен Астория бекінісіне келді. Каусума ішкі аймақтар туралы мәлімет беріп, Силькс халқының жерінде Колумбия және "Оканнааккен өзенінің" тоғысында бекет ашуды ұсынды. Содан кейін Дэвид Стюарт Каусумамен бірге Силькске баруға бел буды. Бірақ олар кетпес бұрын, 15 шілдеде Дэвид Томпсонның келуі Астория тұрғындарын таң қалдырды. Томпсон кейіннен өзінің тобының "Тынық мұхитымен ішкі сауданы байланыстыру үшін Колумбия өзенімен төмен сапарға шығып, осы өзенді зерттегенін" айтты. Асторияда бәсекелес тері саудагерлері құрметпен қарсы алынды. Дэвид Стюарт басқаратын сегіз адамнан тұратын топ 22 шілдеде Силькс аумақтарына аттанды. Стюартқа қосылуға тағайындалғандардың арасында Александр Росс, Франсуа Бенжамин Пилле, Овид де Монтиньи және Наукан болды. Топ Дэвид Томпсон мен оның сегіз серігіне қосылып, Колумбия бойымен Даллға дейін бірге саяхаттады. Стюарт Ватлала чинук тайпасының жеріне кіргенде, олармен жақсы қарым-қатынас орната алмады. Ватлала ерлері бірнеше әскери көрсетілімдер жасап, аз мөлшерде тауар ұрлады. Осы оқиғадан кейін Наукан көп ұзамай NWC-ге қосылуға келісіп, екі топ ажырасты. Стюарт тамыздың басында Уаско-Вишрам басшыларының қорғауын қамтамасыз етті. Чинук жұмысшылары өздерінің отандарында Колумбия өзеніндегі тау астындағы жолдарды кесіп өтуге жұмылдырылды. Біраз уақыттан кейін Стюарттың тобы Сахаптин тайпалары арқылы саяхаттап, 12 тамызда Уолла-Валла, Кайузе және Нез-Персе тайпаларының өкілдері тері саудагерлерін құрметпен қарсы алды. Қарсы алу рәсімі аяқталғаннан кейін, PFC тобы Колумбия өзенімен жолға түсіп, болашақ Форт Нез-Персе орналасатын жерден өтті. Тамыздың соңында топ Батыс құйрықты жыланның көбеюіне және ағыс күшті болғандықтан қиындыққа тап болды, бір каноэ мен оның ішіндегі адамдар ағысқа ілінуге айналды. Стюарт пен оның серіктерін Веначи тайпасының басшылары Веначи өзенінде қарсы алып, тері саудагерлеріне екі жылқы сыйға тартты, сондай-ақ бірнеше жылқыны сатып алды. Басқа да тайпалардың жерлерінен өтіп бара жатқанда, PFC азық-түлік үшін қаржылық мәмілелер жасады. Шелан тайпасының мүшелері "шалыбас, тамыр және жидек" саудалады, ал кейін Мету тайпасы тері аулаушыларға сату үшін "шалыбастың көп мөлшерін" және "көптеген жылқыларын" ұсынды. Колумбия және Оканоган өзендерінің тоғысында Силькс тайпасының үлкен лагеріне кездесті. Тайпаның беделді өкілдері тері саудагерлерін өз халқының арасында тұруға шақырып, "бізбен әрдайым дос болып, көптеген бауырларды өлтіріп, әрдайым азық-түлікпен қамтамасыз етіп, біздің қорғанысымыз бен қауіпсіздігімізге кепілдік беруге" уәде берді. Каноэлердегі жүк 1 қыркүйекте жағаға түсіріліп, Оканоган бекінісінің құрылысы басталды. Оканоган өзенінен алынған ағаштан тұрғын үй салынды. Бекет құрылысы жалғасып жатқанда, Пиллені қоса алғанда, төрт адам ішкі сауданың барысы туралы хабар беру үшін жіберілді. Топ 11 қазанда компания штаб-пәтеріне оралып, жағымды есеп берді. Стюарт Монтиньи мен тағы екі серігін Оканоган өзенінің бағытына жетеледі, ал Росс бекетте қалды. Уәде етілгендей, Силькс тайпасы бекеттің қауіпсіздігін қамтамасыз етіп, басқа тайпалардан келген жандар жақындағанда Россқа хабар берді. Оканоган суайдынын бір ай бойы зерттеуді жоспарлағанмен, Стюарт және оның үш серігі 1812 жылдың 22 наурызына дейін қайтып оралмады. Оканоганның бастауына жеткен соң, топ Томпсон өзеніне бет бұрды. Тау жолдарындағы қар жауып, саяхаттау өте қиын болды. Скевепемк тайпасының жерінде тоқтаған Стюарт олармен жақсы қарым-қатынас орнатты. Олардың аймақтарында құндырлар көп екенін көріп, ол сол жылы сауда бекетін құру үшін қайтып оралуға уәде берді.
Kaúxuma Núpika, a Two Spirit from the Ktunaxa people, and his wife arrived at Fort Astoria on 15 June 1811 with a letter from John Stuart. Kaúxuma offered accounts of the interior and recommended that the station be opened at the confluence of the Columbia and "the Okannaakken River" among the Syilx peoples. It was determined that David Stuart would take a party to with Kaúxuma to the Syilx. Before they left however the inhabitants of Astoria were surprised by the arrival of David Thompson on 15 July. Thompson later stated that his group "set off on a voyage down the Columbia River to explore this river in order to open out a passage for the interior trade with the Pacific Ocean." The competing fur traders were cordially received at Astoria. A party of eight led by David Stuart departed on 22 July for the Syilx territories. The personnel assigned to join Stuart were eight men, including Alexander Ross, François Benjamin Pillet, Ovide de Montigny, and Naukane. The group joined David Thompson and his eight men in traveling up the Columbia, staying together until the Dalles. Upon entering Watlala Chinookan territory, Stuart failed establish favorable relations with them. Watlala men performed several military displays and stole a small amount of goods. Naukane agreed to join the NWC shortly after this episode and the two parties separated. Stuart was able to secure the protection of Wasco Wishram leadership in early August. Groups of Chinookan laborers were used to cross the portages of the Columbia in their homeland. Stuart's party soon began to travel through the Sahaptin nations and on the 12th of August an assembly of Walla Walla, Cayuse and Nez Perce welcomed the fur traders. Once the reception was complete, the PFC men continued up the Columbia and passed by the future site of Fort Nez Percés. Towards the end of August the party began to become troubled with Western Rattlesnake populations and rapids, almost losing one canoe and the men aboard it to a section of swift currents. Stuart and his men were greeted by Wenatchi leadership at the Wenatchee River, who gave two horses to the fur traders as a gift in addition to several more being purchased. While passing through other Indigenous homelands the PFC continued financial dealings for food supplies. Members of the Chelan nation traded "some salmon, roots, and berries" and later Methows offered their "abundance of salmon" and "many horses" to the fur trappers for sale. While at the junction of the Columbia and Okanogan River, a large encampment of Syilx were encountered. Prominent members of the nation entreated the fur traders to reside among their people, proclaiming "themselves to be always be our friends, to kill us plenty of beavers, to furnish us at all times with provisions, and to ensure our protection and safety." The cargo of the canoes were taken to land on 1 September and work soon began on Fort Okanogan. A residence crafted from driftwood acquired from the Okanogan River. While construction of the post was ongoing, four men that included Pillet were detailed to inform the progress of inland trade. The party arrived back at the company headquarters on 11 October and gave its favorable report. Stuart led Montigny and two other men to follow the course of the Okanogan, leaving only Ross at the post. As promised, the Syilx provided security for the station, frequently alerting Ross when intruders from other nations came near. Despite planning on exploring the Okanogan watershed for a month, Stuart and his three men did not return until 22 March 1812. Upon reaching the Okanogan headwaters the party then went over to the Thompson River. Snows in mountain passes made it exceedingly difficult for the party to travel. Detained among the Secwepemc, Stuart developed cordial relations with them. Finding their areas rich in beaver populations, he promised to return later that year to create a trading post.
