Avro Anson: 1935 жылғы көп мақсатты әскери ұшақтар отбасысы

Кіріспе

1935 жылғы көп мақсатты әскери ұшақтар отбасы Avro

Avro Anson – британдық екі қозғалтқышты, көп мақсатты ұшақ, жасаушысы Avro компаниясы. Осы типтегі көптеген ұшақтар Корольдік әуе күштерінде (RAF), Fleet Air Arm (FAA), Royal Canadian Air Force (RCAF), Royal Australian Air Force және көптеген басқа әуе күштерінде Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, оның кезінде және содан кейін түрлі рөлдерде қызмет етті. Бастапқыда Avro 652A деп аталған Anson, 1930-жылдардың ортасында бұрынғы Avro 652 авиалайнерінен жауап ретінде, британдық Әуе министрлігі жағалаудағы теңіздік барлау ұшағына тендер сұрағаннан кейін әзірленді. Министрлікке ұнақтан соң, бір прототипке тапсырыс берілді, ол 1935 жылдың 24 наурызында алғашқы рейсін жасады. 652A типі бәсекелес de Havilland DH.89 ұшағынан жақсы нәтиже көрсетті, жеңімпаз атанды, нәтижесінде Әуе министрлігінің 18/35 спецификациясы осы типке сәйкес жазылды және 1935 жылдың шілдесінде 174 ұшаққа алғашқы тапсырыс берілді. 652A типі британдық адмирал Джордж Ансонның құрметіне аталды. Бұл типтің ұшақтары Корольдік әуе күштеріне (RAF) енгізіліп, бастапқыда үлкен ұшақтармен бірге теңіздік барлау операцияларында қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, Anson алдыңғы қатардағы жауынгерлік рөлдерде ескіргені анықталды. Оның көптеген үлгілері көп қозғалтқышты ұшақ экипаждарын даярлауға пайдаланылды, бұл рөлге жарамды деп танылды және Британдық Ұлттар Достастығының әуе оқу жоспарының негізгі бөлігіне айналды. Бұл тип соғыс кезінде де, содан кейін де осы рөлде қолданыла берді, 1968 жылдың 28 маусымына дейін RAF қызметінде оқу және байланыс ұшағы ретінде қалды. Соғыстан кейін Anson ұшақтарының шағын саны (Avro 19 деп аталды) азаматтық нарық үшін жаңадан жасалды, сондай-ақ, әскери қорлардан артық азаматтыққа ауыстырылған көптеген ұшақтар жеңіл көлік және басқарушы ұшақтар ретінде пайдаланылды. 1952 жылы өндіріс тоқтағанда, Avro компаниясы тоғыз түрде барлығы 8 138 Anson ұшағын құрастырды. Сонымен қатар, 1941 жылдан бастап Канададағы Federal Aircraft Ltd компаниясы тағы 2 882 ұшақ өндірді. 20-ғасырдың соңында Anson ұшақтарының көп бөлігі зейнеткерлікке шықты, бірақ әлі де үш ұшақ әуе шоуларында пайда болады, екеуі Ұлыбританияда, біреуі Жаңа Зеландияда, ал төртінші ұшақ Канадада қайта жаңартылуда.

The Avro Anson is a British twin engine, multi role aircraft built by the aircraft manufacturer Avro. Large numbers of the type served in a variety of roles for the Royal Air Force (RAF), Fleet Air Arm (FAA), Royal Canadian Air Force (RCAF), Royal Australian Air Force and numerous other air forces before, during, and after the Second World War. Initially known as the Avro 652A, the Anson was developed during the mid 1930s from the earlier Avro 652 airliner in response to a request for tenders issued by the British Air Ministry for a coastal maritime reconnaissance aircraft. Having suitably impressed the Ministry, a single prototype was ordered, which conducted its maiden flight on 24 March 1935. Following an evaluation in which the Type 652A bettered the competing de Havilland DH.89, it was selected as the winner, leading to Air Ministry Specification 18/35 being written around the type and an initial order for 174 aircraft being ordered in July 1935. The Type 652A was promptly named after British Admiral George Anson. The type was placed into service with the Royal Air Force (RAF) and was initially used in the envisaged maritime reconnaissance operation alongside the larger flying boats. After the outbreak of the Second World War, the Anson was soon found to have become obsolete in front line combat roles. Large numbers of the type were instead put to use as a multi engine aircrew trainer, having been found to be suitable for the role, and became the mainstay of the British Commonwealth Air Training Plan. The type continued to be used in this role throughout and after the conflict, remaining in RAF service as a trainer and communications aircraft until 28 June 1968. Post war, a small number of Ansons (known as Avro 19s) were built new for the civilian market, along with a much larger number of civil conversions from surplus military stocks, being used as light transport and executive aircraft. By the end of production in 1952, a total of 8,138 Ansons had been constructed by Avro in nine variants; in addition, a further 2,882 aircraft were manufactured by Federal Aircraft Ltd in Canada from 1941. By the late 20th century, the vast majority of Ansons had been retired, but there are still three aircraft appearing at flying displays, two in the UK, one in New Zealand, and a fourth aircraft in Canada scheduled for restoration back to airworthiness.

