Хорватия Корчула аралы: географиясы, халқы (15,522 адам), этникалық құрамы (95.74% хорваттар) және Шотландиямен байланысы туралы ақпарат. Адриатика теңізі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хорватия аралы
Хорватиядағы Корчула аралы
Island of Croatia
the Croatian island of Korčula
Корчула () – Адриатика теңізіндегі хорватиялық арал. Оның ауданы 409,75 км² құрайды, ұзындығы 46,8 шақырым, ал ені орташа есеппен 7,8 шақырым. Арал Далматин жағалауынан жақын жерде орналасқан. 2011 жылғы мәлімет бойынша, 15 522 тұрғыны бар, бұл оны Крк аралынан кейін Адриатика теңізіндегі ең көп халқы бар екінші аралға айналдырады. Халықтың көп бөлігі этникалық хорваттарды құрайды (95,74%). Арал Шотландиядағы Ротсей қаласымен бауырластық байланыста. Корчула тек осында ғана өндірілетін және өндірісі шектеулі болғандықтан экспортталмайтын Grk ақ шарабымен әйгілі.
Korčula (, ) is a Croatian island in the Adriatic Sea. It has an area of , is long and on average wide, and lies just off the Dalmatian coast. Its 15,522 inhabitants (2011) make it the second most populous Adriatic island after Krk. The population are almost entirely ethnic Croats (95.74%). The island is twinned with Rothesay in Scotland. It is known for Grk, a white wine that is only produced here and not exported due to limited production.
География
Корчула аралы орталық Далмация архипелагына жатады, Пелешац түбегінен тар Пелешац бұғазымен бөлінеді. Ол шығыстан батысқа қарай созылып, ұзындығы 26.5 шақырым, орташа ені 7.8 шақырым. Ауданы 409.8 км², бұл Адриатика теңізіндегі алтыншы үлкен арал. Ең биік нүктелері – Клупца (568 м) және Ком (510 м). Аралдың негізгі елді мекендері – Корчула, Блато және Вела-Лука қалалары. Жағалаудағы ауылдар: Брна, Рачище, Лумбарда және Прижба; ішкі аймақта Жрново, Пупнат, Смоквица және Чара орналасқан. Арал Корчула, Смоквица, Блато және Лумбарда муниципалитеттеріне бөлінеді. Климаты Жерорта теңізі климаты; қаңтардағы орташа ауа температурасы 9.8°C, шілдеде 23.6°C; жылдық жауын-шашын мөлшері 970 мм. Аралдың көп бөлігі Жерорта теңізі флорасымен, оның ішінде кең қарағай ормандарымен жабылған. Басты жол аралдың тізбегі бойымен, шығыстағы Лумбардадан батыс жағындағы Вела-Лукаға дейін барлық елді мекендерді байланыстырады, Рачищеден басқа, ол солтүстік жағалау бойымен өтетін жеке жолмен қамтамасыз етіледі. Паромдар Корчула қаласын Пелешац түбегіндегі Оребичпен байланыстырады. Тағы бір желі Вела-Луканы Сплит және Ластово аралымен байланыстырады. Жылдам жолаушылар катамарандары осы екі портты Сплит, Дубровник және Хвар, Ластово және Млет аралдарымен байланыстырады.
The island of Korčula belongs to the central Dalmatian archipelago, separated from the Pelješac peninsula by a narrow Strait of Pelješac, between wide. It stretches in the east–west direction, in length of ; on average, it is wide. With an area of , it is the sixth largest Adriatic island. The highest peaks are Klupca, and Kom, high. Main settlements on the island are towns of Korčula, Blato and Vela Luka. Villages along the coast are Brna, Račišće, Lumbarda and Prižba; Žrnovo, Pupnat, Smokvica and Čara are located inland. The island is divided into municipalities of Korčula, Smokvica, Blato and Lumbarda. The climate is Mediterranean; an average air temperature in January is and in July ; the average annual rainfall is The island is largely covered with Mediterranean flora including extensive pine forests. The main road runs along the spine of the island connecting all settlements from Lumbarda on the eastern to Vela Luka on the western end, with the exception of Račišće, which is served by a separate road running along the northern coast. Ferries connect the town of Korčula with Orebić on the Pelješac peninsula. Another line connects Vela Luka with Split and the island of Lastovo. Fast passenger catamarans connect those two ports with Split, Dubrovnik and the islands of Hvar, Lastovo and Mljet.
