1944 жылғы американдық тәжірибелік бомбалаушы ұшағы
Douglas XB-42 Mixmaster
Douglas XB-42 Mixmaster: Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған американдық экспериментальды бомбалаушы ұшақ. Жоғары жылдамдық, ерекше құрылым, жанармай үнемділігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1944 жылғы американдық эксперименталды бомбалаушы ұшақ.
American experimental bomber aircraft, 1944
Douglas XB-42 Mixmaster – жоғары жылдамдыққа арналған американдық эксперименталды бомбалаушы ұшақ. Бұл ұшақтың ерекшелігі – екі қозғалтқышты фюзеляж ішіне орналастыру, ал қос қарсы айналатын винттерді ұшақтың арт жағына орнату. Осылайша қанат пен фюзеляж ауа кедергісін тудырмайтын тегіс болып сақталды. Екі прототиптік ұшақ салынды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы басымдықтарды өзгертіп, реактивтік қозғалтқыштардың пайда болуы жоғары жылдамдыққа қол жеткізудің басқа мүмкіндігін ұсынды.
The Douglas XB 42 Mixmaster was an experimental American bomber aircraft, designed for a high top speed. The unconventional approach was to mount the two engines within the fuselage driving a pair of contra rotating propellers mounted at the tail in a pusher configuration, leaving the wing and fuselage clean and free of drag inducing protrusions. Two prototype aircraft were built, but the end of World War II changed priorities and the advent of the jet engine gave an alternative way toward achieving high speed.
Жобалау және әзірлеу
XB 42 бастапқыда жеке бастама ретінде әзірленді; 1943 жылғы мамыр айында АҚШ Әуе күштеріне тікелей ұсыныс жасалды. Бұл нәтижесінде екі прототип және бір статикалық сынақ корпусы үшін Әуе күштерімен келісімшарт жасалды, АҚШ Әуе күштері Boeing B 29 Superfortress ұшағының көлемі мен құнына тең келмейтін бомбалаушыны табу мүмкіндігін қызықты санады. Ұшақта экипаж кабинасының артында екі Allison V 1710 125 сұйық салқындатылатын V 12 қозғалтқышы орнатылған, олардың әрқайсысы екі пернелі винтті айналдырды. Ауа түсірілетін жерлері қанаттың алдыңғы жиегінде орналасқан. Қону шассисы үш дөңгелекті болды және толық, төрт беттік крест тәрізді құйрық жиынтығы орнатылды, оның төменгі қанаты/рулі коаксиалды винттердің жерге тиюіне жол бермес үшін құйрық дөңгелегін қамтыды. Ұшқыш пен оның серігі екі көпіршік тәрізді кабиналарда отырды, ал бомбалаушы плексиглас мұрынның алдыңғы бөлігінде орналасқан. Қорғаныс қарулары қанаттың артқы жиегіндегі әр жағында орналасқан екі 0,50 дюймдік (12,7 мм) пулеметтен тұрды, олар қолданылмаған кезде қанаттың ішіне тартылды. Бұл қарулар серік ұшқыш кабинасының арт жағындағы нысана алу станциясы арқылы бағытталды. Пулеметтердің ату аймағы шектеулі болды (солға-оңға 25 градус және биіктік бойынша +20, -15 градус), бірақ ұшақтың жоғары жылдамдығына байланысты қарсыластар ұшаққа басқа бұрыштан шабуыл жасай алмайды деп есептелді. Бірінші XB 42 (43-50224) АҚШ Әуе күштеріне тапсырылып, 1944 жылғы 6 мамырда Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласында ұшты. Оның көрсеткіштері өте жақсы болды, бастапқы ұсыныста сипатталғандай: de Havilland Mosquito B. XVI сияқты жылдам, бірақ қорғаныс қаруларымен және қысқа қашықтықта екі есе көп бомба тасымалдауға қабілетті. Екі көпіршік тәрізді кабиналар байланысқа кедергі келтіргендіктен жарамсыз болып шықты және екінші прототиптің алғашқы рейсінен кейін бір кабинамен ауыстырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы АҚШ Әуе күштеріне жаңа ұшақтарды әзірлеуге көбірек уақыт берді, ал басшылар B 42 бағдарламасын жалғастырудың орнына жақсырақ реактивтік бомбалаушыларды күтуге шешім қабылдады. 1945 жылғы желтоқсан айында капитан Глен Эдвардс және подполковник Генри Э. Уорден екінші XB 42 (43-50225) прототипімен Калифорния штатының Лонг-Бич қаласынан Вашингтон, округ Колумбиядағы Боллинг әуе күштері базасына ұшып, құрлықтағы жылдамдық рекордын жаңартты (шамамен 2300 миль). 5 сағат 17 минутта XB 42 сағатына 433,6 миль (697,8 км/сағ) жылдамдық рекордын орнатты. Рекордты жаңартқан XB 42 прототипі 16 желтоқсанда апатқа ұшырап, қирады. Болинг-филдтен Вашингтон, округ Колумбиядан шыққан кезде қону шассисін түсіруде қиындықтар туды, сол жақ қозғалтқыш істен шықты және салқындатқыш температурасы көтерілгеннен кейін оң жақ қозғалтқыш та істен шықты. Майор Хейдак 1200 футтан, подполковник Хейни 800 футтан, ал ұшқыш подполковник Фред Дж. Аскани, итергіш винттерді тастау үшін артқа жылжығаннан кейін 400 футтан секіріп шықты – үшеуі де аман қалды. Ұшақ Мэриленд штатының Оксон Хилл қаласында құлады. Жылыстатылатын винттер технологиясының құпиялылығы билік өкілдеріне жердегі куәгерлер ұшақтың жарылғанын ойлаған жағдайды түсіндіруде қиындық туғызды. Отынды басқарудағы проблемалар болуы мүмкін деген болжам жасалды, бірақ бұл гипотеза кейінгі тергеулерде дәлелденбеді. Қалған прототип ұшу сынақтарында, соның ішінде 1943 жылғы желтоқсан айындағы Дугластың қозғалтқыштарды жаңарту және әрқайсысы 7,1 кН (1600 фунт-күш) итеру күшіне ие Westinghouse 19XB 2A осьтік ағынды турбоджеттерін орнату туралы ұсынысын орындауда қолданылды, нәтижесінде XB 42A пайда болды. Осы конфигурацияда ол алғаш рет 1947 жылғы 27 мамырда Мурокта (қазіргі Эдвардс әуе күштері базасы) ұшты. Сынақтар кезінде ол сағатына 488 мильге (785 км/сағ) жетті. 22 рет ұшқаннан кейін 1947 жылы қатты қону кезінде төменгі қанат және руль зақымдалды. XB 42A жөнделді, бірақ қайтадан ұшпады және 1949 жылғы 30 маусымда Әуе күштерінің тізімінен алынды.