Төменгі Чинуокан халықтары
Колумбияға жақын Чинуокан ауылдарымен дипломатиялық қарым-қатынастар Форт-Асторияның тұрақтылығы үшін өте маңызды болды. Ғалымдар американдық компанияның және оның экономикалық жетістіктерінің, сауданы бақылайтын үндістер тобымен өзара пайдалы экономикалық байланыстарға байланысты болғанын растады. Станцияға жақын орналасқан көптеген елді мекендер басшы Комкомлидің ықпалында болды.
Diplomatic relationships with the Chinookan villages near the Columbia were critical for the viability of Fort Astoria. Scholars have affirmed that the American company and its "economic success depended on mutually beneficial economic exchanges with Indian groups who controlled trade." Many of the settlements near the station were under the influence of headman Comcomly.
Барлауға көмек
Чинукандықтар Тынық мұхитының жағалауын зерттеуде маңызды рөл атқарды. Олар, әсіресе, болашақ Астория бекінісі үшін қолайлы жерді табуға көмектесті. 1811 жылдың сәуір айының басында Макдугалл мен Дэвид Стюарт Комкомлиге келді, ол оларға Колумбия өзеніне қайтудан бас тартуға кеңес берді, себебі ол кезде өзеннің суы аса күшті болған. Екеуі де тыңдамады, бірден кейін қайықтары өзенде құлап кетті. Комкомли мен оның ауылдықтарының «уақтылы көмегі» серіктестердің суға батып кетпеуін қамтамасыз етті. Олар үш күн бойы емделген соң, ПФК лагеріне оралды. Тағы бір қызмет – алыс елдерден Асторияға ақпарат жеткізу болды. 1811 жылдың сәуір айының соңында олар ішкі аймақта ақ адамдардың сауда бекеті бар екенін хабарлады. ПФК қызметкерлері бұл олардың NWC қарсыластары екенін дұрыс болжады, кейіннен ол Спокан Хаусы болып белгілі болды. 2 мамырда Маккей Роберт Стюарт, Франшер, Овид де Монтиньи және бірнеше саяхатшыларды Колумбия өзенімен жоғары қарай бастап кетті, Клатсоп абыройы Коальпо оларға жетекші және аудармашы болды. Келесі күні олар Каулиц өзенін зерттеді де, көп ұзамай Каулиц жауынгерлерінің үлкен каноэ тобымен кездесті. Маккей келіссөздер өткізуді сұрады, оның барысында Каулицтер жақын маңдағы Скилуот чинукандықтарына қарсы соғысқа дайындалып жатқандарын мәлімдеді. 10 мамырда Даллға жеткенде, маңызды балық аулау орнында сауда бекеті табылған жоқ. Коальпо Васко және Вишрам тайпаларынан кек алудан қорқып, топ 14 мамырда Форт-Асторияға қайтып келді. NWC бекетін таба алмаса да, Форт-Астория басшылығы «елдің жағдайымен және қолжетімді сауда мүмкіндіктерімен» қызығушылық танытты. 6 маусымда Роберт Стюарт Кальпомен бірге батыс Олимпиада түбегіне саяхат жасады. 24 маусымда оралған Стюарт Квинолт және жақын маңдағы Куилеут тайпалары теңіз суырықтарын аулап, олардың терілерін Ванкувер аралындағы Нуу-чах-нульт тайпасы сатқан құнды Денталиум қабықтарына айырбастайтынын хабарлады. Стюарт компанияның Грейс-Харборда сауда бекетін ашудың осы терілерді алуға ең қолайлы орын деп санады. Сонымен қатар ол Ресей Америкасындағы Алюттарды гипотетикалық зауытта түрлі жүнді жануарларды аулауға жұмысқа алу керек деген пікір білдірді. Дегенмен, чинукандықтар әрқашан Асториялықтарға алыс жерлерге сапарлауға көмектеспеді. Бұл Асторияның Жоғарғы Колумбиядағы жергілікті халықтармен сауда байланыстарын кешіктірудің бір жолы болды. Тарихшы Роберт Ф. Джонс бұл оқиғаны «Комкомлидің чинуктарын Жоғарғы Колумбия мен Асторияның жергілікті тұрғындары арасында делдал ретінде ұстап тұруға жасалған әрекет» деп сипаттады. Франсуа Бенжамин Пилле Колумбия өзені бойында сауда сапарына жіберілді. Олар 1811 жылдың маусым айының соңында Астория бекінісінен шықты. Қазіргі Оук Пойнт маңындағы Скилут тайпасымен шағын сауда мәмілелері жасалды. Содан кейін басшы маусымдық су тасқыны Колумбия өзенімен жоғары қарай сапарлауды қауіпті ететінін мәлімдеді. Бұл Пиллені Скилуттардан сатып алған терілерімен Асторияға қайтуға мәжбүр етті.
Chinookans were highly important in company explorations of the Pacific Coast. In particular, they were instrumental in finding a suitable location for what became Fort Astoria. In early April 1811 McDougall and David Stuart visited Comcomly, who advised them not to return to the Columbia River as it was then quite tumultuous. The two men didn't listen and shortly afterward their canoe capsized in the river. The "timely succor" of Comcomly and his villagers ensured the partners were saved before they drowned. After recuperating there for three days, they returned to the PFC camp. Additional services tendered was the relaying information from more distant peoples to the Astorians. Reports were circulated by them in late April 1811 of a trade post maintained by white men in the interior. This was correctly conjectured by PFC employees to be their NWC rivals, later found to be Spokane House. Departing on 2 May, McKay led Robert Stuart, Franchère, Ovide de Montigny and a number of voyaguers up the Columbia, with Clatsop noble Coalpo acting as guide and interpreter. The following day they explored the Cowlitz River and soon encountered a large canoe flotilla of Cowlitz warriors. McKay was able to request a parlay, during which the Cowlitz stated they were armed for combat against the nearby Skilloot Chinookan village near the river mouth. Reaching the Dalles on 10 May, no trade station was found at the important fishery. Due to Coalpo's fear of reprisal from his enemies among the Wasco and Wishram, the party went back to Fort Astoria, returning on 14 May. Despite not finding the NWC post, management at Fort Astoria soon became "anxious to acquire a knowledge of the country & the prospects of trade within our reach". On 6 June 1811, Robert Stuart went north on a tour of western Olympic Peninsula with Calpo acting as a guide again. Returning on 24 June, Stuart reported that the Quinault and nearby Quileute nations would kill Sea otters and trade their pelts for the valuable Dentalium shells sold by the Nuu chah nulth on Vancouver Island. Stuart felt that a company trade post in Grays Harbor offered the best location to secure these furs. Additionally he gave the opinion that Alutiiq in Russian America should be recruited to hunt various fur bearing animals at the hypothetical factory. However, Chinookans were not always willing to help Astorians in visiting distant locations. This was a means of delaying the Astorians from making commercial connections with Indigenous peoples on the Upper Columbia. One particular incident has been described by historian Robert F. Jones as "an effort to keep Comcomly's Chinooks as middlemen between the natives of the upper Columbia and the Astorians." François Benjamin Pillet was ordered to make a trading trip along the Columbia. Accompanied by a Chinook headman, they left Fort Astoria in late June 1811. Small trade deals were completed with Skilloots near modern Oak Point. Afterwards, the headman cited the seasonal flooding as making the Columbia unsafe to travel further upriver. This forced Pillet to return to Astoria with what pelts he had purchased from the Skilloots.
