Кіріспе
Неміс марксистік философы (1885–1977) – неміс философы Эрнст Симон Блох (8 шілде 1885 – 4 тамыз 1977; псевдонимдері: Карл Джахраус, Якоб Кнерц) – неміс марксистік философы. Блох Георг Вильгельм Фридрих Гегель мен Карл Маркс, сондай-ақ Томас Мюнцер, Парацельс және Якоб Бёме сияқты апокалиптикалық және діни ойшылдардың әсеріне түсті. Ол Дьердь Лукач, Бертольт Брехт, Курт Вайль, Вальтер Бенджамин және Теодор В. Адорномен достық қарым-қатынас орнатты. Блохтың еңбектері адамзат тарихының оптимистік телеологиясына негізделген.
the German philosopher
Ernst Simon Bloch (; July 8, 1885 – August 4, 1977; pseudonyms: Karl Jahraus, Jakob Knerz) was a German Marxist philosopher. Bloch was influenced by Georg Wilhelm Friedrich Hegel and Karl Marx, as well as by apocalyptic and religious thinkers such as Thomas Müntzer, Paracelsus, and Jacob Böhme. He established friendships with György Lukács, Bertolt Brecht, Kurt Weill, Walter Benjamin, and Theodor W. Adorno. Bloch's work focuses on an optimistic teleology of the history of mankind.
Өмір
Блох Людвигсхафенде еврей теміржол қызметкерінің ұлы болып дүниеге келді. Философияны оқығаннан кейін 1913 жылы Балтық аймағындағы сыра қайнатушының қызы Элсе фон Стрицкийге үйленді, ол 1921 жылы қайтыс болды. Оның екінші некесі Линда Оппенхаймермен бірнеше жыл ғана сарқыды. Оның үшінші әйелі – 1934 жылы Венада үйленген поляк архитектор Карола Пиотровска болды. Нацистер билікке келген кезде, олар Швейцарияға, содан кейін Австрияға, Францияға, Чехословакияға және, ақырында, АҚШ-қа қашуға мәжбүр болды. Кембриджге (Массачусетс штаты) қоныстанғанға дейін ол Нью-Гэмпширде қысқа уақыт тұрды. Сонда, Гарвардтың Уайднер кітапханасының оқу залында, Блох үш томдық "Үміт принципі" атты еңбегін жазды. Алғашқыда оны "Жақсы өмір туралы армандар" деген атпен жариялауды жоспарлаған. 1948 жылы Блохқа Лейпциг университетінің философия кафедрасы ұсынылды, ол лауазымды қабылдау үшін Шығыс Германияға оралды. 1955 жылы ол ГДР-дің Ұлттық сыйлығымен марапатталды. Ол сонымен қатар Берлиндегі Германия Ғылым академиясының мүшесі болды. Ол ГДР-дің саяси философына айналды. Осы кезеңдегі студенттерінің арасында оның ассистенті Манфред Бур болды, ол 1957 жылы докторлық диссертациясын қорғады, кейін Грайфсвальдта профессор, содан кейін Берлиндегі Ғылым академиясының Орталық философия институтының директоры болды және Блохтың кейінгі сынаушысына айналды. Алайда, 1956 жылғы Венгрия көтерілісі Блохты марксистік бағытын сақтай отырып, СЭД (Социалистік Бірлік Партиясы) режиміне деген көзқарасын қайта қарауға итерді. Ол гуманистік еркіндік идеяларын жақтағандықтан, 1957 жылы саяси себептермен зейнетке шығуға мәжбүр болды – оның жасы 72 болғанына қарамастан. Көптеген ғалымдар мен студенттер осы мәжбүрлі зейнетке қарсы шықты, олардың ішінде танымал профессор және әріптесі Эмиль Фукс, оның студенттері және Фукс немересі Клаус Фукс Китовский болды. 1961 жылы Берлин қабырғасы салынғанда ол ГДР-ге оралмады, керісінше Батыс Германиядағы Тюбингенге барып, философиядан құрметті кафедра алды. Ол Тюбингенде қайтыс болды.
Ойлау
Блох өте жаңашыл және ерекше ойшыл болған. Оның көптеген жазбалары, әсіресе, "Үміт қағидасы" атты ең басты еңбегі поэзиялық, афоризмдерге толы стильде жазылған. Ол осы өту субъект-объект диалектикасы арқылы іске асырылады деп санады және адамзат тарихы мен мәдениетінің барлық салаларында осы процестің куәлігін көрді.
Ықпал
Блохтың еңбегі 1968 жылғы студенттік наразылық қозғалыстары мен бостандық теологиясындағы ықпалды күшке айналды. Юрген Мольтманның "Үміт теологиясы" (1967, Харпер және Роу, Нью-Йорк), Дороте Сольле және Эрнесто Балдуччи оны маңызды әсер ретінде көрсетеді. Психоаналитик Джоэл Ковель Блохты "қазіргі заманғы утопиялық ойшылдардың ең ұлысы" деп бағалаған. Роберт С. Коррингтон Блохтың ықпалында болды, алайда оның идеяларын марксистік емес, либералдық саясатқа бейімдеуге тырысты. Блохтың "Үміт қағидасы" еңбегіндегі нақты утопиялар тұжырымын Хосе Эстебан Муньос өнер зерттеу саласын өзгерту үшін пайдаланды. Бұл өзгеріс утопиялық перформативтің пайда болуына және Блохтың утопияны қалыптастыруы арқылы өнер теориясындағы жаңа толқынға жол ашты. Бұл, ғалымдардың өнердің онтологиясын және сахналауын тұрақты белгісіздікпен байланыстырып түсінуіне әкелді, бұл Пегги Феланның жұмысындағы басым өнер теорияларынан өзгеше, олар өнерді қайталанбайтын өмірлік оқиға ретінде қарастырады.
Мақалалар
Себеп-салдарлық және соңғылық белсенді, заттандырушы санаттар ретінде: беру санаттары. Телос 21 (1974 жылғы күз). Нью-Йорк: Телос баспасы.