Канаданың «үндістер заңы» – 1876 жылғы парламент актісі. Бірінші ұлттар қауымдастықтары, резервациялар және үкімет қарым-қатынастарын реттейді. Талқылаулы заң.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1876 жылғы Канада Парламенті актісі
1876 Canadian act of Parliament
Үндістан актісі – Канада Парламентінің актісі, ол тіркелген үндістер, олардың тайпалары және үндістердің резерваттары жүйесімен байланысты. Алғаш рет 1876 жылы қабылданған және түзетулермен бүгінгі күнге дейін күшінде, ол Канада Үкіметінің Канададағы 614 алғашқы ұлттар тайпасымен және олардың мүшелерімен қарым-қатынасын анықтайтын негізгі құжат. Ұзақ тарихы бойында акті дау-дамайдың нысаны болды және Канаданың аборигендері де, абориген емес азаматтары да оны әртүрлі интерпретациялады. Заңнама көптеген реттерге өзгертілді, соның ішінде 2002 жылы "бестен астам маңызды өзгеріс" енгізілді. Актінің ауқымы өте кең, ол басқару, жерді пайдалану, денсаулық сақтау, білім беру және үндістердің резерваттарындағы басқа да мәселелерді қамтиды. Ерекше айта келерлік жайт, бастапқы Үндістан актісі барлық аборигендерге әсер ететін екі элементті анықтайды:
The Indian Act is a Canadian act of Parliament that concerns registered Indians, their bands, and the system of Indian reserves. First passed in 1876 and still in force with amendments, it is the primary document that defines how the Government of Canada interacts with the 614 First Nation bands in Canada and their members. Throughout its long history, the act has been a subject of controversy and has been interpreted in different ways by both Indigenous Canadians and non Indigenous Canadians. The legislation has been amended many times, including "over five major changes" made in 2002. The act is very wide ranging in scope, covering governance, land use, healthcare, education, and more on Indian reserves. Notably, the original Indian Act defines two elements that affect all Indigenous Canadians:
Ол резерваттар мен тайпалардың қалай жұмыс істей алатынын көрсетеді. Акті үнді резерваттарын басқару ережелерін белгілейді, тайпалардың қалай құрылатынын және «тайпалық кеңестердің» өкілеттіктерін анықтайды. Тайпалар акті бойынша жұмыс істеу үшін резерват жерлеріне ие болуы міндетті емес. Бұл заңнама бойынша резерваттар – Канададағы ерекше құқықтарға ие болған аймақтар еді. «Франшиза» термині «сайлау құқығы» идеясынан туындаған, бірақ ол біртіндеп «дауыс беру құқығы» ретінде қарастырылатын болды. Сайлау құқығына ие болған аборигендер Канаданың ресми азаматтары (немесе 1947 жылға дейін – британдық подданныелары) болып саналды, өкілдерге дауыс беруге құқылы болды, салық төлеуге міндетті болды және «резерваттан тыс» өмір сүрді. Керісінше, резерватта тұратын адамдар басқа құқықтар мен міндеттерге ие болды. Резерватта тұру үшін үндінің ұрпағы болу қажеттілігі болды. Резерваттағы жерді иелену құқығы ұжымға немесе тайпаға ғана тиесілі болды, себебі ол Мемлекеттің қорғауында болды. Франшиза алған азаматтар мен үндістер арасындағы қарым-қатынас қатаң бақылауда болды; мысалы, 1763 жылғы Корольдік жарлығы бойынша франшиза алғандарға үндістермен арақ немесе жер саудасы жасауға тыйым салынды. Мемлекет (бұл жағдайда Үндістер департаменті) өз еркімен алған сенімгерлік міндеттемесі арқылы үнді халқының ерекшелігін сақтауға үміттенді. Бірақ кейіннен Канада провинциясының үкіметі «Жоғары мәдениет» заңының міндетті франшиза схемасын ойлап тапты. 1985 жылғы Үндістан актісіне енгізілген түзетулер франшиза идеясын жойды, бірақ сол кездегі статусты үндістер туғаннан-ақ Канада азаматтары болып есептелді.