Сауда байланыстары
Форт-Асторияда азық-түлік қорының үнемі аз болуы чинук тайпасымен азық-түлік саудасын жиі жасау қажеттігін тудырды. Колумбия өзенінде тұратын жергілікті халық үшін маусымдық балық кетуі негізгі тамақ көзі болды. Әр маусымдық балық аулаудан кейін қасиетті рәсімдер өткізілген соң, ауланған балықтар үшін асториялықтармен сауда белсенді түрде басталар еді. Гавайи азаматтарының тұрақты міндеті балықшының жұмысын атқару болды. Колумбияда көптеп кездесетін балық түрлеріне шамбалық, ақ осетр, сока ласосі және чинук ласосі кіретін еді. Балыққа деген осы тәуелділік оны асториялықтар үшін маңызды тағамдық өнімге айналдырды, бұл одан әрі таныс тағамды қалайтын қызметкерлердің наразылығына себеп болды. Форт-Асторияның маңында Рузвельт бұғысы және қара құйрықты елен сияқты Cervidae тұқымдасына жататын жануарлар көптеп табылған жоқ. Осы себепті, олар ПФК бекетіне келген чинук тайпасы үшін тағы бір маңызды сауда тауары болды. Қыс айларында балық қоры азайған кезде вапато тамыры жиі сатылатын. Вапато чинук тайпасы және басқа да халықтар үшін калорияның маңызды көзі болды. Асториялықтар осы түйінді "картопқа жақсы алмастырғыш" деп сипаттаған. Вапатоны сатып алу көлемі соншалық, оны сақтау үшін арнайы жертөле жасауға тура келді. Чинук тайпасынан жасалған тауарлар да әдеттегі сатып алынатын заттардың қатарына жатты. Атап айтқанда, маусымдық жаңбырдан қорғану үшін тоқылған бас киімдер жиі сатып алынар еді. Бұл бас киімдер тығыз тоқылғандықтан су өткізбейтін еді. Асториялықтар үшін олардың иыққа дейін жабатын кеңдігі артықшылық болды. Росс оларды "суреттелмеген, бірақ шебер тоқылған" әртүрлі жануарлардың суреттерімен "клеткалы" деп сипаттаған. Форт-Астория маңындағы чинук тайпасы көршілес тайпалар мен ПФК арасындағы маңызды делдалдық позициясын сақтау үшін әртүрлі тәсілдер қолданды. Қосымша тактикаға көршілес тайпалардың америкалық компания туралы пікірін өзгерту кірді. 1811 жылдың тамызында Чехалис тайпасының шағын тобы Форт-Асторияға келді. Олармен сөйлескенде Макдугалл неге олар ПФК-мен тікелей сауда жасамайтынын сұрады. Чехалис саудагерлері Комкомлимен байланысы бар чинук тайпасының асториялықтардың "өз тайпасына өте жаулы" екенін айтқандарын мәлімдеді. Макдугалл осы оқиғаны Комкомли аймақтағы коммерциялық үстемдігін сақтау үшін пайдаланды деген қорытындыға келді.
Consistently small stockpiles of foodstuffs at Fort Astoria created the need for frequent transactions with Chinookans for sustenance. Seasonal fish runs provided the major nutritional sources for the Columbian River based Natives. After ceremonial rituals during each major fish run, trade for caught fish would begin in earnest with the Astorians. A constant task for Hawaiians would be to perform fisherman duties. Major fish populations active in the Columbia included the Candlefish smelt, White sturgeon, Sockeye salmon and Chinook salmon. This dependence on fish made it a primary food source for the Astorians, which caused some discontent among employees desiring a more familiar diet. Terrestrial animals like members of the family Cervidae such as Roosevelt elk and black tailed deer were not found in large numbers around Fort Astoria. This made them another important source of trade for the Chinookans when visiting the PFC station. Another frequent item sold when fish supplies were low in the winter was the Wapato root. Wapato provided a common source of calories for Chinookans and other nations. The Astorians described the tuber as "a good substitute for potatoes" Purchases of Wapato occurred in such volumes that a small cellar had to be created specifically to house the produce. Other typical purchases from Chinookans included manufactured goods. In particular woven hats were frequently bought for protection against the seasonal rains. These hats were tightly interwoven, making them essentially waterproof. Of benefit to the Astorians was that they were typically wide enough to cover the shoulders. Ross described the common artwork depicted them as "chequered" with various animal designs that were "not painted, but ingeniously interwoven." Chinookans near Fort Astoria employed various means of retaining their valuable middle man position between various neighboring Indigenous peoples and the PFC. Additional tactics involved manipulating the perception neighboring Natives had of the American company. In August 1811, a small party of Chehalis visited Fort Astoria. In dialogue with them McDougall inquired why they would rarely directly trade with the PFC. The Chehalis merchants responded that Chinooks affiliated with Comcomly claimed that the Astorians were "very inveterate against their nation." McDougall concluded this story was used by Comcomly to continue his commercial hegemony over the area.
Жаулық әрекеттерден қорқу
Асториандар, әсіресе Макдугалл, Комкомлиге немесе жалпы чинуктарға әрдайым сенген жоқ. Оның пікірінше, ол, ақырында Комкомлидің қызына үйленсе де, олар жиі қамалға шабуыл жасауға дайын тұрған. Джонс әсіресе, ол "туған жерлестердің кез келген жауырық әрекеттеріне толық сенім артады" деп атап өтті. 1812 жылдың маусым айында Астория фортындағы адамдардың саны 11 гавайилік және 39 еуропалық ұрпаққа дейін азайды. Чинуктардың шабуылдау қаупі жоғары болды және Макдугалл оқу-жаттығуларын жиі жүргізді. 2 шілдеде чинуктардың делегациясы Форт-Асторияға келді, бірақ олар осы әскери көрсетілімдерді көргеннен кейін дереу кетіп қалды. Осы қорқыныш асториандарды "олар бізге достық ниетпен қарамайды, бізге зиян келтіруді қалайды" деп сендірді. Джонстың айтуынша, осы оқиғадан кейін асториандардың чинуктарға деген "жасырылған сенімсіздігі" негізсіз болған, өйткені олар "жақсы ниетпен" постқа келген және жаттығулардан қорқып қалған. Шабуылдан қорқу басылмады және асториандар жергілікті тұрғындармен қарым-қатынаста сақтық танытты. "Бивер" Ресей Америкасына кеткеннен кейін 1812 жылдың тамызында Асторияға шабуыл жасалатыны туралы әңгімелер тарады. Осы уақытта Комкомли ауылының жанында көптеген чинук және чехалис тайпалары болды. Бұл екі бекіністің құрылысын жеделдетті және форт "шабуылға дайындыққа келтірілді". Джонс атап көрсеткендей, бұл тайпалардың қозғалысы, көбінесе, жауырық жиналыс емес, маусымдық балық аулаудың бір бөлігі болған.
It wasn't always that the Astorians, especially McDougall trusted Comcomly or Chinookans in general. His judgment of them, despite eventually marrying a daughter of Comcomly was that they were often ready to attack the fort. In particular Jones noted that he "seems to place implicit faith in any possible hostile actions by the natives." In June 1812, the number of men at Fort Astoria were reduced to 11 Hawaiians and 39 European descendants. Fear of attack by Chinookans was high and drills were directed by McDougall frequently. A delegation of Chinookans visited Fort Astoria on 2 July quickly left after witnessing these military demonstrations. This fear by the natives convinced the Astorians that "they are not friendly disposed towards us " having "a desire to harm us." According to Jones, this "latent distrust" of Chinookans by Astorians from this incident was probably unfounded, as they entered the post "for an innocent purpose" and were frightened by the drills. Fears of attack didn't disappear and Astorians kept themselves guarded in dealing with natives. After the Beaver left for Russian America rumors spread of a coming attack on Astoria in August 1812. There were large numbers of Chinookans and Chehalis near Comcomly's village at the time. This expedited construction on two bastions and the fort was "put in readiness for an attack." Jones has pointed out that these movements of Indigenous was very likely a part of seasonal fishing, rather than a supposed hostile gathering.