Ежелгі тарих
Аңыз бойынша, аралды Троя батыры Эней немесе оның досы Антенор негізін қалады. Аралға алғаш рет мезолит және неолит халықтары қоныстанды. Вела-Спила және Жрново ауылының жанындағы Якас үңгірінде археологиялық дәлелдер бар. Вела-Спилада табылған заттар Вела-Лукадағы Мәдениет орталығында қойылған. Бұл халықтардың тағдыры белгісіз, бірақ осы орындар олардың өмір салтына шолу ұсынады. Адамдардың қоныстануының екінші толқыны – иллирийлер. Иллирийлердің Балқанға шамамен б.з.д. 1000 жылы келгеніне сеніледі. Олар жартылай көшпелі тайпалар болып, егіншілікпен айналысқан. Иллирийлер қалдырған көптеген ескі тас ғимараттар мен бекіністер (градиндер) сақталған. Мелайна Коркира (Μέλαινα Κόρκυρα) – Корчулада құрылған ежелгі Книдиялық грек колониясы. Корфудан келген грек отарлаушылары б.з.д. 6 ғасырында аралда колония құрды. Гректер оны өз Отаны және аралдағы тығыз қарағай ормандарының құрметіне «Қара Коркира» деп атады. Грек артефакттары, соның ішінде оюлы мәрмәр қабір тастары жергілікті Корчула қалалық мұражайында кездеседі. Лумбардадан табылған тас жазу (Лумбарда Псефизма) – Хорватиядағы ең көне жазылған тас ескерткіш, ол б.з.д. 3 ғасырында Иссадан (Вис) келген грек қоныстанушылары аралда тағы бір колония құрғанын жазды. Екі қауым Риммен болған Иллирий соғысына дейін (б.з.д. 220–219 жж.) бейбіт өмір сүрді. Иллирий соғыстарынан кейін арал Римнің Иллирик провинциясының құрамына кірді. Римдіктердің қоныс аударуы жүріп, аралға римдік азаматтар келді. Корчула аумағында римдік виллалар пайда болды және жерді ұйымдасқан түрде ауыл шаруашылығына пайдалануға байланысты дәлелдер бар. Аралда римдік Юнианумның археологиялық қалдықтары мен ескі шіркеулердің іргетастары сақталған. 10 жылы Иллирик екі провинцияға бөлінді: Паннония және Далмация. Корчула ежелгі Рим провинциясы Далмацияның бір бөлігіне айналды.
According to legend, the island was founded by Trojan hero Aeneas or his friend Antenor. The island was first settled by Mesolithic and Neolithic peoples. There is archaeological evidence at the sites of Vela Spila and at Jakas Cave near the village of Žrnovo. The findings at Vela Spila are on display at the Center for Culture in Vela Luka. The fate of these peoples is not known but the sites do provide a window into their way of life. The second wave of human settlement was by Illyrians. It is believed that the Illyrians arrived to the Balkans approximately 1,000 BC. They were semi nomadic tribal people living from agriculture. There are numerous old stone buildings and fortresses (gradine) left behind by the Illyrians. Melaina Korkyra (Μέλαινα Κόρκυρα) was the ancient Cnidian Greek colony founded on Korčula. Greek colonists from Corfu formed a colony on the island in the 6th century B. C. The Greeks named it "Black Korkyra" after their homeland and the dense pine woods on the island. Greek artifacts, including carved marble tombstones can be found at the local Korčula town museum. A stone inscription found in Lumbarda (Lumbarda Psephisma) and which is the oldest written stone monument in Croatia, records that Greek settlers from Issa (Vis) founded another colony on the island in the 3rd century BC. The two communities lived peacefully until the Illyrian Wars (220 BC to 219 BC) with the Romans. The island became part of the Roman province of Illyricum after the Illyrian Wars. Roman migration followed and Roman citizens arrived on the island. Roman villas appeared through the territory of Korčula and there is evidence of an organised agricultural exploitation of the land. There are archaeological remains of Roman Junianum on the island and old church foundations. In 10 AD, Illyricum was split into two provinces, Pannonia and Dalmatia. Korčula became part of the ancient Roman province of Dalmatia.
