Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Визиготтар корольдігінде қолданылған заңдар жиынтығы
Set of laws used in the Visigothic Kingdom
Визиготтар кодексі (Forum Iudicum, Liber Iudiciorum, немесе Сот үкімдері кітабы; lang es), сондай-ақ Lex Visigothorum (ағылшын тілінде: Визиготтар заңы) деп аталады, Визиготтар корольдігінің патшасы Чиндасуинт (642–653 ж.) өзінің билігінің екінші жылында (642–643 ж.) алғаш рет жариялаған заңдар жиынтығы. Ол қазірге дейін тек фрагменттер түрінде ғана сақталған. 654 жылы оның ұлы, патша Речесвинт (649–672 ж.) кеңейтілген заң кодексін жариялады. Бұл кодекс жеңіске жеткен готтар мен жалпы халыққа теңдей қолданылған алғашқы заң кодексі болды, олардың көпшілігі римдік тамырларға ие және римдік заңдармен өмір сүрген. Кодекс римдіктерге (leges romanae) және визиготтарға (leges barbarorum) арналған ескі заңдардың айырмашылығын жойды. Оның негізінде Визиготтар патшалығының барлық азаматтары романи және гот болып табынуын тоқтатып, испандықтар атанды. Осылайша, патшалықтың барлық азаматтары бір юрисдикцияға біріктіріліп, әлеуметтік және құқықтық айырмашылықтар жойылды, халықтың ассимиляциялануына жағдай жасалды. Осылайша, Кодекс римдік құқығынан герман құқығына өтуді білдіреді және leges barbarorum-ның ең жақсы сақталған мысалдарының бірі болып табылады. Ол римдік құқығының, католик құқығының және герман тайпаларының дәстүрлі құқығының элементтерін үйлестіреді.
The Visigothic Code (Forum Iudicum, Liber Iudiciorum, or Book of the Judgements; lang es), also called Lex Visigothorum (English: Law of the Visigoths), is a set of laws first promulgated by king Chindasuinth (642–653 AD) of the Visigothic Kingdom in his second year of rule (642–643) that survives only in fragments. In 654 his son, king Recceswinth (649–672), published the enlarged law code, which was the first law code that applied equally to the conquering Goths and the general population, of which the majority had Roman roots, and had lived under Roman laws. The code abolished the old tradition of having different laws for Romans (leges romanae) and Visigoths (leges barbarorum), and under it all the subjects of the Visigothic kingdom would stop being romani and gothi instead becoming hispani. In this way, all subjects of the kingdom were gathered under the same jurisdiction, eliminating social and legal differences, and allowing greater assimilation of the populations. As such, the Code marks the transition from the Roman law to Germanic law and is one of the best surviving examples of leges barbarorum. It combines elements of the Roman law, Catholic law and Germanic tribal customary law.
Бірінші заң кодекстері
Визиготтар билік құрған алғашқы ғасырларда римдіктер готтардан өзгеше заңдармен басқарылды. Вестготтардың ең ерте белгілі заңдары – Еврик кодексі, ол шамамен 480 жылға дейін жинақталған. Вестгот патшалығының алғашқы жазбаша заңдары патша Аларик II билігі тұсында жасалды және патшалықтың көп бөлігін құраған римдіктердің өмірін реттеуге бағытталған, бұл заңдар Рим империясының заңдары мен оларға жасалған түсіндірмелерге негізделген. Бревиарий (Аларик Бревиарийі) 506 жылдың 2 ақпанында Тулузадағы вестгот ақсүйектерінің мәжілісінде жарияланды. Леовигильд патшаның тұсында готтар мен римдіктердің өмірін реттейтін заңдарды біріктіріп, қайта қарастырылған кодекс жасауға әрекет жасалды. 589 жылы Толедоның үшінші соборында биліктегі ариан дінін ұстанған вестготтар мен суэбтер римдік христиан дінін (кейіннен католицизм деп аталған) қабылдады. Римдіктер мен готтар енді бір дінде болғандықтан, Рекард патша екі халыққа да бірдей қолданылатын заңдар шығарды.
During the first centuries of Visigothic rule, Romans were ruled by different laws than Goths were. The earliest known Visigothic laws are the Code of Euric, which were compiled by roughly 480 A. D. The first written laws of the Visigothic kingdom were compiled during the rule of king Alaric II and were meant to regulate the lives of Romans, who made up the majority of the kingdom and were based on the existing Roman imperial laws and their interpretations. The Breviarium (Breviary of Alaric) was promulgated during the meeting of Visigothic nobles in Toulouse on February 2, 506. During the reign of king Leovigild an attempt was made to unite the laws regulating the lives of Goths and Romans into a revised law code, Codex Revisus. In 589, at the Third Council of Toledo, the ruling Visigoths and Suebi, who had been Arian Christians, accepted Roman Christianity (what became modern Catholicism). Now that the formerly Roman population and the Goths shared the same faith King Reccared issued laws that equally applied to both populations.