Құрлықтағы экспедиция
Экспедицияның басшысы ретінде Хант апатты шешімдер қабылдады. Хант тобының қозғалысы "батысқа кездейсоқ бағытталған саудагерлер тобы" деп сипатталған. Ол экспедицияға қыс кіріспес бұрын Сент-Луистен кетуге бұйрық берді, бұл компанияның қызметкерлерді ұстау шығындарын азайтуға бағытталған шара еді. Топ 1810 жылғы 21 қазанда Форт-Осаджға аттанды. Экспедиция Миссури өзенімен жоғары қарай сапар шегіп, Миссури штатының Эндрю округіндегі Нодавей өзенінің сағасында орналасқан Нодавей аралында қысқы лагерь құрды, бұл орын Сент-Джозефтен солтүстікке қарай жатыр. Француз-канадтық қызметкерлер, әсіресе Мичилимакинакта жұмысқа алынғандар, бос уақытта компания дүкенінен жиі тауар сатып алатын. Лагерьге жақын орналасқан Мисурия тайпасымен сауда жасау кезінде көгілдір моншақтар, қызыл бояу, мыс жүзіктер, темекінің кесек бөліктері, кішкентай шабуырлар және тағы да басқа ұсақ-түйек қолданылды. 1811 жылдың қаңтар айында Хант Миссури өзенімен Сент-Луиске қайтып, бірқатар аяқталмай қалған мәмілелерді аяқтады. Осы уақытта ол Пьер Дорионды жалдады, себебі сол кезде Сент-Луисте сиу тілдерін білетін басқа білікті адам болған жоқ. Айтқанда, ол Мануэль Лиза мен Миссури Жүні компаниясына (MFC) қарызды болды, бұл жыл соңында екі компания арасында шиеленіс тудыруы мүмкін еді. Нәтижесінде Хант Дорионды, оның әйелі Мари мен екі баласы да бірге келсе, жалдауға келісті. Келісімге қол жеткен соң, ол бұрын келісілгендей, британдық табиғат зерттеушілері Джон Брэдбери мен Томас Натталлды Нодавей лагеріне алып барды. Топ 12 наурызда Сент-Луистен шығып, 8 сәуірде Форт-Осаджға жетті. Сапардың басында Дорион әйеліне физикалық зорлық көрсетіп, оны бір күнге қашып кетуге мәжбүр етті. Бекетте Рамзи Крукс оларды күтіп алып, топ екі күн бойы демалды. Топ 10 сәуірде Форт-Осадждан аттанып, күні бойы Дорион "өз әйелін қатты ұрды", себебі Мари экспедициямен бірге жолға түсудің орнына, жаңа танысқан Осадж тайпасымен бірге қалуды қалаған. Топ 17 сәуірде қысқы лагерьге жетті. Осы кезде құрлықтағы топтың саны шамамен алпыс адамды құрады, олардың қырызы француз-канадтық саяхатшылар еді.
As the leader of the expedition Hunt would make a number of decisions which were disastrous. The movement of Hunt's group has been described as "a company of traders forging westward in [a] haphazard fashion." He ordered the expedition to leave St. Louis just before the winter to reduce company expenses of supporting employees. The group departed on October 21, 1810 for Fort Osage. The expedition traveled up the Missouri River before setting up winter camp on Nodaway Island, at the mouth of Nodaway River in Andrew County, Missouri, just north of St. Joseph. French Canadian employees made frequent purchases from the company store during the idle season, especially those hired at Michilimackinac. Small items like blue beads, vermilion, brass rings, tobacco "carrots", small axes among others were used in transactions with Missouria neighboring the camp. On January 1811, Hunt sailed down the Missouri River to complete several pending transactions at St. Louis. It was during this time he recruited Pierre Dorion Jr., as he was the only qualified speaker of the Sioux languages in St. Louis at the time. Notably he was in debt to Manuel Lisa and the Missouri Fur Company (MFC), something that would lead to tensions between the fur companies later in the year. In the end Hunt was able to secure Dorion, on the condition that Marie and his two children be brought along as well. Once finalized, he took British naturalists John Bradbury and Thomas Nuttall with him to the Nodaway camp, as previously agreed upon. The party left St. Louis on 12 March and reached Fort Osage on the 8th of April. Early into the travel Dorion physically abused his wife and caused her to flee for a day. At the station Ramsay Crooks was waiting for them and the group recuperated for two days. The group left Fort Osage on the 10th of April and during the day Dorion "severely beat his squaw" as Marie desired to stay with newly made Osage acquaintances rather than continue with the expedition. The group reached the winter camp on the 17th. The overland group at this point amounted to almost sixty men, forty being French Canadian voyageurs.
Миссури өзенінің соңынан
Ханттың экспедициясы 21 сәуірде Нодавей қыстағын тастап кетті. Асториялықтар мамыр айының басында үлкен Омаха ауылына жетті. Омаха саудагерлері “бұқа етін, майын, жүгері мен сүйек қабырғасын” қызыл бояу, мұныштар мен темекі тамырларына айырбастады. Брэдбери Омаха ауылында егілген никотиана рустика, қарбыз, бұршақ, қабақ және жүгерінің участалары бар екенін айтты. Омахада болғанда Хант Янктон Сиуларынан экспедицияның одан әрі жол жүруін тоқтату үшін өзен бойында жиналатынын естіді. Миссури өзенімен жол жүріп, 31 мамырда Сиу тобымен кездесті. Сиу тайпалары Янктон мен Лакота тайпаларының біріккені болды және шамамен алты жүз қарулы адамы болды. Екі топ арасында шиеленіс тез туды және олар Миссури өзенінің жағасында орналасты. Екі компанияның гаубицалары мен бір айналмалы зеңбірегі ұңғыға толтырылып, Сиу тайпаларын қорқыту үшін оқ атты. Артиллерияға оқ-дәрілер салынды, бірақ өзеннің арғы жағындағы Сиулар “алдарына бұқа терілерін жайып, оларды оңға-соқпа жаққа қозғады”. Дорион Сиулардың бұл әрекеті келіссөздерге шақыру екенін түсінгендіктен, қару-жарақтарды екінші рет атуды тоқтатты. Бейбіт келіссөздер өтті, Сиулар ПФК-нің көршілес тайпалармен – Арикара, Мандан және Грос-Вентрлермен сауда жасауына кедергі келтіру үшін біріккенін түсіндірді. Хант экспедицияның Тынық мұхитына бара жатқанын және көршілес тайпаларға қызығушылық танытпағанын түсіндірді. Сиу басшылары бұл туралы келісіп, ПФК-ға солтүстікке қарай жол жүруге рұқсат берді. 3 маусымда Миссури өзенінде Мануэль Лиза басқаратын Миссури Жүні компаниясының қызметкерлерімен кездесті. Лиза Дорионға компанияға берешегін еске салды, және екі адам арасындағы жекпе-жек Брэдбери мен Генри Мари Браккенридж араласуымен болдырмады. Осы оқиғадан кейін бәсекелес жүн компаниялары өзара қарым-қатынастан бас тартып, Миссури өзенінің екі жағында орналасты. Осыған қарамастан, Лиза мен Хант өздерінің топтарын солтүстікке қарай Арикара ауылына бастап, 12 маусымда жетті. Жергілікті басшылармен кеңесте Лиза Ханттың тобынан біреуіне зиян келсе, оны өзіне қарсы жасалған қылмыс деп есептейтінін мәлімдеді. Аттарды сатып алу бағасын белгілеуде “карбин, оқ-дәрі, доп, томахок, пышақ” Арикаралар Сиуларға шабуыл жасауды жоспарлап жатқандықтан, үлкен сұранысқа ие болды. Лиза мен Хант Ханттың қайықтарын Миссури өзенінің жоғары жағындағы Лиза бекінісінде сақталатын қосымша аттарға айырбастауға келісті. Крукс кішкентай топпен аттарды әкелуге жіберілді. Олар 23-і күні Лиза бекінісіне жетті, бірақ мәмілені аяқтау үшін 25-і күні Лизаның келуін күтуге мәжбүр болды. Келесі күні топ оңтүстікке, Хант лагеріне қайтып оралды.