It says how reserves and bands can operate. The act sets out rules for governing Indian reserves, defines how bands can be created, and defines the powers of "band councils". Bands do not have to have reserve lands to operate under the act. Reserves, under this legislation, were islands within Canada to which were attached a different set of Indigenous rights. "Enfranchisement" derives from the idea of "franchise", which has gradually been degraded as "vote". Indigenous people with the franchise became official citizens of Canada (or British subjects before 1947), were allowed to vote for representatives, were expected to pay taxes, and lived "off reserve". By contrast, groups of people who lived on a reserve were subject to a different set of rights and obligations. One needed to descend from an Indian to be allowed to live on a reserve. The tenure of land in a reserve was limited to the collective, or tribe, by virtue of a Crown protectorate. Interactions between enfranchised citizens and Indians were subject to strict controls; for example, the enfranchised were forbidden by the Royal Proclamation of 1763 to traffic in alcohol or land with Indians. The Crown (in this case the Indian Department) hoped, by means of fiduciary duty that it voluntarily took on, to preserve Indian identity. But later the government of the Province of Canada conceived of the compulsory enfranchisement scheme of the Gradual Civilization Act. The 1985 amendment to the Indian Act extinguished the idea of enfranchisement, although by then Status Indians were Canadian citizens by birth.
Жыныстық кемсітушілік
Канада үкіметі Канададағы аборигендердің құқықтық мәртебесіне гендерлік теңсіздік талаптарын қолданды. Алғаш рет «Тәртіпті түрде құқық беру туралы» заңның бір бөлігі ретінде қабылданғанда, мәртебелі үнді әйелі мәртебесіз үнді емес еркекке үйленсе, мәртебесінен айырылатын болды. Заңдық мәртебесі жоқ абориген әйелдері келісімшарт бойынша берілетін пайдаларды алуға, өздерінің резервациясында тұруға, отбасылық мүлікті мұраға алуға немесе ата-бабаларымен бірге резервацияда жерленуге құқылы болмады. Туған қауымдастығына қатысуы шектелгендіктен, заңдық мәртебесі жоқ абориген әйелдері дәстүрлі жерлеріндегі рәсімдер мен салтырларға қатыса алмады. Алайда, бұл шарттар мәртебелі емес әйелдерге үйленген мәртебелі үнді еркектеріне қолданылмады; олар өз мәртебесін сақтай алды. Заңның 12-бабының 1-тармағы (b) абориген әйелдерінің жағдайын нашарлатты және абориген отбасыларын жоюға, әйелдерді олардың жерінен бөліп тастауға жасалған әрекет деп қарастырылуы мүмкін. Гендерлік дискриминациялық заңдарды қолдану арқылы Канада үкіметі абориген әйелдерін шеттетуге және кемсіртуге ұшыратты. 12-бап әйелдер қозғалысының назарына түсіп, реформаға қатысты түрлі ұсыныстарға ықпал етті. 1985 жылы C-31 заң жобасы енгізіліп, 12-бап жойылды және осы жағдайға ұшырағандарға мәртебе қайта берілді. 1985 жылғы түзетулер көптеген абориген әйелдері мен олардың балаларының мәртебесін қайтаруға әкелді, бірақ олардың үнді тайпасына қабылдануына кепілдік берілмеді. Он жыл өткен соң, шамамен 100 000 адамның мәртебесі қалпына келтірілді, ал тайпалар мүшелікке қатысты жауапкершілікті Үнді істері департаментінен алды. Алайда, мәртебесі қайта қалпына келтірілген әйелдердің балалары 6(2) тармақша бойынша тіркеуге жатады. Бұл әрекет, түпкілікті алғанда, Біріккен Ұлттар Ұйымының Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық конвенциясын бұзуға әкелді, себебі Үндістан актісіндегі кемсітушілік амалдар абориген әйелдері мен олардың ұрпақтарының мәдениетін білдіру құқығына қарсы келеді. Бұл шешім 2007 жылы Британдық Колумбияның Жоғарғы сотында Шэрон МакИвор мен оның ұлы Джейкоб Гриснердің ісі бойынша шығарылған үкімге негізделген. БҰҰ Адам құқықтары жөніндегі кеңесі (UNHRC) C-31 заң жобасы Халықаралық конвенцияның 3- және 26-баптарын, сондай-ақ 27-бабына сәйкес бұзғанын анықтады. Сонымен қатар, шешімнің 2(3)(a) бабында Канада үкіметі тиімді өтемақы беруге міндетті. Біріккен Ұлттар Ұйымының Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық конвенциясына сәйкес, Канада үкіметі 180 күн ішінде мына талаптарды орындауы керек: 6-бабының 1-тармағының (a) бөлігінің жыныс және гендерлік белгісіне қарамастан, бұрын тіркелмегендерді тіркеуге мүмкіндік беретіндей етіп түсіндірілуін қамтамасыз ету, Үндістан актісінде аборигендерге қатысты жыныс және гендерлік дискриминацияны ескеру және осыған ұқсас болашақ дискриминацияны болдырмау. S-3 заң жобасы 2017 жылдың желтоқсан айында корольдік келісімді алып, 2019 жылдың тамызынан бастап толық күшіне енді.
