Кіріспе

Неміс цеппелині (қатаң дирижабль) – бірінші Граф Цеппелин. LZ 127 Граф Цеппелин (Deutsches Luftschiff Zeppelin 127) – 1928 жылдан 1937 жылға дейін ұшқан, сутекпен толтырылған неміс жолаушы тасымалдайтын қатаң дирижабль. Ол алғашқы коммерциялық трансатлантикалық жолаушылар рейсі қызметін ұсынды. Кеме неміс әуе кеме жасаушысы, неміс дворяны граф (Граф) Фердинанд фон Цеппелиннің құрметіне аталған. Оның құрылысын және жұмысын Luftschiffbau Zeppelin компаниясының төрағасы Хьюго Эккенер жүзеге асырды. Граф Цеппелин 590 рейс жасады, олардың жалпы ұзындығы шамамен 1,7 миллион километрді (бір миллионнан астам миль) құрады. Ол 36 адамнан тұратын экипажбен басқарылды және 24 жолаушыны тасымалдай алды. Салынған кезде ол әлемдегі ең ұзын және ең үлкен дирижабль болды. Граф Цеппелин әлемді әуе кемесімен алғаш рет айналып өтті, сондай-ақ Тынық мұхитын әуе арқылы тоқтаусыз алғашқы рет кесіп өтті. Оның қашықтығын арттыру үшін отын ретінде Blau газы қолданылды. Ол Германия үкіметінен және халықтан жиналған қаражат есебінен салынды, ал оның жұмыс шығындары коллекционерлерге арналған арнайы почта маркаларын сатудан, газет магнаты Уильям Рэндольф Херсттің қолдауынан, жүк және жолаушылар төлемдерінен өтелді. 1928 жылдан 1932 жылға дейін бірнеше ұзақ қашықтыққа жасалған рейстерден кейін, оның ішінде Арктикаға жасалған рейс бар, Граф Цеппелин бес жыл бойы Германия мен Бразилия арасында жолаушылар мен пошта тасымалдады. Нацистер билікке келгеннен кейін Граф Цеппелин үгіт құралы ретінде пайдаланылды. 1937 жылы Гинденбург апатынан кейін дирижабль қызметтен алынып, 1940 жылдың сәуір айында әскери ұшақтар өндірісі үшін жаратылды.

Өмірбаян

Фердинанд фон Цеппелиннің LZ1 қатты дирижаблі алғаш рет 1900 жылы Германияда ұшып шықты. 1910-1914 жылдар аралығында Deutsche Luftschiffahrts Aktiengesellschaft (DELAG) мыңдаған жолаушыларды дирижабльмен тасымалдады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия Лондонды және басқа да стратегиялық нысаналарды бомбалау үшін дирижабльдерді пайдаланды. 1917 жылы неміс LZ 104 (L 59) – бұл құрлықаралық ұшуды жасаған алғашқы дирижабль болды, ол Болгариядағы Джамболдан Хартумға және кері, тоқтамай сапар жасады. Соғыс кезінде және одан кейін Ұлыбритания мен АҚШ дирижабльдер құрыстырды, ал Франция мен Италия тәркіленген неміс дирижабльдерін сынақтан өткізді. 1919 жылдың шілдесінде британдық R34 ұшағы Шотландиядағы Ист-Фортунадан Нью-Йоркке ұшып барып, кері қайтып келді. Luftschiffbau Zeppelin 1924 жылдың қазан айында LZ 126 дирижаблін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне соғыс өтемақысы ретінде тапсырды. Компания төрағасы Хьюго Эккенер жеткізу рейсін басқарды, ал дирижабль USS Los Angeles (ZR 3) деп аталды. Версаль келісімшарты неміс авиациясына шектеулер қойды, бірақ одақтастар 1925 жылы оларды жеңілдетті. Эккенер құрлықаралық жолаушылар тасымалы қызметін бастау мүмкіндігін көріп, үкіметтен қаржы және жаңа азаматтық дирижабль құрылысына рұқсат алу үшін лоббилеуді бастады. Халықтан жиналған қаржы (сол кездегі 600 000 АҚШ долларына тең, немесе 1928 жылы 0,6 доллар қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең) және үкіметтен берілген қаржыдан (1928 жылы 0,24 доллар қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең) асып түсті.

