АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «White Plains» эскорт тасымалдағышы

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз флотының "Касабланка" кластың эскорт-тасымалдаушысы

USS White Plains (CVE 66) – АҚШ Әскери-теңіз флотының "Касабланка" кластың эскорт-тасымалдаушысы. Ол 1776 жылғы Уайт-Плейнс шайқасының құрметіне аталған. 1943 жылдың 11 ақпанында Вашингтон штатының Ванкувер қаласындағы Kaiser Shipbuilding Company, Inc. компаниясы (MC корпусы 1103) Кеме қатынасы комиссиясының шарты бойынша "Эльбур шығанағы" (ACV 66) деген атпен салынды; 3 сәуірде "Уайт Плейнс" деп қайта аталды; 15 шілдеде CVE 66 деп қайта белгіленді; 27 қыркүйекте суға түсірілді; Марк А. Митчер ханымның қолдауымен; 1943 жылдың 15 қарашасында Орегон штатының Астория қаласында Әскери-теңіз флотына тапсырылды; және сол күні капитан Оскар А. Веллер басқаруымен құрамына қабылданды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Уайт-Плейнс 4 декабря 1943 года завершил оснащение в Астории, штат Орегон, после чего 8 декабря начал прохождение обкатки. По завершении первого похода, 21 декабря военный корабль вошел в Сан-Диего. 30 декабря он вернулся в море, направившись к островам Гилберта. 11 января 1944 года он прибыл к атоллу Тарава и выгрузил перевезенные самолеты. 17 января корабль отбыл обратно к Оаху, прибыв в Перл-Харбор через шесть дней. После четырехдневного периода подготовки, "Уайт Плейнс" снова взял курс в центральную часть Тихого океана для обеспечения авиационной логистической поддержки операции на Маршалльских островах. К моменту прибытия на Тарава 3 февраля, беззащитный атолл Маджуро был оккупирован, а японский гарнизон на атолле Кваджалейн был почти полностью подавлен. На следующий день он вышел в море в направлении Маджуро, где прибыл 5 февраля. Оттуда эскортный авианосец направился к Кваджалейну для короткого визита, прежде чем вернуться на Гавайи. "Уайт Плейнс" ненадолго остановился на Оаху, прежде чем продолжить путь к западному побережью 23 февраля. 3 марта он прибыл в Аламеду, штат Калифорния, в залив Сан-Франциско. У западного побережья "Уайт Плейнс" проводил оперативные тренировки для экипажа корабля и квалификационные полеты для трех авиационных эскадрилий. В апреле он принял на борт собственное штатное авиационное подразделение, Composite Squadron 4 (VC 4), состоящее из 16 истребителей Grumman F4F Wildcat и 12 торпедоносцев Grumman TBM Avenger. Он отплыл с военно-морской базы Сан-Диего 24 апреля и прибыл в Перл-Харбор 1 мая. В течение следующего месяца "Уайт Плейнс" проводил воздушные операции и тренировки по десантной поддержке из Перл-Харбора. В конце мая "Уайт Плейнс" вышел из порта вместе с подразделениями оперативных групп, собранных для вторжения на Марианские острова. Часть флота, включавшая "Уайт Плейнс", вышла из атолла Эниветок, и во время перехода оттуда к Марианским островам его самолеты осуществляли патрулирование для борьбы с подводными лодками и выполняли задачи в составе боевого воздушного патруля. Во время штурма Сайпана его самолеты продолжали прикрывать флот от подводных лодок и воздушных атак, обстреливали пляжи и корректировали огонь артиллерии для кораблей огневой поддержки. Они помогли отразить по крайней мере три крупные воздушные атаки противника. 17 июня, помогая отразить эти налеты, его зенитные артиллеристы одержали свою первую подтвержденную победу. Позже самолеты VC 4 успешно торпедировали вражеский транспорт во время обследования острова Рота. "Уайт Плейнс" покинул зону боевых действий 2 июля, но после недели на Эниветоке вернулся в Марианские острова, где его авиационная эскадрилья была усилена до 28 самолетов. Во время второго пребывания в Марианских островах эскортный авианосец поддерживал штурм Тиниана в конце июля. Его самолеты выполняли вылет за вылетом в поддержку войск на суше и над собранными кораблями, но сам "Уайт Плейнс" не подвергся атакам противника. Его интенсивный график полетов был изнурительным как для авиационной эскадрильи, так и для экипажа корабля. Он завершил свое участие в начале августа и отбыл из Марианских островов в направлении Эспириту-Санто в Новых Гебридах. 16 августа он прибыл в пролив Сегонд и начал подготовку к вторжению на острова Палау. Эта подготовка включала тренировки по десантной поддержке на Соломоновых островах. "Уайт Плейнс" и десять других авианосцев заняли позиции вблизи Палау во второй половине сентября. Их самолеты обеспечили часть предварительной бомбардировки перед высадкой и поддержку войск после штурма 15 сентября. В отличие от кампании на Марианских островах и последующих операций, Палау, хотя и были чрезвычайно сложными для войск на суше, не встретили серьезного сопротивления кораблям в водах вокруг островов. Атак с воздуха со стороны противника не произошло, поскольку японцы берегли свои самолеты для обороны Филиппин, и в результате новой стратегической концепции Японии по обороне в глубине, на некотором расстоянии от пляжей, мало береговых батарей были расположены достаточно близко к побережью, чтобы вести огонь по кораблям. 21 сентября "Уайт Плейнс" присоединился к силам, отсоединенным от операции на Палау для оккупации атолла Улити, который, к всеобщему облегчению, оставался необороняемым.