The Canadian government applied gender bias requirements to the legal status of Aboriginal peoples in Canada. First passed as part of the Gradual Enfranchisement Act, a status Indian woman who married a man who was not a status Indian became non status. Without legal status, Aboriginal women are unable to access treaty benefits, practice inherent rights to live on their reserve, inherit family property or be buried on reserve with ancestors. Restricted from access to their native community, Aboriginal women without legal status were unable to participate in ceremonies and rituals on their traditional land. However, these conditions did not apply to status Indian men who married non status women; these men were able to keep their status. Section 12, paragraph 1(b) of the act worked to disadvantage the position of Aboriginal women and can be considered an attempt to demolish Aboriginal families and alienate Aboriginal women from their land. Inflicting gender discriminatory laws, the Canadian government marginalized and disadvantaged Aboriginal women. Section 12 gained the attention of female movements contributing to a variety of proposals for reform. Amended in 1985 through the introduction of Bill C 31, section 12 was removed and status was reinstated to those affected. The 1985 amendments led to the repatriation of status for many Indigenous women and their children but did not guarantee acceptance into an Indian band. A decade later, nearly 100,000 people had their status' reinstated while bands had newly gained control of membership responsibilities which was previously administrated by the Department of Indian Affairs. However, the children of reinstated women are subject to registration under subsection 6(2). This action has ultimately violated the United Nations' International Covenant on Civil and Political Rights through the discriminatory practices of the Indian Act; that this law discriminates against Indigenous women and her descendants and their right to express their culture. In addition, this decision was also made based on the 2007 Supreme Court of British Columbia case of Sharon McIvor and her son, Jacob Grisner, that have been waiting over a decade of a verdict of their case. The UNHRC's decision has determined that Bill C 31 has violated Articles 3 and 26 of the International Covenant, in concurrence of Article 27. As well, In Article 2(3)(a) of the decision, the Government of Canada must provide effective remedy. Under the United Nations' International Covenant on Civil and Political Rights, the Government of Canada is required in 180 days to fulfill these requirements: to ensuring that paragraph 6(1)(a) of the Indian Act is understood in a way that allows registration of those who were not previously registered under the distinction of paragraph 6(1)(a) on the basis of sex and gender, account for the ongoing discrimination of Indigenous peoples in Canada of gender and sex in the Indian Act and to avoid future discrimination similar to this Bill.—GEIRA) permitted Aboriginal women reinstated under subsection 6(2) to be eligible for 6(1) status. Creating paragraph 6(1)(c.1) registration, reinstated Aboriginal women could only be eligible for registration under 6(1) if they had non status children. addresses gender based inequalities in the Indian Act. Bill S 3 received royal assent in December 2017 and came in to full effect in August 2019.
Мектеп-интернаттар
1894 жылы Үндістан туралы заңға енгізілген түзетулер 7 мен 16 жас аралығындағы табиғи халықтың балаларының мектепке баруын міндетті етті. Өзгерістерге мектеп орналасқан жері, балалардың денсаулығы және олардың бұрынғы мектеп емтихандарын тапсыруына қатысты бірқатар бос алулар енгізілді. Канаданың табиғи халықтың интернат мектептері балаларды күштеп дін өзгертуге, ауруға, зорлық-зомбылыққа және Шындық және Татуласу комиссиясы мәдени геноцидке талпыну деп сипаттаған жағдайға ұшыратты. Интернат мектептері отбасылық байланыстарды үзіп, дәстүрлі мәдениеттің таралуын азайтты, бұл табиғи халықты Канада қоғамына ассимиляциялауға бағытталған әрекет болды, және 2008 жылдың 11 маусымында Канада үкіметі осы үшін өтініш айтты.