Даму

1933 жылы британдық Әуе министрлігі Корольдік әуе күштеріне (RAF) жағалаудағы теңіздік барлау жұмыстары үшін салыстырмалы түрде арзан ұшақ сатып алуды ұсынды. Ұсынылған ұшақ RAF қабылдаған, бірақ қымбат, ұшатын қайықтарға толықтыру болмақ. Әуе министрлігі британдық өндірушілерден жобалар іздеді. Avro компаниясы бұл сұранысқа Avro 652A үлгісімен жауап берді, ол олардың бұрынғы Avro 652 үлгісінің өңделген нұсқасы, екі қозғалтқышты, алты орындық моноплан ұшақ. de Havilland өзінің D.H.89A Dragon Rapide екіұшақтысына негізделген жоба ұсынды. Түскен әртүрлі ұсыныстарды бағалағаннан кейін, Әуе министрлігі 1934 жылдың соңында Avro және de Havilland-тан тиісінше 652A және de Havilland DH.89 үлгілерін бағалау мақсатында тапсырыс беруге шешім қабылдады; бағалау және кейіннен өндіріске арналған жобаны таңдау 1935 жылдың мамырына дейін аяқталуға тиіс болды. 1935 жылдың 24 наурызында Avro 652A Ұлы Манчестердегі Вудфорд әуежайында алғашқы ұшуын жасады. 1935 жылдың 11-17 мамырында прототип RAF-тің Госпорттағы (Хэмпшир) Жағалау қорғанысын дамыту бөлімінде бәсекелес DH.89M үлгісімен ресми бағалауға қатысты. Осы сынақтар кезінде Avro ұшағы артықшылыққа ие болды және 1935 жылдың 25 мамырында бәсекенің жеңімпазы деп таңдалды. Оның таңдалуына жауап ретінде Әуе министрлігі G.18/35 спецификациясы 652A типіне сәйкес жазылды; 1935 жылдың шілдесінде 174 ұшаққа бастапқы тапсырыс қабылданды, оған "Ансон" деген қызметтік атау берілді. 1935 жылдың 31 желтоқсанында алғашқы өндірістік Ансон алғашқы ұшуын жасады; прототиптен айырмашылықтар тұрақтылықты жақсарту үшін үлкен көлденең құйрық және кішірейтілген лифт аралығы болды. Сонымен қатар, прототипте жапсырмалар болмаса да, өндірістегі ұшақтар оларды бастапқыда орнатуға мүмкіндік берді, бұл ұшу бұрышын арттырып, қону жылдамдығын азайтуға мүмкіндік берді. 1952 жылы өндіріс тоқтағанда, барлығы 11,020 Ансон жасалды, бұл оны Екінші дүниежүзілік соғыстағы екінші ең көп санды (шамамен 11,500 Vickers Wellington орташа бомбалаушыдан кейін) британдық көп қозғалтқышты ұшағына айналдырды. Ансон RAF қызметіне енген алғашқы қайтадан жиналатын қону шанағымен жабдықталған ұшақ болды. Негізгі шанақ қозғалтқыш қанаттарының астындағы ойыстарға жиналатын болса, құйрық доңғалағы орнында бекітілді. Әдетте, қону шанағы Dunlop компаниясы жасаған дөңгелектермен, шиналармен, пневматикалық тежегіштермен және Тернер тіректерімен жабдықталған. Бұл еңбекті ұзақ процестен аулақ болу үшін, ертедегі ұшақтар көбінесе қону шанағын толығымен түсіріп, қысқа ұшулар жасады, бұл ұшақтың крейсерлік жылдамдығын 30 миль/сағ (50 км/сағ) дейін төмендетті. Бастапқыда Ансонды үш адамнан тұратын экипаж басқарды: ұшқыш, навигатор/бомба нысанасы және радио оператор/пулеметші, теңіздік барлау ролінде пайдаланғанда; 1938 жылдан бастап, оны әдетте төрт адамнан тұратын экипаж басқарды. Бомба нысанасы мұрынның алдыңғы бөлігінде, бомбаға, дрейфтерге және басқа да тиісті аспаптарға, соның ішінде қону шамдарына жабдықталған күйде өз қызметін орындады. Ұшқыш бомба нысанасының артында орналасқан кабинада болды және оған аспаптық ұшу ережелері (IFR) бойынша ұшуға және түнгі ұшу мақсатында жанама аспаптық жарықтандыруға мүмкіндік беретін түрлі заманауи аспаптар берілді. Ұшқыш орнынан кейін фюзеляждың оң жағында қосымша экипаж мүшесі немесе жолаушы үшін бекітілген кішкентай бүгілетін орындық, сонымен қатар ұшқыш пен навигатор киетін белбеулерге бекітілетін парашют жиынтықтары бар сөрелер болды. Олардың артында навигатордың орны, компастар, Бигсворт карталары, теңіз маркерлері, бағыт, жел және жылдамдық ережелері, сигнал беретін шам және жүзу шамдары сияқты навигациялық көмек құралдарымен жабдықталған кресло мен үстел орналасқан. Оқу-жаттығу үшін пайдаланылған Ансон екі басқарумен жабдықталған және әдетте оқтың мұнарасы алынып тасталған, бірақ атыс-жарақпен жаттығу үшін пайдаланылған арнайы ұшақтар Бристоль Бленхаймға ұқсас гидравликалық басқарумен жұмыс істейтін Бристоль мылтық мұнарасымен жабдықталған. Құйрықтың артқы жағында автоматты басқару құралдары мен апат сигналдары бар үрмелі қайық орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде RAF барлығы 824 Ансон ұшағын алған, ал сол кезде Anson I ұшағын 26 RAF эскадрильясы пайдаланған: олардың 10-ы Жағалау командасына, ал қалған 16-ы Бомбардировщик командасына тағайындалды. 