Мэри Робинсон: Ағылшын ақыны, актриса және драматургі

Кіріспе

Ағылшын ақыны, романист, драматург, актриса (1758–1800)

Мэри Робинсон (туған аты Дарби; 27 қараша 1757 – 26 желтоқсан 1800) – ағылшын актрисасы, ақыны, драматург, романист және танымал тұлға. Ол Англияда, Бристоль және Лондон қалаларында өмір сүрді; сонымен қатар Франция мен Германияда да біраз уақыт тұрды. Ол жеті жасынан бастап поэзияны ұнатып, алдымен мұғалім, содан кейін 14 жасынан бастап актриса болып жұмыс істеді. Ол көптеген пьесалар, өлеңдер және романдар жазды. Ол актерлік және жазу өнерімен танымал болды, газеттерде оның туралы әңгімелер тарады. Өмірінде ол "Англиялық Сапфо" деп аталды. 1779 жылы Шекспирдің "Қысқы ертегісіндегі" Пердита рөлін ойнағаны үшін "Пердита" деген лақап атын алды. Ол Уэльс принці болған кезде король Георг IV-тің алғашқы ресми сүйіктісі болды.

Ерте өмір

Робинсон Англияның Бристоль қаласында, теңіз сардары Николас Дарби мен оның әйелі Хестердің (Ванакотт) отбасында дүниеге келді. Олар 1749 жылы Сомерсет штатының Дониатт қаласында үйленген, ал Робинсон 1756 жылдың 27 қарашасында туған. Ресми тіркелмеде оның шағылысу рәсімі "Поле" деп, ал епископтың көшірмесінде "Полли" деп тіркелген, ол 1758 жылдың 19 шілдесінде Бристольдегі Сент-Августин шіркеуінде өткізілді. Өзінің естеліктерінде Робинсон 1758 жылы туғанын жазады, бірақ жақында жарияланған зерттеулерге сәйкес, 1757 жыл болуы ықтимал (Бирннің 2005 жылғы қосымшасын қараңыз). Робинсон Бристольдегі әлеуметтік реформатор Ханна Мор басқаратын мектепке қатысты. Мор оқушыларын, соның ішінде Робинсонды да, "Лир патша" спектаклін көруге алып келді. Робинсон әлі бала кезінде әкесі анасын тастап, басқа әйелмен бірге болды. Отбасы қайта табысуға үміттенді, бірақ капитан Дарби мұның болмайтынын нақты айтты. Әйелінің қолдауы болмаған Хестер Дарби Лондонның Кіші Челси қаласында қыздарға арналған мектеп ашып, өзін және некеден туған бес баласын асырады (Робинсон 14 жасқа толғанда онда оқытушы болып жұмыс істеді). Бірақ капитан Дарби отбасына қысқа ғана уақытқа келгенде мектепті жабуға бұйырды (ол ағылшын заңдары бойынша осы құқыққа ие болды). Капитан Дарби 1785 жылы Ресей теңіз флотында қайтыс болды. Робинсон 15 жасқа келгенде, заңгер Сэмюэл Кокс әйгілі актер Дэвид Гаррикке Робинсон туралы айтып, оны Гарриктің Адельфидегі үйіне әкелді. Гаррик Робинсонға қатты әсер етті. Ол әсіресе оның дауысына таң қалды, оның көпке танымал Сюзанна Сибердің дауысына ұқсас екенін айтты. Гаррик жаңа ғана зейнеткерлікке шыққан еді, бірақ Робинсонды актерлік өнерге үйретуге шешім қабылдады. Робинсон былай деп жазды: "Менің мұғалімім [Дэвид Гаррик] менің жетістігіме ең үміткер болды, және әр репетиция оның мақтау пікірін нығайтатын сияқты. Ол кейде менімен минует билейтін, кейде сол кездегі танымал балладаларды орындауды сұрайтын".