Hunt's expedition broke the Nodaway winter camp on April 21. The Astorians reached a major Omaha village in early May. Active commercial transactions were completed there, with Omaha merchants offering "jerked buffalo meat, tallow, corn, and marrow" for vermilion, beads and tobacco carrots. Bradbury detailed that the Omaha village had plots of nicotiana rustica, melons, beans, squashes, and corn under cultivation. While at the Omaha settlement, Hunt received information from several visiting Yankton Sioux that a group of Sioux was gathering further up the river to stop the expedition from traveling further. Proceeding further the Missouri River, the Sioux party was encountered on 31 May. The Sioux bands were a conglomeration of Yankton and Lakota and had around six hundred armed men. Tensions quickly arose between the two disparate groups and both took up positions by the Missouri River. The two company howitzers and single Swivel gun were loaded with powder and fired to intimidate the Sioux bands. The artillery were then loaded with live ammunition, but the Sioux across the river began to "spread their buffalo robes before them, and moved them side to side." Dorion stopped the firing of the armaments a second time, as he understood this action by the Sioux meant they desired a parley. Peace talks were held and the Sioux explained that they had formed to prevent the PFC from trading with the neighboring nations they were at war with, the Arikara, Mandan and the Gros Ventre. Hunt explained that the expedition intended to travel to the Pacific Ocean and they had no interest in the neighboring Indigenous groups. This was found to be acceptable by the Sioux leaders, and the PFC was allowed to depart further north. On 3 June, employees of the Missouri Fur Company under the command of Manuel Lisa were encountered on the Missouri River. Lisa reminded Dorion of his pending debt to the company, and a duel between the two men was narrowly averted by Bradbury and Henry Marie Brackenridge intervening. After this incident the rival fur companies refrained from interacting and camped on opposite sides of the Missouri River. Despite this, Lisa and Hunt led their parties north towards an Arikara village and reached it on 12 June. In a council with local leadership Lisa declared that if any of Hunt's party were harmed he'd take it as an offense against him as well. In setting the standard rate for purchasing horses, "carbines, powder, ball, tomahawks knives" were in high demand as the Arikara were planning an attack upon the Sioux. Lisa and Hunt made a deal allowing for Hunt's boats to be exchanged for additional horses, kept at Fort Lisa further up the Missouri River. Crooks was sent with a small group to fetch the horses and while they reached Fort Lisa on the 23rd, they had to wait until the 25th for Lisa to arrive to finalize the transaction. The party left the following day and returned south to Hunt's camp.
Роки таулары
Арикара ауылында болғанда Хант қазіргі Айдахо штатында МФК-да бұрын жұмыс істеген бірнеше американдық аңшымен кездесіп, оларды жұмысқа алды. Олар қазіргі Монтана штатындағы Пикани жерлеріне бармауға қатты кеңес берді. Пикани және сол кездегі басқа Ниццитапи тайпалары еуропалықтардың ұрпақтарының енуіне көнбестік танытып, Льюис пен Кларк экспедициясына қарсы әскери күш көрсеткен. Бұл Ханттың жоспарларын өзгертті, ол Ниццитапи тайпаларынан аулақ болуды дұрыс деп шешті. Экспедиция шілде айының соңында Арикара халқымен қоштасып, жақын маңдағы Гранд өзеніне бет бұрды. Кіші Миссури өзенін бойлап жүрген кезде, топ бірнеше күн демалып, шайендер тобымен сауда жасады. Шайендерден барлығы 36 жылқы сатып алынды. 6 тамызда экспедиция лагерьін жинап, Хант алты адамға бизон аңдауға бұйрық берді. Ханттың тобы қазіргі Вайоминг штаты арқылы оңтүстік-батысқа қарай жол тартты, ал аңшылар тобы 18 тамызда 8 бизонды өлтіріп, қайта қосылды. 30 тамызда Апсалуке тайпасының барлау тобы лагерьге келді. Келесі күні атты Апсалуке өкілдері оларды жақын маңдағы ауылдарына шақырды. Хант Апсалуке тайпасымен сауда жасаудың маңыздылығын еске түсіріп, былай деді: "Біз қыркүйектің бірінші күнін киім мен белбеулер сатып алуға, сондай-ақ шаршаған, жарақаттанған аттарымызды жаңаларына айырбастауға жұмсадық, осылайша аттарымыздың саны шамамен 121-ге жетті, олардың көпшілігі жақсы жаттығудан өткен және тауларды кесіп өтуге қабілетті болды". Американың Континенттік бөлігіне қарай батысқа қарай жалғасқан ПФК тобы Жел өзенінің бағытын ұстанды, бөлігін кесіп өтіп, Грос Вентр өзенімен жүрді.
While at the Arikara village, Hunt met and employed several American trappers that had previously worked for the MFC in modern Idaho. The men advised strongly against going into the Piikáni homelands of modern Montana. The Piikáni and other Niitsitapi nations at the time were typically unreceptive to trespass from European descendants and made a showing of military force against the Lewis and Clark Expedition. This changed Hunt's plans, who according determined it best to avoid the Niitsitapi peoples. The expedition left their Arikara hosts in late July for the nearby Grand River. After following the Little Missouri River, the party to rest for several days while transactions were made with a band of Cheyenne. In total 36 horses were purchased from the Cheyenne. The expedition broke camp on 6 August and Hunt ordered six men to hunt Bison. Hunt's party continued southwest through the modern state of Wyoming and the hunting party rejoined on the 18th of August, having killed 8 Bison. While at the base of Cloud Peak on 30 August, a scouting party of Apsáalooke visited the camp. The following day a delegation of Apsáalooke on horseback invited them to visit their nearby village. Hunt recalled the importance of mercantile deals with the Apsáalooke stating that:"We spent the first day of September buying some robes and belts and trading our tired, maimed horses for fresh ones thereby augmenting the number of our horses to about 121, most of which were well trained and able to cross the mountains." Continuing westward towards the Continental Divide of the Americas, the PFC party followed the course of the Wind River, crossed the Divide and followed the Gros Ventre River.
Жылан өзені
Экспедиция 8 қыркүйекте Форт-Генриге жетті, бұл бекініс өткен жылы MFC қызметкері Эндрю Генри салған, қазіргі Сент-Энтони маңында, және онда лагерь құрды. Кейіннен бұл бекініс тасталып кетті. Осы орында экспедиция мүшелерін Генри Форк және одан кейін Жылан өзені немесе "Жасыл өзен" деп аталған Колумбия өзеніне жеткізу үшін қажетті каноэлер жасау жұмыстары басталды. Бұл шешім, бастапқыда атты әскерлермен саяхаттау қажеттігін жойғандықтан, экспедиция үшін жақын арада қосымша қиындықтар тудырды. 10 күні Джозеф Миллердің басқаруымен төрт адам және екі үндіс аймақта аулауға шықты. Қалған жетпіс жеті жылқы ПФК-ның қамқорлығында қалды және оларға "екі жас жылан" қарауға тағайындалды. Экспедиция 19 қыркүйекте Форт-Генриден жаңа жасалған каноэлермен жолға шықты. Жылан өзенімен саяхаттау Калдрон Линн сияқты көптеген таяздықтар мен ағыстардың болуына байланысты өте қиын болды. Осы қатал ағыстарға байланысты экспедиция мүшелері бірнеше рет каноэлерін тасымалдауға мәжбүр болды. Қыркүйектің соңынан қарашаның басына дейін каноэлердің төрт рет айналуы салдарынан бір адам қаза тауып, сауда тауарлары мен азық-түлікте үлкен шығынға ұшырады. Жылан өзенінің бағытын ұстануға жасалған тырысқандардың қиындықтарына қоса, азық-түлік қорының азаюы да қосымша мәселелер тудырды. 31 қазанға дейін бес күнге жететін азық-түлік қалды. Қараша айының басында аймақта азық-түлік жинау үшін жануарлар аз болды, аңшылар ұстаған жануарлардың көп бөлігі бобр болды. Саяхат серіктестері каноэмен саяхаттауды тоқтатуға келісті, себебі бұл көлік құралы тым қиын болды. Хант көршілес үндістерден материалдық көмек алу үшін әртүрлі бағытта топтарды жіберуге бұйрық берді. Сол уақытта ПФК экспедициясы жұмыс жүктемесін жеңілдету үшін сауда тауарларын шағын қоймаларға жинақтап қойды. Рамзи Крукстың ұсынысы бойынша экспедиция әрқайсысы он тоғыз адамнан тұратын екі топқа бөлінді, әрбір мүшеге 5 фунт құрғақ ет берілді. Үшінші шағын топты Дональд Маккензи басқарды, олар негізгі топтан бұрын Астория бекінісіне жетті. Компанияның қоймасында "қырық фунт дәнді дақылдар, жиырма фунт май және бес фунтқа жуық бульон таблеткалары" ғана қалды. 9 қарашада екі топ Жылан өзенінің екі жағынан саяхаттауды бастады. Көп ұзамай жартастар суға түсу үшін тым тік болды. Су көздері шектеулі болды және бірнеше үндістермен байланысқа түскеніне қарамастан, жағдай жақсармады. Су 20 қарашада жиналды, өйткені бұрынғы түнде жаңбыр жауған. Осы уақытқа дейін "кейбір канадалықтар зәрін іше бастады". Крукстың Хант тобымен желтоқсан айының басында ғана кездесуіне мүмкіндік болды. Аштықтан әлсіреген Крукстың жылдамдығы экспедицияны баяулатуы мүмкін еді. Хант Круксты күту үшін екі адамды қалдырды, ал негізгі топ алға жылжи берді. Солтүстік Шошондағы бірнеше ауылдарға барып, жылқы сияқты қажетті азық-түлік көздерін, сондай-ақ "бірнеше құрғақ балық, бірнеше тамыр және құрғақ шиенің ұнтағын" сатып алды. Бір шошонды ПФК тобын Уматилла өзеніне бағыттап көрсету үшін барлаушы ретінде жұмыс істеуге көндірді. 23 желтоқсанда Крукстың тобынан он үш адам кездесті, олар Хант тобынан кеткеннен бері оны көрмегендерін хабарлады.