1939 жылы Ансон I-мен жабдықталған Бомбардировщик командасына тағайындалған барлық эскадрильялар операциялық оқу эскадрильялары ретінде қызмет етті, олар жауынгерлік қызметке экипаждарды дайындау үшін пайдаланылды. No 6 (Операциялық оқыту) тобында 12 эскадрилья болды. Жаңадан құрылған экипаждар, бұрын жеке ұшу және техникалық оқу курстарын аяқтағаннан кейін, Ансонс-та бомбалаушы экипаждар ретінде оқытылды, содан кейін сол эскадрильяларда Ансонмен бірге жауынгерлік ұшақ түрлеріне көшті. Оқудан кейін экипаждар Fairey Battle, Bristol Blenheim, Vickers Wellington, Armstrong Whitworth Whitley немесе Handley Page Hampden сияқты жауынгерлік бомбалаушы эскадрильяларына көшті. Соғыс басталғанға дейін Ансонның шектеулі мүмкіндіктері оны теңіздік патрульдік ұшақ ретіндегі негізгі рөлінде тиімсіз ететіні анықталды. 1938 жылы Ансонды осы рөлде американдық Lockheed Hudsonмен алмастыру туралы шешім қабылданды, ол 100 миль/сағ жылдамдықпен жоғары, үш есе ұзақ ұшу қашықтығына ие, әлдеқайда ауыр бомба жүктей алатын және жақсы қорғаныс қаруларына ие болды. Бірінші эскадрилья осы типке қайта жарақтандырылды және 1939 жылдың қыркүйегінде онымен оқытылды. Сонымен қатар, қалған Жағалау командасының Ансон эскадрильялары соғысқа бар болғандарымен күресуге тиіс болды. Ансонның ұшуға арналған уақыты тек төрт сағат болғандықтан, оны Солтүстік теңізде және басқа да жағалау аймақтарында ғана қолдануға болады; алайда, ол Норвегия жағалауына жетуге жеткіліксіз қашықтыққа ие болмады. Неміс суасты қайықтарына қарсы оның қарулары екі кішкентай 100 фунтты бомба болды, олар суасты қайықтың корпусына тікелей тиюі керек болды, кемінде теорияда. 1939 жылдың 3 желтоқсанында Ансон қателікпен су бетіндегі Корольдік теңіз күштерінің суасты қайығына шабуыл жасады, және ұшақ кондық мұнараға тигенімен, зақым тек төрт сынған шам болды. Шотландия жағалауында қыркүйектегі бұрынғы оқиғада No 233 эскадрильясының Ансонының бомбалары су бетінен секіріп, әуеде жарылып, ұшақтың жанар май бактерілеріне зақым келтірді, нәтижесінде ол Сент-Эндрюс жанында суға түсті. 1940 жылдың 1 маусымында үш Ансоннан тұратын топ Дюнкеркке жақын жерде тоғыз Luftwaffe Messerschmitt Bf 109 ұшағынан шабуылға ұшырады. Расталмаған мәлімдемелерге сәйкес, бір Ансон екі неміс ұшағын жойды және үшіншісіне зақым келтірді, ал Ансон жоғалған жоқ. Ұшақ көп қозғалтқышты бомбалаушы ұшақтарын, мысалы Avro Lancaster ұшқыштарын оқытуда үлкен жетістікке жетті. Ансон алғашқы рет 1936 жылдың қарашасында Ұшу оқу мектептеріне жөнелтілді, бұрынғы екі қозғалтқышты оқу үшін пайдаланылған ескі бомбалаушыларды ауыстырды. Ансон сонымен қатар бомбалаушы экипажының басқа мүшелерін, мысалы навигаторларды, сымсыз операторларды, бомба нысаналарын және әуе пулеметшілерін оқыту үшін де пайдаланылды. Соғыстан кейін Ансон оқу және жеңіл тасымалдау ролінде жалғасты. Соңғы Ансон 1968 жылдың 28 маусымында байланыс бөлімдерінен RAF қызметінен алынды. Корольдік Австралия әуе күштері (RAAF) 1935 жылдың қарашасында теңіздік барлау ролін орындау үшін бастапқыда 33 Ансон тапсырыс берді. Біріншілері 1936 жылы жеткізілді және соғыс басталғанға дейін 48 қызметте болды. RAAF ақырында барлығы 1,028 Ансонды пайдаланды, олардың көп бөлігі Mk I болды. Бұл ұшақтар 1955 жылға дейін пайдаланылды. Корольдік Жаңа Зеландия әуе күштері (RNZAF) 23 Анс...