Құрылымы мен жұмыс істеуі

LZ 127 Людвиг Дюррмен «созылған» LZ 126 цеппелинінің (USS Los Angeles деп қайта аталған) нұсқасы ретінде жобаланды. Ол бастапқыда технологиялық демонстрация ретінде, кейін пайда болатын, қуатты дирижабльдер үшін жасалды. 1926 жылдың қаңтарынан 1928 жылдың қыркүйегіне дейін Германияның Констанс көліндегі Фридрихсхафен қаласындағы Luftschiffbau Zeppelin зауытында салынды, және ол барлық рейстері үшін үй портына айналды. Оның дуралюминийден жасалған қаңқасы он сегіз 28 жақты көпбұрыштан тұрады, олар ұзындығы бойынша арқалықтармен біріктірілген және болат сымдармен нығайтылған. Сыртқы қаптамасы қалың мақтадан жасалған, алюминий қосылған ұшақ майымен боялған, бұл күн сәулесінің әсерін азайтуға көмектеседі, содан кейін құм қағазымен тегістелген. Газ камералары да мақтадан жасалған, алтын қабықшасымен қапталған және зақымданудан қорғалған, құрамында рами талшығы бар қабатпен. Graf Zeppelin ұзындығы және жалпы газ көлемі , оның ішінде 17 көтергіш газ жасушасында (Traggaszelle) сутегі , ал 12 отын газ жасушасында (Kraftgaszelle) Blau газы болды. Graf Zeppelin компанияның құрылыс ангарына сыятын ең үлкен дирижабль ретінде салынды, аяқталған кеме мен ангардың төбесі арасында тек бос орын қалды. Ол салынған кезде ең ұзын және ең көлемді дирижабль болды, бірақ ол аэродинамикалық тиімділік үшін тым тар болды, және пішіні оның беріктігіне зиян келтіруі мүмкін деген алаңдаушылық болды. Graf Zeppelin бес Maybach VL II 12 цилиндрлі қозғалтқыштарымен жабдықталды, олардың әрқайсысы жеке, ағын бұзылмаған аймақта орналасқан. Қозғалтқыштар кері айналатын және ұшу кезінде ашық баспақыштар арқылы оларға кіретін экипаж мүшелері бақылап отырды. Әдеттегі трансатлантикалық сапарда Graf Zeppelin 90% уақыт Blau газын пайдаланды, кеме тым ауыр болса ғана бензин жақты, және 1917 жылы Хартумға жасаған рейсінде L 59 цеппелиніне қарағанда күніне он есе аз сутегін пайдаланды. Graf Zeppelin әдетте балласт суы және қосалқы бөлшектерді, соның ішінде қосымша винтті алып жүрді. Балласт суының қатуын болдырмау үшін кальций хлориді қосылды. Кемеде қосымша балласт ретінде пайдалану үшін раковиналардан ағынды су сақталды. Жаңа және ағынды суды алға және артқа жылжыту арқылы кеменің тепе-теңдігін басқаруға болады. Дирижабль әдетте статикалық көтеруді (көтеру күшін) пайдаланып тік көтеріліп, содан кейін ауада қозғалтқыштарды іске қосып, аэродинамикалық көтеруді қосатын. Қалыпты круиздік биіктігі 198,12 м болды; қажет болған жағдайда биік жерлерден немесе нашар ауа-райынан өту үшін көтеріліп, дауылды ауа-райында жиі төмен түсетін. Теңіздегі желдің жылдамдығын өлшеу және дрейфті есептеу үшін жүзуші пиротехникалық шаралар тасталды. Қонуға дайындалғанда экипаж радио немесе сигналдық жалауша арқылы жерге хабарласатын. Жердегі экипаж дирижабльшілерге желдің жылдамдығы мен бағытын анықтауға көмектесу үшін түтінді от жақты. Дирижабль баяулап, сутегін шығару немесе балласты түсіру арқылы жүзу қабілетін бейтараптандыратын. Биіктікті дәл өлшеу үшін 11 мм-лік бос оқпен эхо-зондау қолданылды. 300-ге жуық адам дирижабльді ангарға итеріп кіргізіп немесе мұрын бөлігінен сүйрейтін мачтаға бекітетін. Graf Zeppelin-нің ең жоғары жылдамдығы ; ол круиздік жылдамдықта ұшып, . Оның жалпы көтеру қабілеті , пайдалы жүгі ғимараты . Ол рульдік бағытта сәл тұрақсыз болды, және оны басқаруды жеңілдету үшін, осы осьте оны тұрақтандыратын автоматты пилотпен жабдықталды. Лифт операторы лифттің бұрышын 5° жоғары немесе төменге дейін шектеуге тырысып, қолмен басқаратын, кемеде ұсынылатын тамаққа ілеспеу үшін. Лифттерді басқару соншалықты қиын және ауыр жұмыс еді, лифт операторының сменасы төрт сағатқа созылды, нашар ауа-райында екі сағатқа дейін қысқартылды.

