Монако Опера үйі

Кіріспе

Монакодағы опера театры

Опера де Монте-Карло – Монако Князьдығында орналасқан Монте-Карло казиносының бір бөлігі болып табылатын опера театры. 1870 жылдары Монакода мәдени көңіл көтеру мүмкіндіктерінің шектеулі болуына байланысты, принц Карл III, Société des bains de mer компаниясымен бірге казино құрамына концерт залын қосуға шешім қабылдады. Залға басты кіреберіс казинодан болса, Карл III-нің жеке кіреберісі батыс жағында орналасқан. Ол 1879 жылы ашылды және жобасын жасаған сәулетші Шарль Гарнье атымен Salle Garnier деп аталды. 2004–2005 жылдары Salle Garnier-дің жөнделу кезінде компания операларын жергілікті Гримальди форумындағы Принцтер залында қойды, ол заманауи конференциялар мен қойылымдар өткізілетін орын, онда Монте-Карло балеті және Монте-Карло филармониялық оркестрі тұрақты түрде өнер көрсетеді.

Саль Гарнье

Сонымен қатар, сәулетші Шарль Гарнье қазіргі Гарнье сарайы деп аталатын Париж опера үйін де жобалаған. Саль Гарнье 524 орынға ие, бұл Палас Гарньенің шамамен 2000 орынынан әлдеқайда аз. Париж театры 1861 жылы салына бастап, 1875 жылы ғана аяқталған, ал Саль Гарнье тек сегіз жарым айда бой көтерді. Дегенмен, оның әсем стилі Гарнье сарайының стиліне күшті әсер етті, және көптеген суретшілер екі театрдың да құрылысында жұмыс істеді, олардың ішінде Густав Буланже де бар. Монте-Карло театры бастапқыда опера үшін арналмағанмен, көп ұзамай осы мақсатта жиі пайдаланылды және 1898–99 жылдары Анри Шмит опера қойылымдарына ыңғайлы ету үшін қайта жаңғыртты. Зал 1879 жылғы 25 қаңтарда Сара Бернхардттың нимфа киімін киіп, өнер көрсетуімен ашылды. Алғашқы опера – Роберт Планкеттің «Шевалье Гастон» операсы, ол 1879 жылғы 8 ақпанда қойылды, содан кейін алғашқы маусымда тағы үш опера көрсетілді. Бірінші режиссер Жюль Коэннің (Аделина Паттиді шақыруда маңызды рөл атқарды) ықпалымен және 1892 жылдан бастап жаңа режиссер Рауль Гансбург пен Карл III-нің мұрагері Альберт I-нің операны сүйетін американдық әйелі, принцесса Алисаның арқасында, компания әлемдік опера қоғамдастығының сахнасына шықты. Гунсбург алпыс жыл бойы қызмет етті, 1893 жылы Гектор Берлиоздың «Фаусттың лағынымы» сияқты премьералық қойылымдарды ұйымдастырды, сондай-ақ 1894 жылғы қаңтарда Вердидің «Отелло» операсында итальяндық тенор Франческо Таманьоның алғашқы өнеріне куә болды, ол осы операның Италиядағы премьерасында бас рөлді орындаған еді. Дирижер Артуро Вигна 1895 жылдан 1903 жылға дейін Монте-Карло операсының музыкалық директоры болды. ХХ ғасырдың басында Гарнье залында Нелли Мельба мен Энрико Карузоның «Богема» және «Риголетто» (1902) опералары, Федор Шаляпиннің Жюль Массенедің «Дон Кихот» (1910) операсының премьерасы қойылды. Бұл қойылым компания мен Массене және оның опералары арасындағы ұзақ байланыстың бір бөлігі болды, олардың екеуі де ол жерде автор қайтыс болғаннан кейін ұсынылды. Монте-Карло сахнасында ХХ ғасырдың басқа да танымал әншілері Титта Руффо, Джеральдин Фаррар, Мэри Гарден, Тито Шипа, Бениамино Джигли, Клаудия Муцио, Жорж Тилл, Лили Понс және Мэри МакКормик болды. Массененнен басқа, Монте-Карлода тұңғыш рет орындалған композиторларға Сент-Сенс («Хелен», 1904), Маскани («Амика», 1905) және Пуччини («Ла рондайн», 1917) кірді. Шындығында, театр ашылғаннан бері 45 операның әлемдік премьерасын өткізді. Рене Блум Монте-Карлодағы «Орыс балеті» құруға шақырылды. Саль Гарньенің «алтын ғасыры» өтті, себебі шағын үйлері бар шағын компаниялар өте қымбат қойылымдарды ұйымдастыра алмайды. Дегенмен, қазіргі компания әлі де бес немесе алты операдан тұратын маусым ұсынады.