In 1933, the British Air Ministry proposed that the Royal Air Force (RAF) acquire a relatively cheap landplane for coastal maritime reconnaissance duties; the proposed aircraft would perform as a supplement to the more capable, but expensive, flying boats which the RAF had adopted for conducting maritime reconnaissance missions. The Air Ministry looked for designs from British manufacturers. Avro responded to the request with the Avro 652A, which was a modified version of their earlier Avro 652, a twin engined, six seat monoplane airliner. de Havilland offered a design based on their D. H.89A Dragon Rapide biplane. After evaluating the various submissions received, the Air Ministry decided to order from Avro and de Havilland respectively, single examples of the Type 652A and the de Havilland DH.89 for evaluation purposes late in 1934; an evaluation and the subsequent selection of a design for production to take place by May 1935. On 24 March 1935, the Avro 652A conducted its maiden flight at Woodford Aerodrome, Greater Manchester. Between 11 and 17 May 1935, the prototype participated in a formal evaluation against the competing DH.89M by the RAF's Coastal Defence Development Unit at RAF Gosport, Hampshire. During these trials, the Avro aircraft proved to be superior and was accordingly selected as the winner of the competition on 25 May 1935. In response to its selection, Air Ministry Specification G.18/35 was written around the Type 652A; in July 1935, an initial order for 174 aircraft, which had been given the service name "Anson", was received. On 31 December 1935, the first production Anson performed its maiden flight; changes from the prototype included an enlarged horizontal tailplane and reduced elevator span in order to improve stability. Additionally, while the prototype had not been fitted with flaps, production aircraft could accommodate their installation from the onset to increase the viable glide angle and reduce landing speed. By the end of production in 1952, a total of 11,020 Ansons had been completed, which made it the second most numerous (after approximately 11,500 Vickers Wellington medium bomber) British multi engined aircraft of the Second World War. The Anson was the first aircraft equipped with retractable landing gear to enter service with the RAF. While the main undercarriage was retracted into recesses set into the bottom of the engine nacelles, the tail wheel was fixed in position. Commonly, the undercarriage was fitted with Dunlop built wheels, tyres and pneumatic brakes and Turner legs. To avoid this laborious process, early aircraft would often perform short flights with the landing gear remaining extended throughout, which would reduce the aircraft's cruising speed by 30 mph (50 km/h). Initially, the Anson was flown by a crew of three, which comprised a pilot, a navigator/bomb aimer and a radio operator/gunner, when it was used in the maritime reconnaissance role; from 1938 onwards, it was typically operated by a four man crew. The bomb aimer would perform his function from a prone position in the forward section of the nose, which was provisioned with a bombsight, driftsight, and other appropriate instrumentation, including a landing light. The pilot was located in a cockpit behind the bomb aimer's position and was provided with a variety of contemporary instrumentation, including those to enable flight under instrument flight rules (IFR) and indirect instrument lighting for night flying purposes. Immediately behind the pilot's position is a small folding seat fixed to the starboard side of the fuselage for an additional crew member or passenger, along with racks that would contain a pair of parachute packs that would be clipped onto the harnesses worn by both the pilot and the navigator. Behind these is the navigator's station, a chair and table provisioned with navigational aids such as compasses, Bigsworth chart boards, sea markers, slide rules for course, wind and speed, a signalling lamp and float flares. Those Ansons that were used in the training role were outfitted with dual controls and usually had the gun turret removed, although specific aircraft used for gunnery training were fitted with a Bristol hydraulically operated gun turret, similar to that used in the Bristol Blenheim. The tail fairing of the starboard nacelle contains an inflatable dinghy which is provided with automatic actuators and marine distress beacons. By the outbreak of the Second World War, the RAF had received a total of 824 Ansons while there were 26 RAF squadrons that were then operating the Anson I: 10 of these were assigned to Coastal Command and the other 16 were with Bomber Command. By 1939, all of the squadrons assigned to Bomber Command that had been equipped with the Anson I served as operational training squadrons which were used to prepare crews for frontline service. 12 of the squadrons were in No. 6 (Operational Training) Group. Newly formed crews, having previously completed individual flying and technical training courses, were first trained as bomber crews in Ansons before advancing to the various frontline aircraft types, which were in the same squadrons with the Ansons. After training the crews would advance to the frontline bomber squadrons with aircraft such as the Fairey Battle, Bristol Blenheim, Vickers Wellington, Armstrong Whitworth Whitley or Handley Page Hampden. Even before the start of the war, it had been realized that the Anson's limited capabilities would make it ineffective in its intended main role as a maritime patrol aircraft. In 1938, it had been decided to replace the Anson in this role with the American built Lockheed Hudson, which was 100 mph faster, had three times the range, carried a much heavier bomb load and had a superior defensive armament. The first squadron to be reequipped with the type was already training with them in September 1939. Meanwhile, the remaining Coastal Command Anson squadrons had to go to war with what they had. The Anson had an endurance of only four hours so it could only be employed in the North Sea and other coastal areas; however, it lacked the range to reach the coast of Norway. Its weapons against German U boats were two small 100 lb bombs, which required a direct hit on the hull of a submarine to be effective, at least in theory. On 3 December 1939, an Anson mistakenly attacked a surfaced Royal Navy submarine, , and although the aircraft succeeded in hitting the conning tower, the only damage was four broken light bulbs. In an earlier friendly fire incident off the coast of Scotland in September, the bombs of an Anson of No. 233 Squadron had bounced off the surface of the water and exploded in an air burst, which holed the aircraft's fuel tanks causing it to ditch off St Andrews. On 1 June 1940, a flight of three Ansons was attacked near Dunkirk by nine Luftwaffe Messerschmitt Bf 109s. According to the unsubstantiated claims, one Anson destroyed two German aircraft and damaged a third, while no Ansons were lost. The aircraft achieved more success training pilots for flying multi engined bombers, such as the Avro Lancaster. Ansons were first deployed to Flying Training Schools in November 1936, replacing the obsolete bombers then used for twin engine training. The Anson was also used to train the other members of a bomber's aircrew, such as navigators, wireless operators, bomb aimers and air gunners. Postwar, the Anson continued in the training and light transport roles. The last Ansons were withdrawn from RAF service with communications units on 28 June 1968. The Royal Australian Air Force (RAAF) initially ordered 33 Ansons in November 1935 to fill the maritime reconnaissance role. The first were delivered in 1936 and 48 were in service before the start of the war. The RAAF eventually operated a total of 1,028 Ansons, the majority of these being Mk Is. These aircraft continued to be operated until 1955. The Royal New Zealand Air Force (RNZAF) operated 23 Ansons as navigation trainers during the Second World War, (alongside the more numerous Airspeed Oxford), and acquired more Ansons as communication aircraft immediately after the war. A preserved navigation trainer is in the Air Force Museum of New Zealand at Wigram. The Royal Indian Air Force operated several Ansons as part of the No.1 Service Flying Training School (India) for Pilot and Navigation training. These Ansons continued this role post independence and were retired at an unknown date. The Royal Canadian Air Force (RCAF) and Royal Canadian Navy (RCN) operated 4,413 Anson aircraft, 1,962 British built and 2,451 Canadian built aircraft. The RCN operated the aircraft until 1952. Although the Canadian Ansons were used throughout the training schools of the British Commonwealth Air Training plan for training aircrew, some aircraft were pressed into operational service with the RCAF's Eastern Air Command. A good example of the training schools' involvement in combat operations with the EAC during the emergency of the battle is illustrated in an article dated 1 March 2006 of the Royal Canadian Legion magazine entitled Eastern Air Command: Air Force, Part 14; the author Hugh A. Haliday wrote: "The need for Atlantic patrols was undiminished, yet the Battle of the St. Lawrence stretched EAC resources. Based at Charlottetown, 31 General Reconnaissance School was mobilized to fly patrols using Avro Ansons, each carrying two 250 pound bombs. At the very outset of the war, the Anson and its ordnance had failed in RAF anti submarine work. Now in Canada, it was remobilized as an aerial scarecrow. German views varied as to Canadian countermeasures. The captain of U 517 found his operations increasingly restricted by strengthened air patrols. In October 1942, U 69 reported "strong sea patrol and constant patrol by aircraft with radar." The United States Army Air Forces (USAAF), employed 50 Canadian built Ansons, which were designated the AT 20. The Egyptian Air Force (EAF) operated a fleet of Ansons in communications and VIP duties. A specially outfitted Anson was presented to the then King of Egypt by the RAF. The Royal Afghan Air Force obtained 13 Anson 18 aircraft for various duties from 1948. These aircraft survived until 1972.