Орта ғасырлар
VI ғасырда Византия билігіне қарады. 6 және 7 ғасырлардағы Ұлы көші-қондар осы аймаққа славян шапқыншылықтарын әкелді. Далмация жағалауында славян тайпалары ішкі аймақтардан шығып, Неретва дельтасының аймағын, сондай-ақ өзен сағасын қорғайтын Корчула аралын басып алды. Хорваттардың христианға өтуі 9 ғасырда басталды, бірақ аралдың ерте хорват шаруалары христиан дінін толық қабылдауы кейінірек болған болуы мүмкін; ерте орта ғасырларда аралдың хорват халқы Narentines немесе Neretvians деп аталатын, осы жаңа ортада теңізшілік дағдыларын жылдам үйреніп, қарақшылар ретінде танымал болған тайпалармен байланысты болды. Бастапқыда Венеция саудагерлері кемелерін Далмация жағалауының қатыгез Neretvian қарақшыларынан қорғау үшін жылдық салық төлеуге дайын болды. 9 ғасырдан кейін арал қысқа мерзімге Византияның номиналды билігінде болды. 998 жылы Пагания княздігі Венецияның бақылауына өтті. Дож Пьетро II Орсеоло жағалау бойымен теңіз жорығын ұйымдастырып, Далмация герцогы атағын алды. Содан кейін Корчула Захлумияның Ұлы княздығының билігіне көшті. 12 ғасырда Корчула Венециялық дворян Пепоне Зорци тарапынан басып алынып, қысқа мерзімге Венеция Республикасының құрамына енді. Осы кезеңде жергілікті Корчула билеушілері дипломатиялық қарым-қатынастарды жүргізе бастады және аралдың тәуелсіздігін, әсіресе ішкі істерде сақтап қалу үшін қалалық жарғыны қабылдады, оның қуатты көршілерін ескере отырып. Степан Неманьяның бауырлары Мирослав пен Страцимир 1184 жылдың 10 тамызында аралға шабуыл жасап, оның құнарлы батыс бөлігін тонады. Арал тұрғындары Рагуза (Дубровник) Республикасынан көмек сұрады, ол Страцимирдің барлық галереяларын басып алды. Корчула жарғысы алғаш рет 1214 жылы жасалды. Ол аралдың сыртқы билеушілерден тәуелсіздігіне кепілдік берді: жартылай тәуелсіз Захлумия Ұлы княздығы, Сербия Ұлы княздығы және Рагуза мен Венеция Республикалары. Ұйымдастырылған қорғаныс үшін аралдың бес елді мекенінің әрқайсысына капитан тағайындалды. Ол кезде Корчуланың халқы 2500-ге жуық адамды құрады. 1221 жылы папа III Гонорий аралды Крка князьдеріне (Шубичтерге) сыйлады. 13 ғасырда Корчуланың мұрагерлік графтары Венгрия тәжі мен Генуя Республикасының басшылығымен еркін басқарылды, сонымен қатар қысқа мерзімге тәуелсіздікке ие болды. Бірақ 1255 жылы Марсилио Зорци аралдың астанасын басып алып, кейбір шіркеулерін қиратты немесе зақымдады, графтарды Венецияның билігіне қайтаруға мәжбүр етті. Генуя Республикасы 1298 жылы Корчула жағалауындағы Курзола шайқасында Венецияны жеңгені және Марко Поло атты галерея командирін жеңімпаздар тұтқындап, ақырында Генуя түрмесінде уақытын саяхаттары туралы жазуға жұмсағаны анық факт. Алайда, кейбір итальяндық ғалымдар оның Аяс маңындағы шағын қақтығыста тұтқындалған болуы мүмкін деп санайды. Папа Мартин IV 1284 жылы және папа Гонорий IV 1286 жылы Рагуза архиепискобына жазған хаттарынан кейін, архиепископ белгілі бір Петарды Стоун және Корчула епископы етіп тағайындады. 1291 жылы Иван Кручич Корчула епископы ретінде Корчула қаласында болды. Кручич өзінің үстемдігінде болған Хвар архиепискобына қарсы шығып, Стонды өзінің шіркеулік аумағымен біріктіруді қалады. 1300 жылы папа Бонифаций VIII ақыры Рагуза архиепископтығының қарамағында Корчула епископтығын құрды. 1333 жылы Рагуза Республикасы Сербия империясынан Пелешацпен бірге Стонды сатып алғанда, Стондағы Рим-католик шіркеуінің жарты аралмен бірге билігі Корчула епископтығына берілді. Венециялықтар аралды Кюрцола деп атады, ол 1358 жылы Задар шарты бойынша Венгрия Корольдігіне бағынды, бірақ ол 1390 жылдың жазында Босниялық король Степан Тверткоға бағынды. Алайда Венгрия Корольдігі аралдың билігін қалпына келтірді, ал 1396 жылдың желтоқсанында хорват-венгер королі Сигизмунд оны Дюрад II Страцимировичке, Зетаның Бальшич әулетінен берді, ол оны өліміне дейін 1403 жылға дейін сақтап, содан кейін ол Венгрия тәжіне қайтарылды. 1409 жылы ол тағы да Венеция Республикасының құрамына кірді, оны көршілес Венеция Республикасы 1413-1417 жылдары сатып алды, ол әлі де 1420 жылы Венецияға бағынғанын мәлімдеді. 1571 жылы Лепанто шайқасында Османдық шабуылшыларға қарсы өзін батырлықпен қорғады, сондықтан ол пападан Fidelissima атағын алды.