In 1894 amendments to the Indian Act made school attendance compulsory for Indigenous children between 7 and 16 years of age. The changes included a series of exemptions regarding school location, the health of the children and their prior completion of school examinations. The Canadian Indian residential school system subjected children to forced conversions, sickness, abuse and what has been described as an attempt at cultural genocide by the Truth and Reconciliation Commission. The residential school system severed family ties and diminished the transmission of traditional culture, in an attempt to assimilate Indigenous peoples into broader Canadian society for which on June 11, 2008, the government of Canada apologized.
Діни рәсімдерге тыйым салу ("Потлач заңы")
1885 жылы заңға енгізілген түзету Батыс жағалау халықтарының Потлач салтанатын тыйым салды.
In 1885, an amendment to the act banned the Potlatch ceremony of the West Coast peoples.
Сотқа кіруді шектеу
1900 жылдардың басында Нискаа алғашқы ұлты өздерінің дәстүрлі аумағын бақылауға алу үшін бірнеше сот процесін бастады немесе бастауға тырысты. Бірқатар әрекеттер Британдық Колумбия үкіметі тарапынан қабылданбады немесе Канада үкіметі тарапынан қарастырылмады. 1927 жылғы түзетуде (141-тармақ) Канадаға қарсы талап қою мақсатында алғашқы ұлттың немесе тайпаның адвокатты жалдауына тыйым салынды, сондай-ақ адвокатты жалдау үшін ақша жинауға тыйым салынды, бұл қылмыс үшін түрмеге жабу жазасы көзделді.
Starting in the early 1900s, the Nisga'a First Nation started or attempted to start several legal proceedings to take control of their traditional territory. A series of attempts were denied by the B. C. government or not pursued by the Canadian Government. A 1927 amendment (Section 141) forbade any First Nation or band from retaining a lawyer for the purpose of making a claim against Canada, and further forbade them from raising money to retain a lawyer, on punishment of imprisonment.
Салықтан босату
87-бапта үндістер екі түрдегі мүліктен салық төлеуден босатылады: а) үнді немесе тайпаның қорық жерлеріндегі немесе қайтарылған жерлердегі үлесі; және б) үнді немесе тайпаның қорықта орналасқан жеке мүлігі.
Section 87 exempts Indians from paying taxes on two types of property: (a) the interest of an Indian or a band in reserve lands or surrendered lands; and (b) the personal property of an Indian or a band situated on a reserve.
Конституциямен байланыс
1982 жылғы Конституция заңына сәйкес, Үндістандықтарға ғана арналған құқықтар Конституциялық шағымдарға төтеп бере алмайды. 1982 жылғы Конституция заңының 25-бабы Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартиясының Канаданың аборигендерінің, келісімшарттарының және басқа да құқықтарын жоққа шығаруға бағытталмағанын қамтамасыз етеді.
The rights exclusive to Indians in the Indian Act are beyond legal challenge under the Constitution Act, 1982. Section 25 of the Constitution Act, 1982 provides that the Canadian Charter of Rights and Freedoms shall not be interpreted as negating Aboriginal, treaty or other rights of Canada's Aboriginal peoples.
88-бөлім
Заңның 88-бабында провинциялық заңдар егер олар "жалпы қолданыста" болса, аборигендерге әсер етуі мүмкін деп көрсетілген, яғни олар аборигендермен қатар басқа адамдарға да әсер етеді. Осылайша, провинциялық заңдар федералдық заңға енгізіледі, әйтпесе провинциялық заңдар конституцияға қайшы болар еді. Крюгер және басқалар The Queen (1978) ісінде Жоғарғы Сот аборигендерге басқа адамдарға қарағанда күштірек әсер ететін провинциялық заңдарды қолдауға болатынын анықтады, себебі "біркелкі әсер ететін заңдар көп емес". Конституциялық сарапшы Питер Хогг Дик қарсы Королева (1985) ісінде Жоғарғы Соттың "88-баптың мағынасын өзгертіп білгенін" айтады. 88-бап енді аборигендердің негізгі мәселелеріне қатысты провинциялық заңдарды қорғауға және тіпті аборигендердің құқықтарын шектеуге мүмкіндік береді.