The architect Charles Garnier also designed the Paris opera house now known as the Palais Garnier. The Salle Garnier is much smaller, seating 524, compared to about 2,000 for the Palais Garnier, and unlike the Paris theatre, which was started in 1861 and only completed in 1875, the Salle Garnier was constructed in only eight and a half months. Nevertheless, its ornate style was heavily influenced by that of the Palais Garnier, and many of the same artists worked on both theatres, including Gustave Boulanger. Although the Monte Carlo theatre was not originally intended for opera, it was soon used frequently for that purpose and was remodeled in 1898–99 by Henri Schmit, primarily in the stage area, to make it more suitable for opera. The hall was inaugurated on 25 January 1879 with a performance by Sarah Bernhardt dressed as a nymph. The first opera performed there was Robert Planquette's Le Chevalier Gaston on 8 February 1879, followed by three additional operas in the first season. With the influence of the first director, Jules Cohen (who was instrumental in bringing Adelina Patti) and the fortunate combination of Raoul Gunsbourg, the new director from 1892, and Princess Alice, the opera loving American wife of Charles III's successor, Albert I, the company was thrust onto the world's opera community stage. Gunsbourg remained for sixty years, overseeing such premiere productions as Hector Berlioz's La damnation de Faust in 1893, and the first appearances in January 1894 of the heroic Italian tenor Francesco Tamagno in Verdi's Otello, whose title role he had created for the opera's premiere in Italy. Conductor Arturo Vigna served as music director of the Monte Carlo Opera from 1895 to 1903. By the early years of the twentieth century, the Salle Garnier was to see such great performers as Nellie Melba and Enrico Caruso in La bohème and Rigoletto (in 1902), and Feodor Chaliapin in the premiere of Jules Massenet's Don Quichotte (1910). This production formed part of a long association between the company and Massenet and his operas, two of which were presented there posthumously. Other famous twentieth century singers to appear at Monte Carlo included Titta Ruffo, Geraldine Farrar, Mary Garden, Tito Schipa, Beniamino Gigli, Claudia Muzio, Georges Thill, Lily Pons, and Mary McCormic. Apart from Massenet, composers whose works had their first performances at Monte Carlo included Saint Saëns (Hélène, 1904), Mascagni (Amica, 1905), and Puccini (La rondine, 1917). Indeed, since its inauguration, the theatre has hosted 45 world premiere productions of operas. René Blum was retained to found the Ballets Russes de Monte Carlo. The "Golden Age" of the Salle Garnier has passed, since small companies with small houses are not able to mount highly expensive productions. Nonetheless, the present day company still presents a season containing five or six operas.

Гала-сайыстар Гарнье залында

130 жылдық тарихында Опера театры үш рет керемет кештер өткізуге арналған орынға айналды. Бірінші рет 1966 жылы Грейс Келли мен Рейнир III Монте-Карлоның 100 жылдығын тойлау үшін ұйымдастырған шара болды; екінші рет – ханзада Альберт II мен ханшайым Шарлиннің патшалық тойы. Опера үшінші рет 2013 жылдың 27 шілдесінде "Ашық жүрек" қоры ұйымдастырған Love Ball қайырымдылық кешін қабылдау үшін өзгертілді.