Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық фельдмаршал және саясаткер (1785–1856)
British Field Marshal and politician (1785–1856)
Генри Хардиндж, 1-ші виконт Хардиндж, (30 наурыз 1785 – 24 қыркүйек 1856) – британдық армия офицері және саясаткер. Пиреней соғысында және Ватерлоо шайқасында қызмет еткеннен кейін Веллингтонның министрлігінде соғыс хатшысы болды. 1830 жылы Ирландияның бас хатшысы қызметін атқарғаннан кейін, сэр Роберт Пиль кабинетінде қайтадан соғыс министрі болды. Одан кейін Бірінші ағылшын-сик соғысы кезінде Үндістанның генерал-губернаторы, ал Қырым соғысы кезінде қарулы күштердің бас қолбасшысы болды.
Henry Hardinge, 1st Viscount Hardinge, (30 March 1785 – 24 September 1856) was a British Army officer and politician. After serving in the Peninsular War and the Waterloo Campaign he became Secretary at War in Wellington's ministry. After a tour as Chief Secretary for Ireland in 1830 he became Secretary at War again in Sir Robert Peel's cabinet. He went on to be Governor General of India at the time of the First Anglo Sikh War and then Commander in Chief of the Forces during the Crimean War.
Ерте өмір
Ол Стэнхоптың пасторы Генри Хардиндждің және оның әйелі Фрэнсис Бесттің ұлы. Хардиндж 1799 жылғы 23 шілдеде Корольдік рейнджерлер корпусына прапорщик болып қабылданып, сол кезде Жоғарғы Канадада орналасқан болатын. Ол 1802 жылғы 27 наурызда 4-ші жаяу полкіне сатып алу арқылы лейтенант болып тағайындалды және 1803 жылғы 11 шілдеде 1-ші жаяу полкіне ауыстырылды. 1804 жылғы 21 сәуірде 57-ші жаяу полкінде сатып алу арқылы рота капитаны болды. 1806 жылғы ақпанда ол Хай-Уайкомбтегі жаңа құрылған штаб колледжіне жіберілді.
The son of the Rev, Henry Hardinge, Rector of Stanhope, and his wife Frances Best, he was educated at Durham School and Sevenoaks School. Hardinge entered the British Army on 23 July 1799 as an ensign in the Queen's Rangers, a corps then stationed in Upper Canada. He was promoted to lieutenant by purchase in the 4th Regiment of Foot on 27 March 1802 and transferred to the 1st Regiment of Foot on 11 July 1803 before becoming a captain of a company by purchase in the 57th Regiment of Foot on 21 April 1804. In February 1806 he was sent to the newly formed Staff College at High Wycombe.
Жарым арал соғысы
Ол 1808 жылғы 17 тамыздағы Ролиса шайқасы мен 1808 жылғы 21 тамыздағы Вимейро шайқасында қатысты, онда ол жараланды, сондай-ақ 1809 жылғы 16 қаңтардағы Корона шайқасында Сэр Джон Мур қаза болғанда оның жанында болды, қайтадан жараланды және 1813 жылғы 10 қарашадағы Нивель шайқасында. 1814 жылғы 27 ақпандағы Ортез шайқасында және 1814 жылғы 10 сәуірдегі Тулуза шайқасында португалдық бригадаға қолбасшылық етті. Веллингтон оған Наполеонға тиесілі болған қылыш сыйлады және 1830 жылғы 22 шілдеде генерал-майор шеніне көтерді.
He saw action at the Battle of Roliça on 17 August 1808, at the Battle of Vimeiro on 21 August 1808, where he was wounded, and at Corunna on 16 January 1809 where he was by the side of Sir John Moore when the latter was killed. where he was wounded again, and the Battle of Nivelle on 10 November 1813. He commanded the Portuguese brigade at the Battle of Orthez on 27 February 1814 and the Battle of Toulouse on 10 April 1814. Wellington presented him with a sword that had belonged to Napoleon. and to major general on 22 July 1830.
Парламент мүшесі
1820 жылғы жалпы сайлауда Хардиндж Дурхем округінен парламентке сайланды. Ол 1827 жылдың мамырына дейін, содан кейін 1828 жылдың қаңтарынан мамыр айына дейін осы лауазымды атқарды. 1828 жылдың 9 маусымында Веллингтон үкіметінде Ұрыс хатшысы қызметін қабылдады және құпия кеңесші болып тағайындалды. 1830 жылғы жалпы сайлауда ол Сент-Герман округіне ауысты. 1841 жылы генерал-лейтенант шеніне көтерілді.
At the 1820 general election, Hardinge was returned to parliament as member for Durham. a post he held until May 1827, and then again from January to May 1828. On 9 June 1828 he accepted the office of Secretary at War in Wellington's ministry, and was appointed a privy councillor. At the 1830 general election he transferred to the pocket borough of St Germans. He was promoted to lieutenant general in 1841.