In the 6th century it came under Byzantine rule. The Great Migrations of the 6th and 7th centuries brought Slavic invasions into this region. Along the Dalmatian coast the Slavic peoples poured out of the interior and seized control of the area of the Neretva Delta, as well as the island of Korčula, which protects the river mouth. The Christianisation of the Croats began in the 9th century, but the early Croatian rural inhabitants of the island may well have fully accepted Christianity only later; in the early Middle Ages the Croatian population of the island was grouped with the pagan Narentines or Neretvians, who quickly learned maritime skills in this new environment and became known as pirates. Initially, Venetian merchants were willing to pay an annual tribute to keep their shipping safe from the infamous Neretvian pirates of the Dalmatian coast. After the 9th century, the island was briefly under nominal Byzantine suzerainty. In 998 the Principality of Pagania came under Venetian control. Doge Pietro II Orseolo launched a naval expedition along the coast and assumed the title Duke of Dalmatia. Afterwards Korčula came under the control of the Great Principality of Zachlumia. In the 12th century Korčula was conquered by a Venetian nobleman, Pepone Zorzi, and incorporated briefly into the Republic of Venice. Around this time, the local Korčula rulers began to exercise diplomacy and legislate a town charter to secure the independence of the island, particularly with regard to internal affairs, given its powerful neighbors. The brothers of Stephen Nemanja, Miroslav and Stracimir, launched an attack on the island on 10 August 1184, raiding its fertile western part. The island's inhabitants called for help from the Republic of Ragusa (Dubrovnik), which in turn captured all of Stracimir's galleys. The Statute of Korčula was first drafted in 1214. It guaranteed the autonomy of the island, apart from her outside rulers: the semi independent Grand Principality of Zachlumia, the Grand Principality of Serbia, and the Republics of Ragusa and Venice. Captains were created for each of the island's five settlements for organized defence. Korčula had fewer than 2,500 inhabitants at that time. In 1221, Pope Honorius III gave the island to the Princes of Krka (the Šubićs). During the 13th century the hereditary Counts of Korčula were loosely governed in turn by the Hungarian crown and by the Republic of Genoa, and also enjoyed a brief period of independence; but, in 1255, Marsilio Zorzi conquered the island's capital and razed or damaged some of its churches in the process, forcing the Counts to return to Venetian suzerainty. What is more definite is that the Republic of Genoa defeated Venice in the documented Battle of Curzola off the coast of Korčula in 1298 and a galley commander, Marco Polo, was taken prisoner by the victors to eventually spend his time in a Genoese prison writing of his travels. However, some Italian scholars believe that he may have been captured in a minor clash near Ayas. After the writings of Pope Martin IV in 1284 and Pope Honorius IV in 1286 to the Archbishop of Ragusa, the Archbishop installed a certain Petar as Bishop of Ston and Korčula – stacnensis ac Crozolensis. In 1291, Ivan Kručić was in Korčula's city as the Bishop of Korčula. Kručić contested his overlord, the Archbishop of Hvar, and wanted to unite Ston with his church domain. In 1300, Pope Boniface VIII finally founded the Korčula Bishopric under the Archbishopric of Ragusa. In 1333, as the Republic of Ragusa purchased Ston with Pelješac from the Serbian Empire, the suzerainty of