The USS White Plains completed her outfitting at Astoria, Oregon, on 4 December 1943, and then she began shakedown training on 8 December. At the conclusion of her initial cruise, the warship entered San Diego on 21 December. On 30 December, she returned to sea, bound for the Gilbert Islands. She arrived at Tarawa Atoll on 11 January 1944 and unloaded the aircraft she had transported. On 17 January, the ship headed back to Oahu, arriving in Pearl Harbor six days later. Following a four day turnaround period, the White Plains again set course for the Central Pacific to provide aircraft logistics support for the Marshall Islands operation. By the time she reached Tarawa on 3 February, the undefended Majuro Atoll had been occupied, and the Japanese garrison at Kwajalein Atoll had been all but subdued. On the next day, she got underway for Majuro where she arrived on 5 February. From there, the escort carrier moved on to Kwajalein for a brief visit before heading back to Hawaii. The White Plains stopped briefly at Oahu before continuing on toward the West Coast on 23 February. She arrived at Alameda, California, on San Francisco Bay on 3 March. While off the West Coast, the White Plains conducted operational training for her own ship's company and carrier qualifications for three air squadrons. In April, she embarked her own permanently assigned air unit, Composite Squadron 4 (VC 4), composed of 16 Grumman F4F Wildcat fighters and 12 Grumman TBM Avenger torpedo planes. She departed the West Coast from the San Diego Naval Base on 24 April, and she arrived at Pearl Harbor on 1 May. During the next month, the White Plains conducted air operations and amphibious support training out of Pearl Harbor. At the end of May, the White Plains steamed out of port in company with units of the Task Forces assembled to invade the Mariana Islands. The portion of the Fleet containing the White Plains sortied from Eniwetok Atoll, and during the voyage from there to the Marianas, her aircraft provided antisubmarine warfare patrols and part of the combat air patrol. During the assault on Saipan, her planes continued to cover the Fleet against submarine and air attack, strafed the beaches, and spotted shellfire for gunfire support ships. They helped repulse at least three major enemy air attacks. On 17 June, while helping to fight off those raids, her antiaircraft gunners earned their first definite kill. Later, VC 4 Avengers successfully torpedoed an enemy transport during a sweep of the island of Rota. The USS White Plains departed the combat zone on 2 July but, after a week at Eniwetok, returned to the Marianas with her air squadron upgraded to a total of 28 aircraft. During her second tour of duty in the Marianas, the escort carrier supported the Tinian assault late in July. Her planes carried out sortie after sortie in support of the troops ashore and over the ships assembled, but the White Plains herself suffered no enemy attacks. Her heavy flight schedule proved grueling to air squadron and ship's company alike. She completed her participation during the first week in August and departed the Marianas and headed for Espiritu Santo in the New Hebrides. She arrived in Segond Channel on 16 August and began preparations for the invasion of the Palau Islands. Those preparations included amphibious support training in the Solomon Islands. The White Plains and ten other aircraft carriers moved into the vicinity of the Palaus during the second week of September. Their planes provided a portion of the prelanding bombardment and support for the troops after the assault on 15 September. In contrast to the Marianas campaign and later operations, the Palaus, though extremely difficult on the troops ashore, brought little opposition to the ships in the waters surrounding the islands. No enemy air attacks developed because the Japanese were husbanding their aircraft for the defense of the Philippines, and as a result of Japan's new strategic concept of defense in depth at some distance from the beaches, few shore batteries were sited near enough to the coast to fire upon ships. On 21 September, the White Plains joined the forces detached from the Palau operation for the occupation of Ulithi Atoll, which to everyone's relief, was undefended.

