Аквитания және Пуату графы Уильям Ұлы

Кіріспе

Аквитания герцогы және Пуату графы Ұлы Вильгельм (969 – 31 қаңтар 1030) 990 жылдан өліміне дейін Аквитания герцогы (Вильгельм V ретінде) және Пуату графы (Вильгельм II немесе III ретінде) болды. Император Генрих II қайтыс болғаннан кейін оған Италия патшалығы ұсынылды, бірақ ол Конрад II-ге қарсы таққа таласудан бас тартты.

Өмір

Ол Вильгельм IV-тің және оның әйелі Эмма Блуаның, Блуаның Теобальд I-нің қызының ұлы және мұрагері болды. Ол 1004 жылға дейін Аквитанияны регент ретінде басқарған өзінің айбынды анасынан үлгі алған сияқты. Ол Шартр епискобы Фулбертпен дос болды, ол одан басқа меценат тауып, Пуатьеде собор мектебін құрды. Ол өзі өте білімді, кітап жинаушы болған және Аквитанияның өркендеген сарайын Оңтүстік Францияның білім орталығына айналдырды. Ол білімді ханзада болса да, іс жүзінде сәтсіздікке ұшырады. Ол өзінің билеушісі Францияның Роберт II-інен өзінің вассалы Ла-Марш Бососын бағындыруға көмекке шақырды. Бастапқыда сәттіліксіз болған Босо ақырында герцогтіктен қуылды. Ол өз жағалауына үнемі қауіп төндіретін викингтерді ұстап тұруға мәжбүр болды. 1006 жылы оны викингтер жеңіп алды. Ол Лудунай мен Миребелайды Анжу графы Фулк Нерраға жоғалтты. Ол Ангулемнің Вильгельм II-іне өтеу ретінде Конфоленс, Руффек және Шабанадан бас тартуға мәжбүр болды, бірақ Фулберт вассал мен сузереннің өзара міндеттемелерін көрсететін (1020) келісімшарт жасады. Дегенмен, оның сарайы өнер орталығы болды және ол оның ең сенімді демеушісі еді. Оның діндарлығы мен мәдениеті өзінің кең аумақтарына бейбітшілік әкелді, және ол феодалдық соғыстың күшіне тойтарыс беруге тырысты, содан кейін көптеген еуропалық елдердің бірлігін жойды, Папа мен Шіркеу бастаған қазіргі Бейбітшілік және Құдай тыныштығы қозғалыстарын қолдады. Ол Майлзайс аббаттығын (1010) және Бургиль аббаттығын құрды. Пуатьедегі өрттен кейін ол соборды және көптеген басқа да діни құрылыстарды қайта салды. Ол Еуропаны кеңінен аралап, жыл сайын Римге немесе Испанияға паломниктік сапар жасады. Оны қайда барса да патшалық салтанатпен қарсы алды. Оның сарайы халықаралық сипатқа ие болды, император Генрих II, Леондық Альфонсо V, Ұлы Канут және тіпті оның сузерені Франция королі Роберттен елшілерді қабылдады. Генрих II-нің мұрагері болмауына байланысты Италия патшалығының кейбір ақсүйектері Германиямен одақ құрудың орнына бөлек кандидат іздеді, Конрад II-ні таққа отырғызуды қабылдамай. 1024 жылы Суза маркизі Ульрик Манфред басқаратын елшілік Францияға келді және бір жыл бойы Роберттің ұлы Хью Магнусты қызықтыруға тырысты, содан кейін (Роберт бұған рұқсат бермегеннен кейін) көптеген адамдарға әсер еткен Вильгельмге бұрды. Вильгельм бұл ұсынысты мұқият қарастырды, бірақ Италияға барып келгеннен кейін саяси жағдайдың қолайсыз екенін көріп, өзі мен мұрагерлері үшін тақтан бас тартты. Оның сақталған алты хатының көп бөлігі итальяндық ұсынысқа қатысты. Оның билігі бейбіт аяқталды және ол 1030 жылдың қаңтар айының соңғы (немесе екінші соңғы) күні өзі құрған және жерленген Майлзайс қаласында қайтыс болды. Оның билігінің басты дерек көзі - Хабанндық Адемардың мадақтауы. Оның өзінің вассалы Люзиньяноның Гуго IV-імен қарым-қатынасы Конвентум тақырыбы болып табылады.

He was the son and successor of William IV by his wife Emma of Blois, daughter of Theobald I of Blois. He seems to have taken after his formidable mother, who ruled Aquitaine as regent until 1004. He was a friend to Bishop Fulbert of Chartres, who found in him another Maecenas, and founded a cathedral school at Poitiers. He himself was very well educated, a collector of books, and turned the prosperous court of Aquitaine into the learning centre of Southern France. Though a cultivated prince, he was a failure in the field. He called upon his suzerain Robert II of France to aid in subduing his vassal, Boso of La Marche. Initially unsuccessful, Boso was eventually chased from the duchy. He had to contain Vikings who continually threatened his coast. In 1006, he was defeated by Viking invaders. He lost the Loudunais and Mirebalais to Fulk Nerra, count of Anjou. He had to give up Confolens, Ruffec, and Chabanais to compensate William II of Angoulême, but Fulbert negotiated a treaty (1020) outlining the reciprocal obligations of vassal and suzerain. However, his court was a centre of artistic endeavour and he its surest patron. His piety and culture brought peace to his vast territories, and he tried to stem the tide of feudal warfare then destroying the unity of many European nations by supporting the current Peace and Truce of God movements initiated by Pope and Church. He founded Maillezais Abbey (1010) and Bourgueil Abbey. After a fire in Poitier, he rebuilt the cathedral and many other religious structures. He travelled widely in Europe, annually visiting Rome or Spain as a pilgrim. Everywhere he was greeted with royal pomp. His court was of an international flavour, receiving ambassadors from the Emperor Henry II, Alfonso V of León, Canute the Great, and even his suzerain, Robert of France. Upon the death of Henry II without an obvious heir, some of the nobles of the kingdom of Italy looked for a separate candidate to elect rather than maintain their union with Germany by accepting its election of Conrad II. An embassy led by Ulric Manfred, the marquis of Susa, came to France in 1024 and remained for a year, attempting to interest Robert's son Hugh Magnus and then (after Robert's refusal to permit this) William, whose character and court impressed many. William considered the proposal seriously but, upon visiting Italy himself, he found the political situation so unfavorable that he renounced the crown for himself and his heirs. Most of his surviving six letters deal with the Italian proposal. His reign ended in peace and he died on the last (or second to last) day of January 1030 at Maillezais, which he founded and where he is buried. The principal source of his reign is the panegyric of Adhemar of Chabannes. His relations with his vassal, Hugh IV of Lusignan, are the subject of the Conventum.