Неке

Гестер Дарби қызына мұрагерлік мұрасы бар деп мәлімдеген Томас Робинсонның ұсынысын қабылдауға ынталандырды. Мэри бұл идеяға қарсы болды, бірақ ауырып, оның және кіші інісінің күтімін көргеннен кейін, оған қарыз екенін сезінді және анасының үйленуге талап етуінен ұялғысы келмеді. Ерлі-әйелдік өмірдің басында Робинсон күйеуінің мұрасы жоқ екенін білді. Дегенмен ол сәнді өмір салтын жалғастырып, көптеген махаббаттасқанын жасырмады. Кейін Мэри отбасын асырады. Күйеуі ақшаны ысырап еткен соң, олар Бреконширдегі Талгарт қаласына қашып кетті (онда Робинсонның жалғыз қызы Мэри Элизабет қараша айында дүниеге келді). Олар «Трегунтер» паркі деп аталатын үлкен мүлікте тұрды. Ақырында күйеуі қарыздар үшін Флит түрмесіне қамалды, онда ол көптеген айлар бойы тұрды. Түрмедегілердің әйелдері күйеулерінің қарызын төлегенше олармен бірге тұруға рұхсат етілсе, балаларды түрменің қауіп-қатерінен сақтау үшін туыстарына жіберу әдеттегі жағдай еді. Бірақ Робинсон қызы Марияға қатты байланысты болды, күйеуі түрмеге қамалғанда, ол алты айлық сәбиін өзімен бірге алып келді. Робинсонның әдеби мансабы Флит түрмесінде басталды, себебі ол өлеңдер жазып ақша табуға және өмірінің қатал шындығынан қашуға болатынын түсінді. Оның алғашқы кітабы «Миссис Робинсонның өлеңдері» 1775 жылы C. Паркер баспасында жарық көрді. Сонымен қатар, Робинсонның күйеуіне заңдық құжаттарды көшіру жұмысы ұсынылды, осылайша ол қарыздарының бір бөлігін өтеуге тырысуы мүмкін еді, бірақ ол ештеңе жасаудан бас тартты. Робинсон отбасын біріктіру және түрмеден тыс қалыпты өмірге оралу үшін, оның орнына жұмысты қабылдап, күйеуінің таппаған жалақысын жинады. Робинсон «шалбар» ролімен танымал болды, ал Уильям Шекспирдің «Он екінші түн» пьесасындағы Виола және «Егер қаласаң» пьесасындағы Розалинда рөлдері оған үлкен мақтау әкелді. Бірақ ол 1779 жылы Шекспирдің «Флоризель мен Пердита» драмасында Пердита (Қысқы ертегінің қаһарманы) рөлін ойнағаннан кейін танымал болды. Осы қойылым кезінде ол Уэльс принці, кейін Ұлыбритания королі IV Георгтың назарына түсті. Ол оған өзінің сүйіктісі болу үшін жиырма мың фунт ұсынды. Осы уақыт ішінде өте жас Эмма, леди Гамильтон кейде театрда оның қызметшісі және киімшесі болып жұмыс істеді. Жаңа әлеуметтік беделге ие болған Робинсон Лондонда тренд белгілеуші болды, грек мүсіндеріне негізделген, бос, ағып жатқан муссалин стильіндегі көйлектерді таныстырды, ол Пердита деп аталды. Робинсон күйеуін ханзада үшін тастау туралы шешім қабылдауға көп уақыт кетті, себебі ол жұртшылықтың алдында осындай әйел ретінде көрінгісі келмеді. Өмірінің көп бөлігінде ол қоғам алдында өмір сүру және өзі сенетін құндылықтарға адал болу үшін күресті. Ақырында ол Мистер Робинсоннан жақсырақ қарым-қатынас күтетін адаммен бірге болуға құмар болды. Бірақ 1781 жылы ханзада уәде етілген сомадан бас тартып, романтиканы тоқтатты. «Пердита» Робинсон ханзада уәде еткен (бірақ сирек төленген) аннуитетпен, ханзада жазған хаттармен және өзінің жазбаларымен өзіне өзі көмектесуге мәжбүр болды. Уэльс принцімен болған қарым-қатынасынан кейін ол өзінің сәнді кареталарымен саяхаттауымен және жұртшылықтың танымал тұлға ретінде қабылдауымен танымал болды.

Hester Darby encouraged her daughter to accept the proposal of an articled clerk, Thomas Robinson, who claimed to have an inheritance. Mary was against this idea; however, after falling ill and watching him take care of her and her younger brother, she felt that she owed him, and she did not want to disappoint her mother who was pushing for the engagement. After the early marriage, Robinson discovered her husband did not have an inheritance. He continued to live an elaborate lifestyle, however, and made no effort to hide multiple affairs. Subsequently, Mary supported their family. After her husband squandered their money, the couple fled to Talgarth, Breconshire (where Robinson's only daughter, Mary Elizabeth, was born in November). Here they lived in a fairly large estate, called Tregunter Park. Eventually her husband was imprisoned for debt in the Fleet Prison where she lived with him for many months. While it was common for the wives of prisoners to live with their husbands while indebted, children were usually sent to live with relatives to keep them away from the dangers of prison. However, Robinson was deeply devoted to her daughter Maria, and when her husband was imprisoned, Robinson brought the six month old baby with her. It was in the Fleet Prison that Robinson's literary career really began, as she found that she could publish poetry to earn money, and to give her an escape from the harsh reality that had become her life. Her first book, Poems By Mrs. Robinson, was published in 1775 by C. Parker. Additionally, Robinson's husband was offered work in the form of copying legal documents so he could try to pay back some of his debts, but he refused to do anything. Robinson, in an effort to keep the family together and to get back to normal life outside of prison, took the job instead, collecting the pay that her husband neglected to earn. Robinson was best known for her facility with the 'breeches parts', and her performances as Viola in William Shakespeare'sTwelfth Night and Rosalind in As You Like It won her extensive praise. But she gained popularity with playing in Florizel and Perdita, an adaptation of Shakespeare, with the role of Perdita (heroine of The Winter's Tale) in 1779. It was during this performance that she attracted the notice of the young Prince of Wales, later King George IV of the United Kingdom. He offered her twenty thousand pounds to become his mistress. During this time, the very young Emma, Lady Hamilton sometimes worked as her maid and dresser at the theatre. With her new social prominence, Robinson became a trend setter in London, introducing a loose, flowing muslin style of gown based upon Grecian statuary that became known as the Perdita. It took Robinson a considerable amount of time to decide to leave her husband for the Prince, as she did not want to be seen by the public as that type of woman. Throughout much of her life she struggled to live in the public eye and also to stay true to the values in which she believed. She eventually gave in to her desires to be with a man who she thought would treat her better than Mr Robinson. However, the Prince ended the affair in 1781, refusing to pay the promised sum. "Perdita" Robinson was left to support herself through an annuity promised by the Crown (but rarely paid), in return for some letters written by the Prince, and through her writings. After her affair with the young Prince of Wales she became famous for her rides in her extravagant carriages and her celebrity–like perception by the public.