Лейте шығанағы шайқасы

1944 жылдың қазан айында Адмиралтейство аралдарындағы Манус аралындағы теңіз базасында жөндеуден кейін, USS White Plains Филиппинге, Лейтеге шабуылға бет алды. Бастапқы шабуыл 20 қазанда басталды. White Plains ұшақтары әскерлерге әуе көмегін көрсетті, сондай-ақ Лейте шығанағында жиналған кемелер үшін әуе күзетуін қамтамасыз етті. Дегенмен, Филиппиннің стратегиялық маңызы, олардың Шығыс Индиямен байланыс жолдарына кедергі келтіргендіктен, жапондықтар қонуға қарсы беткейлік флоттарымен қарсы тұруды жөн көрді. Олар беткейлік қарсы шабуылдарын үш кезеңге бөлді. Адмирал Джисабуро Озава басқаратын әуе кемелерінің алдау тобы Хэлсидің үшінші флотын және ірі әуе кемелерін өздеріне тартуға тырысып, Жапониядан оңтүстікке қарай жылжыды, ал вице-адмиралдар Шожи Нишимура мен Киёхиде Шиманың күштері Оңтүстіктен Surigao бұғазына енуге әрекеттенді, ал вице-адмирал Такео Куританың Орталық күштері Орталық Филиппин арқылы жасырын түрде өтіп, Сан-Бернардино бұғазынан өтуді көздеді. Дұшпан флотының ең күшті күші болған Орталық күш бес линкордан – соның ішінде алып линкорлар жапондық линкор Yamato және жапондық линкор Musashi – 11 ауыр крейсер, екі жеңіл крейсер және 19 эсминецтен тұрды. 25 қазанда Куританың Орталық күштері Сан-Бернардино бұғазынан өткен кезде, құрамында төрт ауыр крейсер мен Musashi соғыс кемесі болды. Үш ауыр крейсер 23 қазанда Палаван жолында американдық суасты кемелерінің шабуылына ұшырады, ал Musashi және жапондық крейсер Myōkō келесі күні Сибуян теңізінде 38-ші жедел әрекет тобының әуе шабуылына ұшырады. Musashi сол жерде батып, Myōkō Бруней шығанағына ауыр зақымдалған күйі қайтып келді. Сонымен қатар, 24-25 қазан түндері Лейте шығанағындағы вице-адмирал Олдендорфтың ескі линкорлары Нишимура күштерін жойып, Шиманы кері шегіндірді. Осы уақытта адмирал Хэлси Орталық күштің зейнеткерлікке шыға бастағаны туралы ақпарат алғаннан кейін, Озаваның алдау күштері ақыры американдық әуе кемелерін солтүстікке тарта алды. Алайда, Куританың кері шегінуі уақытша болды, ол бағытын өзгертіп, Сан-Бернардино бұғазына қайта бет алды. Олдендорф Лейте шығанағында және Хэлси жапондық әскери-теңіз күштерінің әуе кемелерін қуалайтын кемелерін қайта топтоғанда, Курита мен Лейте шығанағы арасындағы Самар аралының жанында эскорттық әуе кемелерінен, эсминецтерден және эсминецтерден құралған үш жедел әрекет тобы ғана қалды. USS White Plains "Taffy 3" тобының құрамына кірді, ол үш жедел әрекет тобының ең солтүстігінде орналасқан және Куританың беткейлік шабуылының ең ауыр соққысын алған топ болды. "Taffy 3" тобын контр-адмирал Клифтон Спраг басқарды, алғаш рет Куританың бар екенін 0637-де, әдеттегі әуе патруліндегі ұшқыш Куританың күштерін байқағанда және оған тереңдік зарядымен шабуыл жасағанда білді. Контр-адмирал Спраг жапондық әскери-теңіз күштерінің болуына сенбеді және олардың жеке басын тексеруді талап етті, бұл, таңқаларлықтай, жаудың пагода стиліндегі мачталары көкжиекте пайда болғанда болды. Yamato 0659-да шамамен 34 500 ярд (17 теңіз милі) қашықтықта атыс ашты, алғашқы төрт залпы White Plains кемесіне бағытталды. Yamato-ның үшінші залпы 07:04-те жақын жерге түсті. Бұл залптан шыққан бір снаряд 142-ші фреймге жақын White Plains кемесінің сол жақ бортының астында жарылды, оның артқы (оң жақ) қозғалтқыш бөлмесіне жақын жерде. Кеме тікелей соққыға ұшырамағанмен, кеменің астындағы жарылыс оның корпусына ауыр зақым келтірді, оң жақ машиналарын бұзды және электр желісінің көп