Ston's Roman Catholic Church with the peninsula was given to the Bishopric of Korčula. Curzola, as the Venetians called the island, surrendered to the Kingdom of Hungary in 1358 according to the Treaty of Zadar, but it surrendered to the Bosnian King Stephen Tvrtko I in the summer of 1390. However the Kingdom of Hungary restored rule of the island, and in December 1396 Croatian Hungarian King Sigismund gave it to Đurađ II Stracimirović of the Balšić dynasty of Zeta, who kept it up to his death in 1403, when it was returned under the Hungarian crown. In 1409 it again became a part of the Republic of Venice, purchased by the neighbouring Republic of Venice in 1413–1417, it still declared itself subjected to Venice in 1420. In 1571 it defended itself so gallantly against the Ottoman attackers at the Battle of Lepanto that it obtained the designation Fidelissima from the Pope.
Венеция мен Австрияның билігі
Корчула жылдар бойы Венецияның ағаш қабырғаларын ағашпен қамтамасыз етті және оның флотының сүйікті бекеті болды. 1776 жылдан 1797 жылға дейін Корчула Хвардан кейін осы аймақтағы негізгі венециандық бекіністі арсеналға айналды. 1797 жылы Кампо-Формио шарты бойынша Венеция Республикасы Француз Республикасы мен Габсбург монархиясы арасында бөлінді, соның нәтижесінде Корчула Габсбург монархиясына өтті. 1806 жылы Француз империясы аралды басып алып, оны Иллирия провинцияларының құрамына қосты. Черногорияның владика Петр I Петрович Ньегоштің әскерлері 1807 жылы тағы бір серб империясын құруға тырысқанда, Ресей теңіз күштерінің көмегімен аралды жаулап алды. Алайда, 1809 жылы Ваграм шайқасында Австрияның жеңіліске ұшырауы Адриатиканың көп бөлігін француз бақылауына өткізді. 1813 жылдың 4 ақпанында британдық әскерлер мен Томас Фримантл басқаратын теңіз күштері аралды француздардан қайтарып алды. Британдық биліктің осы қысқа мерзімі аралда маңызды із қалдырды: жаңа тас Батыс құрсауы салынды, сондай-ақ Лумбардаға жаңадан салынған жол бойында тас орындықтары бар жартылай дөңгелек тас төселген терраса және қаланың үстіндегі Сент-Блез төбесінде "фортека" аталған Martello мұнарасы тұрғызылды. Вена конгресінің шарттарына сәйкес, британдықтар 1815 жылдың 19 шілдесінде Вена конгресінің шарттары бойынша аралды Австрия империясына қайтарды. Осылайша Корчула Австрияның Далмация жерінің бір бөлігіне айналды. 1867 жылдан бастап Корчула Австрия-Мажарстанның Цислетания бөлігінде орналасты.
Korčula had for years supplied the timber for the wooden walls of Venice, and had been a favourite station of her fleets. From 1776 to 1797 Korčula succeeded Hvar as the main Venetian fortified arsenal in this region. According to the Treaty of Campo Formio in 1797 in which the Republic of Venice was divided between the French Republic and the Habsburg monarchy, Korčula passed on to the Habsburg monarchy. The French Empire invaded the island in 1806, joining it to the Illyrian Provinces. The Montenegrin Forces of vladika Petar I Petrović Njegoš conquered the island with Russian naval assistance in 1807 during his attempt to construct another Serbian Empire. The defeat of Austria however at the Battle of Wagram in 1809 had put most of the Adriatic under French control. On 4 February 1813 however, British troops and naval forces under Thomas Fremantle captured the island from the French. This short period of British rule left an important mark on the island; the new stone West quay was built, as well as a semi circular paved terrace with stone benches on the newly built road towards Lumbarda, and a circular Martello tower, "forteca" on the St. Blaise's Hill above the town. According to the terms of the Congress of Vienna, the British left the island to the Austrian Empire in 1815 on 19 July in terms of the Congress of Vienna. Korčula accordingly became a part of the Austrian crown land of Dalmatia. From 1867, Korčula was in the Cisleithanian part of Austria Hungary.
