Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Teatro Nacional de São Carlos (tiˈatɾu nɐsiuˈnal dɨ sɐ̃w ˈkaɾluʃ) (Сан-Карлос ұлттық театры) – Португалияның Лиссабон қаласындағы опера театры. 1755 жылғы Лиссабон жер сілкінісінен қираған Тежу опера театрының орнына 1793 жылғы 30 маусымда королева Мария I ашқан. Театр Лиссабонның тарихи орталығында, Чиадо ауданында орналасқан. Театрдың 844 орындыққа сыйымдылығы бар.
The Teatro Nacional de São Carlos (tiˈatɾu nɐsiuˈnal dɨ sɐ̃w ˈkaɾluʃ) (National Theatre of Saint Charles) is an opera house in Lisbon, Portugal. It was opened on June 30, 1793 by Queen Maria I as a replacement for the Tejo Opera House, which was destroyed in the 1755 Lisbon earthquake. The theatre is located in the historical center of Lisbon, in the Chiado district. The house has a seating capacity of 844 seats.
Тарих
1792 жылы Лиссабонның бір топ кәсіпкерлері қалада жаңа опера театрын салуға қаржы жұмсауға шешім қабылдады. Театр португалдық сәулетші Хосе да Коста э Сильваның жобасы бойынша, неоклассикалық және рококо элементтерімен алты айдың ішінде салынды. Жобаның жалпы стилі Италияның Сан-Карло (Неаполь, ішкі бөлігі) және Ла Скала (Милан, ішкі және сыртқы бөліктері) сияқты көрнекті театрларынан шабыттанған. 1828 және 1834 жылдар аралығында Сан-Карлос португалдық азамат соғысы кезінде жабылды, ол Мигель I мен Педро IV корольдері арасындағы күрес болатын. 1850 жылы театрдың ішкі жарығы газбен жарықтандырылды, ол сол кездегі ең жаңа технология еді. 1974 жылы тұрақты опера труппасы құрылды. 1993 жылы «Orquestra Sinfónica Portuguesa» театрына еншілес оркестр ретінде құрылды, ал Альваро Кассуто оркестрдің алғашқы бас дирижері болды. Одан кейін Португалия симфониялық оркестрінің бас дирижерлері Хосе Рамон Энцинар (1999–2001), Золтан Песко (2001–2004) және Джулия Джонс (2008–2011) болды. 2014 жылдың қаңтарынан бастап оркестрдің бас дирижері – Жоана Карнейро. Театр ғимараты 1928 жылы жалпыға пайдалы мүлік ретінде танылды және 1996 жылдан бері Ұлттық ескерткіш мәртебесіне ие.
In 1792, a group of Lisbon businessmen decided to finance the construction of a new Opera House in the city. The theatre was built in only six months following a design by Portuguese architect José da Costa e Silva, with neoclassical and rococo elements. The general project is clearly inspired by great Italian theatres like the San Carlo of Naples (interior) and La Scala in Milan (interior and façade). Between 1828 and 1834, the São Carlos was closed during the Portuguese Civil War, fought between kings Miguel I and Pedro IV. In 1850, the lighting of the interior was changed to gas illumination, the latest technology available. In 1974, a resident opera company was established. In 1993, the Orquestra Sinfónica Portuguesa was created as the Teatro's affiliate orchestra, with Álvaro Cassuto as the orchestra's first principal conductor. Subsequent principal conductors of the Orquestra Sinfónica Portuguesa have included José Ramón Encinar (1999–2001), Zoltán Peskó (2001–2004) and Julia Jones (2008–2011). Since January 2014, the orchestra's principal conductor is Joana Carneiro. The theatre building was classified as Property of Public Interest in 1928 and has been reclassified as a National Monument since 1996.
Сәулет
Ұзындығына және құрамалы ғимараттың бөліктері айқын бөлінген қарапайым қасбетке ие. Фронтиспис 3 бөлікке бөлінеді: 2 қабат мезанинде, ал үшінші қабат орталық корпуста орналасқан. Бұл орталық корпус портикпен (кіреберіс залмен) бөлшектенген, ал төменгі қабатта 3 алдыңғы және бір бүйірлік, толық дөңгелек аркалардан тұратын лоджиясы бар. Лоджия тас баллюстрададан жасалған мінсіз террасамен аяқталған. Мұнда терезелер парастаздармен шеңберленген, олар ерекшеленген карнизді ұстап тұрады. Терезелердің жоғары жағында жазулары бар панельдер мен екі рельеф орналасқан. Үшінші қабат деңгейінде осы орталық корпуста гирляндалармен оралып, сағат және екі терезе орналасқан, бәрі де екі шың мен португал гербімен көмкерілген. Бірінші қабат деңгейіндегі екі жақ корпус тас төменгі терезелермен қабатталған екі тік, жылтыратылған есікке ие. Екінші қабаттағы екі терезе де бірдей болғанымен, олар тас баллюстрада, ілгері шығыңқы карниз және мезаниндегі кішкентай тереземен ерекшеленеді. Негізгі зал (спектакль залы) эллипс пішіндес, бес қабатты ложадан тұрады және 1148 адамға арналған. Итальяндық Джованни Аппианни сәнді патша ложасын әсем безендірген. Төбесін Мануэль да Коста, ал сахнасын Сирило Волькмар Мачадо салған.
Longitudinal and composite building with articulated parts has a sober facade. The frontispiece is divided into 3 parts: 2 floors on mezzanine and a third floor on the central body. This central body is torn by a portico (entrance hall), and has a loggia at the ground level composed of 3 frontal arches and a lateral, in perfect round. The loggia is crowned by a perfect terrace of balustrade in stonework. Here, the windows are framed by parastase, that supports a highlighted cornice. They also have a crown composed of panels with inscription and two high reliefs. At the level of the third floor, this same central body presents a clock surrounded by garlands and two windows, all of which is surmounted by two pinnacles and the Portuguese coats of arms. At the level of the first floor, the two side bodies have two straight polished doors crowned by low windows. Although with the same two windows, at the second floor level they feature balustrade in stonework, protruding cornice and a small window in the mezzanine area. The main room (performance hall) is elliptic, has five tiers of boxes and seats 1148 people. The luxurious royal box was lavishly decorated by the Italian Giovanni Appianni. The ceiling was painted by Manuel da Costa and the stage by Cirilo Wolkmar Machado.