Соғыстан кейінгі азаматтық пайдалану

Соғыстан кейін Ансон ұшақтары Вудфордтағы Avro компаниясымен өндірісті жалғастырды. Осы кезеңде көптеген ұшақтар азаматтық қолданысқа бейімделді, олар түрлі шағын чартерлік авиакомпаниялармен жеңіл тасымал ретінде, ал ірі корпорациялармен корпоративтік ұшақтар ретінде пайдаланылды. Ансон ұшақтарымен азаматтық рейстерді жүзеге асырған елдердің қатарында Ұлыбритания, Канада (тек Mk. V үлгілері), Австралия және Мексика бар. 1946 және 1947 жылдары Railway Air Services компаниясы Ансон ұшақтарымен Лондонның Кройдон әуежайынан Манчестер арқылы Белфастқа (Наттс Корнер) жоспарлы рейстер орындады. Sivewright Airways 1951 жылға дейін Манчестер әуежайынан жергілікті чартерлік рейстер, Джерсиге және Мэн аралындағы Роналдсвей әуежайына үш Mk XIX ұшағымен рейстер жүргізді. Finglands Airways 1949 және 1952 жылдар аралығында Манчестер әуежайынан Ньюкуэй әуежайына экс-RAF Anson I ұшағымен, сондай-ақ жоспарлы рейстер орындады. Kemps Aerial Surveys 1973 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Ұлыбритания аумағында бірнеше Ансон XIX ұшақтарымен аэрофототүсіру жұмыстарын жүргізді. 1948 жылы Үндістан Азаматтық авиация басқармасы үшін 12 жаңа Ансон 18С ұшағын оқу және байланыс ұшақтары ретінде пайдалану үшін тапсырыс берді. Олар 1949 жылдың көктемінде Йедоннан жеткізілді. Ансон ұшақтары 1952 жылдың наурызына дейін Вудфордтағы Avro компаниясымен Корольдік әуе күштері үшін өндірілді. Австралияда ұшқан Ансон ұшақтарының ағаш қанаттарының көптеп бұзылуы байқалды. Фенолді желімдердің байланысы үзіліп, мұның себебі жоғары ылғалдылыққа байланысты деген болжам жасалды. 1962 жылы Ұлтастық Достастық үкіметі сол кезде пайдаланудағы ағаш қанатты ұшақтардың көпшілігін тоқтату туралы шешім қабылдады; бұл ұшақтардың ішінде Ансон және Де Хавилленд Москито да болды. Ансон ұшақтарының ешқайсысы қайта тіркелмеді, себебі үкімет қанаттарды жайсыз жағдайға жеткізетін сынақ жүргізді, осылайша жаңа қанаттарды орнату қажет болды. Көптеген иелері осы уақытқа дейін өз ұшақтарын өз еріктерімен бұзуға шешім қабылдады. 20-шы ғасырдың соңында Ансон ұшақтарының басым көпшілігі пайдаланудан шығарылды, бірақ әлі де үш ұшақ әуе шоуларында көрсетілуде, екеуі Ұлыбританияда, біреуі Жаңа Зеландияда, ал төртінші ұшақ Канадада ұшуға жарамды күйіне қайта келтіруге жоспарлануда.

After the war, Ansons continued in production with Avro at Woodford. At this time, large amounts of the type were being converted for civilian use, where they were operated as light transports by a range of small charter airlines and as executive aircraft by large corporations. Countries that saw civilian operations with Ansons included the United Kingdom, Canada (Mk. V aircraft only), Australia and Mexico. Railway Air Services operated Ansons on scheduled services from London's Croydon Airport via Manchester to Belfast (Nutts Corner) in 1946 and 1947. Sivewright Airways operated three Mk XIX aircraft from their Manchester Airport base on local charter flights, flights to Jersey, and Ronaldsway Airport in the Isle of Man until 1951. Finglands Airways operated an ex RAF Anson I on inclusive tour flights and on scheduled flights from Manchester Airport to Newquay Airport between 1949 and 1952. Kemps Aerial Surveys operated several Anson XIXs on survey work within the UK until their retirement in 1973. In 1948, India ordered 12 new Anson 18Cs for use by the Directorate of Civil Aviation as trainers and communications aircraft; these were delivered from Yeadon in the spring of 1949. Ansons continued to be manufactured by Avro at Woodford for the RAF until March 1952; the type was used as trainers and served in the role of Station communications aircraft until 1968. The wooden wings of Ansons flying in Australia were found to fail at a high rate. The phenolic glue bonds would part, and it was speculated that the problem was due to the high humidity. In 1962, the Commonwealth Government decided to ground the majority of wooden winged aircraft then in operation; amongst those aircraft affected, the Anson and De Havilland Mosquito were included. Of the Ansons, no such aircraft were re registered as the government had mandated a test that essentially destroyed the wings, thus requiring the fitting of new wings. Most owners decided to voluntarily scrap their aircraft well before this time. By the late 20th century, the vast majority of Ansons had been retired, but there are still three aircraft appearing at flying displays, two in the UK, one in New Zealand, and a fourth aircraft in Canada scheduled for restoration back to airworthiness.

