Питер Мюррей Тейлор: Англияның бас сот судьясы және ақсүйек адамы
Peter Taylor, Baron Taylor of Gosforth
Лорд Тейлор Госфорт (1930-1997): ағылшын судьясы, юрист және ақсүйек. Англияның бас судьясы қызметін атқарды. Өмірбаяны, тегі мен білімі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын заңгері, судья және дворян (1930–1997)
English jurist, judge, and nobleman (1930–1997)
Питер Мюррей Тейлор, Госфорт бароны Тейлор (1 мамыр 1930 – 28 сәуір 1997) 1992 жылдан 1996 жылға дейін Англияның бас судьясы болды.
Peter Murray Taylor, Baron Taylor of Gosforth, (1 May 1930 – 28 April 1997) was the Lord Chief Justice of England from 1992 until 1996.
Отбасы
Тейлор литвалық текті яһуди тілінде сөйлейтін ата-аналардан – дәрігер Герман Луис Тейлордан және Райе Хелена Тейлордан (Шокеттен) туған. Отбасының бастапқы тегі Тейгер немесе Тейхер болған деген хабар бар. Оның әкесі Лидсте дүниеге келген, ал анасы 1895 жылы Лидске көшіп келген раввин Палтеровичтер отбасынан шыққан.
Taylor came from a Yiddish speaking Jewish parents of Lithuanian descent, Herman Louis Taylor, a doctor, and Raie Helena Taylor ( Shockett). The original family surname was reportedly Teiger or Teicher. His father was born in Leeds; his mother came from the rabbinical Palterovich family who had emigrated to Leeds in 1895.
Ерте мансап
1951 жылы Тейлор Кембридждегі Пемброк колледжіне заң оқуға грант жеңіп алды. Ол сонымен қатар дарынды пианист болды және өмірінің соңына дейін ойнауын жалғастырды. 1953 жылы ол жоғары екінші дәрежелі дипломмен бітірді, содан кейін адвокаттыққа дайындалды және 1954 жылы адвокат атанды. Ол Ньюкасл маңындағы солтүстік-шығыс аймағында тәжірибе жинады және Норман Харпердің кеңсесіне қосылды. Ол негізінен қылмыстық істермен айналысты, көбінесе айыптау тарапынан, және 1967 жылы өте ерте жасында Корольдің кеңесшісі (Queen's Counsel) атанды; кейде қорғау тарапынан да өкілдік етті. Бір рет судья сэр Мелфорд Стивенсон оны әділеттіліктің сақталуына қауіп төндіретін тұлға деп есептеді.
In 1951, Taylor won an exhibition to Pembroke College, Cambridge, to study law. He was also a talented pianist, continuing to play for the whole of his life. He graduated in 1953 with an upper second class degree and then read for the Bar, being called in 1954. He chose to practise on the north eastern circuit around Newcastle and joined the chambers of Norman Harper. He conducted mainly criminal cases, often for the prosecution, and at a very early age 'took silk' to become a Queen's Counsel in 1967; he occasionally appeared for the defence. On one such occasion, judge Sir Melford Stevenson deemed him a threat to the administration of justice.
Танымал істер
Тейлор 1973 жылдан бастап, жемқор сәулетші Джон Полсонмен байланысты бірнеше істе, соның ішінде Полсонның өзінің ісінде де айыптау тарапынан қатысып, назар аударды. Келесі үш жылдың ішінде қудалау сәтті аяқталды және көптеген кінәлілер түрмеге жабылды. 1974 жылы Тейлор IRA бомбалауларының бірнешесі үшін сотталған Джудит Уордты сәтті қудалады (бірақ көп жылдар өткен соң, үкімнің қате болғаны анықталды, көбінесе Уордтың өзінің кінәсіне сенуінен). Ол сондай-ақ 1976 жылдың шілде айында Стефан Кишконы сотқа тартты, бұл 20 ғасырдағы британдық құқықтағы ең танымал әділетсіздіктердің біріне айналды. Тейлор Блайт-Вэлли округінің еңбекші партиясының депутаты және заңгер Джон Райманды да қудалады, ол сайлау шығындарын алаяқтық жолмен ұсынған болатын. Тейлордың ең танымал ісі 1979 жылы өтті, онда айыпталушы – бұрынғы Либералдық партияның жетекшісі Джереми Торп, ол кісі өлтіруге қатысқан деген айып тағылды. Барлық қатысушылар ақталғанымен, көптеген сарапшылар бұл шешімді сот судьясының қорытындысына және айыптау куәгерлерінің қателіктеріне байланысты деп санайды; Тейлор істі жүргізуі үшін мақтау алды. Оның ашылу сөзі жиі цитаталанады; Тейлордың сөйлеу стилі қасаң және түсінікті болды, бірақ оның әдеби тілді шебер қолдану қабілеті болды.