20 ғасыр
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде арал (басқа да аумақтық табыстармен бірге) 1915 жылғы Лондон келісімінде Ұлыбритания мен Франция жағында соғысқа қосылған жағдайда Италия Корольдігіне уәде етілді. Бірақ соғыс аяқталғаннан кейін Корчула 1918 жылы Словендер, хорваттар және сербтер мемлекетінің (Далмацияның қалған бөлігімен бірге) құрамына кірді. 1918-1921 жылдары Италия билігінде болды, содан кейін Сербтер, хорваттар және словендер патшалығына қосылды, ол 1929 жылдан бастап Югославия патшалығы деп аталды. 1922 жылы Дубровник облысына кірмес бұрын Далмация провинциясының құрамына енді. 1929 жылы арал Жағалау Бановинасының құрамына, ал 1939 жылы Хорватияның автономиялық Бановинасының құрамына кірді. 1941 жылдың сәуір айында Югославияға шабуыл жасалғанда Италия аралды аннексиялады. 1943 жылдың қыркүйегінде Италия мен одақтас елдер арасындағы Кассибильдегі келісімнен кейін, аймақта үлкен қолдауға ие болған Югославия партизандары оны қысқа мерзімге бақылады. Содан кейін Корчула неміс әскерлері басып алды, олар 1944 жылдың қыркүйегінде шығып кеткенге дейін аралды бақылады. 1945 жылы Югославия азат етілгеннен кейін Югославия Федеративтік Халық Республикасы құрылды, және Корчула алты Югославия республикасының бірі – Хорватия Халық Республикасының құрамына кірді. 1953 жылы мемлекеттің атауы Югославия Социалистік Федеративтік Республикасы, ал республиканың атауы Хорватия Социалистік Республикасы болып өзгертілді. 1963 жылдан 1974 жылға дейін аралда Еуропалық солшылдардың он күндік жиыны – Корчула жазғы мектебі өтті. 1991 жылдан кейін арал тәуелсіз Хорватия Республикасының құрамына кірді.
During the World War I, the island (among other territorial gains) was promised to the Kingdom of Italy in the 1915 Treaty of London in return for Italy joining the war on the side of Great Britain and France. However, after the war, Korčula became a part (with the rest of Dalmatia) of the State of Slovenes, Croats and Serbs in 1918. It was ruled by Italy from 1918 to 1921, after which it was incorporated into the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes, known from 1929 on as the Kingdom of Yugoslavia. It became part of the Province of Dalmatia, before becoming part of the Dubrovnik Oblast in 1922. The island became part of the Littoral Banovina in 1929, and finally, in 1939, it became a part of the autonomous Banovina of Croatia. After the Axis invasion of Yugoslavia in April 1941, Italy annexed the island. After the Armistice of Cassibile between Italy and the Allied powers in September 1943, it was briefly held by the Yugoslav Partisans who enjoyed considerable support in the region. Korčula was then occupied by German forces which controlled the island until their withdrawal in September 1944. With the liberation of Yugoslavia in 1945, the Federal People's Republic of Yugoslavia was formed, and Korčula became a part of the People's Republic of Croatia, one of the six Yugoslav republics. The state changed the name to Socialist Federal Republic of Yugoslavia in 1953, and so did the Republic to Socialist Republic of Croatia. From 1963 to 1974, the island hosted the Korčula Summer School, a ten day gathering of the European left. After 1991, the island became a part of the independent Republic of Croatia.