Орналасу

Операциялық кеңістіктер, ортақ аумақтар және жолаушылар кабиналары дирижабльдің құрсақ бөлігінің алдыңғы жағындағы гондола құрылымына салынған, ал ұшу палубасы «беткей» орналасумен алға қарай жылжыған. Гондола ұзын және кең болды; оның ағымдық дизайны заманауи эстетиканы көрсететін, жалпы биіктігін төмендетіп, кедергіні азайтатын сипатта болды. Ұшу палубасының артында карталар бөлмесі орналасқан, онда экипаж командасының навигаторлармен байланысуына мүмкіндік беретін екі үлкен люк болды, навигаторлар екі үлкен терезе арқылы секстантпен өлшемдер ала алатын. Бұл дәліз бойында жанармай, май және су бактары, сондай-ақ жүк пен қосалқы бөлшектер сақтауға арналған жайлар да орналасқан. Кельден тармақтар бес қозғалтқыш ұясына дейін созылып, кеменің басты осінен төмен орналасқан осьтік дәлізге бағыттайтын баспалдақтар бар, ол барлық газ камераларына қол жеткізуге мүмкіндік берді.

Электр және байланыс жүйелері

Негізгі генераторлық қондырғы корпустың ішіндегі жеке бөлімде орналасқан. Блау газын жағуға бейімделген екі Wanderer автомобиль қозғалтқышы, олардың тек біреуі ғана бір уақытта жұмыс істеді, екі Siemens & Halske динамосын қозғалтты. Әрбір қозғалтқыштағы бір динамо пеш пен плиталарды, ал екіншісі жарықтандыру мен гирокомпасты қуатпен қамтамасыз етті. Осы қозғалтқыштардан шыққан салқын су жолаушылар салонындағы радиаторларды жылытты. Басты гондолаға бекітілген екі ауа ағыны турбинасы радио бөлмесіне, ішкі жарықтандыруға және ас үйге электр қуатын жеткізді. Аккумуляторлар радио сияқты маңызды жүйелерді жарты сағатқа дейін қуатпен қамтамасыз ете алды, сондай-ақ төтенше жағдайлар үшін шағын бензин генераторлары да болды. Үш радио оператор бір киловаттық вакуумдық лампамен жабдықталған таратушыны (антенна қуаты шамамен 140 Вт) төмен жиілікті (500–3000 м) жолақтарда телеграммалар жіберу үшін пайдаланды. Өзінің қызметінің көп бөлігінде ол Luftschiffbau Zeppelin компаниясының DELAG коммерциялық ұшу бөлімшесімен және Hamburg American Line (HAPAG) компаниясымен бірлесіп жұмыс істеді; соңғы екі жылы Deutsche Zeppelin Reederei (DZR) үшін ұшты. Жолаушылар Graf Zeppelin-де сапар жасау үшін жоғары тарифтерді төледі (1934 жылы Германиядан Рио-де-Жанейроға дейін 590 долларға тең, ал 1934 жылғы 590 доллар 2018 жылғы доллармен шамамен <есептелген сомаға> тең), сондай-ақ құнды жүк пен әуе поштасы үшін алынған төлемдер де кіріс көзі болды. Бірінші