Taylor attracted attention from 1973 when he appeared for the prosecution in several cases connected to the corrupt architect John Poulson, including that of Poulson himself. Over the next three years, the prosecutions succeeded and many of those involved were jailed. In 1974, Taylor successfully prosecuted Judith Ward who was convicted of a series of IRA bombings (many years later, the conviction was found to have been a miscarriage of justice, mostly through Ward's delusions of her own guilt). He also prosecuted Stefan Kiszko in July 1976, in what would become one of the most notorious miscarriages of justice in British Law in the 20th Century. Taylor also took on John Ryman, a fellow Barrister and Labour Member of Parliament for Blyth Valley who was found to have submitted fraudulent election expenses. The most high profile trial in which Taylor appeared took place in 1979 and the defendant was former Liberal Party leader Jeremy Thorpe who was accused of conspiracy to murder. Although all involved were acquitted, most observers put this down to the summing up of the trial judge and the malpractice of the prosecution witnesses; Taylor won praise for his handling of the case. His opening address is frequently quoted; Taylor's style of oratory was deliberately concise and straightforward but he had a talent for a punning literary allusion.
Судья
Тейлор алғаш рет 1969 жылы рекордер (жартылай судья) болып тағайындалды және 1972 жылдан бастап Корольдік сотта рекордер болып қызмет етті. 1979–80 жылдары Адвокаттар кеңесінің төрағасы болғаннан кейін, ол Корольдік сот бөліміндегі Жоғары соттың толық құқықты судьясы болып тағайындалды, сондай-ақ дәстүрлі титулға ие болды. Оның алғашқы істерінің бірінде ол Бромли Лондон аудандық кеңесіне Үлкен Лондон кеңесінің қоғамдық көліктің бағасын төмендету саясаты – "Ақысы әділ" саясатына шағымдануға рұқсат берді. 1983 жылы Тейлор пакистандық ер адамның талақ айтып, Пәкістан билігіне хабарлағаны ағылшын заңы бойынша оның әйелімен ажырасқанын білдірмейтінін мәлімдеді. 1984 жылы Тейлор "Scum" (1979) фильмінің телеверсиясы бойынша Тәуелсіз телерадио хабар тарату органына қарсы сот процесін қозғаған Мэри Уайтхаус жағында болды; ол IBA бас директорының фильмді көрсетуге рұқсат беруде "өте ауыр қателік жасады" деді. Келесі жылы ол Ноттингемшир полициясының үйге өрт қаупі бар екенін біліп, өрт сөндіру машиналары дайын болмағанда CS газын атқандарына байланысты кінәлі екенін айтты. 1987 жылы ол судьяның министрдің әрекеттерін "ұлттық қауіпсіздік" деп ақтаған жағдайда одан әрі тергеу жүргізе алмайтынымен келіспейтінін мәлімдеді (бұл іс Джоан Руддоктың телефон сөйлесуін тыңдауға қатысты).
Taylor had been first appointed a recorder (part time judge) in 1969 and served as a recorder in the Crown Court from 1972. After serving as Chairman of the Bar Council for 1979–80, he was made a full High Court judge in the Queen's Bench Division, receiving the customary knighthood. One of his first cases saw him give Bromley London Borough Council permission to challenge the Greater London Council's "Fare's Fair" policy of lowering public transport fares. In 1983, Taylor held that a Pakistani man who had pronounced Talaq and notified the authorities in Pakistan had not divorced his wife according to English law. In 1984, Taylor largely sided with Mary Whitehouse who brought a case against the Independent Broadcasting Authority over the feature film version of Scum (1979); he said the Director General of the IBA had made "a grave error of judgment" in allowing the film to be shown. The next year, he held that Nottinghamshire police had acted negligently in firing CS gas into a house knowing there would be a fire risk and not having fire engines on standby. In 1987 he stated that he did not accept that a judge could not inquire further when a minister raised a justification of 'national security' for their actions (the case concerned the telephone tapping of Joan Ruddock).