Section 88 of the act states that provincial laws may affect Aboriginals if they are of "general application", meaning that they affect other people as well as Aboriginals. Hence, provincial laws are incorporated into federal law, since otherwise the provincial laws would be unconstitutional. In Kruger and al. v. The Queen (1978), the Supreme Court found that provincial laws with a more significant impact on Aboriginals than other people can be upheld, as "There are few laws which have a uniform impact." Constitutional scholar Peter Hogg argues that in Dick v. The Queen (1985), the Supreme Court "changed its mind about the scope of s. 88." Section 88 could now protect provincial laws relating to primary Aboriginal issues and even limiting Aboriginal rights.
Конфедерациядан кейінгі кезең
1868: Канада Мемлекеттік хатшысының департаментін ұйымдастыру және үнді және арсеналдық жерлерді басқаруды қамтамасыз ететін акт құрылды. 1869: Үндістерді біртіндеп бостандыққа шығару, үндістердің істерін жақсы басқару және 31-ші Виктория актісінің 42-тарауының ережелерін кеңейту туралы акт бостандыққа шығару процесіне өзгерістер енгізді. 1874: Үндістерге қатысты белгілі бір заңдарды өзгерту және үндістерге қатысты белгілі бір заңдарды Манитоба және Британдық Колумбия провинцияларына тарату туралы акт үндістерге қатысты канадалық заңнаманың әсерін батысқа қарай кеңейтті. 1876: Үндістерге қатысты заңдарды (түпнұсқалық Үндістер заңы) өзгерту және біріктіру туралы акт қабылданды. 1879: 1876 жылғы Үндістер заңына түзетулер енгізу туралы акт «жартылай тайпалық» адамдарға келісімнен шығуға мүмкіндік беру үшін заңға өзгерістер енгізді; резервацияларға заңсыз кіру үшін жазалауға рұқсат беру; бас және кеңес өкілеттіктерін айыппұл, сомасы немесе бас бостандығынан айыру жазасын енгізуге кеңейту; және жыныс сату үйлерін тыйым салу. 1880: Үндістерге қатысты заңдарды өзгерту және біріктіру туралы акт қабылданды. 1881: Үндістер департаментінің қызметкерлерін, оның ішінде үндістер агенттерін заңды бейбітшілік соттарының өкілі етіп өзгерту. Келесі жылы оларға судьялармен тең заңдық өкілдік берілді. Бұдан әрі, Прерия провинцияларындағы үндістердің ауыл шаруашылығы өнімдерін үндістер агентінен тиісті рұқсатсыз сатуға тыйым салуға қатысты түзетулер енгізілді. 1884: Үндістердің жастарын мектепке қатысуға міндеттеу үшін түзету енгізілді. Сонымен қатар, қызметтен шеттетілген тайпа басшыларының қайта сайлануына жол берілмейді. 1884: Потлач және Таманава билерін тыйым салуға қатысты түзету енгізілді. 1894: Резервацияларда тұратын бейтуыс адамдарға тайпалық бақылауды жою туралы түзету енгізілді. Бұл өкілеттік енді Үндістер істері жөніндегі бас инспектордың қолында болды. 1896: Потлач және Таманава билерін тыйым салуды кеңейту үшін жануарлар мен адамдарды жарақаттауға немесе ақша немесе заттар беруге қатысы бар барлық билер, рәсімдер мен мерекелерді заңсыз деп жариялады. 1905: 8000-нан астам тұрғыны бар қалалардың жанындағы резервациялардан аборигендерді шығаруға рұқсат беру үшін түзетулер енгізілді. 