Атланттық сапарында Graf Zeppelin 66 000 пошта карточкасы мен конверт тасыды. Эккенер Лейпциг университетінде Вильгельм Вундттың жетекшілігімен психология ғылымынан докторлық диссертациясын қорғады және өзінің жаппай психология туралы білімін Graf Zeppelin-дің игілігі үшін пайдалана алды. Ол кеменің қауіпсіздігін көпшіліктің қабылдауындағы ең маңызды фактор деп есептеді және осы мақсатқа жету үшін барлық күшін жұмсады. Ол кеменің техникалық мәселелерінен бастап, қаржыландыруға дейін және оның келесі сапарын жоспарлауға дейін, барлық жауапкершілікті өз мойнына алды, көп жылдық жарнамалық кампаниясында «цеппелин қызуы» деп аталатын әуе кемесін насихаттады. Бразилияға жасаған сапарларының бірінде British Pathé News киностудиясы бортында түсірілім жасады. Эккенер баспасөз қызметін дамытты және британдық журналист леди Грейс Драммонд Хей жазғанда, миллиондаған адам оқыды: Graf Zeppelin көптеген алғашқы сапарларында зор халық жиынымен қарсы алынды. Мәскеуде 100 000 адам, ал Токиода шамамен 250 000 адам оны күтіп алды. Стокгольмде көрермендер оның айналасына фейерверктер ұшырды, ал Мәскеуден оралған кезде Литва-Совет Одағы шекарасына жақын жерде оқпен тесілді. Рио-де-Жанейроға жасаған сапарының бірінде адамдар жүздеген кішкентай ойыншық бензинмен жанып тұратын ыстық ауа шарларын жанғыш кемеге жақын жіберді. Әуе кемесі көпшіліктің қиялын баурап алды және жарнамада кеңінен қолданылды. Англияға сапар кезінде ол Корольдік әуе күштерінің базаларын, Йоркширдегі Блэкберн ұшақ зауытын және Портсмут теңіз портын суретке түсірді; бұл неміс үкіметінің тапсырысы бойынша жасалған тыңшылық болған болуы мүмкін.

Ұшуды тексеру

1928 жылы алты сынақ ұшуы жасалды. Төртіншісінде алғаш рет "Блау" газы қолданылды. "Граф Цеппелин" бортында Германия мұражайының директоры Оскар фон Миллер, USS Los Angeles кемесінің командирі Чарльз Э. Розендаль, сондай-ақ британдық әуе саяхатшылары Ральф Слей Бут және Джордж Герберт Скотт болды. Ол Фридрихсхафеннен Кёльн арқылы Ульмге, Нидерланды арқылы Англиядағы Лоустофтқа ұшып, содан кейін Бремен, Гамбург, Берлин, Лейпциг және Дрезден қалалары арқылы 34 сағат 30 минут ішінде үйіне оралды. Бесінші рейсінде Экенер Нидерландыдағы Huis Doorn үйіне жақын ұшып, қысқа дау тудырды, оны кейбіреулер сол жерде жер аударылып тұрған бұрынғы император Вильгельм II-ге қолдау көрсету ниеті деп түсіндірді.

Бірінші құрлықаралық ұшу (1928)

