Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Париждің Пигаль ауданындағы театр, Париж театры. Le Théâtre du Grand Guignol (lə teɑtʁ dy ɡʁɑ̃ ɡiɲɔl: "Ұлы қуыршақ театры") – Grand Guignol деп белгілі болған, Париждің Пигаль ауданындағы (7, cité Chaptal) театр. 1897 жылы ашылып, 1962 жылы жабылғанға дейін ол натуралистік қорқыныш қойылымдарына маманданған. Оның атауы көбінесе графикалық, аморальді қорқыныш ойын-сауығын білдіретін жалпы термин ретінде қолданылады. Бұл жанр Елизавета және Якоб театрынан бастап (мысалы, Шекспирдің «Тит Андроник», Вебстердің «Малфи герцогинясы» және «Ақ шайтан» пьесалары), бүгінгі кездегі қанды фильмдерге дейін танымал.
Theatre in the Pigalle area of Paris
the Paris theatre
Le Théâtre du Grand Guignol (lə teɑtʁ dy ɡʁɑ̃ ɡiɲɔl: "The Theatre of the Great Puppet")—known as the Grand Guignol–was a theatre in the Pigalle district of Paris (7, cité Chaptal). From its opening in 1897 until its closing in 1962, it specialised in naturalistic horror shows. Its name is often used as a general term for graphic, amoral horror entertainment, a genre popular from Elizabethan and Jacobean theatre (for instance Shakespeare's Titus Andronicus, and Webster's The Duchess of Malfi and The White Devil), to today's splatter films.
Театр
Le Théâtre du Grand Guignol 1897 жылы Оскар Метьенье құрды, ол оны натуралистік қойылымдарға арналған алап ретінде жоспарлаған. 293 орындықпен, бұл Париждің ең кішкентай залы болды. Бұрынғы шіркеу болғандықтан, театрдың бұрынғы тарихы ложаларда көрінетін – олар сырханаларға ұқсас – және оркестр үстіндегі періштелерде айқын байқалатын. Архитектура қиындықтар туғызғанымен, бастапқыда мәселе болған дизайн, ақырында театрды таныстыруға көмектесті. Ғимараттың қабырғаларына шашыраңқы орналастырылған түссіз жиһаз бен готикалық құрылыстар кірген бойдан қорқыныш сезімін тудырады. Адамдар бұл театрға әдеттегідей спектакль көру үшін емес, ерекше тәжірибе алу үшін келді. "Le Théâtre du Grand Guignol" көрермендері қойылымдардың қорқынышына шыдады, себебі олар күшті "сезімдерді" бастан кешіргісі келді. Көптеген адамдар осы қойылымдарға сексуалдық қызығу сезімін басу үшін келді. Театр өзінің атын Гвиньолға қарызды, ол Лионның дәстүрлі қуыршақ кейіпкері болып табылады және саяси пікірлерді "Панч және Джуди" стилімен үйлестірді.
Le Théâtre du Grand Guignol was founded in 1897 by Oscar Méténier, who planned it as a space for naturalist performance. With 293 seats, the venue was the smallest in Paris. A former chapel, the theatre's previous life was evident in the boxes – which looked like confessionals – and in the angels over the orchestra. Although the architecture created frustrating obstacles, the design that was initially a predicament ultimately became beneficial to the marketing of the theatre. The opaque furniture and gothic structures placed sporadically on the walls of the building exude a feeling of eeriness from the moment of entrance. People came to this theatre for an experience, not only to see a show. The audience at "Le Théâtre du Grand Guignol" endured the terror of the shows because they wanted to be filled with strong "feelings" of something. Many attended the shows to get a feeling of sexual arousal. The theatre owed its name to Guignol, a traditional Lyonnaise puppet character, joining political commentary with the style of Punch and Judy.
Маңызды адамдар
Оскар Метье – Гранд Гвиньольдің негізін қалаушы және алғашқы директоры болды. Оның басшылығымен театр басқа театрларда қойылмайтын, қоғамдық санада лайықсыз саналатын адамдар туралы пьесалар қойды: проституткалар, қылмыскерлер, көше балалары және Париждің әлеуметтік сатысының төменгі жағындағы басқа да адамдар. Андре Антуан Театр Либрдің негізін қалаушы және Метьенің әріптесі болды. Оның театры Метьенің Гранд Гвиньоль театрын құруына үлгі болды. Макс Мори 1898 жылдан 1914 жылға дейін директор болып қызмет етті. Мори театрдың назарын қорқынышқа толы қойылымдарға аударды, солар арқылы театр танымал болды, ал қойылымның сәттілігін көрермендердің қорқыныштан есінен айырылуының санымен бағалады; әр кеште орташа есеппен екі адам есінен танып қалатын. Мори Андре де Лордты ашты, ол театр үшін ең маңызды драматург атанды. Де Лорд 1901 жылдан 1926 жылға дейін театрдың бас драматургы болды. Ол Гранд Гвиньоль үшін кем дегенде 100 пьеса жазды, мысалы, «Қарлы әйел», «Соңғы қиындық», «Ақылсыздар үйіндегі қылмыс» және тағы да басқалар. Ол тәжірибелі психолог Альфред Бинемен бірлесіп, театрдың сүйікті және жиі қайта оралатын тақырыбы – ақыл-естің жоқтығы туралы пьесалар жазды. Камиль Чоиси 1914 жылдан 1930 жылға дейін директор болып қызмет етті. Ол арнайы эффектілер мен декорациялар саласындағы білімімен театрдың ерекше стиліне үлес қосты. Гранд Гвиньольдің ең танымал актрисаларының бірі болды. 1917 жылдан 1930 жылдарға дейін ол көбінесе құрбан рөлінде ойнады және «дүниедегі ең көп өлтірілген әйел» деп танылды. Гранд Гвиньольдегі мансабында Максаның кейіпкерлері кемінде 60 түрлі тәсілмен 10 000-нан астам рет өлтірілді және кем дегенде 3000 рет зорланды. Шарль Нонон – театрдың соңғы директоры болды.
Oscar Méténier was the Grand Guignol's founder and original director. Under his direction, the theatre produced plays about a class of people who were not considered appropriate subjects in other venues: prostitutes, criminals, street urchins and others at the lower end of Paris's social echelon. André Antoine was the founder of the Théâtre Libre and a collaborator of Méténier. His theatre gave Méténier a basic model to use for The Grand Guignol Theatre. Max Maurey served as director from 1898 to 1914. Maurey shifted the theatre's emphasis to the horror plays it would become famous for and judged the success of a performance by the number of patrons who passed out from shock; the average was two faintings each evening. Maurey discovered André de Lorde, who would become the most important playwright for the theatre. De Lorde was the theatre's principal playwright from 1901 to 1926. He wrote at least 100 plays for the Grand Guignol, such as The Old Woman, The Ultimate Torture, A Crime in the Mad House and more. He collaborated with experimental psychologist Alfred Binet to create plays about insanity, one of the theatre's favourite and frequently recurring themes. Camille Choisy served as director from 1914 to 1930. He contributed his expertise in special effects and scenery to the theatre's distinctive style. fr was one of the Grand Guignol's best known performers. From 1917 to the 1930s, she performed most frequently as a victim and was known as "the most assassinated woman in the world." During her career at the Grand Guignol, Maxa's characters were murdered more than 10,000 times in at least 60 different ways and raped at least 3,000 times. Charles Nonon was the theatre's last director.