Кейінгі өмір және өлім

Мэри Робинсон күйеуінен бөлек тұрып, бірнеше махаббат оқиғаларына қатысты, ең танымалсы – Америка Тәуелсіздік соғысында көзге түскен сарбаз Банастр Тарлтонмен. Олардың қарым-қатынасына дейін Робинсон Лорд Малден есімді адаммен байланыста болған. Бір дерек бойынша, Малден мен Тарлтон тікелей тілдесетін, ал Малден Робинсонның өзіне адал екеніне сенімді болды және ешбір ер адам оны өзінен айыра алмайды деп ойлады. Сондықтан ол өзінің таныстарының ешкімі оны сүйрете алмайды дегенге мың гинеяға тікелей тілдесті. Малденнің өкінішіне орай, Тарлтон тікелей тілдесуге келісіп, Робинсонды ғана емес, келесі 15 жылға созылатын қарым-қатынас орнатты. Бұл қарым-қатынас, тікелей тілдесуден басталып кеткен болса да, Тарлтонның әскери шенде өсуіне, саяси жетістіктеріне, Мэридің түрлі ауруларына, қаржылық қиындықтарына және Тарлтонның отбасының осы қарым-қатынасты тоқтатуға жасаған тырыстарына куә болды. Робинсон түсік тастағанмен, олардың балалары болмады. Бірақ соңында Тарлтон Анкастердің жас 4-ші герцогының заңды емес қызы, сонымен қатар оның әпкелері леди Уиллоуби де Эресби мен леди Чолмондлидің қызы Сьюзан Бертиге үйленді. 1783 жылы Робинсон түсініксіз ауруға шалдығып, денесінің бір бөлігі қозғалмай қалды. Биограф Паула Бёрн болжамы бойынша, түсік тастағаннан кейін пайда болған стрептококк инфекциясы қатты ревматикалық қызбаға алып келді, ол оны өмір бойы мүгедек қылды. 1780-ші жылдардың соңынан бастап Робинсон поэзиясымен танылып, «ағылшын Сапфосы» деп аталды. Өлеңдерден басқа, ол сегіз роман, үш пьеса, феминистік трактаттар және өлімінде аяқталмаған автобиографиялық қолжазба жазды. Замандасы Мэри Вулстонкрафт сияқты, ол әйелдердің құқықтарын қорғады және француз революциясын ынталы түрде қолдады. Ол 44 жасында, 26 желтоқсан 1800 жылы, денсаулығы нашарлап, кедейлікте Энгельфилд коттеджінде, Энгельфилд Грин, Суррейде қайтыс болды. Одан кейін оның қызы Мария Элизабет (1774–1818) қалды, ол да жарияланған романист болды. Оның мүлкін басқаруға оның күйеуі Томас Робинсонге берілді, ол одан ұзақ уақыт бұрын ажырасып кеткен және 1803 жылы өзінің жартылай ағасы Уильямнан мол мүлік мұраға алды. Робинсонның өлім алдындағы тілегінің бірі – оның қалған шығармаларын жариялау болды. Ол осы еңбектердің көп бөлігін өзінің қызы Мария Робинсонға жариялауды тапсырды. Ол сондай-ақ естеліктерін қызының қарауына тапсырып, оның жариялануын талап етті. Мария Робинсон бірнеше айдан кейін «Естеліктер» атты еңбегін жариялады.

Mary Robinson, who now lived separately from her husband, went on to have several love affairs, most notably with Banastre Tarleton, a soldier who had recently distinguished himself fighting in the American War of Independence. Prior to their relationship, Robinson had been having an affair with a man named Lord Malden. According to one account, Malden and Tarleton were betting men, and Malden was so confident in Robinson's loyalty to him, and believed that no man could ever take her from him. As such, he made a bet of a thousand guineas that none of the men in his circle could seduce her. Unfortunately for Malden, Tarleton accepted the bet and swooped in to not only seduce Robinson, but establish a relationship that would last the next 15 years. This relationship, though rumoured to have started on a bet, saw Tarleton's rise in military rank and his concomitant political successes, Mary's own various illnesses, financial vicissitudes and the efforts of Tarleton's own family to end the relationship. They had no children, although Robinson had a miscarriage. However, in the end, Tarleton married Susan Bertie, an heiress and an illegitimate daughter of the young 4th Duke of Ancaster, and niece of his sisters Lady Willoughby de Eresby and Lady Cholmondeley. In 1783, Robinson suffered a mysterious illness that left her partially paralysed. Biographer Paula Byrne speculates that a streptococcal infection resulting from a miscarriage led to a severe rheumatic fever that left her disabled for the rest of her life. From the late 1780s, Robinson became distinguished for her poetry and was called "the English Sappho". In addition to poems, she wrote eight novels, three plays, feminist treatises, and an autobiographical manuscript that was incomplete at the time of her death. Like her contemporary Mary Wollstonecraft, she championed the rights of women and was an ardent supporter of the French Revolution. She died in poverty at Englefield Cottage, Englefield Green, Surrey, 26 December 1800, aged 44, having survived several years of ill health, and was survived by her daughter, Maria Elizabeth (1774–1818), who was also a published novelist. Administration of her estate was granted to her husband Thomas Robinson from whom she had long been separated and who in 1803 inherited a substantial estate from his half brother William. One of Robinson's dying wishes was to see the rest of her works published. She tasked her daughter, Maria Robinson, with publishing most of these works. She also placed her Memoirs in the care of her daughter, insisting that she publish the work. Maria Robinson published Memoirs just a few months later.