1928 жылдың қазан айында «Граф Цеппелин» АҚШ-тың Нью-Джерси штатындағы Лейкхерст әскери-әуе станциясына алғашқы құрлықаралық сапарын жасады. Эккенер басқарып, Леманн аға офицер болды. Розендал мен Драммонд Хей бағытты ұшты. Людвиг Деттман және Тео Матейко ұшуды көркем суретке түсірді. Ұшудың үшінші күні, мұхиттың ортасындағы дауылдан өтетін кезінде, сол қанаттың мата жабынының үлкен бөлігі зақымдалды. Еріктілер (Эккенердің ұлы Кнут ішінде) дирижабльдің сыртына шығып, жыртылған матаны жөндеді. Эккенер Розендальға дабыл сигналын беруге бұйрық берді; сигнал келгенде, дирижабльден басқа ештеңе естілмеді, көптеген адамдар оның жоғалып қалғанына сенді. Кеме қауіпсіз келгеннен кейін, Лейкхерст қызметкерлері «Цеппелиннің» орналасқан жері мен күтілетін уақыты туралы қайта-қайта сұрағандарына жауап бермегеніне наразылық білдірді. Эккенер дирижабльдің зақымдалған қанатының салдарынан жылдамдығы төмендегендіктен, желмен жұмыс істейтін генератор хабар жіберу үшін жеткілікті қуат өндіре алмағанын түсіндірді. Бұл сапарға 111 сағат 44 минут кетті. Клара Адамс қайтар жолда Атлантика арқылы ұшқан алғашқы төлемді әйел жолаушы болды. Кеме түндегі дауылға тап болды, ол оны кері қарай, Ньюфаундленд жағалауына қарай бұрды. Лейкхерстке бір жолаушы тығылып кірді және сапардың ортасында пошта бөлмесінен табылған. Дирижабль үйге оралды және 6 қарашада Берлинге ұшып, онда Германия президенті Пол фон Гинденбургпен кездесті.

Жерорта теңізі бойынша ұшулар (1929)

Граф Цеппелин 1929 жылдың наурыз айының соңында Палестинаға сапар жасады. Римде ол Бенито Муссолиниге және король Виктор Эммануэль III-ге сәлем жолдады. Ол Палестина аумағына кірді, Тель-Авив пен Иерусалим қалаларының үстінен ұшып өтті, содан кейін 426,72 метр теңіз деңгейінен төмен, Өлі теңіз бетіне дейін түсті. Кеме Яффа, Афина, Будапешт және Вена қалаларында 16 000 хатты пошта арқылы жеткізді. Мысыр үкіметі (Британияның қысымымен) оған өз әуе кеңістігіне кіруге рұқсат бермеді. Екінші Жерорта теңізі саяхаты барысында Франция, Испания, Португалия және Танжер қалаларының үстінен ұшып өтті, содан кейін 23-25 сәуірде Канн мен Лион арқылы елге қайтып келді.

Францияда мәжбүрлі түрде қону (1929)

1929 жылы 16 мамырда АҚШ-қа екінші сапарының алғашқы түні "Граф Цеппелин" төрт қозғалтқышын жоғалтты. Экнер қонуға қолайлы жер іздеп қиналғанда, француз әуе министрлігі оған Тулон қаласына жақын Куерс-Пьерфеуге қонуға рұқсат берді. Кемені бақылауда ұстау қиын болғандықтан, Эккенер шұғыл түрде қонды. Осы оқиға және оның нәтижесінде туған жағдай Францияның Германия мен оның дирижабльдеріне деген көзқарасын сәл жұмсартты. Оқиғаның себебі бас инженердің бұрынғыда жөндеу жұмыстарын жасаған төрт қозғалтқышқа байланысты болды. 4 тамызда әуе кемесі екінші рет Лейкхерстке жетті. Оның бортында Бельгиялық Конгодағы Киву көлі маңынан ұсталған шығыс горилласы Сюзи болды, ол неміс иесінен американдық саудагерге сатылған еді.

Әлемді айналып ұшу (1929)