The expedition reached Fort Henry on 8 September, made by MFC employee Andrew Henry the previous year, near present day St. Anthony and made a camp there. The post was later abandoned. While at the location work began creating enough canoes necessary to take the party down Henry's Fork and later the Snake River or so called "Mad River" to the Columbia. This was done as it felt no longer necessary to travel with pack horses, a decision that would soon cause more issues for the party. On the 10th, four men and two Natives under the command of Joseph Miller departed to begin trapping in the area. The horses that remained in the possession of the PFC, amounting to seventy seven, were left in the care of "two young Snakes". The party departed from Fort Henry on 19 September on the newly made canoes. Traveling down the Snake River proved highly difficult due to the many rapids such as Caldron Linn. The party was forced to perform multiple portages due to these fierce currents. Over course of the remainder of September through early November, four incidents of canoes capsizing killed one man meant major losses in trade goods and food supplies. In addition to the hardships caused from attempting to follow the course of the Snake more problems arose due to dwindling food stockpiles. By 31 October there was enough provisions to last for five days. In early November there were not many animals in the area to gather for food, the few that were caught by the hunting parties were beaver. The traveling partners agreed to end travel by canoe, finding the mode of transportation too difficult continue using. Hunt ordered several groups go in various directions to contact neighboring Indigenous for material support. In the meantime the PFC expedition began to deposit its trade goods in small caches to lighten the workload of the men. At the suggestion of Ramsay Crooks, the expedition was divided into two parties of nineteen men each, with each member receiving 5 pounds of dried meat. A third small group was led by Donald MacKenzie to reach Fort Astoria ahead of the main contingent. All that remained in the company stores was "forty pounds of corn, twenty of fat, and nearly five pounds of bouillon tablets." On 9 November the two groups began traveling on either side of the Snake. Soon the cliffs became too steep to allow an easy descent to the river banks for water. Sources of hydration became very limited and despite intercourse with several groups of Indigenous the situation didn't improve. Water was collected on 20 November after it rained the previous night. Up to that point "several Canadians had begun to drink their urine" in desperation. Crooks reunited with Hunt's party in early December alone. Crooks was so weakened from starvation that his pace would have slowed the expedition immensely. Hunt left two men to tend to Crooks while the main group pushed forward. Several villages of Northern Shoshone were visited and vitally needed food sources such as horses along with "some dried fish, a few roots, and some pounded dried cherries" were purchased. A Shoshone was convinced to act as a scout to guide the PFC group to the Umatilla River. On 23 December, thirteen men assigned to Crooks party were met who gave the unfortunate news that they hadn't seen him since he left Hunt's group.
Колумбияға жету
Дональд Стюарт пен оның Роберт Макклеллан, Джон Рид, Этьен Люсье және тағы жеті адамнан тұратын тобы екі негізгі PFC тобының алдында жол жүрді. Нимипу жерлерін кезіп өткенде, ПФК-ның жолдан адасқан қызметкері Арчибальд Пелтон табылып, экспедициямен бірге алынып келді. Олар 1812 жылдың 18 қаңтарында Астория фортына жетті. Экспедиция мүшелерінің киімі "жай ғана иірілген матадан" тұрған деп сипатталды. Хант басқаруындағы негізгі күш келгенше күтіп отырып, саяхатшылар Сент-Луистен жасалған құрлық арқылы сапардың жағдайы туралы форт қызметкерлеріне хабарлады. Ханттың тобы 8 қаңтарда Ликсию тайпасын кездестірді, олар қиын жағдайдағы экспедицияны бір апта бойы қонақ етті. Олар кететін кезде құрғақ елік етімен және ұнтақталған камас түймедақтарымен қамтамасыз етілді. Аймақты зерттеу барысында Хант Ликсию тайпасынан аймақта белсенді ақ түлік саудагері бар екенін білді. Бұл – НWC Спокан фортында орналасқан Жак Рафаэль Финлей екені анықталды. 21 қаңтарда экспедиция, ақыры, Колумбия өзенінің жағалауына жетті. Хант өзінің ауылдарына кірген кезде Уаско-Вишрам тайпасымен келіссөздер жүргізді. Осы жерде ол өткен жылы «Тонкин» кемесінің қирағанын естіді. Экспедицияның қалған үш аты Уаско саудагерлерінен екі каноэ сатып алуға жұмсалды. Колумбияда, әсіресе Каскад сарқырамаларында бірнеше жерлерде каноэлерді тасымалдау қажет болды. Экспедицияның негізгі бөлігі 15 ақпанда Астория фортына зор шумен жетті. Ханттан басқа, алты каноэде Мари Айое Дорион мен оның екі баласымен бірге отыз адам болды. Макдугалл осы қосымша адамдарды тамақтандыруға алаңдады, бұл пікірді Франшер де бөлісті, себебі фортта жақында азық-түлікпен мәселелер туындаған еді. Алайда, түрлі Чинук тайпалары ұстаған маусымдық лосось аулаудың арқасында Астория фортында жеткілікті азық-түлік қоры болды.
Donald Stuart and his party of Robert McClellan, John Reed, Étienne Lucier, and seven other men continued to march ahead of the two main PFC groups. While traversing the lands of the Niimíipu, a stranded employee of the PFC, Archibald Pelton, was found and brought along with the party. They finally arrived at Fort Astoria on 18 January 1812. The party was described as clothed in "nothing but fluttering rags." While waiting for the main contingent under Hunt to arrive, the men informed the personnel of the overland journey's progress from St. Louis. Hunt's group found a band of Liksiyu on 8 January, whom hosted the downtrodden expedition for a week. Meals of dried mule deer meat and loafs of pounded Camas bulbs were provided during their stay. While exploring the area, Hunt found out from particular Liksiyu that there was an active white fur trader in the area. This would turn out to be Jacques Raphaël Finlay, located at the NWC Spokane House. On 21 January, the expedition finally reached the banks of the Columbia River. Hunt soon entered discussions with the Wasco Wishram when entering their villages. It was here he learned the destruction of the Tonquin the previous year. The remaining three horses of the party were used to purchase two canoes from Wasco merchants. Several portages were required on the Columbia, especially at the Cascade Rapids. The main body of the expedition reached Fort Astoria on 15 February to much fanfare. Besides Hunt there was thirty men, along with Marie Aioe Dorion and her two children on six canoes. McDougall was apprehensive about feeding all these additional people, a sentiment Franchère shared, as the post had recently faced issues with provisions. Due to seasonal salmon runs harvested by various Chinookans however, there was a sizable food supply at Fort Astoria.