Визиготтар коды
654 жылғы кодекс Речесвинттің жаңа заңнамасымен толықтырылды (сондықтан оны кейде Речесвинт кодексі деп атайды) және кейіннен Вамба, Эрвиг, Эгика және, мүмкін, Виттиза патшалары тарапынан. Речесвинт кодексін Сарагосалық Браулио өңдеді, себебі Чиндасуинт кодексі асығыс жазылып, жарияланған болатын. 681 жылы Толедоның XII созылысында король Эрвиг заң кодексін нақтылау және қайта қарау туралы өтініш жасады. Жаңа заңдар қосылды, олардың 28-і еврейлерге қатысты болды. Заңдардың күші зор болды және ұзақ уақыт бойы қолданылды: 10 ғасырда Галисиядағы монастырь харталарында Кодекске сілтемелер кездеседі. Заңдар отбасылық және, салдарынан, саяси өмірді реттейді: неке, мүліктің мұрагерлерге берілуі, жесірлер мен жетімдердің құқықтарын қорғау. Әсіресе вестготтардың заң кодекстері бойынша әйелдер жер мен лауазымды мұраға алуға, күйеулеріне немесе еркек туыстарына тәуелсіз жерді басқаруға, мұрагерлері болмаған жағдайда заңды өсиет арқылы мүлкін иеленуге, 14 жасқа толғанда сотта өзін-өзі қорғауға және куәлік беруге, ал 20 жасқа толғанда өз некелерін ұйымдастыруға құқылы болды. Заңдар католик шіркеуінің канондық құқығын біріктірді және осы себепті күшті теократиялық сипатқа ие. Кодекс моорлардың сақтауында болғаны белгілі, себебі христиандарға, егер олар жеңімпаздардың заңдарына қайшы келмесе, джизья салымын тұрақты төлеген жағдайда өз заңдарын қолдануға рұқсат етілді. Осылайша, Иберия түбегі мұсылман билігінде болған кезде, бұл христиан судьяларының мойындалған құқықтық билігі болған деп есептеуге болады. XIII ғасырда Фердинанд III Кастилия Кордованы басып алғанда, ол кодекстің өзінің поддандылары тарапынан қабылданып, сақталуын бұйырды және оны испан тіліне, дәл емес болса да, "Фуэро Юзго" деп аударды. Бұл құжаттың окситан тіліндегі аудармасы – Llibre Jutge, сол тілдегі ең көне әдеби туындылардың бірі (шамамен 1050 жыл). 1910 жылы Сэмюэл Парсонс Скотттың ағылшын тіліндегі аудармасы жарық көрді, бірақ ол қатаң сынға ұшырады.
The code of 654 was enlarged by the novel legislation of Recceswinth (for which reason it is sometimes called the Code of Recceswinth) and later kings Wamba, Erwig, Egica, and perhaps Wittiza. Recceswinth's code was edited by Braulio of Zaragoza, since Chindasuinth's original code had been hastily written and promulgated. During the Twelfth Council of Toledo in 681, King Erwig asked that the law code be clarified and revised. Some new laws were added, out of which 28 dealt with Jews. The laws were far reaching and long in effect: in 10th century Galicia, monastic charters make reference to the Code. The laws govern and sanction family life and by extension political life: marriage, the transmission of property to heirs, safeguarding the rights of widows and orphans. Particularly with the Visigoth's Law Codes, women could inherit land and title, were allowed to manage land independently from their husbands or male relations, dispose of their property in legal wills if they had no heirs, could represent themselves and bear witness in court by age 14 and arrange for their own marriages by age 20. The laws combined the Catholic Church's Canon law, and as such have a strongly theocratic tone. The code is known to have been preserved by the Moors, as Christians were permitted the use of their own laws, where they did not conflict with those of the conquerors, upon the regular payment of jizya tribute. Thus it may be presumed that it was the recognized legal authority of Christian magistrates while the Iberian Peninsula remained under Muslim control. When Ferdinand III of Castile took Córdoba in the thirteenth century, he ordered that the code be adopted and observed by his subjects, and had it translated, albeit inaccurately, into the Spanish language, as the Fuero Juzgo. The Occitan language translation of this document, Llibre Jutge, is among the oldest literary texts in that language (c. 1050). In 1910 an English translation of the code by Samuel Parsons Scott was published, but it received severe criticism.