Америкалық газет баспагері Уильям Рэндольф Херсттің медиа империясы Граф Цеппелиннің әлемді айналу жобасының құнының жартысын төледі, және ұшуға төрт қызметкер қатысты: Леди Хей Драммонд Хей, Карл фон Виганд, австралиялық саяхатшы Хьюберт Уилкинс және оператор Роберт Хартманн. Драммонд Хей әуемен әлемді айналып ұшқан алғашқы әйел болды. Херст 1929 жылдың тамызында рейстің Лейкхерсттен басталып, сонда аяқталуын талап етті. Әлемді айналу билеттері шамамен 3000 долларға сатылды (1929 жылғы 3000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), бірақ көптеген қатысушылардың шығындары төленді. Ұшу шығындары Лейкхерст, Фридрихсхафен, Токио және Лос-Анджелес қалалары арасындағы естелік пошта тасымалы арқылы өтелді. Лейкхерсттен Лейкхерстке барлық жол бойы ұшқан, АҚШ пошта таңбасы қойылған хатқа 3,55 доллар (1929 жылғы 3,55 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) пошта ақысы қажет болды. Граф Цеппелин 8 тамызда Лейкхерсттен шығысқа қарай ұшты. Кеме Фридрихсхафенде жанармай құйып алғаннан кейін, Шығыс Еуропа және Кеңес Одағы арқылы Токиоға бет алды. Бес күн бұрын Ютербогтан алынып, Касумигаура теңіз әскери-әуе базасында қайта құрастырылған германиялық дирижабль ангарында болғаннан кейін, Граф Цеппелин Тынық мұхиты арқылы Калифорнияға ұшты. Эккенер Сан-Францискодағы «Алтын қақпадан» күн батқанда өту үшін, эстетикалық әсер үшін жағалауға жақындауды кешіктірді. Кеме Лос-Анджелестегі Майнс-Филдке қонды, бұл Тынық мұхиты арқылы бірінші тоқтаусыз ұшуды аяқтады. Лос-Анджелестен ұшу жоғары температура мен инверсиялық қабаттың салдарынан қиын болды. Кемені жеңілдету үшін алты экипаж мүшесі және бір бөлік жүк ұшақпен Лейкхерстке жіберілді. Дирижабль құйрығымен соқтығысып, ұшу алаңының шетіндегі электр сымдарын жаймен өтті. Бұл сол кездегі әлемді айналудың ең жылдам жазылған көрсеткіші болды. Эккенер 1930 жылдың 27 наурызында Вашингтон аудиториясында Ұлттық географиялық қоғамның алтын медалін алған онінші жеңімпаз және үшінші авиатор болды. Германияға оралудан бұрын Эккенер президент Герберт Гувермен кездесіп, Еуропа-Панамерика рейсіне, Германиядан мамырдың ортасында ұшуға арналған поштаға арналған үш арнайы марка (C 13, 14 және 15) үшін АҚШ пошта басшысын сәтті инабатқа алды. Германия әлемді айналуды еске алу үшін ескерткіш монета шығарды.

Еуропа-Панамерика рейсі (1930)

1930 жылы 26 сәуірде Граф Цеппелин Англияның Уэмбли стадионындағы ФА Кубогы финалының үстінен төмен ұшып өтті, король Георг V-ге құрмет көрсетіп, сәлемдесті, содан кейін Кардингтондағы үлкен R100 дирижаблінің қасына қысқа уақытқа тоқтады. Одан кейін ол Рио-де-Жанейроға ұшып келді, онда тізгінге байлауға ешқандай тірек болмағандықтан, қону тобы кемені екі сағат бойы ұстап тұрды. Үйге жақын сағаттарда, Граф Цеппелин Саона өзенінің үстінен өткен күшті қар жауында қаптамасы зақымданып, кеме көтерілу қабілетін жоғалтты. Экнер толық қуатты пайдалануға бұйрық берді және кемені қиын жағдайдан шығарды, бірақ ол жерге тиюден 200 фут қашықтықта қалды. Еуропа-Панамерика рейсінің қаржыландырылуының басым бөлігі Испания, Бразилия және АҚШ елдері сапар барысында тасымалданған поштаға арналған арнайы маркаларды сату арқылы жүзеге асты. АҚШ 19 сәуірде 1930 жылы үш түрлі номиналдағы маркалар шығарды: 65 цент, 1,30 доллар және 2,60 доллар.