Ішкі жерлерге экспедиция жасауға тырысу
Наурыздың соңында он төрт адамнан тұратын үш клеркке шеткері аймаққа аттануға бұйрық берілді. Роберт Стюарт Оканоган фортына қажетті сауда тауарларын алып баруға міндеттелді. Джон Рид Астордың Сент-Луиске жіберген хаттарын жеткізумен қатар, тосқауылда қалған Крукс пен Дейге азық-түлік жеткізіп беруі керек еді. Рассел Фарнхэм Ханттың Форт-Генри маңында қалдырған жиын-мүліктерін қайтарып әкелуге тиіс болды. Даллс тұсындағы қажетті порттаждарды жүзеге асыру үшін Васко тайпасынан сауда тауарларын тасымалдауға жәрдемдесу үшін адамдар жалданып алынды. Бірақ, екі дорба тауар және кейіннен жеке заттары ұрланып кетті. Стюарт өз адамдарына түнде порттаждарды аяқтауды бұйырды. Таңға жақын келген Васко тайпасының адамдары мен Рид арасында қақтығыс болды, Рид бір адаммен бірнеше дорба тауарды қорғап тұрған еді. Ауыр жарақат алғаннан кейін Рид хаттар салынған қорапты жоғалтып алды. Оқиға орнына қосымша сақшылар келді, және күрес барысында екі жергілікті тұрғын қаза тапқандығы хабарланды. Чинук тайпасы бірнеше сағаттан кейін көптеп оралып, қаруланған күйі келді. Қан төгілудің алдын алу үшін Стюарт ренжідіген отбасылармен келісімге келді. Алты көрпе мен темекінің орнына Асториялықтар Колумбия өзенімен жолына жалғастыра алды. Бұл қақтығыс басқа да жергілікті тайпалардың аумағына өту қаупін күшейтті, нәтижесінде үш топтың барлығы Форт-Оканоганға баруға мәжбүр болды. 24 сәуірде келген клерктер, саяхатшылар және аңшылар 29 сәуірде Форт-Асторияға аттанды, ал Александр Росс пен екі адам станцияда қалды. Сонымен қатар, жиналған терілердің саны шамамен 2500-ге жетеді деп есептелді. Уматилла өзенінің сағасына жақын жерде, топ жиналған жергілікті тұрғындардың арасында ағылшын тілінде дауыс естіп, таң қалды, бұл тайпаның Уматилла екені болжамдалды. Рамзи Крукс пен Джон Дэй де сонда болды, бірнеше ай бойы бастан өткерген қиындықтардан шаршаған. Үлкен аумақты шарлап, екі ер адам бір кезде Уматилла тайпасының беделді азаматы Йек а тап амнан көмек алды, ол "бізге әкедей қарады". Басқа бір тайпа тонағаннан кейін Крукс пен Дей қайтадан Уматилла тайпасын таба алды. Екі шаршаған ер адамды алып, топ 11 мамырда Форт-Асторияға жетті.
In late March, three clerks in command of fourteen men were ordered to depart for the hinterlands. Robert Stuart was take needed trade goods to Fort Okanogan. John Reed was to take food supplies to the stranded Crooks and Day, in addition to later taking dispatches for Astor to St. Louis. Russel Farnham was to retrieve the caches left by Hunt near Fort Henry. To complete several of the necessary portages at the Dalles, Wascos were hired to help freight the trade goods. Two bales of trade goods and later some personal items were however stolen. Stuart ordered his men to complete the portages during the night. A skirmish arose at sunrise between arriving Wascos and Reed, who was defending several bales of goods with one man. After being grievously injured, Reed lost the box containing the dispatches. Additional PFC arrived at the scene and two natives were reportedly killed in the struggle. The Chinookans returned in larger numbers and armed several hours later. To avoid more bloodshed Stuart was able to negotiate a settlement with the aggrieved families. In return for a reported six blankets and tobacco, the Astorians were able to continue their journey up the Columbia. The conflict raised security concerns of crossing into further Indigenous nations, forcing the three parties to all travel to Fort Okanogan. Arriving there on the 24th of April, the clerks, voyageurs and trappers departed for Fort Astoria on the 29th, leaving Alexander Ross and two men at the station. Stockpiles of pelts accumulated there amounted to an estimated 2,500 were taken as well. Near the mouth of the Umatilla River the party was surprised to loudly hear English shouted among an assembled group of Indigenous, perhaps Umatilla. Ramsay Crooks and John Day were there them, exhausted from several months of tribulations. Wandering over a large area, the two men at one point received the help of an Umatilla noble, Yeck a tap am, who "in particular treated us like a father." After being robbed by another band of Natives, Crooks and Day were able to find the Umatilla once more. Taking two worn men with them, the party reached Fort Astoria on 11 May.
Қайың
"Бивер" – Астордың Тынық мұхитының жағалауына жіберген екінші жабдықтау кемесі, оның капитаны Корнелиус Соул болды. Ол 1811 жылдың қазан айында Нью-Йорк қаласынан шығып, 1812 жылдың 9 мамырында Форт-Асторияға жетті. Гавай Корольдігінде тоқтағанда компанияға тағы көп адамдар Канака ретінде қабылданды. Фортқа қажетті жабдықтарды түсіргеннен кейін "Бивер" Ресей Америкасына бағыт алды. Хант командаға қосылып, РАК губернаторы Александр Андреевич Барановпен Жаңа Архангелде келіссөздер жүргізді. Ресейліктер жүкті 124 000 рубль құнына сатып алды, ал төлем Сент-Пол аралындағы теңіз түлкісінің терілерімен жүзеге асырылды. Астордың бұйрығы бойынша кеме Колумбияға қайтуға тиіс болды, бірақ "Бивер" нашар күйде болғандықтан, оның орнына Гавай Корольдігіне бағыт алды. Хант "Бивер" батысқа, Гуанчжоуға кеткенде сол жерде қалды. 1812 жылғы соғыс туралы жаңалықтар кемені соғыс аяқталғанға дейін портта ұстап тұрды. Содан кейін "Бивер" Нью-Йоркке бет алып, 1816 жылы қала портына кірді.
The Beaver was the second supply ship sent by Astor to the Pacific Coast, with Cornelius Sowle as its captain. It sailed from New York City in October 1811 and reached Fort Astoria on 9 May 1812. While stopping at the Kingdom of Hawaii, more men were recruited as Kanakas for the company. After unloading necessary supplies to the Fort, the Beaver sailed to Russian America. Hunt joined the crew to negotiate with RAC governor Alexander Andreyevich Baranov at New Archangel. The cargo was purchased by the Russians amounted to ₽124,000 in value, with payment in seal skins located on Saint Paul Island. Orders from Astor dictated that the ship to return to the Columbia, but the Beaver was in poor repair and sailed for the Kingdom of Hawaii instead. Hunt was left there as the Beaver went west to Guangzhou. News of the War of 1812 kept the ship at the port for the remainder of the conflict. The Beaver then proceeded to New York City and entered the city harbor in 1816.
Екінші ішкі экспедиция
1812 жылдың басында ішкі аймақтарда жұмысқа қойылған көптеген міндеттерді орындамау Асториялықтарды қайраттан айырмады. "Бейвер" кемесімен жеткізілген жабдықтар мен күштер басшылықты жазғы маусымда "ірі жоспарларды" қарастыруға итермеледі. NWC-ге бүкіл аймақта қарсыласу үшін жаңа бекеттер құрылатын болды, сонымен қатар түрлі жергілікті тайпалар арасында сауда экспедициялары ұйымдастырылды. Барлығы 60-қа жуық адам Орегон штатының Уилламет аңғарынан Монтана штатының Биттерут аңғарына және Британдық Колумбияның қазіргі Камлупс қаласының аймағына бағытталды. Жұмысшылардың тағайындалған жерлеріне қозғалысы маусымның соңында басталды. Роберт Стюарт, Ридтің сол жылдың басында жасаған әрекетіне ұқсас, Асторға хабар жіберу үшін Сент-Луиске қарай топты жетектеді. Оның тобы екі француз-канадтық және төрт американдықтан тұрды. Джон Дей психикалық тұрақсыздыққа ұшырады, ал Стюарт Катлапотел ауылының бірнеше Мултнома адамын оны Астория бекінісіне қайтару үшін жалдады. Бұл топ қалыпты батысқа қарайғы американдық көші-қон үшін өте маңызды болған Оңтүстік өткелді ашты.
