Византиялық төртінші кеңесі: Моноэнергизм мен Монотелизмнің айыпталуы
Third Council of Constantinople
680-681 жж. Константинополь соборы: моноэнергизм мен монотелитизм ағымдары айыпталды. Иса Масихтің екі энергиясы мен екі құдіреті анықталды. Діни даулар шешілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Христиан шіркеулерінің 6-шы Экуменикалық кеңесі (680–681)
6th Ecumenical Council of the Christian churches (680–681)
Шығыс православие және католик шіркеулері, сондай-ақ кейбір батыс шіркеулері тарапынан алтыншы Экуменикалық кеңес саналатын Константинопольдің үшінші кеңесі 680–681 жылдары шақырылып, моноэнергизм мен монотелитизмді дінсіздік деп жариялады және Иса Мәсіхтің екі энергиясы мен екі ерікі (құдайлық және адамдық) бар екенін анықтады.
The Third Council of Constantinople, counted as the Sixth Ecumenical Council by the Eastern Orthodox and Catholic Churches, as well as by certain other Western Churches, met in 680–681 and condemned monoenergism and monothelitism as heretical and defined Jesus Christ as having two energies and two wills (divine and human).
Өмірбаян
Кеңес алтыншы ғасырға дейінгі теологиялық дауларды шешті, бірақ императорлар Гераклий мен Констанс II кезінде олар күшейді. Гераклий өзінің империясының парсыларға жоғалтқан көп бөлігін қайтаруға тырысты және Сирия мен Мысырда әсіресе күшті болған монофизизм дауымен келісуге ұмтылды, осы үшін дәстүрде басқа кез келгенімен тең қолдау тапқан орташа теологиялық ұстанымды ұсынды. Соның нәтижесінде бірінші моноэнергизм пайда болды, яғни Мәсіх екі табиғатта (құдайлық және адамдық) болғанымен, оның бір ғана энергиясы болды; екіншісі монотелитизм, яғни Мәсіхтің бір ғана еркі болды (яғни Мәсіхте оның адамдық және құдайлық еркі арасында қайшылық болған жоқ). Бұл ілім Византияның көп бөлігінде қабылданды. Дегенмен, Иерусалим мен Римде оған қарсылық болды және бұл дау Гераклий қайтыс болғаннан соң да, қайта басып алынған провинциялардың жоғалтылуына дейін жалғасты. Гераклийдің немересі Констанс II таққа отырғанда, ол даудың империяның тұрақтылығына қауіп төндіретінін көріп, ілімді қолдаушылар мен қарсыластардың сөйлеуіне тыйым салып, пікірталасқа тоқтама беруге тырысты. Рим папасы Мартин I және монах Максим, монотелитизмнің басты қарсыластары (олар оны Мәсіхтің адамдық еркіне ие болуын жоққа шығару деп түсіндірді), 649 жылы Римде синод өткізіп, моноэнергизм мен монотелитизмді айыптады. Шамамен 653 жылы Константинопольде біреулер Папаны революцияны қолдады деп айыптады; бұл мемлекетке қарсы қылмыс деп есептелді, сондықтан Мартин тұтқындалды, сотталды, айыпталып, елден қуылды, ол көп ұзамай қайтыс болды. Мартин мен Максимнің ұстанымын Константинополь кеңесіндегі басқалар да қолдады.
The council settled a set of theological controversies that went back to the sixth century but had intensified under the emperors Heraclius and Constans II Heraclius had set out to recover much of the part of his empire lost to the Persians and had attempted to bridge the controversy with monophysitism, which was particularly strong in Syria and Egypt, by proposing a moderate theological position that had as good support in the tradition as any other. The result was first monoenergism, i. e., that Christ, though existing in two natures (divine and human), had one energy; the second was monothelitism, i. e., that Christ had one will (that is, that there was no opposition in Christ between his human and divine volition). This doctrine was accepted in most of the Byzantine world. Still, it was opposed in Jerusalem and Rome and started a controversy that persisted even after the loss of the reconquered provinces and the death of Heraclius. When Heraclius' grandson Constans II took the throne, he saw the controversy as threatening the stability of the Empire and attempted to silence discussion by outlawing speaking either in favor or against the doctrine. Pope Martin I and the monk Maximus, the foremost opponents of monothelitism (which they interpreted as denying a human faculty of will to Christ), held a synod in Rome in 649 that condemned monoenergism and monothelitism. At Constantinople in around 653, some accused the Pope of supporting revolution; this was regarded as high treason, and Martin was accordingly arrested, tried, condemned and sent into exile, where he soon died. Martin and Maximus's position was supported by others at the Council of Constantinople.