Портреттер

Өмірі бойы Робинсон сол дәуірдегі ең белгілі суретшілердің оның бейнесін салу мүмкіндігіне де ие болды. Ең ерте белгілісі, Джеймс Робертс II салған, 1777 жылы Сиббердің "Love's Last Shift" пьесасынан "Аманда рөліндегі Робинсон ханым" суреті. 1781 жылы Томас Гейнсбороу "Мэри Робинсон ханым" атты майлы эскиз және атаусыз зерттеу жұмысын жасады. Сол жылы Джордж Ромни Мэри Робинсон ханымның суретін, ал Джон Кейс Шервин атаусыз портретті салды. Джошуа Рейнольдс 1782 жылы "Ханшайымның портреті" аталымын алған зерттеу эскизін жасады, ал 1784 жылы ол "Contemplation" (Кейу) Робинсон ханымның портретын аяқтады, оған да зерттеу эскизін жасады. Джордж Дэнс кіші 1793 жылы кейінірек салынған портреттің эскизін жасады.

Поэзия

1780-ші жылдардың соңынан бастап Робинсон өзін бұрынғы дау-дамаylarдан және театр актрисасы ретіндегі өмірінен ажыратуға тырысып, жазуды толық уақытты кәсіп етіп бастады. Робинсон бұрынғы «Пердита» лақабымен байланысын, яғни «жоғалған» деген мағынаны еске түсірмей, тез арада поэзиясымен көзге түсіп, ағылшын жұртшылығы оны «ағылшын Сапфо» деп атады. 1775 жылдан бастап 1800 жылы қайтыс болғанға дейін 25 жылдық жазушылық өмірінде Робинсон көптеген шығармалар жазды. Сегіз өлең жинағынан өзге, Робинсон сегіз роман, үш пьеса, феминистік трактаттар мен өліміне дейін аяқталмаған автобиографиялық қолжазба жазды. Робинсонның күйеуі Томас Робинсон қарыздық міндеттемелері үшін 15 айға Корольдік түрмеде отырды. Робинсон осы жинақтан түскен табысты күйеуінің қарызын төлеуге жұмсауды жоспарлаған. Алайда, «Өлеңдер» жарық көргенімен, оның түрмеден шығуына көмектеспеді. Робинсон Томас пен олардың нәрестесімен түрменің нашар жағдайында тоғыз ай үш апта өмір өтті. 1795 жылы Робинсон «Лондонның жазғы таңы» атты сатирикалық өлең жазды, бірақ ол 1800 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана жарияланды. 1796 жылы Робинсон әйелдердің саналылығы, білім алу құқығы туралы пікір білдірді және «Сапфо мен Фаон: Заңды сонеттер сериясында» ерік бостандығы, өзіне-өзі қол жұмсау, саналылық, эмпиризм және сезімталдыққа қатысты идеяларды көрсетті. 1790-шы жылдары Робинсон феминизмге қатты ықпал етті және өзінің либералдық көзқарастарын жазу арқылы таратуға ұмтылды. Ол сол кездегі белгілі және ықпалды феминист жазушы Мэри Вулстонкрафтқа зор құрметпен қарады. Бірақ Робинсонның таңғалысына орай, оның терең сезімдері Вулстонкрафттан жауап таппады. Ол жас қыздарға әдепсіздік пен ләззат іздеудің қауіптілігі туралы сабақ болды. Оның досы Сэмюэл Тейлор Колридж оны «күмәнді дарын иесі» деп атады. Робинсонның екінші романы «Жесір» және оның даулы комедиясы «Ешкім жоқ: екі актідегі комедия» газет хабарларында сәнді әйелдерді ренжіткені айтылды. Робинсонның драматургтік мансабы оның пьесасына жасалған жағымсыз сыннан кейін қысқа болды. Жоғары сынып оның сатирасын әйелдердің құмар ойындарына мазақ ретінде түсіндірді және бұл виг элитасының моральдық негіздеріне шабуыл деп қарастырды. Робинсонның өлеңдері, әсіресе ол «Morning Post» газетінде жұмыс істеген кезде жазған әртүрлі өлеңдерінен кейін танымал болды. Поэзия бағаналарының екі мақсаты болды: үлкен және әртүрлі аудиторияны қуанту және оларды кітап сатып алуға құштар оқырмандардың таңдаулы тобына айналдыру. Көпшілік «Ванченца; немесе Сенімсіздіктің қауіптері» романын ұнатып, бірақ сыншылар оны әртүрлі бағалады. Сонымен қатар, биограф Паула Бёрн оны «готикалық көркем әдебиеттердің модасының өнімі» деп есептеп, оның маңыздылығын азайтып көрсетті. Робинсонның поэзиясы басқа шығармаларынан гөрі танымал болғанымен, ең табыстысы оның прозасы болды. Ақша өзіне, анасына және қызына, сондай-ақ көбінесе Банастре Тарлтонға көмектесуге мүмкіндік берді. «Ванченца» (1792), «Жесір» (1794), «Анжелина» (1796) және «Уолсингхэм» (1797) сияқты романдар бірнеше рет басылып, көбінесе француз және неміс тілдеріне аударылды. Олардың танымалдығының бір бөлігі олардағы авторлық өмірден алынған эпизодтарға байланысты болды. Тіпті кейіпкерлері готикалық қорқыныш атмосферасында бейнеленген жағдайда да, олардың көзқарастары автордың өмірлік тәжірибесімен байланысты болуы мүмкін. Дегенмен, сол кездегі көптеген әйелдер оның өзін жұрт алдына ашып көрсетуіне наразылық білдіріп, одан қашып, Мэри Робинсонға жақтасқандықтары үшін жаман үлгіге түсуден қорқып, онымен қарым-қатынас жасаудан бас тартты.