Апаттар мен оқиғалар

1937 жылдың 11 қыркүйегінде No. 233-эскадрильяның Anson K8778 ұшағы, Йоркширдің Солтүстік Ридингіндегі Гисбороның үстіндегі Гисборо Мурдың тік беткейіне, Корольдік теңіз күштерімен жаттығудан оралғанда, нашар көрінуде құлады; төрт экипаж мүшесінің барлығы қаза тапты. 1939 жылдың 28 сәуірінде No. 6 эскадрильясының RAAF Anson A4 32 ұшағы, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Риверстоун қаласының жанында, әуе навигация курсының кері рейсінде құлады, төрт экипаж мүшесі де қаза тапты. 1939 жылдың 18 желтоқсанында 1-ші Ұшу Оқу мектебінің Anson N4887 ұшағы Ричмонд РААФ базасынан ұшып шыққаннан кейін Ричмонд гольф алаңына құлады, ұшақтың бес мүшесі де қаза тапты. 1940 жылдың 29 қыркүйегінде No. 2 Ұслу Оқу мектебінің RAAF Anson L9162 және N4876 ұшақтары әуеде соқтығысып, ұшу кезінде біріне-бірі жабысып қалды. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Броклзби қаласында апаттық қону сәтті жүзеге асты. L9162 жердегі оқу үшін пайдаланылатын ұшаққа айналды, ал N4876 жөнделіп, қайтадан пайдалануға берілді (1940 жылғы Броклзбидегі әуедегі соқтығысуды қараңыз). 1940 жылдың 8 қарашасында RAF Pilot Officer Frederick Phillip Fry басқарған Anson N9945 ұшағы Бирмингемге жақын жерде барьерлік кабельге соқтығысып, құлады, ұшақтағы бес адам қаза тапты. 1941 жылдың 28 қаңтарында RAAF Anson A4 5 Parkes-тен Маскотқа медициналық эвакуация рейсімен ұшып кетті. Гленбрукқа жақындағанда, сол жақ қанатының конструкциялық бұзылуына байланысты құлады. 1941 жылдың 13 сәуірінде RAF Kinloss-тан шыққан 19-шы Оперативтік Оқу бөлімінің Anson N9857 ұшағы Инчнадампфтың шығысына қарай, Бейнн ан Фурайнға 701 метр (2300 фут) биіктікте құлады. 6 экипаж мүшесінің кем дегенде 4-і апаттан аман қалды, бірақ қатты қырауда суықтан қаза тапты. Олардың денелері апат орнында жерленген. 1942 жылдың 17 сәуірінде RAF Wigtown ұшағының Anson W2630 ұшағы Шотландияның оңтүстік-батысындағы Критаун қаласының жанындағы Галлоуэй тауының шығыс жағындағы Флиттің Cairnsmore тауына құлады. Ұшақ соққы берген кезде жарылып, ұшқыш пен азаматтық жолаушы қаза тапты. Радио оператор ауыр күйіктермен аман қалды. 1942 жылдың 2 шілдесінде No.2 Бақылаушылардың Озық Ұшу бөлімінің (O)AFU Anson Mk. I N5297 ұшағы Миллом, Кумбриядан шыққан навигациялық оқу рейсі кезінде Шаллохта, Оңтүстік Айрширде құлады. Бес ұшқыш, оның ішінде үш оқушы қаза тапты. 1942 жылдың 9 қазанында төрт Корольдік Австралия әуе күштерінің (RAAF) ұшқышы Батыс Австралиядағы Клэклайнға жақын жерде Anson ұшағының құлауынан қаза тапты. Экипажға "Avro Anson" ескерткіші арналған. 1942 жылдың 30 қазанында Anson Ванкувер аралындағы Сидней әуежайынан ұшып кетті, бортында Корольдік Канада әуе күштерінің сержанты Уильям Бэрд және Британдық әуе күштерінің летчигі Чарльз Фокс, летчик Энтони Лоуренс және сержант Роберт Лаккок болды. Ұшақ Порт Ренфрюге жақын тау беткейіне құлады, ұшып шыққаннан кейін барлығы қаза тапты. 2013 жылдың қазан айында ағаш кесушілер ұшақтың қалдықтарын және экипаж мүшелерінің денелерін тауып, 2014 жылдың мамырында қалпына келтірді. 1942 жылдың 2 қарашасында RAAF 67-эскадрильясының (Лавертонмен бірге) Anson DG919 ұшағы Австралияның Виктория штатындағы Маллакута әуеайлағында құлады, экипаж мүшелері сержант Джон Хьюстон Саури, сержант Леонард Артур Луптон және сержант Ральф Кэссиди қаза тапты. Ұшақ ұшу-қону жолағын басып өтіп, карьерге құлады, ұшақтағы үш 100 фунттық А/С бомбасы жарылды. 1943 жылдың 7 желтоқсанында тағы бір құлазыс оқиғасы болды, онда RCAF #18 SFTS Anson II JS193 Манитоба штатының Гимли қаласында қону схемасында Anson II JS167 ұшағының үстіне құлады; екі ұшақ та қауіпсіз жерге қонды, бірақ кейіннен екеуі де жөнделді. 1944 жылдың 19 қаңтарында RCAF #2 Оқу командасының Anson II #7164 ұшағы Anson II #8561 ұшағының үстіне қонды, екеуі де аман-есен қонды, бірақ біріне-бірі жабысып қалды. #7164 Anson ұшағы есептен шығарылды, бірақ #8561 жөнделді. 1944 жылдың 13 ақпанында USAAF 29(PR) эскадрильясының AT 20 (Anson II) 43 8197 ұшағы Оклахома Ситидегі Уилл Роджерс алаңында ұшып көтерілгенде құлады, 2-ші лейтенант С. Ф. Янковский қаза тапты, ұшқыш В. Н. Любер жарақат алды. Ұшқыштар басқару элементтерінен жел соғатын қалқандарды алып тастауды ұмытып кеткен. Бұл АТ-20 ұшағының қатысы бар жалғыз өлім жазасы болды. 1945 жылдың 19 желтоқсанында Companhia Meridional de Transportes Anson Mk. II тіркелімді PP MTA Бразилияның Нитерой қаласы Итайпу маңында апатқа ұшырап, барлық жолаушылар мен экипаж, соның ішінде ұшқыш және әуе компаниясының иесі Альваро Араухо қаза тапты. 1947 жылдың 14 желтоқсанында Индонезия үкіметі жақында сатып алған және RI 003 нөмірленген Mark 1 AX505, бұрынғы VH BBY әскери жабдық пен дәрі-дәрмектерді тасымалдау үшін пайдаланылды. Ол Малайя мен Суматра аралығында суға құлады. Екі экипаж мүшесі қаза тапты және кейіннен Индонезияның Ұлттық Батырлары болып тағайындалды. Оларға арналған ескерткіште ұшақтың мүсіні орнатылған. 1948 жылдың 11 маусымында Lancashire Aircraft Corporation-ға тиесілі Avro XIX G AGNI, отын жетіспеуінен Мэн аралының Брадда Хедіне құлады. Ұшақ Сквайрс Гейт әуежайынан (Блэкпул) Мэн аралының Роналдсуэй әуежайына, Ланкаширдегі RAF Walney Island арқылы жолаушылар рейсімен ұшып келе жатқан. Бортындағы тоғыз адамның барлығы Порт Эриннен келген траулермен құтқарылды.