Үндістанның генерал-губернаторы
1844 жылдың мамыр айында ол Лорд Элленбороның орнын басып, Үндістанның генерал-губернаторы болды. 1844 жылдың 1 шілдесінде Бати орденінің Ұлы крестінің иегері атанды. Махараджа Ранжит Сингх қайтыс болғаннан кейін тайпалық соғыс басталып, 1845 жылы бірінші сикх соғысы басталды. 1846 жылдың 10 ақпанында Собраон шайқасында, 1845 жылдың 21 желтоқсанында Фирозшах шайқасында және 1846 жылдың 28 қаңтарында Аливал шайқасында британдықтардың тағы да жемісті шайқастарынан кейін Хардиндж 1846 жылдың 9 наурызында Махараджа Дулип Сингхпен Лахор шартын, ал 1846 жылдың 16 наурызында Махараджа Гулаб Сингхпен Амритсар шартын жасап, науқанды аяқтады. Ол 1846 жылдың 7 сәуірінде Лахор виконты Хардинге және Дербиширдегі Кингс Ньютон виконты титулын алды. Шығыс Үндістан компаниясы 5000 фунт стерлинг көлемінде жылдық төлем жасап тұрғанын ескеріп, Парламент виконт Хардинге генерал-губернатор ретінде толық жалақысын алуын жалғастыру керектігін қарастырды. Кейінгі заңмен оның "үлкен және көрнекті қызметтерін" мойындап, Парламент Лорд Хардингеге және оның тікелей екі ұрпағына 3000 фунт стерлинг көлемінде жылдық төлем белгіледі, бірақ егер Шығыс Үндістан компаниясы жылдық төлем жасаса, бұл төлем тоқтатылуы керек еді.
In May 1844 he succeeded Lord Ellenborough as Governor General of India. He was advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath on 1 July 1844. Following the death of Maharajah Ranjit Singh tribal war broke out and the first Sikh War ensued in 1845. After further British successes at the Battle of Sobraon on 10 February 1846, the Battle of Ferozeshah on 21 December 1845 and the Battle of Aliwal on 28 January 1846, Hardinge concluded the campaign with the Treaty of Lahore with Maharajah Duleep Singh on 9 March 1846 and the Treaty of Amritsar with Maharajah Gulab Singh on 16 March 1846. He was created Viscount Hardinge of Lahore and of King's Newton in Derbyshire on 7 April 1846. Recognising an annuity of £5,000 being paid by the East India Company, Parliament provided that Viscount Hardinge should continue to receive his full salary as Governor General. Under a subsequent Act, in recognition of his "great and brilliant services", Parliament settled an annuity of £3,000 on Lord Hardinge and the next two heirs male of his body, although this was not to be paid if the East India Company paid an annuity.
Бас қолбасшы
1848 жылы Хардиндж Англияға оралды және 1852 жылдың 5 наурызында артиллерия бас директоры болды. Ол 1852 жылдың 28 қыркүйегінде Веллингтон герцогынан кейін Британ армиясының бас қолбасшысы болды. Осы лауазымда ол Қырым соғысын бағыттауға жауапты болды және оны Веллингтонның қағидаларымен жүргізуге тырысты – бұл жүйе соғыстың өзгерген тәсіліне толыққанды сәйкес келмеді. 1855 жылдың 2 қазанында оған фельдмаршал шені берілді. Қырым жорығында британдық әскердің кемшіліктерін зерттеу үшін комиссия құрылды. Ол сондай-ақ 1833 жылдың 4 наурызынан бастап 97-ші жаяу полкінің, ал 1843 жылдың 31 мамырынан бастап 57-ші жаяу полкінің полковнигі болды. Хардиндж 1856 жылдың шілдесінде денсаулығы нашарлағандықтан бас қолбасшы лауазымынан кетіп, 1856 жылдың 24 қыркүйегінде Тунбридж Уэллс маңындағы Саут Паркте қайтыс болды. Ол Фордкомбтағы Сент-Петр шіркеуінің қорымына жерленген.
Hardinge returned to England in 1848, and became Master General of the Ordnance on 5 March 1852; he succeeded the Duke of Wellington as commander in chief of the British Army on 28 September 1852. While in this position he had responsibility for the direction of the Crimean War, which he endeavoured to conduct on Wellington's principles — a system not altogether suited to the changed mode of warfare. and field marshal on 2 October 1855. A commission was set up to investigate the failings of the British military during the Crimean campaign. He was also colonel of the 97th Regiment of Foot from 4 March 1833 and of the 57th Regiment of Foot from 31 May 1843. Hardinge resigned his office of commander in chief in July 1856, owing to failing health, and died on 24 September 1856 at South Park near Tunbridge Wells. He is buried in the churchyard at St. Peter, Fordcombe.
Отбасы
1821 жылы ол Роберт Стюарттың, Лондондерридің 1-маркизінің жетінші қызы Леди Эмили Джейнге үйленді. Оның үлкен ұлы Чарльз Стюарт, бұрын Үндістанда оның жеке хатшысы болған, 2-ші виконт Хардинге атанды. 2-ші виконттың кіші ұлы Чарльз Хардиндж (1858 жылы туған), көрнекті дипломат болды және 1910 жылы Үндістанның вице-королі болып тағайындалды, содан кейін Пенхёрст бароны Хардинге атанды.
In 1821 he married Lady Emily Jane, seventh daughter of Robert Stewart, 1st Marquess of Londonderry. His elder son, Charles Stewart, who had been his private secretary in India, was the 2nd Viscount Hardinge. The younger son of the 2nd Viscount, Charles Hardinge (b. 1858), became a prominent diplomat, and was appointed Viceroy of India in 1910, being created Baron Hardinge of Penshurst.