бөлігіндегі автоматтық қосқыштарды өшірді. Жедел және тиімді зақымды бақылау үш минут ішінде қуатты және байланысты қалпына келтірді, соның арқасында кеме сол жақ қозғалтқышының жылдамдығын арттыру арқылы формацияда қала алды. Қазандықтың ауа қысымының кенеттен жоғалуынан туындаған қара түтін Yamato мен Nagato (ол кезде White Plains кемесіне де негізгі батареясымен атып жатқан) тікелей соққыға ұшырағанын көрсетті және олар басқа нысаналарға атыс бастады. Келесі екі жарым сағат бойы жапондық күштер "Taffy 3" тобын оңтүстікке қарай қуды және эскорттық әуе кемелерін және олардың қарсы шабуылдау экранын ауыр калибрлі оқ атудың астына алды. Әуе кемелерінің ұшақтары қарсы шабуыл жасады, тіпті жапондық кемелердің жылдамдығын баяулату үшін барлық бомбалары, торпедалары мен оқ-дәрілерін жұмсағаннан кейін жасанды шабуылдар жасады. Олардың қарсы шабуылдары кезінде Johnston, Hoel және Samuel B. Roberts кемелері атыстан батып кетті. Кейіннен Gambier Bay да атыстан батып, Fanshaw Bay, Kalinin Bay, Dennis және Heermann ауыр зақымдар алды. Беткейлік операция кезінде White Plains кемесінің 5 дюймдік зениттік тобы ауыр крейсер жапондық крейсер Chōkai кемесіне алты соққы бергенін мәлімдеді. Бастапқыда осы соққылардың бірі Chokai кемесінің 93-ші типті "Ұзын найза" торпедаларын жарып, Chokai кемесін жарамсыз етуі және оны әуе шабуылына осал етуі мүмкін деген болжам жасалды. Алайда, 2019 жылы RV Petrel ашып тапқан Chokai кемесінің құлауында торпедаларының бұзылмағаны бұл теорияны жоққа шығарды. Chokai кейіннен Ommaney Bay ұшақтарымен батырылды, ол Taffy 2 эскорттық әуе кемесі болды. Жапондық крейсер Haguro-ның егжей-тегжейлі шайқас есебі Chokai кемесінің жарамсыздыққа әкелген зақымның 0851-де бомбадан болғанын көрсетеді. Жапондық беткейлік күштері 0912-0917 сағаттар аралығында қуып жете беруді тоқтатты және қысқа уақытқа түсініксіздікке түсіп, содан кейін Сан-Бернардино бұғазына кері шегінді. Куританың беткейлік күштерінің шегінуі White Plains және оның әріптес кемелері үшін қиындықтардың соңы болмады. 90 минуттық тынығудан кейін, олар басқа жақтан да шабуылға ұшырады. 1050 сағатта тоғыз жапондық әскери-теңіз күштерінің Zeke истребительдері пайда болып, бір уақытта камикадзе шабуылдарын бастады. Олардың екеуі White Plains кемесін нысанаға алды. Оның зениттік артиллериясы жауап берді, шабуылдаушылардың бірін құлатты, ол бірден бағытын өзгертіп, St. Lo кемесіне құлады, ол ақыры батып кетті. Екінші ұшақ White Plains кемесіне қарай ұшты, бірақ оның зениттік артиллериясы оны кеменің кормасының жанында құлатты, кеменің палубасы мен бортына сынықтарды шашыратып, бірақ тек 11 жеңіл жарақатты келтірді. Осы уақытта Kitkun Bay және USS Kalinin Bay да камикадзе шабуылынан зардап шекті, бірақ екеуі де әуе кемелері үшін өлімге әкелген жоқ. Бұл шабуыл USS White Plains кемесінің соңғы шайқас әрекеті болды. Ол 31 қазанда Манус теңіз базасына басқа аман қалған әуе кемелерімен бірге келді. Зақымды тексергеннен кейін, эскорттық әуе кемесінің толық жөндеу үшін АҚШ-қа қайта оралуына шешім қабылданды. Сәйкесінше, ол 6 қарашада Манустан шығып, 27 қарашада Сан-Диего портына келді, жөндеу жұмыстары бірден басталды. Тағы да шайқасқа дайын USS White Plains 19 қаңтарда 1945 жылы Сан-Диегодан шықты. Алайда, Самар шайқасында алған корпустың және машиналарын зақымдауының салдарынан алаңдаушылық болғандықтан, ол майданға жіберілмеді және соғыстың соңына дейін АҚШ-тың зауыттарынан ауыстыру ұшақтарын Тынық мұхитының батыс аймағындағы