Дайындықтар
Констанстың ұлы және мұрагері Константин IV 678 жылы Константинопольді мұсылман қоршауынан азат еткеннен кейін, бірден Риммен рухани байланысты қалпына келтіруге кірісті: ол Папа Донға осы мәселе бойынша конференция ұйымдастыруды ұсынды. Хат Римге жеткенде, Донус қайтыс болған еді. Бірақ оның орнына келген Папа Агатон императордың ұсынысын қабылдап, Батыс шіркеуінің дәстүрін жеткізу үшін Батыс аймағында кеңестер өткізуді бұйырды. Миланда архиепископ Маузует басшылығымен синод өтті; ал 680 жылы Хатфилде тағы бір синод болды, оған Кентербери архиепискобы Теодор төрағалық етті. Папа Агатон 680 жылы Пасхада Римде аймақтық синодтардың өкілдерімен синод шақырды. Содан кейін ол Шығыс өкілдерімен кездесу үшін Константинопольге делегация жіберді. Делегаттар екі хат алып кетті: бірі - Рим папасы Агатоннан императорға, екіншісі - Рим синодының епископтарынан Константинопольде жиналғандарға. Осы уақытта Константин Константинополь патриархы Георгий I және оның Константинопольдегі юрисдикциясындағы барлық епископтарды кеңеске шақырды. Сонымен қатар, ол Антиохия патриархы Макарийді шақырды, ол мұсылмандар оның тақын басып алғандықтан Византияда тұрақты түрде тұрды.
After Constans' son and successor, Constantine IV had overcome the Muslim siege of Constantinople in 678, he immediately set his sights on restoring communion with Rome: he wrote to Pope Donus suggesting a conference on the matter. When the letter reached Rome, Donus had died. Still, his successor, Pope Agatho, agreed to the Emperor's suggestion and ordered councils held throughout the West so that legates could present the tradition of the Western Church. There was a synod in Milan under Archbishop Mausuetus; another synod was held in 680 at Hatfield, over which Theodore, Archbishop of Canterbury presided. Pope Agatho then convened a synod at Rome at Easter 680, with representatives from the regional synods. Then he sent a delegation to meet the Easterners at Constantinople. The delegates set out bearing two letters, one from Pope Agatho to the Emperor and the other from the bishops of the Rome synod to those gathered in Constantinople. In the meantime, Constantine summoned Patriarch George I of Constantinople and all bishops of his jurisdiction of Constantinople to a council. He also summoned Patriarch Macarius of Antioch, a Byzantine appointee permanently resident in Constantinople because of the Muslim occupation of his see.
Іс жүргізу
680 жылы 7 қарашада император сарайының "Трулл" деп аталатын күмбезді залында небары 37 епископ пен бірнеше пресвитер жиналды. Константинополь және Антиохия патриархтары жеке қатысты. Ал, Александрия және Иерусалим патриархаттарын византиялықтар тағайындаған өкілдер көрсетті (сол кезде сарацен мұсылмандарының басып алуына байланысты бұл екі патриархаттың өзінде патриарх болмады). Рим папасы мен оның Римде өткізген соборы (шығыс экуменикалық соборларындағы дәстүр бойынша) бірнеше дін қызметкерлері мен епископтармен өкілдік етті. Собордың ашылу сессиясында ол экуменикалық собордың билігін қабылдады. Император алғашқы он бір сессияға қатысып, төрағалық етті, пікірталасқа қатысты және 681 жылы 16 қыркүйекте 151 епископ қатысқан жабылу сессиясына қайта келді. Собордың барысында монотелит дін қызметкері өлгендерді қайта тірілте алатынын мәлімдеп, өзінің терең имандылығын көрсетпек болды. Ол мәйітті алып келіп, құлағына дұға оқығаннан кейін, оны қайта тірілте алмады.
On 7 November 680, a mere 37 bishops and several presbyters convened in the imperial palace, the domed hall called the Trullus. The patriarchs of Constantinople and Antioch participated in person. In contrast, the patriarchates of Alexandria and Jerusalem were represented by Byzantine appointees (because of the Saracen Muslim conquest, there was, at this date, no patriarch in either of these sees). The Pope and a council he had held in Rome were represented (as was customary at eastern ecumenical councils) by a few priests and bishops. In its opening session, the council assumed the authority of an ecumenical council. The emperor attended and presided over the first eleven sessions, participated in the discussions, and returned for the closing session on 16 September 681, attended by 151 bishops. At some point during the council's proceedings, a Monothelite priest claimed he could raise the dead, thereby proving his faith supreme. He had a corpse brought forth, but after whispering prayers into its ears, he could not revive the body.