Апелляциялық сот
1988 жылы Тейлор Апелляциялық сотқа тағайындалды. Ол 1989 жылғы 17 сәуірде, екі күн бұрын болған Хиллсборо трагедиясына қатысты тергеу жүргізу үшін үкіметтен тапсырма алғанда, көпшілікке белгілі болды. Ол дайындаған Тейлор есебінің нәтижесінде Англияның барлық жетекші футбол клубтарында толық отыру орындары бар стадиондар енгізілді және жанкүйерлер отыратын аймақтардағы қоршаулар алынып тасталды. Тұру мүмкіндігі «жапқыштардың» пайда болу қаупін арттырғандықтан қауіпті деп есептелді, ал Тейлор көрермендерді «соғыс тұтқындары» сияқты қарау деп сипаттаған қауіпсіздік қоршаулары да жапқыштардың себебі болды, себебі Хиллсборо трагедиясында өмірін жоғалтқан 97 адамның көпшілігі осылай қаза тапты; олардың 94-і трагедия болған күні, 95-і бірнеше күннен кейін, ал соңғы құрбан 1993 жылғы наурыз айында есін жоғалтып қайтыс болды. 1990 жылғы 29 қаңтарда жарияланған Тейлордың ұсыныстарында Бірінші және Екінші дивизионның (1992 жылы Премьер-лига және Бірінші дивизион болып өзгерген) барлық стадиондары 1994 жылғы тамызға дейін толық отыру орындарымен жабдықталуы керек екені, ал Футбол лигасының қалған бөлігі 1999 жылғы тамызға дейін осы талапқа сәйкес болуы керек екені айтылды. Бірақ, кейіннен Футбол қауымдастығы кіші клубтар, егер олардың стадиондары қауіпсіздік талаптарына жауап берсе, тұру орындарын сақтап қалуға құқылы екенін шешті, ал лиганың жоғарғы деңгейіне көтерілген клубтарға көтерілгеннен кейін үш жылға дейін өз стадиондарында тұру орындарын ұстауға рұқсат берілді. Тейлордың Адвокаттар кеңесінің бұрынғы төрағасы және британдық өмірдің барлық саласымен байланыста болған әділ судья ретіндегі беделі, Лорд Лейн Бас судья лауазымынан кеткен кезде, Лейнге тағылған әділетсіздіктерге байланысты оның зейнетке шығуы ықтимал болды. Лейн 1992 жылы лауазымынан кеткен кезде Тейлор тағайындалды, сонымен бірге 1992 жылғы 27 сәуірде Нортумберленд графтығындағы Эмблтонның Госфорт бароны Тейлор ретінде өмірлік пэр ретінде тағайындалды.
In 1988, Taylor was promoted to the Court of Appeal. There he became known to the public on 17 April 1989 when he was commissioned by the government to undertake an inquiry into the Hillsborough disaster two days previously. The Taylor Report he produced led to the introduction of all seater stadia at all top English football clubs, and the removal of fences around fans sitting areas. Standing accommodation was seen as a risk due to the increased chances of a "crush", and the security fences which Taylor describes as treating spectators like "prisoners of war" were also a hazard in crushes as they claimed the lives of most of the 97 people who ultimately lost their lives at Hillsborough; 94 of them died on the day of the disaster, a 95th died several days later, and the final victim died in March 1993 having never regained consciousness. Taylor's recommendations, published on 29 January 1990, stated that all First and Second Division (which became the Premier League and Division One in 1992) stadiums had to be all seater by August 1994, and that the rest of the Football League should follow suit by August 1999. However, the Football Association later ruled that the smaller clubs could retain standing accommodation provided that their stadiums met safety requirements, while clubs promoted to the upper reaches of the league would be allowed standing accommodation at their stadiums for up to three years after promotion. Taylor's popularity as a former Chairman of the Bar Council and as a fair judge who could plausibly claim to have been in touch with all aspects of British life led to his being considered the favourite to take over from Lord Lane when Lane retired from the job of Lord Chief Justice, a retirement which seemed all the more likely due to the criticism of Lane for his stance on a succession of miscarriages of justice. Taylor was duly appointed when Lane stepped down in 1992, at the same time being created a life peer as Baron Taylor of Gosforth, of Embleton in the County of Northumberland on 27 April 1992.