базаларға тасымалдауға тағайындалды. Соғыстың соңғы айларында White Plains Кваджалейн, Голландия (қазіргі Джаяпура), Улити, Сайпан, Гуам, Лейте және Перл-Харбор қалаларын аралады. Бұлардың барлығы бұрынғыдағы ірі шайқастардың орындары болған, бірақ сол кезде олар артқы аймақтарға айналды. White Plains 1945 жылғы сәуір айында Окинаға шабуыл жасағаннан кейін шайқасқа ең жақын келген кезде, ол аралға 100 мильге дейін жетіп, сол үлкен аралдағы әскери-теңіз күштерінің базаларынан қызмет ету үшін Marine Corps F4U Corsair истребительдерінің екі эскадрильясын ұшырды.

In October 1944, after repairs at the naval base at Manus Island in the Admiralty Islands, USS White Plains headed for the invasion of the Philippines at Leyte. The initial assault went forward on 20 October. Aircraft from White Plains provided air support for the troops and ASW and combat air patrols for the ships assembled in Leyte Gulf. However, because of the strategic importance of the Philippines which lay athwart their lines of communication with the East Indies, the Japanese chose to oppose the landings with their surface fleet. They launched their surface counterattack in three distinct phases. While a decoy force of carriers under Admiral Jisaburō Ozawa moved south from Japan in an attempt to draw off Halsey's Third Fleet and the large carriers, the forces under Vice Admirals Shōji Nishimura and Kiyohide Shima attempted to force the Surigao Strait from the south, and Vice Admiral Takeo Kurita's Center Force tried to sneak through the Central Philippines and transit the hopefully unguarded San Bernardino Strait. The Center Force, by far the strongest of the enemy fleets involved, consisted of five battleships including the huge superbattleships Japanese battleship Yamato and Japanese battleship Musashi 11 heavy cruisers, two light cruisers, and 19 destroyers. By the time Kurita's Center Force cleared the San Bernardino Strait on 25 October, it had been reduced by four heavy cruisers and the battleship Musashi. Three heavy cruisers had fallen prey to American submarine attacks in the Palawan Passage on 23 October, and Musashi and Japanese cruiser Myōkō succumbed to Task Force 38's air attacks in the Sibuyan Sea on the following day. Musashi sank there, and Myōkō headed back to Brunei Bay, heavily damaged. In addition, on the night of 24 October and 25 October, Vice Admiral Oldendorf's old battleships in Leyte Gulf obliterated Nishimura's force and sent Shima's packing. In the meantime, after Admiral Halsey received information indicating that a battered Center Force had begun retirement, Ozawa's decoy force finally managed to draw the American carriers off to the north. However, Kurita's retrograde movement proved to be only temporary, and he once again reversed course and headed back toward San Bernardino Strait. With Oldendorf regrouping his warships in Leyte Gulf and Halsey off chasing the Japanese Navy's aircraft carriers, only three Task Groups—composed of escort carriers, destroyers, and destroyer escorts—remained off Samar island between Kurita and Leyte Gulf. USS White Plains was an element of "Taffy 3," the northmost of the three Task Groups, and the one which bore the brunt of Kurita's surface onslaught. "Taffy 3", commanded by Rear Admiral Clifton Sprague, first learned of Kurita's presence when, at 0637, a pilot on routine air patrol spotted Kurita's task force and attacked it with depth charges. Rear