1906: Резервациялық жерлерді сатудан түскен табыстың 50% -ын жерді берген тайпа мүшелеріне беруге рұқсат беру үшін түзетулер енгізілді. 1911: Муниципалитеттер мен компанияларға жолдар, теміржолдар және басқа да қоғамдық жұмыстар үшін резервациялардың бөліктерін иеліктен шығаруға рұқсат беру үшін түзетулер енгізілді. Бұдан әрі, судьяға қажет деп танылған жағдайда, бүкіл резервацияны муниципалитеттен алыстатуға рұқсат беру үшін түзетулер енгізілді. Бұрынғы нұсқалар бойынша, осы жерлерді алған адамдар мәртебелі үндістер ретінде тіркелуге құқығы жоқ. Канада Сенатында бұл заң жобасын жаңадан тағайындалған сенатор Джеймс Гладстон 1958 жылдың 12 тамыздағы алғашқы сөзінде талқылады. Гладстонның сөзі парламенттік отырыста Каинай тайпасының қара аяқ тілінде алғаш рет қолданылды. 1958 жылдың 13 тамызында заң жобасына патша қол қойды. 1961: Ерлер мен тайпалардың міндетті бостандыққа шығаруын тоқтату үшін түзетулер енгізілді. 1970: R. v. Drybones, [1970] S. C. R. 282 ісінен кейін, Үндістер заңының 94 және 96-баптары Канаданың құқықтар туралы заңының 1-бабын бұзатындықтан түзетулер енгізілді. 1985: Үндістер заңына түзетулер енгізілді. Мәртебелі үнді әйелдеріне «басқа тайпаға үйленгеннен кейін» өз мәртебесін сақтауға немесе қайта алуға және осындай некеден туған балаларға (бірақ немерелеріне емес) мәртебе беру құқығы берілді. Бұл түзету Парламентте C 31 заң жобасы ретінде талқыланды. Бұл түзету бойынша толық мәртебелі үндістер 6-1 деп аталады. 6-1 мәртебесі бар адам мен мәртебесі жоқ адамның арасындағы некеден туған бала 6-2 (жартылай) мәртебесіне ие болады. Егер бұл бала өсіп, мәртебесі жоқ адаммен үйленсе, онда оның баласы мәртебесі жоқ болып саналады. Егер 6-2 6-1 немесе басқа 6-2 адаммен үйленсе, балалар 6-1 мәртебесіне қайта оралады. Қандық байланыс ескерілмейді, немесе, керісінше, «екі буынды кесу» шартымен ауыстырылады. Үндістер заңына енгізілген түзетулерге сәйкес (C 31 заң жобасы) Мишель тайпасының мүшелеріне жеке үнді мәртебесі қайта берілді. C 31 заң жобасында Мишель тайпасына қолданылған тайпалық бостандыққа шығару ережесі бойынша мәртебені қалпына келтіру туралы ереже жоқ. Томас Кингтің айтуынша, қазіргі кезде мәртебелі үндістердің жартысы мәртебесі жоқ адамдармен үйленеді, яғни бұл заң бірнеше буын ішінде толыққанды заңды ассимиляцияны жүзеге асырады. 2011: Үндістерді тіркеуде гендерлік теңдік туралы заң (C 3 заң жобасы) Үндістер заңының ережелерін өзгертті, олар Британдық Колумбия апелляциялық соты McIvor v. Canada ісінде конституциялық емес деп тапқан. 2011 жылдың 31 қаңтарында C 3 заң жобасын күшке енгізу нәтижесінде, мәртебесін жоғалтқан әйелдердің құрметті немерелері тіркелуге (үнді мәртебесіне) құқылы болды. Бұл заңның нәтижесінде шамамен 45 000 адам жаңадан тіркелуге құқылы болды. 2012: Жұмыс және өсу туралы заң (C 45 заң жобасы). 2013: 13 жылдық сот дауынан кейін 200 000 метис және 400 000 мәртебесі жоқ үндістер федералдық үндістерге жауапкершілікке енгізілді. 2016: Жұмыс және өсу туралы заңға өзгерістер енгізілді (C 45 заң жобасы). 2017: Гендерлік теңсіздіктер жойылды (S 3 заң жобасы).