Failure to accomplish many of the tasks set for work the hinterland earlier in 1812 did not discourage the Astorians. The supplies and reinforcements brought aboard the Beaver made management consider "grander schemes" for the summer. New establishments would be created to challenge the NWC across the region in addition to pursuing trading expeditions among various Indigenous nations. A total of almost 60 men were directed to locations from the Willamette Valley of Oregon to the Bitterroot Valley of Montana and the vicinity of modern Kamloops in British Columbia. The movement of workers to their assigned locales began in late June. Robert Stuart led a party bound for St. Louis to send information to Astor as Reed had attempted earlier in the year. His group was composed two French Canadians and four Americans. John Day became afflicted by mental instability and Stuart paid several Multnomah men of Cathlapotle village to transport him back to Fort Astoria. The group would make the important discovery of the South Pass, critical for the later westward movement of tens of thousands of American migrants.
Тарату
Астор ұсынған қаражат Тынық мұхитының солтүстік-батысында бірнеше ірі сауда бекеттерін құрды. Бұл компания аймақтық тері саудасын бақылауға ниеттенгенімен, нәтижесінде күйреп қалды. Бұл түрлі мәселелерге байланысты болды, олардың көпшілігі Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы шиеленісті дипломатиялық қарым-қатынастан туындады. «Тонкиннің» жойылғандығы «Форт Асторияны» жеткіліксіз жабдықтармен қалдырды және оның күнкөрісі үшін көршілес Чинук тайпаларына тәуелді етті. Ішкі аймақтағы «Солтүстік-Батыс компаниясының» бәсекесі Орегон аймағының маңызды тері өндіретін аймақтарын жоғалту қаупін тудырды. Астор жоспарлаған мерзімнен бірнеше ай кейін ғана құрлық арқылы жасалған экспедиция келді. Уилсон Ханттың шұғылалы аймақтағы тәжірибесінің жетіспеуі және азайып бара жатқан жабдықтар экспедицияның көп бөлігін аштыққа ұшыратуы мүмкін болды. «Бібр» кемесінің келуі қажетті сауда тауарларын, азық-түлік пен қосымша қызметкерлерді әкелді, бірақ жағдайлар тез арада ПФК-ның тарауына әкелді. 1812 жылғы соғыс туралы жаңалық «Форт-Спокан» қаласындағы Асториялықтарға жеткізілді, ал Дональд Маккензи 1813 жылдың қаңтарында бұл ақпаратты «Форт-Асторияға» жеткізді. Франшер еске алғандай, кеңсе қызметкерлері мен басшылықтың кеңесінде Асториялықтардың «көптегені британдық азаматтар» екені айтылды, бұл оларды «Форт-Асторияны» және оның қосалқы бекеттерін тастауға мәжбүр етті. «Солтүстік-Батыс компаниясының» кеңсе қызметкерлері британдық әскери кемесі бекетті басып алу үшін келе жатқанын хабарлады. ПФК басшылығы Орегон аймағындағы активтерін сатуға келісті, бұл 1813 жылдың 23 қазанында Ұлыбритания туының көтерілуімен ресмиландырылды. 30 қарашада Колумбия өзеніне келді және Ұлыбританияның үшінші Георгі құрметіне Астория форты Джордж форты деп аталды. «Ракун» бортында Джон Макдональд болды, ол ПФК мүлкінің ресми түрде иелігіне өтуін қадағалады. 1814 жылдың наурыз айында «Исаак Тодд» кемесі Форт-Джорджға қажетті жабдықтарды жеткізу үшін Колумбияға келді. Содан кейін ол Қытайға және Англияға бет бұрды. Ол ПФК қызметкерлерінің бір бөлігін, олардың көпшілігі бұрынғы «Солтүстік-Батыс компаниясының» қызметкерлері болған, Англияға, одан Монреальге қайтарды.
Funds provided by Astor established several major trading stations across the Pacific Northwest. While intended to gain control of the regional fur trade, the Pacific Fur Company would ultimately flounder. This came from a variety of issues, many caused by the tumultuous diplomatic relationship between the United Kingdom and the United States. The destruction of the Tonquin left Fort Astoria under supplied and heavily reliant upon neighboring Chinookans for sustenance. Competition from the interior based North West Company threatened to the loss of major fur producing Oregon Country regions. The Overland Expedition would arrive many months later than planned by Astor. Wilson Hunt's inexperience in the outback in along with dwindling supplies would leave the majority of the expedition facing starvation. While the arrival of the Beaver brought much needed trading goods, foodstuffs and additional employees, events would soon see the ending of the PFC. News of the War of 1812 was relayed to the Astorians at Fort Spokane, information that Donald McKenzie brought to Fort Astoria in January 1813. As Franchere recalled, a council of clerks and management noted that the Astorians were "almost to a man British subjects", forcing them to agree to "abandon the establishment" of Fort Astoria and its secondary stations. A British warship was learned from NWC clerks to be en route to capture the station. The PFC management agreed to sell its assets across the Oregon Country, formalized on 23 October 1813 with the raising of the Union Jack. On 30 November arrived at the Columbia River and in honor of George III of the United Kingdom Fort Astoria was renamed Fort George. On board the Racoon was John MacDonald who oversaw the formal takeover of PFC properties. Later in March 1814, the NWC's ship Isaac Todd arrived on the Columbia, delivering much needed supplies to Fort George. She then sailed on to China, and England. She carried some PFC personnel, many of whom were former employees of the NWC, back to England, from where they returned to Montreal.
Мұра
1814 жылдың шілдесінде өткен NWC акционерлер жиналысында серіктестер сатудың "американдық тері компаниясы – біздің бәсекелесіміздің [Тынық мұхиты] аймағынан кетуіне үлкен көмек көрсеткенін" мәлімдеді. Олар сондай-ақ Астория және басқа да PFC мүліктерін сатудың өз компаниясына "қолдайтын" үлкен жетістік болғанын атап өтті. Астроның жоспатталғандай, Қытаймен сауда үшін стансаларды пайдалану мүмкіндіктері қарастырылды. Колумбия өзені аймақтағы NWC бекеттерін жабдықтаудың да арзан жолын ұсынды. 1818 жылғы шарт АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы Тынық мұхитының солтүстік-батысының "ортақ иелігін" бекітті, әр ел бір-бірінің азаматтарының қызметіне кедергі келдірмеуге келісті. 1821 жылы британ үкіметі NWC-ді ұзақ жылдар бойы бәсекелес болған Гудзон шығанағы компаниясымен біріктіруге бұйрық берді. Ұзақ уақыт өтпей, HBC Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы тері саудасының көп бөлігін бақылады. Бұл оқиға "америкалықтар Астордың көп континенттік экономикалық желі арманы оның кәсіпкер және көреген бәсекелестері тарапынан іске асырылғанын мойындауға мәжбүр болды" деуге жеткізді. PFC аймаққа ерекше және айқын емес жолдармен де қосымша әсер етті. Вашингтон Ирвинг 1836 жылы "Астория" кітабын жазды, бұл үшін ол кәсіпорынмен байланысы бар адамдармен сұхбаттасып, Астордың құжаттарын зерттеді. Асториялықтардың екі тірі қалған мүшесі – Этьен Люсье және Джозеф Герве кейіннен француз даласында фермерлер болып жұмыс істеп, Шампог отырыстарына қатысты.
During a NWC shareholder meeting in July 1814, the partners declared that the sale "greatly facilitated the getting out of the [Pacific] Country our competitors the American Fur Company. They also concluded that the sale of Astoria and other PFC properties gave "considerable" advancements for their company. Plans were considered to use the stations much in the same manner Astor meant, for trade with China. The Columbia also offered a less costly means of supplying the interior NWC posts in the region. The Treaty of 1818 established a "joint occupancy" of the Pacific Northwest between the United States and the United Kingdom was confirmed, each nation agreeing not to inhibit the activities of each other's citizens. During 1821, the British Government ordered the NWC to be merged in their long time rivals, the Hudson's Bay Company. In a short time the HBC controlled the majority of the fur trade across the Pacific Northwest. This was done in a manner that "the Americans were forced to acknowledge that Astor's dream" of a multi continent economic web "had been realized by his enterprising and far sighted competitors." The PFC held additional influence on the region in some particular and subtle ways. The book Astoria was written by Washington Irving in 1836, after interviewing some men connected to the venture and consulting documents held by Astor. Two surviving members of the Astorians, Étienne Lucier and Joseph Gervais, would later become farmers on the French Prairie and participate in the Champoeg Meetings.