Таяу Шығыс рейсі (1931)

1931 жылы 9 сәуірде Орта Шығысқа екінші рейс жасалды. Граф Цеппелин Жерорта теңізінен Ливияның Бенгази қаласына дейін ұшып, Александрия арқылы Египеттің Каир қаласына жетті, онда Кубба сарайында Фуад патшаға құрмет көрсетті, содан кейін Гизаның Ұлы пирамидасына барып, ескерткіштің шыңынан 70 фут биіктікте айналып ұшты. Бразилияда ірі неміс қауымдастығы болды, ал теңіз жолдары баяу да ыңғайсыз еді. Граф Цеппелин жолаушыларды ұзақ қашықтыққа, мұхиттан жүретін кемелердегідей сәндікпен, ал қазіргі заманғы авиалайнерлерге жақын жылдамдықпен тасымалдауға қабілетті болды. Граф Цеппелин 1931 жылы Бразилияға үш рет, ал 1932 жылы тоғыз рет сапар жасады. Бразилияға қарайтын бағыт Францияның Рона аңғары арқылы ұшуды білдірді, бұл соғыстар арасындағы аса сезімтал мәселе болды. Француз үкіметі тыңшылық қызметіне қатысты алаңдаушылықтарын білдіріп, 1934 жылы оны белгілі бір шектеулі дәлізбен қамтамасыз етті. Граф Цеппелин Солтүстік Атлантиканың қызыл теңіздік аймағы үшін тым кішкентай да баяу болды, бірақ Blau газының отынының арқасында Оңтүстік Атлантикадағы ұзақ қашықтықтық рейстерді жүзеге асыра алды. 1932 жылы 2 шілдеде ол Ұлыбританияны 24 сағат бойы аралап шықты, және Граф Цеппелин төрт рет, ал Гинденбург бес рет пайдаланды. Қазір бұл ғимаратта Бразилия әуе күштерінің бөлімшелері орналасқан. Дауыс беруге дейін дирижабльдер Германия төңірегінде біріктіріліп ұшты, 26 наурыз күні таңертең Лёвентальдан бірлесіп ұшып кетті. Олар төрт күн үш түн бойы елді аралап, үгіт парақшаларын таратып, үлкен динамиктер арқылы әскери музыка мен ұрандар ойнатты, ал Гинденбургтегі уақытша радиостудиядан саяси сөздерді таратып берді.

Зейнетақыға шығу және одан кейінгі кезеңдер

Экипаж 1937 жылдың 6 мамырында Бразилиядан Германияға қайтып келе жатқанда, әуеде радио арқылы «Хинденбург» апаты туралы естіді; олар 8 мамырда қонудан кейін жолаушыларға хабарлауды кейінге шегерді, оларды алаңдату үшін. Леманн мен тағы 35 адамның қаза болуымен аяқталған апат, сутегімен толтырылған дирижабльдердің қауіпсіздігіне деген сенімді жойды, егер олар жанбайтын гелийге көшпесе, жолаушылар тасымалын жалғастыру мүмкін емес еді. «Хинденбург» бастапқыда гелийді пайдалану жоспарланған, бірақ әлемдік көлеміндегі гелий қорының басым бөлігі АҚШ-тың бақылауында болды, ал оның экспорты 1925 жылғы «Гелий туралы заңмен» қатаң шектелген. «Граф Цеппелин» апаттан кейін көп ұзамай қызметтен алынды. 18 маусымда оның 590-шы және соңғы рейсі оны Франкфурт-на-Майнеге жеткізді, онда ол құтырылып, ангарында келушілерге көрсетілді. Президент Рузвельт 1939 жылға қарай «Хинденбург» класындағы LZ 130 «Граф Цеппелин II» дирижаблінің коммерциялық трансатлантикалық жолаушылар тасымалын қайта бастау үшін жеткілікті гелийді экспорттауды қолдады, бірақ 1938 жылдың басында Германияның дирижабльді соғыста пайдалануы мүмкін деген алаңдаушылық тудырған Ішкі істер министрі Гарольд Айкестің қарсылығы осыны мүмкін етпеді. 1938 жылдың 11 мамырында Рузвельттің баспасөз хатшысы АҚШ Германияға гелий сатпайтынын жариялады. Сәтті араласуға тырысқан Екенер бұл «коммерциялық жеңіл әуе кемелері үшін өлім жазасы» болады деп мәлімдеді. «Zeppelin NT» сияқты қазіргі заманғы дирижабльдер жартылай қатаң конструкцияларды қолданады және көбінесе саяжайлау мақсатында гелиймен көтеріледі.