Admiral Sprague was incredulous about the presence of the Japanese Navy, and he demanded identification verification—which came, disconcertingly enough, when the enemy battleships' pagoda style masts loomed over the horizon. Yamato opened fire at 0659 at an estimated range of 34,500 yards (17 nautical miles), targeting White Plains with her first four salvoes. Yamatos third salvo was a close straddle landing at 07:04. One shell from this salvo exploded beneath the turn of White Plains port bilge near frame 142, near her aft (starboard) engine room. While the ship was not struck directly, the mining effect of the under keel explosion severely damaged her hull, deranged her starboard machinery and tripped most of the circuit breakers in her electrical network. Prompt and effective damage control restored power and communications within three minutes and she was able to remain in formation by overspeeding her port engine to compensate. The black smoke resulting from the sudden loss of boiler intake air pressure convinced Yamato and Nagato (which was also firing her main battery at White Plains at the time) that they had scored a direct hit and they shifted fire to other targets. For the next two and one half hours, the Japanese force chased "Taffy 3" southward and subjected the escort carriers and their counterattacking screen to a heavy caliber cannonade. The aircraft carriers' warplanes fought back, even making dummy runs on the Japanese ships to slow the ships' speed of advance after expending all their bombs, torpedoes, and ammunition. During their counterattacks, Johnston, Hoel, and Samuel B. Roberts were sunk by gunfire. Later, Gambier Bay was sunk by gunfire as well, while Fanshaw Bay, Kalinin Bay, Dennis, and Heermann suffered heavy damage. During the surface phase of the action White Plainss 5 inch gun crew claimed six hits on heavy cruiser Japanese cruiser Chōkai. It was initially believed that one of these hits caused the Chokai's Type 93 "Long Lance" torpedoes to explode, crippling Chōkai and making it vulnerable to air attack. However, the 2019 discovery by the RV Petrel of the wreck of the Chōkai with her torpedoes intact disproved this theory. Chōkai was later sunk by planes from Ommaney Bay, an escort carrier of Taffy 2. Japanese cruiser Haguro's detailed action report states that Chokais immobilizing damage resulted from a bomb hit at 0851. The Japanese surface force broke off its pursuit from 0912–0917 hours, and after milling around in apparent confusion for a time, retired northward to San Bernardino Strait. The retreat by Kurita's surface force, however, did not end the ordeal for White Plains and her fellow warships. After a 90 minute respite, they suffered harassment from a different quarter. At 1050 hours, a formation of nine Japanese Navy Zeke fighters appeared and began simultaneous kamikaze attacks. Two of them singled out White Plains as their victim. Her antiaircraft gunners responded, hitting one of the intruders, which immediately changed course and crashed into St. Lo, which eventually sank. The other aircraft continued on toward White Plains, but her antiaircraft guns finally brought him down yards astern, scattering debris all over the ship's deck and sides, but causing only 11 relatively minor casualties. In the meantime, Kitkun Bay and USS Kalinin Bay also suffered from kamikaze crashes, but neither of these proved to be fatal to the carriers. That