On 11 September 1937, Anson K8778 of No. 233 Squadron RAF crashed in poor visibility on the Gisborough Moor escarpment, above Guisborough in the North Riding of Yorkshire, while returning from an exercise with the Royal Navy; all four crew were killed. On 28 April 1939, Anson A4 32 of No. 6 Squadron RAAF crashed near Riverstone, New South Wales on the return leg of an air navigation course, killing all four crew members. On 18 December 1939, Anson N4887 of 1 Flying Training School crashed on the Richmond Golf Course shortly after take off from the Richmond RAAF Base, killing all five crew members. On 29 September 1940, Ansons L9162 and N4876 of No. 2 Service Flying Training School RAAF collided in mid air and became locked together in flight. A successful emergency landing was made at Brocklesby, New South Wales. L9162 became a ground instructional airframe, whilst N4876 was repaired and returned to service (see 1940 Brocklesby mid air collision). On 8 November 1940, Anson N9945 piloted by RAF Pilot Officer Frederick Phillip Fry struck a barrage balloon cable near Birmingham and crashed killing all five on board. On 28 January 1941, RAAF Anson A4 5 left Parkes bound for Mascot on a medical evacuation flight. It approached Glenbrook and suffered a structural failure of the port wing crashing near the corner of Cliffton Ave and Lucasville Road killing all five on board. On 13 April 1941, Anson N9857 of 19 Operational Training Unit from RAF Kinloss crashed on Beinn an Fhurain at an altitude of 2,300 feet (701 m) approximately east of Inchnadamph. At least 4 of the 6 aircrew survived the crash but died of exposure in blizzard conditions. Their bodies are buried at the crash site. On 17 April 1942, Anson W2630 of RAF Wigtown crashed into the east side of Galloway mountain Cairnsmore of Fleet near Creetown, southwest Scotland. The aircraft exploded on impact, killing the pilot and a civilian passenger. The wireless operator survived with severe burns. On 2 July 1942, Anson Mk. I N5297 of No.2 Observers Advanced Flying Unit (O)AFU crashed on Shalloch on Minnoch, South Ayrshire, during a navigation training flight out of Millom, Cumbria. All five airmen, including three trainees, were killed. On 9 October 1942, four Royal Australian Air Force (RAAF) airmen were killed when their Anson crashed near Clackline, Western Australia. The crew are commemorated by the Avro Anson Memorial. On 30 October 1942, an Anson took off from Sidney airport on Vancouver Island, British Columbia, Canada, with Royal Canadian Air Force Sgt. William Baird and British Air Force Pilot Officer Charles Fox, Pilot Officer Anthony Lawrence and Sgt. Robert Luckock aboard. The aircraft crashed, killing all aboard, from takeoff, on a remote mountainside near Port Renfrew. The wreckage and remains of the crew were found by loggers in October 2013 and recovered in May 2014. On 2 November 1942, Anson DG919 of 67 Squadron RAAF (attached Laverton) crashed at Mallacoota Airfield in Victoria, Australia, killing crew members Sergeant John Hueston Sawrey, Sergeant Leonard Arthur Lupton and Sergeant Ralph Cassidy. The aircraft over ran the runway and crashed into a quarry and the three 100 lb A/S bombs onboard the aircraft exploded. On 7 December 1943, another piggy back accident occurred when RCAF #18 SFTS Anson II JS193 came down on top of Anson II JS167 in the landing circuit at Gimli, Manitoba; the aircraft landed safely still entangled, and both were later repaired. On 19 January 1944, RCAF #2 Training Command, Anson II #7164 landed on top of Anson II #8561 and again both landed safely but entangled. Anson #7164 was a write off, but #8561 was repaired. On 13 February 1944, a USAAF 29(PR) Squadron AT 20 (Anson II) 43 8197 crashed on takeoff at Will Rogers Field, Oklahoma City, Oklahoma, 2Lt S. F. Jankowski killed, pilot V. N. Luber injured. The pilots had forgotten to remove the gust locks from the controls. This was the only fatal accident involving a USAAF AT 20. On 19 December 1945, a Companhia Meridional de Transportes Anson Mk. II registration PP MTA crashed in the neighbourhood of Itaipu, Niterói, Brazil killing all passengers and crew, including the pilot and owner of the airline, Álvaro Araújo. On 14 December 1947, a Mark 1 AX505, ex VH BBY, recently purchased by the Indonesian government and numbered RI 003, was being used to transport war equipment and medicine. It crashed in the sea between Malaya and Sumatra. The two crew were killed and were later appointed Indonesian National Heroes. There is a memorial to them with a sculpture of the aircraft. On 11 June 1948, Avro XIX G AGNI of Lancashire Aircraft Corporation ditched off Bradda Head, Isle of Man due to fuel exhaustion. The aircraft was operating a scheduled passenger flight from Squires Gate Airport, Blackpool to Ronaldsway Airport, Isle of Man via RAF Walney Island, Lancashire. All nine people on board were rescued by a trawler from Port Erin and the .