From the late 1780s, Robinson, striving to separate herself from her past scandals, and life as a theatre actress, turned to writing as a full time career. Robinson, disregarding her previous associations with the nickname "Perdita", meaning "lost one", soon became distinguished for her poetry and was reclassified as "the English Sappho" by the English public. During her 25 year writing career, from 1775 until her premature death in 1800, Robinson produced an immense body of work. In addition to eight collections of poems, Robinson wrote eight novels, three plays, feminist treatises, and an autobiographical manuscript that was incomplete at the time of her death. Robinson's husband, Thomas Robinson was imprisoned at the King's Bench Prison for fifteen months for the gambling debts he acquired. Robinson originally intended for the profits made from this collection to help pay off his debts. But the publication of Poems could not prevent his imprisonment. Robinson lived for nine months and three weeks with Thomas and their baby within the squalor of prison. In 1795, Robinson wrote a satirical poem titled London's Summer Morning, but it was published after her death in 1800. In 1796, Robinson argued for women's rationality, their right to education and illustrated ideas of free will, suicide, rationalisation, empiricism and relationship to sensibility in Sappho and Phaon: In a Series of Legitimate Sonnets. During the 1790s, Robinson was highly inspired by feminism and desired to spread her liberal sentiments through her writing. She was an ardent admirer of Mary Wollstonecraft, an established and influential feminist writer of the period. But to Robinson's surprise, her intense feelings were not reciprocated by Wollstonecraft. She became a lesson to young girls about the dangers of promiscuity, and pleasure seeking. She was named by her friend Samuel Taylor Coleridge "as a woman of undoubted genius." Robinson's second novel The Widow, and in her controversial comedy Nobody: A Comedy in Two Acts both of which, according to newspaper reports, offended fashionable women. Needless to say, Robinson's playwright career was short lived after all the bad reviews of her play. The upper class interpreted her satire as mockery on female gambling and it was an attack on moral legitimacy of the Whig elite. Robinson's poems were popular, especially after she produced a variety of poems whilst working at the newspaper The Morning Post. The poetry columns had a double agenda of pleasing a substantial and diverse audience and shaping them into a select group of elite readers eager to buy and consume books. The public adored the novel Vancenza; or The Dangers of Credulity, but the critical reception was mixed. Furthermore, a biographer Paula Byrne recently dismissed it as a "product of the vogue for Gothic fiction [that] now seems overblown to the point of absurdity." Although Robinson's poetry was more popular than her other works, the most lucrative "was her prose. The money helped to support herself, her mother and daughter, and often Banastre Tarleton. Novels such as Vancenza (1792), The Widow (1794), Angelina (1796), and Walsingham (1797) went through multiple editions and were often translated into French and German. They owed part of their popularity to their suspected autobiographical elements. Even when her characters were placed in scenes of gothic horror, their views could be related to the experiences of their author." Nevertheless, many contemporary women were not amused with how she exposed herself to the public and ostracised her. They did not want to be associated with her, since they feared to receive a bad reputation sympathising with Mary Robinson.

Эсселер

"Силфид. № I", Morning Post and Gazetteer, 29 қазан 1799: 2 (сонымен қатар Memoirs 3: 3–8)
"Силфид. № II", Morning Post and Gazetteer, 7 қараша 1799: 2 (сонымен қатар Memoirs 3: 8–16)
"Силфид. № III", Morning Post and Gazetteer, 16 қараша 1799: 3 (сонымен қатар Memoirs 3: 17–21 басылған)
"Силфид. № IV", Morning Post and Gazetteer, 23 қараша 1799: 2 (өзгертілген нұсқасы Memoirs 3: 21–26 басылған)
"Силфид. № V", Morning Post and Gazetteer, 27 қараша 1799: 2 (сонымен қатар Memoirs 3: 27–31)
"Силфид. № VI", Morning Post and Gazetteer, 7 желтоқсан 1799: 2 (өзгертілген нұсқасы Memoirs 3: 31–35 басылған)
"Силфид. № VII", Morning Post and Gazetteer, 19 желтоқсан 1799: 2 (сонымен қатар Memoirs 3: 35–40 басылған)
"Силфид. № VIII", Morning Post and Gazetteer, 24 желтоқсан 1799: 2 (сонымен қатар Memoirs 3: 41–45 басылған)
"Силфид. № IX", Morning Post and Gazetteer, 2 қаңтар 1800: 3 (сонымен қатар Memoirs 3: 74–80 № XIV ретінде басылған)
"Силфидке", Morning Post and Gazetteer, 4 қаңтар 1800: 3 (сонымен қатар Memoirs 3: 46–50 № IX ретінде басылған)
"Силфид. № X", Morning Post and Gazetteer, 7 қаңтар 1800: 3 (сонымен қатар Memoirs 3: 51–57)
"Силфид. № XI", Morning Post and Gazetteer, 11 қаңтар 1800: 2 (сонымен қатар Memoirs 3: 58–63)
"Силфид. № XII", Morning Post and Gazetteer, 31 қаңтар 1800: 2 (өзгертілген нұсқасы Memoirs 3: 63–68 басылған)
"Силфид. № XIII", Memoirs 3: 68–73 (Morning Post-тың қолда бар данасы жоқ)
"Англия метрополисінің әдеп-ғұрыптары, қоғамы және т.б.", Monthly Magazine, 10 (тамыз 1800): 35–38.
"Англия метрополисінің әдеп-ғұрыптары, қоғамы және т.б.", Monthly Magazine, 10 (қыркүйек 1800): 138–40
"Англия метрополисінің әдеп-ғұрыптары, қоғамы және т.б.", Monthly Magazine, 10 (қазан 1800): 218–22
"Англия метрополисінің әдеп-ғұрыптары, қоғамы және т.б.", Monthly Magazine, 10 (қазан 1800): 305–06