The XB 42 was developed initially as a private venture; an unsolicited proposal was presented to the United States Army Air Forces in May 1943. This resulted in an Air Force contract for two prototypes and one static test airframe, the USAAF seeing an intriguing possibility of finding a bomber capable of the Boeing B 29 Superfortress's range without its size or cost. The aircraft mounted a pair of Allison V 1710 125 liquid cooled V 12 engines behind the crew's cabin, each driving one of the twin propellers. Air intakes were in the wing leading edge. The landing gear was tricycle and a full, four surface cruciform tail was fitted, whose ventral fin/rudder unit incorporated a tailwheel to prevent the coaxial propellers from striking the ground. The pilot and co pilot sat under twin bubble canopies, and the bombardier sat in the extreme front behind a plexiglass nose. Defensive armament consisted of two 0.50 in (12.7 mm) machine guns each side in the trailing edge of the wing, which retracted into the wing when not in use. These guns were aimed by the copilot through a sighting station at the rear of his cockpit. The guns had a limited field of fire (25 degrees left right and +20 15 in elevation) to the rear, but with the aircraft's high speed it was thought unlikely that intercepting fighters would attack from any other angle.]] The first XB 42 (43 50224) was delivered to the USAAF and flew at Palm Springs, California on 6 May 1944. Performance was excellent, being basically as described in the original proposal: as fast as the de Havilland Mosquito B. XVI but with defensive armament and twice the bombload over short distances. The twin bubble canopies proved a bad idea as communications were adversely affected and a single bubble canopy was substituted after the first flight of the second prototype. The end of World War II allowed the USAAF more time to develop new aircraft, and leaders decided to wait for the development of better jet bombers rather than continue with the B 42 program. In December 1945, Captain Glen Edwards and Lt. Col. Henry E. Warden set a transcontinental speed record by flying the second prototype XB 42 (43 50225) from Long Beach, California to Bolling Air Force Base in Washington, D. C. (c. 2,300 miles). In 5:17 hrs, the XB 42 set a speed record of 433.6 mph (697.8 km/h). The record breaking XB 42 prototype was destroyed in a crash on 16 December. On a routine flight out of Bolling Field, Washington, D. C., suffered in short order, a landing gear extension problem, failure of the left engine, and as coolant temperatures rose, failure of the right engine. Major Hayduck bailed out at 1,200 feet, Lt. Col. Haney at 800 feet, and the pilot Lt. Col. Fred J. Ascani, after crawling aft to jettison the pusher propellers, at 400 feet – all three survived. The aircraft crashed at Oxon Hill, Maryland. The classified jettisonable propeller technology caused a problem for authorities in explaining what witnesses on the ground thought was the aircraft exploding. Possible fuel management problems were speculated, but this hypothesis was never proven by subsequent investigation. The remaining prototype was used in flight test programs, including fulfilling a December 1943 proposal by Douglas to fit uprated engines and underwing Westinghouse 19XB 2A axial flow turbojets of 1,600 lbf (7.1 kN) thrust each, making it the XB 42A. In this configuration, it first flew at Muroc (now Edwards Air Force Base) on 27 May 1947. In testing, it reached 488 mph (785 km/h). After 22 flights, the ventral fin and rudder were damaged in a hard landing in 1947. The XB 42A was repaired but never flew again, and was taken off the USAF inventory on 30 June 1949.
Тірі қалған әуе кемелері
43 50224 нөміріндегі алғашқы прототипі Огайо штатының Дейтон қаласындағы АҚШ Әуе күштері ұлттық мұражайындағы қалпына келтіру ангарында, қалпына келтіруді күтіп тұр. Прототип 1949 жылы АҚШ Әскери-әуе күштерінің тізімінен алынып, Вашингтондағы Ұлттық әуе және ғарыш мұражайына берілді, ол ешқашан көрмеге қойылмаса да, оның қамқорлығында қалып қойды. Қанаттары тасымалдау үшін алынып тасталды, бірақ кейіннен жоғалып кетті. 2010 жылы фюзеляж, Дуглас XB 43 Jetmaster-мен бірге, Дейтондағы АҚШ Әуе күштері ұлттық мұражайына көшірілді, олар қалпына келтіру ангарларында қалпына келтіруді күтуде. Қалпына келтіру аяқталғаннан кейін, олар мұражайдың эксперименталды ұшақтар ангарында көрсетіледі.
The first prototype 43 50224 in storage awaiting restoration in the Restoration Hangar at the National Museum of the United States Air Force in Dayton, Ohio. The prototype was removed from the USAF inventory in 1949 and given to the National Air and Space Museum in Washington, D. C., in whose care it remains although it has never been placed on display. The wings were removed for transport but have since been lost. In 2010 the fuselage was transferred, along with the Douglas XB 43 Jetmaster, to the National Museum of the United States Air Force in Dayton, Ohio where they are awaiting restoration in the Restoration Hangars. Once completed, they will be displayed in the museum's Experimental Aircraft Hangar.