Нұсқалар

Anson-ның негізгі түрі Mk I болды, оның 6704-і Ұлыбританияда салынды. Басқа түрлері негізінен қозғалтқыштарымен ерекшеленді, ал Канадада жасалған Anson ұшақтары жергілікті қозғалтқыштарды пайдаланды. Болат жетіспеушілігін ескере отырып, 1051 канадтық Mk V Anson ұшағының фюзеляжында қарағай ағашы қолданылды. Mk I – 6688 Mk I ұшағы салынды. Екі Armstrong Siddeley Cheetah IX немесе XIX қозғалтқышымен жабдықталған. Mk II – 1401 Mk II ұшағы Канадада салынды; екі Jacobs L 6MB R 915 қозғалтқышымен жабдықталған және Anson I ұшағында қолданылатын қолмен басқару жүйесінің орнына гидравликалық қону шассин көтеру жүйесімен жабдықталған. Mk III – 432 Mk I ұшағы Канадада екі Jacobs L 6MB R 915 қозғалтқышқа түрлендірілді. Mk IV – Бір ұшақ Канадада Mk I ұшағынан екі Wright R 975 Whirlwind қозғалтқышына ауыстырылды. Mk V – 1069 Mk V ұшағы Канадада екі Pratt & Whitney R 985 Wasp Junior қозғалтқышымен және жаңа ағаш монокок фюзеляжымен жабдықталған навигаторларды оқыту үшін салынды. 77 ерте Mk V ұшағы Mk II компоненттерін пайдаланып салынды және Mk VA деп белгіленді. Mk VI – Бір ұшақ Канадада бомбалау және оқ ату оқуы үшін салынды; оған екі R 985 Wasp Junior қозғалтқышы орнатылды. Mk X – 104 Anson Mk I ұшағы көліктік мақсатта пайдалану үшін күшейтілген едені бар Mk X ұшақтарына түрлендірілді. Mk XI – 90 Anson Mk I ұшағы Mk XI ұшақтарына түрлендірілді. Mk XII – 20 Anson Mk I ұшағы Mk XII ұшақтарына түрлендірілді, сондай-ақ 221 жаңа Mk XII ұшағы салынды. Mk XIII – Екі Cheetah XI немесе XIX қозғалтқышымен жабдықталған оқ ату оқуына арналған ұшақ; ешқашан салынбады. Mk XIV – Екі Cheetah XV қозғалтқышымен жабдықталған оқ ату оқуына арналған ұшақ; ешқашан салынбады. Mk XVI – Навигациялық оқуға арналған ұшақ; ешқашан салынбады. Mk XV – Бомбалау оқуына арналған ұшақ; ешқашан салынбады. C 19 – 264 ұшақ RAF үшін салынды; байланыс және көлік ұшақтары ретінде пайдаланылды. T 20 – RAF үшін навигациялық оқуға арналған ұшақ, Mk XIX нұсқасы, шетелдегі навигациялық оқу үшін Әуе министрлігінің T.24/46 ерекшелігіне сәйкес, бір ұшқыш, екі радиооператор (бір оқушы және бір нұсқаушы) және бес навигатор (үш оқушы және екі нұсқаушы). Оңтүстік Родезияда бомбалау және навигациялық оқу үшін пайдаланылды, 60 дана салынды. T 21 – RAF үшін навигациялық оқуға арналған ұшақтар, Mk XIX нұсқасы, үй навигациялық оқу үшін Әуе министрлігінің T.25/46 ерекшелігіне сәйкес, бір ұшқыш, екі радиооператор (бір оқушы және бір нұсқаушы) және бес навигатор (үш оқушы және екі нұсқаушы). 1948 жылдың мамыр айында прототип ұшырылды, 252 дана салынды. C.21 – T.21 ұшақтарының байланыс және көлік міндеттері үшін модификациясы. T 22 – RAF үшін радио оқуға арналған ұшақтар, Mk XIX нұсқасы, Әуе министрлігінің T.26/46 ерекшелігіне сәйкес, бір ұшқыш және төрт радиооператор станциясы (үш оқушы үшін және бір нұсқаушы үшін), 1948 жылдың маусымында прототип ұшырылды, 54 дана салынды. Anson 18 – Avro Nineteen ұшағынан жасалды; 12 ұшақ Ауғанстан Корольдік әуе күштеріне байланыс, полиция патрульдік және әуедегі бақылау ұшақтары ретінде пайдалануға сатылды. Anson 18C – 13 ұшақ Үндістан үкіметі үшін салынды; азаматтық ұшақ экипаждарын оқыту үшін пайдаланылды. Avro Nineteen (Anson XIX деп те аталады): Азаматтық көлік нұсқасы; 56 ұшақ екі серияда салынды. AT 20 – АҚШ әскери белгілеуі, АҚШ Армиясының Әуе күштері қолданған Канадада салынған Anson II ұшақтары, 50 дана салынды.

The main Anson variant was the Mk I, of which 6,704 were built in Britain. The other variants were mainly distinguished by their powerplant with Canadian built Ansons using local engines. To overcome steel shortages, the 1,051 Canadian built Mk V Ansons featured a plywood fuselage. Mk I 6,688 Mk Is were built. Powered by two Armstrong Siddeley Cheetah IX or XIX engines. Mk II 1,401 Mk IIs were built in Canada; powered by two Jacobs L 6MB R 915 engines and fitted with hydraulic landing gear retraction rather than the manual system used on the Anson I.
Mk III 432 Mk I aircraft converted in Canada to two Jacobs L 6MB R 915 engines. Mk IV One aircraft converted from a Mk I in Canada to two Wright R 975 Whirlwind engines. Mk V 1,069 Mk Vs were built in Canada for navigator training powered by two Pratt & Whitney R 985 Wasp Junior engines and given a new wood monocoque fuselage. 77 early Mk. V aircraft built using Mk. II components were designated Mk. VA.
Mk VI One aircraft was built in Canada for bombing and gunnery training; it was powered by two R 985 Wasp Junior engines. Mk X 104 Anson Mk Is were converted into Mk Xs with a reinforced floor, for use as a transport. Mk XI 90 Anson Mk Is were converted into Mk XIs. Mk XII 20 Anson Mk Is were converted into Mk XIIs, plus 221 new Mk XII aircraft built. Mk XIII Gunnery trainer powered by two Cheetah XI or XIX engines; never built. Mk XIV Gunnery trainer powered by two Cheetah XV engines; never built. Mk XVI Navigation trainer; never built. Mk XV Bombing trainer; never built. C 19 264 were built for the RAF; used as communications and transport aircraft. T 20 Navigation trainer for the RAF, a variant of the Mk XIX to meet Air Ministry Specification T.24/46 for an overseas navigation trainer, one pilot two wireless operators (one trainee and one instructor) and five navigator positions (three trainees and two instructors). Used for bombing and navigation training in Southern Rhodesia, 60 built. T 21 Navigation trainers for the RAF, a variant of the Mk XIX to meet Air Ministry Specification T.25/46 for a home navigation trainer, one pilot two wireless operators (one trainee and one instructor) and five navigator positions (three trainees and two instructors). A prototype was flown in May 1948, 252 were built. C.21 Modification of T.21s for communications and transport duties. T 22 Radio trainers for the RAF, a variant of the Mk XIX to meet Air Ministry Specification T.26/46, one pilot and four wireless operator stations (three for trainees and one for an instructor), a prototype was flown in June 1948, 54 built. Anson 18 Developed from the Avro Nineteen; 12 aircraft were sold to the Royal Afghan Air Force for use as communications, police patrol and aerial survey aircraft. Anson 18C 13 aircraft were built for the Indian government; used for training civil aircrews. Avro Nineteen (Also known as the Anson XIX): Civil transport version; 56 aircraft were built in two series. AT 20United States military designation for Canadian built Anson IIs used by the United States Army Air Forces, 50 built.

Операторлар

Avro Anson ұшағы 1935 жылдан 1970-жылдардың басына дейін әскери және азаматтық операторлар тарапынан пайдаланылды. Басты қолданушылар: Корольдік әуе күштері (5000-нан астам), Корольдік Канада әуе күштері (4413) және Корольдік Австралия әуе күштері (936).