Кіріспе
Құс түрі. Сиркир малкоха немесе сиркир куку (Taccocua leschenaultii) – Үндістан субконтинентіндегі құрғақ бұталы ормандар мен ашық орманды жерлерде кездесетін, паразиттік емес куку. Бұл түрдің ұзын құйрығы бар, жоғарғы жағы көбінесе зәйтүн түсті, ерекше иілген қызыл мүсізі сары түсті ұшымен ажыратылады. Олар көбінесе жерде немесе жерге жақын, шөптер мен бұталар арасында жалғыз немесе жұптармен азықтанады, көбінесе тасты жерлерде кішкентай кесірткелермен, жәндіктермен және кейде жидектермен, тұқымдармен қоректенеді. Олар өте тыныш және екі жынысы да түсі жағынан бірдей.
The sirkeer malkoha or sirkeer cuckoo (Taccocua leschenaultii), is a non parasitic cuckoo found in dry scrub forest and open woodland habitats in the Indian subcontinent. The species is long tailed, largely olive brown on the upper side with a distinctive curved red beak tipped in yellow. They forage singly or in pairs mainly on or close to the ground creeping between grasses and bushes, often on rocky habitats where they feed on small lizards, insects, and sometimes berries and seeds. They are very silent and the sexes are identical in plumage.
Сипаттама
Сиркейр кукусы шамамен ұзын, арқасы, қанаттары және құйрығының орталық қауырсындары қою-көк түсті. Кеудесі қызыл қоңыр. Қанаттың және құйрықтың қараңғы бөліктерінде жасыл жылтыр көрінеді. Қауырсындарының қараңғы ұштары бар, олар көкжиегінде жолақтар түрінде ерекше көзге түседі. Құйрығы біртіндеп (сыртқы қауырсындары ішкілерінен қысқалап келеді) және ұшы кеңінен ақ түсті. Жоғарғы құйрық қауырсындары ұзын. Бас, мойын және кеудесі ақшыл. Ең ерекше белгісі – сары ұшы бар қисық қызыл мүсік. Көздерінің айналасында иілген, ұзын қылшықтар бар, бірақ арт жағында жоқ, олар кірпіктерге ұқсайды (шөп пен өсімдіктердің арасынан өтетін кезде көздерін қорғауға бейімделу), ал ирисі қызғылт қоңыр. Көздерінің үстінде және астында қысқа, ақшыл жолақ, ал мүсіктің тамырымен бір қатар қара қауырсынның жұқа сызығы көздің астына дейін созылады. Көздің айналасындағы терінің қараңғы бөлігі артқа қарай тартылып, көздің көлемін үлкейтеді. Аяқтары сұр. Зигодактильді аяқтары бар, бұталар мен жұқа ормандарда, тасты жерлерде немесе шөп арасында азықтанады, көбінесе төбелі жерлерде, бірақ теңіз деңгейінен 1500 метрден төмен биіктікте кездеседі. Гусеницалар, жәндіктер, ұсақ омыртқалылар, жидектер мен тұқымдармен қоректенеді. Қоршалғанда тығыз бұталардың арасынан жүріп, жерде жүгіріп, мысыққа ұқсап көрінеді. Ұшуы нашар. Көбінесе үнсіз болады, бірақ төменгі гуылдаған дыбыс немесе өткір, қайталамалы немесе қызыл шаңғылы попугайдың дауысына ұқсас дыбыстар шығарады. Тамыздан желтоқсанға дейін бірінші рет қауырсындарын ауыстырады, ал сәуірде екінші рет ауыстырады. Солтүстік-батыс Үндістандағы (Раджастан, Гуджарат және Синд) P. l. sirkee популяциясы ақшыл, мойны мен кеудесі сарғыш. Шығыс Гималайдағы популяциялар қараңғырақ және ірілеу, олар Эдвард Блайт сипаттаған infuscata түршесі деп саналады (латын ғалымдары Phaenicophaeus туында қолданғанда infuscatus деп жазуды ұсынады). Номиналды түршесі түсі жағынан аралықта болады және бүкіл Үндістан жарты аралында таралған, Шри-Ланкаға дейін жетеді. Бұл түр 1831 жылы Лессон құрған Taccocua туысына жатқызылады, бірақ кейбір авторлар оны Phaenicophaeus туысына жатқызады. Taccocua туысы Rhopodytes-тен (көбінесе Phaenicophaeus-ке біріктіріледі) мүсігінің тамырында тар болуымен және жоғарғы жамбасының тамырында әшекейленуімен ерекшеленеді. Туыс атауы француз сөзі taco-дан алынған, ол Coccyzus (бұрынғы Saurothera) туысындағы кеудеқұстар үшін қолданылады, сондай-ақ Coua туысымен біріктірілген, бірақ Бланфорд болжамды үнді атаулары Суркул немесе Латхамның Сирцеясы табылмайтынын атап өткен. Бір теория бойынша, олар көбінесе солтүстік Үндістанда сирканда (Saccharum sp., мүмкін S. bengalense Retz.) деп аталатын қамыс өскен жерлерде кездесетін, кілемдер жасауға қолданылатын (көпше түрі sirkean) перделерге ұқсас материалдардан жасалған. Солтүстік Үндістанның көп бөлігінде оны жергілікті жерде джунгли тота деп атайды, яғни "джунгли попугайы" (немесе "паракит"), себебі мүсігі жергілікті таныс қызыл шаңғылы попугайдың мүсігіне ұқсайды. Түсі әр түрлі, бірақ үнемі өзгеріп отыратын және таралу аймағында үзілістері жоқ үш түршеге бөлінген. Ұясы – төменгі бұта немесе ағашқа орналастырылған, жасыл жапырақтармен төселген бұтақшалардан жасалған кең табақ. Ұяда екі-үш жұмыртқа болады, олар жуғанда жоғалатын жылтырмен жабылған ақшыл сары қоңыр түсті. Екеуі де жұмыртқаларды күтіп жатыр, бірақ осы кезең туралы мәліметтер жоқ.