Мәдениет
XVII ғасырда Петар Канавелич ақындық әндер, кейде эпикалық өлеңдер мен драмалар жазды. Ол сол заманғы маңызды поэзиялық туындыларды итальян тілінен аударған. Ол XVII ғасырдың ең көрнекті хорват жазушыларының бірі саналады. 1673 жылы ол Венецияда Корчула қауымының өкілі болды. Корчула қаласында оның құрметіне аталған бастауыш мектеп бар. Морешка – Корчула қаласынан бастау алған дәстүрлі қылыш биі. Бұл аралдағы мақтан тұтатын көптеген дәстүрлі қылыш билерінің бірі. Ол шамамен XVI ғасырда Корчулаға келген. Корчуланың клапе тобының бай музыкалық тарихы бар. Клапа – акапелла стиліндегі ән өнерінің бір түрі. Бұл дәстүр ғасырлар бойы сақталып келеді, бірақ қазіргі таныс түрі XIX ғасырда қалыптасты. Оливер Драгоевич – осы аралдың тумасы, атақты хорват эстрада әншісі. Корчулада тас қалаушылық шеберлігінің қалыптасқан дәстүрі бар, ол Венеция Республикасының билігі тұсында (1420–1797) өркендеген. Аралдың өнер саласындағы дәстүрі де өте күшті.
The 17th century saw the rise of Petar Kanavelić who wrote love songs, occasional epic poems and dramas. He also translated from Italian the major poetic works of that time. He is regarded as one of the greatest Croatian writers of 17th century. In 1673 he became the representative of the Korčula community in Venice. There is a primary school named after him in the town of Korčula. Moreška is a traditional sword dance from the town of Korčula. It is one of the many proud traditional sword dances that are performed on the island. It arrived in Korčula around the 16th century. Korčula has a rich musical history of klape groups. Klapa is a form of a cappella style of singing. The tradition goes back centuries, but the style as we know it today, originated in the 19th century. Oliver Dragojević is a famous Croatian pop singer who comes from the island. Korčula has a tradition of stonemasonry, which reached its peak during the rule of the Republic of Venice (1420–1797). The island also has a very strong art tradition.
Қорқыра барокко фестивалі
Коркыра барокко фестивалі – 2012 жылы құрылған жыл сайынғы халықаралық шара. Фестиваль барокко музыкасына маманданған әлемдегі ең үздік ансамбльдер мен солистерді ұсынады. Он күн бойы концерттер мен ілеспе шаралар барокко музыкасына бағышталған, Корчуланың мәдени ескерткіштерінің байлығын және қаланың тұтас архитектуралық құндылығын таныстырады.
The Korkyra Baroque Festival is an annual international event, launched in 2012. The festival showcases a selection of the world's leading ensembles and soloists specialized in Baroque music. Over ten days a series of concerts and supporting events focus on Baroque music, promoting the richness of Korčula's cultural monuments and the whole town as a unique architectural treasure.
Көлік
Корчула аралдары мен материк арасында Корчула қаласының жанындағы Доминче мен Оребич арасында жүретін тұрақты паром қызметі арқылы байланысқан. Вела-Лука мен Ластовоны байланыстыратын қызметтерді қоса, көптеген басқа да жергілікті паром қызметтері бар. Хорватияның ірі паром операторы Jadrolinija Корчула қаласын Риека, Сплит, Хвар, Млет, Дубровник және (мамырдан қыркүйекке дейін) Бари қалаларымен байланыстыратын қызмет ұсынады. Корчула қаласында қайықтарды тоқтатуға арналған жайлар бар. Батыс порты желден қорғайды, бірақ бора және солтүстік-батыс желдерінен емес. Қайық иелеріне шығыс портына немесе Лука шығанағына көшу ұсынылады. Порт халықаралық теңіз трафигі үшін тұрақты кіру порты ретінде ашық; Бродграджитель кеме құрылыс шеберханасында корпустар мен қозғалтқыштардың барлық түрлерін жөндеу қызметтері ұсынылады.
Korčula is linked to the mainland by a regular ferry service that runs between Dominče, just outside the town of Korčula and Orebić. There are numerous other local ferry services including one linking Vela Luka and Lastovo. The main Croatian ferry operator Jadrolinija runs a service linking Korčula Town with Rijeka, Split, Hvar, Mljet, Dubrovnik and (from May to September) Bari. Korčula town also has mooring facilities. The western harbour gives shelter from wind though not against the bora and north westerlies. Boat owners are advised to shift to the eastern harbour or to Luka Cove. The port is open to international seaborne traffic as a permanent port of entry; it offers all types of repairs to hulls and engines at the Brodograditelj Shipyard.