1868: An Act providing for the organisation of the Department of the Secretary of State of Canada, and for the management of Indian and Ordnance Lands was created. 1869: An Act for the gradual enfranchisement of Indians, the better management of Indian affairs, and to extend the provisions of the Act 31st Victoria, Chapter 42 introduced changes to the enfranchisement process. 1874: An Act to amend certain Laws respecting Indians, and to extend certain Laws relating to matters connected with Indians to the Provinces of Manitoba and British Columbia extended westward the effect of Canadian legislation regarding Indians. 1876: An Act to amend and consolidate the laws respecting Indians (the original Indian Act) was passed. 1879: An Act to amend The Indian Act, 1876 amended the act to allow "half breeds" to withdraw from treaty; to allow punishment for trespassing on reserves; to expand the powers of chief and council to include punishment by fine, penalty or imprisonment; and to prohibit houses of prostitution. 1880: An Act to amend and consolidate the laws respecting Indians passed. 1881: Amended to make officers of the Indian Department, including Indian Agents, legal justices of the peace, able to enforce regulations. The following year they were granted the same legal power as magistrates. Further amended to prohibit the sale of agricultural produce by Indians in Prairie Provinces without an appropriate permit from an Indian agent. 1884: Amended to force attendance of Indian youth in school. Amended to prevent elected band leaders who have been deposed from office from being re elected. 1884: Amended to prohibit the potlatch and Tamanawas dances. 1894: Amended to remove band control of non natives living on reserve. This power now rested exclusively in the hands of the Superintendent General of Indian Affairs. 1896: Amended to extend the ban on potlatch and Tamanawas dances to outlaw all dances, ceremonies and festivals that involved the wounding of animals or humans, or the giving away of money or goods. 1905: Amended to allow Aboriginal people to be removed from reserves near towns with more than 8,000 residents. 1906: Amended to allow 50% of the sale price of reserve lands to be given to band members, following the surrender of that land. 1911: Amended to allow municipalities and companies to expropriate portions of reserves, without surrender, for roads, railways, and other public works. Further amended to allow a judge to move an entire reserve away from a municipality if it was deemed "expedient." Under the previous versions of the Indian Act, persons who had received these land allocations were not entitled to be registered as status Indians. In the Senate of Canada the bill was debated by the newly appointed Senator James Gladstone in his maiden speech on August 12, 1958. Gladstone's speech was the first time the Blackfoot language from the Kainai Nation had been used in parliamentary proceedings. The bill received royal assent on August 13, 1958. 1961: Amended to end the compulsory enfranchisement of men or bands. 1970: Amended after R. v. Drybones, [1970] S. C. R. 282, due to sections 94(b) and 96 of the Indian Act violating Section 1(b) of the Canadian Bill of Rights. 1985: Indian Act amended to void the enfranchisement process. Amended to allow status Indian women the right to keep or regain their status even after "marrying out" and to grant status to the children (but not grandchildren) of such a marriage. This amendment was debated in Parliament as Bill C 31. Under this amendment, full status Indians are referred to as 6–1. A child of a marriage between a status (6–1) person and a non status person qualifies for 6–2 (half) status. If that child grows up and in turn married a non status person, the child of that union would be non status. If a 6–2 marries a 6–1 or another 6–2, the children revert to 6–1 status. Blood quantum is disregarded, or rather, replaced with a "two generation cut off clause". Under amendments to the Indian Act (Bill C 31), Michel Band members have individual Indian status restored. No provision made in Bill C 31 for the restoration of status under the Band enfranchisement provision that was applied to the Michel Band. According to Thomas King, around half of status Indians are currently marrying non status people, meaning this legislation accomplishes complete legal assimilation in a matter of a few generations. 2011: Gender Equity in Indian Registration Act (Bill C 3) amended provisions of the Indian Act that the Court of Appeal for British Columbia found to be unconstitutional in the case of McIvor v. Canada. The bringing into force of Bill C 3 on January 31, 2011, ensured that eligible grandchildren of women who lost status as a result of marrying non status men became entitled to registration (Indian status). As a result of this legislation approximately 45,000 persons became newly entitled to registration. 2012: Jobs and Growth Act (Bill C 45). 2013: 200,000 Métis and 400,000 non status Indians are included in the federal responsibility for Indians after a 13 year legal dispute. 2016: Changes to the Jobs and Growth Act (Bill C 45). 2017: Gender based inequalities addressed (Bill S 3).