"The Sylphid. No. I", Morning Post and Gazetteer, 29 October 1799: 2 (also printed in Memoirs 3: 3–8)
"The Sylphid. No. II", Morning Post and Gazetteer, 7 November 1799: 2 (also printed in Memoirs 3: 8–16)
"The Sylphid. No. III", Morning Post and Gazetteer, 16 November 1799: 3 (also printed in Memoirs 3: 17–21)
"The Sylphid. No. IV", Morning Post and Gazetteer, 23 November 1799: 2 (edited version printed in Memoirs 3: 21–26)
"The Sylphid. No. V", Morning Post and Gazetteer, 27 November 1799: 2 (also printed in Memoirs 3: 27–31)
"The Sylphid. No. VI", Morning Post and Gazetteer, 7 December 1799: 2 (edited version printed in Memoirs 3: 31–35)
"The Sylphid. No. VII", Morning Post and Gazetteer, 19 December 1799: 2 (also printed in Memoirs 3: 35–40)
"The Sylphid. No. VIII", Morning Post and Gazetteer, 24 December 1799: 2 (also printed in Memoirs 3: 41–45)
"The Sylphid. No. IX", Morning Post and Gazetteer, 2 January 1800: 3 (also printed as No. XIV in Memoirs 3: 74–80)
"To the Sylphid", Morning Post and Gazetteer, 4 January 1800: 3 (also printed as No. IX in Memoirs 3: 46–50)
"The Sylphid. No. X", Morning Post and Gazetteer, 7 January 1800: 3 (also printed in Memoirs 3: 51–57)
"The Sylphid. No. XI", Morning Post and Gazetteer, 11 January 1800: 2 (also printed in Memoirs 3: 58–63)
"The Sylphid. No. XII", Morning Post and Gazetteer, 31 January 1800: 2 (edited version printed in Memoirs 3: 63–68)
"The Sylphid. No. XIII", Memoirs 3: 68 73 (no extant copy of Morning Post exists)
"Present State of the Manners, Society, &c. &c. of the Metropolis of England", Monthly Magazine, 10 (August 1800): 35–38. "Present State of the Manners, Society, &c. &c. of the Metropolis of England", Monthly Magazine, 10 (September 1800): 138–40
"Present State of the Manners, Society, &c. &c. of the Metropolis of England", Monthly Magazine, 10 (October 1800): 218–22
"Present State of the Manners, Society, &c. &c. of the Metropolis of England", Monthly Magazine, 10 (October 1800): 305–06

Аударма

Палермо қаласының суреті, доктор Хагер еңбегі, Мэри Робинсон ханымның неміс тілінен аудармасы (Лондон: Р. Филлипс, 1800)

Өлгеннен кейін жарық көрген еңбектері

"Мистер Роберт Кер Портер". 1800–1801 жылдардағы қоғамдық тұлғалар (Лондон: Р. Филлипс, 1801)
Марқұм миссис Робинсонның естеліктері, оны өзі жазған, сондай-ақ кейбір өлімнен кейінгі шығармалары. Төрт томдық (Лондон: Р. Филлипс, 1801)
"Джаспер. Үзінді", Марқұм миссис Робинсонның естеліктері, 3-том (Лондон: Р. Филлипс, 1801)
"Авейронның жабайы баласы", Марқұм миссис Робинсонның естеліктері, 3-том (Лондон: Р. Филлипс, 1801)
"Еркіндіктің дамуы", Марқұм миссис Робинсонның естеліктері, 4-том (Лондон: Р. Филлипс, 1801)
Марқұм Мэри Робинсонның поэзиялық шығармалары: Бұрын жарияланбаған көптеген шығармаларды қамтиды. Үш томдық (Лондон: Ричард Филлипс, 1806)

Өмірбаяндары (жариялау күні бойынша)