Бас судья
Лэйн сұхбат беруден қатты тартынса, Тейлор мүмкіндігінше ашық болуға бел буды. Ол қызметін бастағанда бұрын-соңды болмаған баспасөз конференциясын өткізді, сондай-ақ BBC телеарнасының «Сұрақ сағаты» бағдарламасына қонақ ретінде және «Desert Island Discs» радиошоуында кемеден құтылған адам рөлінде пайда болды. Бірнеше ай ішінде ол «Тоқсанды жылдардағы сот жүйесі» тақырыбындағы жылдық Димблби лекциясын оқуға шақыруды қабылдады, онда өзін реформатор ретінде көрсетті. Ол судьялардың сотта парикті киюіне тыйым салу шараларын қолдады. Бұрынғы лауазым иелерінен ерекшелене отырып, Тейлор сот төрешісі ретінде емес, негізінен апелляциялық істермен айналысты. Бұл, бір жағынан, істердің жиналуына байланысты болса, екінші жағынан, көптеген жылдар бойы жалғасқан және қате сот үкіміне әкелген бірқатар істерге байланысты алаңдаушылықтың күшеюіне байланысты болды. Тейлор өзінің тікелей алдыңғысынан айырмашылығы, бұл мәселені өте маңызды деп санады және Джудит Уорд пен Стефан Кишконы соттау тәжірибесінен тағы көптеген істердің ашылуы мүмкін екенін білді. Осыдан ол айыптау тарапының дәлелдерін толық ашуды ынталанды (сонымен қатар қорғаныс тарапының дәлелдерін ашуды да қолдады). Тейлор мас күйде көлік жүргізіп, адам өліміне себеп болғандарға қатаң жаза беруді қолдады, сондай-ақ отбасылық зорлық-зомбылықтан зардап шеккендердің өзін қорғау құқығын кеңейтті. Ол кісі өлтіру ұғымын ананың жатырындағы нәрестені түсік жасатуға да қатыстырды. Оның ерекше ашықтығының арқасында оның пікірі саяси даулы мәселелерде жиі естілді: ол сотта жауап бергенде айыпталушының үндемеуінен жағымсыз қорытындылар жасауға рұқсат беру туралы өзгерістерге келісе білді, бірақ айыпталушының сот таңдауын шектеуге бағытталған әрекеттерге қарсы болды. 1995 жылы әйелі Айриннің қазасы Тейлорға қатты әсер етті. Одан кейін көп ұзамай оған ми ісігі деген диагноз қойылды. Ол естіген соңғы апелляция Розмари Уэсттің ісі болды, ол оны қабылдамады. 1996 жылы ол лауазымынан кетті, бірақ үнсіз қалған жоқ: келесі жыл ішінде Лордтар палатасында сөйлеген бірнеше сөзінде ол сол кездегі ішкі істер министрі Майкл Ховардтың міндетті түрде жазалауды енгізу туралы ұсыныстарын қатты сынады, бұл «әділетке қол сұғумен» тең екенін айтты. Тейлор айыпталушының үндемеуге құқығын қорғады, бұл күрес ақырында жеңіліске ұшырады, сондай-ақ әділетсіздіктерді тексеру үшін орган құруды кешіктірді, бұл 1993 жылғы Доксфорд виконты Рансиман басқарған Корольдік комиссия ұсынған болатын.
Where Lane had been extremely reticent about giving interviews, Taylor was determined to be as open as possible. Not only did he start his tenure by holding an unprecedented press conference, he appeared as a guest on BBC television's Question Time and as a castaway on Desert Island Discs. Within a few months of taking over he accepted an invitation to give the annual Dimbleby Lecture on "The judiciary in the nineties" in which he cast himself as a reformer. He supported moves to stop judges wearing wigs in court. Unlike previous holders of the office, Taylor concentrated almost exclusively on appeals rather than acting as a trial judge. This was partly because a backlog had grown up but also because of the much increased concern over a series of cases going back many years which were being proved to be miscarriages of justice. Taylor differed from his immediate predecessor in considering this an immensely serious issue, and knew from his own experience of prosecuting Judith Ward and Stefan Kiszko that many more cases could come to light. This led him to strong support of the full disclosure of prosecution evidence (he also supported moves towards disclosure of defence evidence). Taylor was with the grain of public opinion in supporting stronger sentences on drunk drivers who killed, and he also extended the range of defences available to domestic violence victims who fought back. He also extended the concept of murder to include the abortion of unborn children in their mother's womb. Due to his unusual openness, his view was often heard on matters of political controversy: he could live with the change to allow juries to draw adverse inferences from a defendant's silence when interviewed, but opposed moves restricting the right of an accused to elect trial by jury. Taylor was profoundly affected by the death of his wife Irene in 1995. Shortly afterwards he was diagnosed with a brain tumour. The last appeal he heard was that of Rosemary West, which he turned down. He stepped down in 1996, although did not go quietly: in a series of speeches in the House of Lords over the next year he strongly attacked proposals from the then Home Secretary, Michael Howard, to introduce mandatory sentencing, which he said "must involve a denial of justice". Taylor had defended the traditional right of the defendant to silence, a battle ultimately lost, and criticised the delay in setting up a body to review miscarriages of justice, something recommended by the 1993 Royal Commission headed by Viscount Runciman of Doxford.