attack proved to be the final combat action of USS White Plains. She steamed to the naval base at Manus with the other surviving carriers, arriving on 31 October. After an inspection of the damage, it was decided that the battered escort carrier should return to the United States for complete repairs. Accordingly, she departed from Manus on 6 November and headed to the West Coast, arriving at San Diego Harbor on 27 November; repairs began immediately. Ready for action once more, USS White Plains steamed out of San Diego on 19 January 1945. However, concern about the lingering effects of the hull and machinery damage suffered at Samar kept her off the front lines and she was assigned to ferrying replacement aircraft from their factories in the United States to bases in the western Pacific for the remainder of the war. During the last months of the war, White Plains visited Kwajalein, Hollandia (currently known as Jayapura), Ulithi, Saipan, Guam, Leyte, and Pearl Harbor. All had been scenes of major combat actions in the past, but by this time they had become rear areas. The closest approach to the fighting by White Plains after the Battle off Samar came just after the amphibious landings on Okinawa in April 1945, when she steamed to within 100 miles of the island to launch two squadrons of Marine Corps F4U Corsair fighter planes for duty from air bases on that large island.

Соғыстан кейінгі кезең

Тамыз айының ортасында жаулық әрекеттердің тоқтауы USS White Plains кемесін Перл-Харбордан Батыс жағалауға қарай жолда тапты. Ол 22 тамызда Калифорния штатындағы Сан-Педроға келді, бірақ көп ұзамай Сан-Диегоға көшті. Одан ол 6 қыркүйекте Батыс Тынық мұхитына қайта бет бұрды, американдық жауынгерлерді Тынық мұхиты театрларынан үйлеріне әкелу үшін "Magic Carpet" операциясын бастады. Жиырма күннен кейін ол Окинавадағы Бакнер шығанағына жетіп, АҚШ-қа сапар үшін 800-ден астам жолаушыны мінгізді. 28 қыркүйекте ол шығысқа қарай бағыт алып, Перл-Харбор арқылы Сан-Диегоға курс қойды. "White Plains" 16 қазанда Сан-Диего портына кіріп, жолаушыларын түсірді. Тоғыз күн портта тұрғаннан кейін ол Перл-Харборға жол тартты және 1 қарашада қысқа ғана тоқтады. Соғыс кемесі 7-12 қараша аралығында бес күн бойы Сан-Францискода болды, содан кейін Тынық мұхиты арқылы тағы бір рет жүзді. 27 қарашада ол Мариан аралдарындағы Гуам портына кіріп, жолаушыларды мінгізіп, 30 қарашада кері сапарға шықты. "White Plains" 1945 жылдың 14 желтоқсанында Вашингтон штатындағы Сиэтлге келді. Ол 1946 жылдың 30 қаңтарына дейін онда қалды, содан кейін Панама каналы және Вирджиния штатындағы Норфолк арқылы Массачусетс штатының Бостон қаласына сапарға шықты. "White Plains" 1946 жылдың 17 ақпанында Бостон портына кірді, содан кейін оны жабуға дайындық жұмыстары басталды. USS White Plains 1946 жылдың 10 шілдесінде қызметтен босатылды және Бостон, Атлантика резервтік флотына қойылды. Ол 12 жыл бойы резервте тұрды. 1955 жылдың 12 маусымында ол пайдалы авианосец ретінде қайта тағайындалды (CVU 66). Соңында, оның аты 1958 жылдың 1 шілдесінде Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен өшірілді. 29 шілдеде ол Чикагодағы Hyman Michaels компаниясына металл тескілеуге сатылды.

Марапаттар

White Plains екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бес ұрыс жұлдызына ие болды, сондай-ақ Самар шайқасындағы қатысқандығы үшін Президенттік бірлік цитаты мен Филиппин Республикасы Президенттік бірлік цитатымен марапатталды.