Қайтыс болған Робинсон ханымның естелігіне құрмет көрсету, ескерткіш жазу түрінде. Weekly Entertainer 37 (маусым 1801): 517. "Робинсон ханым". 1800–1801 жылдардағы қоғамдық тұлғалар. Лондон: R. Phillips, 1801. 327–37. Джонс, Стивен. "Робинсон (Мэри)". Жаңа өмірбаяндық сөздік: Әр дәуір мен елдегі ең көрнекті тұлғалар мен есімдердің өмірі мен еңбектері туралы қысқаша мағлұмат. 5-басылым. Лондон: Longman, Hurst, Rees and Orne; J. Wallis; W. Peacock and Sons; J. Harris; Scatcherd and Letterman; Vernor and Hood; және J. Walker, 1805. Б.с. көрсетілмеген. "Мэри Робинсон ханымның өмірбаяндық очеркі". The Hibernia Magazine, және Dublin Monthly Panorama 3 (1811): 25–28. Крейвен, Мэри. Екі патшалықтың әйгілі сұлулары; Стюарт және Георгий дәуіріндегі әдемі әйелдер туралы есеп. Лондон: E. Nash, 1906. Файви, Джон. Георгий дәуірінің комедиялық патшайымдары. Нью-Йорк: E. P. Dutton, 1907. Макоуэр, Стэнли. Пердита: Өмірбаяндық роман. Лондон: Hutchinson, 1908. Баррингтон, Э. [Лили Адамс Бек]. "Таңғажайып Пердита". Нью-Йорк: Dodd, Mead and Company, 1926. Бенджамин, Льюис С. XVIII ғасырдың танымал сахна шеберлері. Фрипорт, Нью-Йорк: Books for Libraries Press, Inc, 1929. Менденхолл, Джон С. "Мэри Робинсон (1758–1800)". University of Pennsylvania Library Chronicle 4 (1936): 2–10. Стин, Маргарита. Жоғалған, Мэри (Пердита) Робинсонның өмірбаяны. Лондон: Methuen & Co., 1937. Басс, Роберт Д. Жасыл драгун: Банастр Тарлтон мен Мэри Робинсонның өмірі. Нью-Йорк: Henry Hold and Company, 1957. Тай, Элеонора. "Мэри Робинсон". Британдық реформашы жазушылары, 1789–1832, Гэри Келли редакторы, 297–305. Детройт: Thomson Gale, 1995. Леви, Мартин Дж. "Робинсон ханым". IV Георг патшаның сүйіктілері. Лондон: P. Owen, 1996. 13–43. Мейерс, Кейт Бирд. "Мэри Дарби Робинсон ("Пердита")". Британдық әйел жазушылар энциклопедиясы. Ред. Пол және Джун Шлеутер. Жаңартылған және кеңейтілген. Нью-Брансуик: Rutgers UP, 1998. 391–92. Шлютер, Пол және Джун Шлютер. "Мэри Робинсон". Британдық әйел жазушылар энциклопедиясы. Нью-Брансуик: Rutgers University Press, 1998. Паско, Джудит, ред. "Кіріспе". Мэри Робинсон: Таңдалған өлеңдер. Питерборо, ОН: Broadview Press, 2000. Бинхаммер, Кэтрин. "Мэри Дарби Робинсон (1758–1800)". Female Spectator 4.3 (2000): 2–4. Берн, Паула. Пердита: Мэри Робинсонның әдеби, театрлық және даулы өмірі. Нью-Йорк: Random House, 2004. Давенпорт, Хестер. Принцтің сүйіктісі: Пердита, Мэри Робинсонның өмірі. Строуд: Sutton Publishing, 2004. Денлингер, Элизабет Кэмпбелл. Викторияға дейін: Британдық романтикалық дәуірдің ерекше әйелдері. Нью-Йорк: New York Public Library: Columbia University Press, 2005. Гристауд, Сара. Пердита: Патшалық сүйіктісі, жазушы, романтик. Лондон: Bantam, 2005. Гристауд, Сара. Жұмақ құсы: Бірінші Робинсон ханымның жарқын мансабы. Лондон: Bantam, 2007. Брюер, Уильям Д., ред. Мэри Робинсонның еңбектері. 8 томдық. Pickering & Chatto, 2009–2010. Давенпорт, Хестер, ред. Робинсон ханымның өмірбаянының очеркі. Мэри Робинсонның еңбектерінде, Уильям Д. Брюер редакциялаған, 7: 333–35. Лондон: Pickering and Chatto, 2010. Перри, Гилл, Джозеф Роуч және Ширер Уэст. "Мэри Робинсон: 1756/8 жылы туған – 1800 жылы қайтыс болған". "Бірінші актрисалар" кітабында: Нелл Гвиннен Сара Сиддонсқа дейін. Энн Арбор: University of Michigan Press, 2011. 55.

"A Tribute of Respect to the Memory of the Late Mrs. Robinson, in the Form of a Monumental Inscription". Weekly Entertainer 37 (June 1801): 517. "Mrs. Robinson". Public Characters of 1800–1801. London: R. Phillips, 1801. 327–37. Jones, Stephen. "Robinson (Mary)". A New Biographical Dictionary: Containing a Brief Account of the Life and Writings of the Most Eminent Persons and Remarkable Characters in Every Age and Nation. 5th ed. London: Longman, Hurst, Rees and Orne; J. Wallis; W. Peacock and Sons; J. Harris; Scatcherd and Letterman; Vernor and Hood; and J. Walker, 1805. N. pag. "Biographical Sketch of Mrs. Mary Robinson". The Hibernia Magazine, and Dublin Monthly Panorama 3 (1811): 25–28. Craven, Mary. Famous Beauties of Two Reigns; Being an Account of Some Fair Women of Stuart & Georgian Times. London: E. Nash, 1906. Fyvie, John. Comedy Queens of the Georgian Era. New York: E. P. Dutton, 1907. Makower, Stanley. Perdita: A Romance in Biography. London: Hutchinson, 1908. Barrington, E. [Lily Adams Beck]. The Exquisite Perdita. New York: Dodd, Mead and Company, 1926. Benjamin, Lewis S. More Stage Favorites of the Eighteenth Century. Freeport, NY: Books for Libraries Press, Inc, 1929. Mendenhall, John C. "Mary Robinson (1758–1800)". University of Pennsylvania Library Chronicle 4 (1936): 2–10. Steen, Marguerite. The Lost One, a Biography of Mary (Perdita) Robinson. London: Methuen & Co., 1937. Bass, Robert D. The Green Dragoon: The Lives of Banastre Tarleton and Mary Robinson. New York: Henry Hold and Company, 1957. Ty, Eleanor. "Mary Robinson". In British Reform Writers, 1789–1832, edited by Gary Kelly, 297–305. Detroit: Thomson Gale, 1995. Levy, Martin J. "Mrs. Robinson". The Mistresses of King George IV. London: P. Owen, 1996. 13–43. Meyers, Kate Beaird. "Mary Darby Robinson ('Perdita')". An Encyclopedia of British Women Writers. Eds Paul and June Schleuter. Rev. and Expanded. New Brunswick: Rutgers UP, 1998. 391–92. Schlueter, Paul, and June Schlueter. "Mary Robinson". An Encyclopedia of British Women Writers. New Brunswick: Rutgers University Press, 1998. Pascoe, Judith, ed. "Introduction". Mary Robinson: Selected Poems. Peterborough, ON: Broadview Press, 2000. Binhammer, Katherine. "Mary Darby Robinson (1758–1800)". Female Spectator 4.3 (2000): 2–4. Byrne, Paula. Perdita: The Literary, Theatrical, and Scandalous Life of Mary Robinson. New York: Random House, 2004. Davenport, Hester. The Prince's Mistress: Perdita, a Life of Mary Robinson. Stroud: Sutton Publishing, 2004. Denlinger, Elizabeth Campbell. Before Victoria: Extraordinary Women of the British Romantic Era. New York: New York Public Library: Columbia University Press, 2005. Gristwood, Sarah. Perdita: Royal Mistress, Writer, Romantic. London: Bantam, 2005. Gristwood, Sarah. Bird of Paradise: The Colourful Career of the First Mrs Robinson. London: Bantam, 2007. Brewer, William D., ed. The Works of Mary Robinson. 8 vols. Pickering & Chatto, 2009–2010. Davenport, Hester, Ed. Sketch of Mrs Robinson's Life by Herself. In The Works of Mary Robinson, edited by William D. Brewer, 7: 333–35. London: Pickering and Chatto, 2010. Perry, Gill, Joseph Roach, and Shearer West. "Mary Robinson: Born in 1756/8 – Died in 1800". In The First Actresses: Nell Gwyn to Sarah Siddons. Ann Arbor: University of Michigan Press, 2011. 55.

Робинсон мен оның жұмысы туралы таңдалған ресурстар

Баррон, Филлип. «Кім оянбаған?: Мэри Робинсон және картезиандық поэзия». Философия және әдебиет 41.2 (2017): 392–399. Брюер, Уильям Д., ред. Мэри Робинсонның шығармалары. 8 томдық. Пикеринг және Чатто, 2009–2010 жж. Кросс, Эшли. Мэри Робинсон және романтизмнің бастауы: әдеби диалогтар мен міндеттемелер, 1784–1821. Лондон: Рутледж, 2016 ж. Геймер, Майкл және Терри Ф. Робинсон. «Мэри Робинсон және қайта оралудың драмалық өнері». Романтизмді зерттеу 48.2 (Жаз 2009): 219–256. Леду, Эллен Маленас. «Флоризель мен Пердита ісі, 1779–80 жж». БӨЛІМ: Ұлыбритания, бейнелеу және XIX ғасыр тарихы. Ред. Дино Франко Фелуга. Желідегі романтизм мен викториандық дәуірдің кеңейтілуі. Желі. 2 маусым 2013 ж. Паско, Джудит. Мэри Робинсон: Таңдалған өлеңдер. Питерборо, Онтарио: Broadview Press, 1999 ж. Робинсон, Дэниел. Мэри Робинсонның поэзиясы: форма және даңқ. Нью-Йорк: Палгрейв Макмиллан, 2011 ж. Робинсон, Терри Ф. «Кіріспе». Мэри Робинсонның «Ешкім». Романтикалық шеңберлер. Желі. Наурыз 2013 ж. Робинсон, Терри Ф. «Біреуге айналу: Мэри Робинсонның «Ешкім» шығармасындағы дене саясатын қайта құру». Романтизмді зерттеу 55 (Жаз 2016): 143–184.

Робинсон туралы көркем шығармалар

Плейди, Жан. Пердитаның ханзадасы. 1969 жыл. Элиот, Аманда. Махаббат үшін бәрі: Патшалық сүйіктісі Мэри Робинсонның даңғаза өмірі мен заманы. Роман. 2008 жыл. Лайтфут, Фреда. Ұйқысыз әйел: Мэри Робинсонның тарихы. 2013 жыл.