Уильям Споттисвуд (1825-1883) – ағылшын математигі, физигі, "Eyre & Spottiswoode" баспа фирмасының серігі және Корольдік қоғамның президенті. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Х. Спотисвуд (11 қаңтар 1825 – 27 маусым 1883) – ағылшын математигі және физигі, сонымен қатар Eyre & Spottiswoode баспа және шығару фирмасының серігі. 1878 жылдан 1883 жылға дейін Корольдік қоғамның президенті болды.
English mathematician and physicist
William H. Spottiswoode HFRSE LLD (11 January 1825 – 27 June 1883) was an English mathematician, physicist and partner in the printing and publishing firm Eyre & Spottiswoode. He was president of the Royal Society from 1878 to 1883.
Ерте өмір
Споттисвуд 1825 жылғы 11 қаңтарда Лондонда Эндрю Споттисвуд пен оның әйелі Мэри Лонгманның ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі ежелгі шотландтық әулеттен тараған, бірнеше жыл бойы парламентте Колчестерді өкілдік етті және 1831 жылы Eyre & Spottiswoode фирмасында кіші серіктес атанды. Уильям Лейлхэм Лиа мектебінде, Итон колледжінде және Харроу мектебінде оқыды. Одан кейін Оксфордтағы Баллиол колледжінде математика мен физиканы зерттеді. Оның ғылымға қабілеті оқушы кезінде-ақ көрінді, тіпті Итоннан Харроуға ауысуының себебі, оның жеке ойын үшін эксперимент жасаған кезде болған жарылысқа байланысты деген қауесет бар. Харроуда ол 1842 жылы Лион стипендиясын, ал Оксфордта 1845 жылы математикадан бірінші сыныпты, 1846 жылы кіші, ал 1847 жылы жоғары университет математикалық стипендиясын алды.
Spottiswoode was born in London on 11 January 1825, the son of Andrew Spottiswoode and his wife, Mary Longman. His father was descended from an ancient Scottish family, represented Colchester in parliament for some years, and in 1831 became junior partner in the firm of Eyre & Spottiswoode, printers. William was educated at Laleham Lea School, Eton College, and Harrow School. He then studied Mathematics and Physics at Balliol College, Oxford. His talent for science showed itself while he was still a schoolboy, and indeed his removal from Eton to Harrow is said to have been occasioned by an accidental explosion which occurred whilst he was performing an experiment for his own amusement. At Harrow he obtained a Lyon scholarship in 1842, and at Oxford in 1845 a first class in mathematics, in 1846 the junior and in 1847 the senior university mathematical scholarship.
Отбасы
1861 жылдың 27 қарашасында Кенттегі Бекслиде ол Уильям Уркхарт Арбутноттың (Арбутнот баронының, алғашқы баронеттің ұлы) қызы Элиза ("Лиз") Тейлор Арбутнотке үйленді. Олардың балалары Уильям Хью Спотисууд (1864–1915) және Сирил Эндрю Спотисууд (1867–1915) болды.
On 27 November 1861 at Bexley in Kent, he married Elisa ("Lise") Taylor Arbuthnot, daughter of William Urquhart Arbuthnot (son of Sir William Arbuthnot, 1st Baronet). Their children included William Hugh Spottiswoode (1864–1915) and Cyril Andrew Spottiswoode (1867–1915).
Мансап
1846 жылы ол Оксфордтан кетіп, әкесінің орнына бизнесте жұмыс істеуге кірісті және өмірінің соңына дейін осымен айналысты. 1847 жылы ол «Аналитикалық медитациялар» атты бес памфлет жариялады. Бұл оның түпнұсқа математикалық еңбегінің алғашқы жұмысы болды және осы уақыттан бастап ол математикалық зерттеулерін әлемге ұсынуды жыл сайын дерлік жалғастырды. 1856 жылы Споттисвуд Шығыс Ресейде, ал 1860 жылы Хорватия мен Венгрияда саяхаттады. Ол бұрынғы экспедиция туралы «1856 жылдың күзінде Шығыс Ресей арқылы тарантас саяхаты» (Лондон, 1857) атты жазба қалдырды. 1870 жылы ол Лондон математикалық қоғамының президенті болып сайланды. 1871 жылы ол тәжірибелік физикаға көңіл бөлді, оның алғашқы зерттеулері жарық поляризациясына, ал кейінгі жұмыстары сирек газдардағы электр разрядына қатысты болды. Ол 1874 жылы «Nature» сериясы үшін осы тақырыпта танымал трактат жазды. 1878 жылы ол Британ қауымдастығының президенті болып сайланды және сол жылы Корольдік қоғамның президенті болды, ол 1853 жылдан бері оның мүшесі болған. Ол 1883 жылдың 27 маусымында Лондонда обадан қайтыс болды және Вестминстер аббаттығының оңтүстік трансептіне жерленді. Математик ретінде ол өзінің сүйікті ғылымының көптеген салаларымен, әсіресе жоғары алгебрамен, оның ішінде детерминанттар теориясымен, символдардың жалпы есебімен және геометрия мен механикаға анализді қолданумен айналысты. Оның математикалық жұмысының келесі қысқаша шолуы Корольдік қоғамының мәжілістерінің есебінде (xxxviii. 34) келтірілген:
In 1846 he left Oxford to take his father's place in the business, in which he was engaged until his death. In 1847 he issued five pamphlets entitled Meditationes analyticae. This was his first publication of original mathematical work, and from this time scarcely a year passed in which he did not give to the world further mathematical research. In 1856 Spottiswoode travelled in eastern Russia, and in 1860 in Croatia and Hungary; of the former expedition he has left a record, A Tarantasse Journey through Eastern Russia in the Autumn of 1856 (London, 1857). In 1870 he was elected president of the London Mathematical Society. In 1871 he began to turn his attention to experimental physics, his earlier researches bearing upon the light polarization and his later work upon the electrical discharge in rarefied gases. He wrote a popular treatise on the former subject for the Nature Series in 1874. In 1878 he was elected president of the British Association and in the same year president of the Royal Society, of which he had been a fellow since 1853. He died in London of typhoid fever on 27 June 1883 and was buried in the south transept of Westminster Abbey. As a mathematician, he occupied himself with many branches of his favorite science, more especially with higher algebra, including the theory of determinants, with the general calculus of symbols, and with the application of analysis to geometry and mechanics. The following brief review of his mathematical work is quoted from the obituary notice which appeared in the Proceedings of tile Royal Society (xxxviii. 34):
1862 жылғы және одан кейінгі жылдардағы «Философиялық мәмілелерде» жарияланған қисықтар мен беттердің жанасуы туралы мақалалар сериясы оның математик ретінде жоғары дәрежеге ие болуына жетекші себеп болды. Ол математикалық символдарды толық меңгергендіктен, қаншалықты күрделі болса да, ешқандай өрнекті пайдаланудан тартынбады, тіпті олар оның барлық жұмысының симметриялық қағидасына қайшы келмесе, олармен жұмыс істеуден ләззат алғандай болды. Математикалық симметрияны ұнататын адам үшін детерминанттарды зерттеу әлемдегі ең тартымды нәрсе болды. 1851 жылы Споттисвуд мырза осы тақырыптағы кейбір элементарлық теоремаларды памфлет түрінде жариялады. Бұл басылым қолдан шығып қалғаннан кейін, Крелле журналының редакторы оны журналдың беттерінде қайта жариялауға рұқсат сұрады. Споттисвуд мырза рұқсат берді және жұмысын қайта қарауға міндеттенді. Алайда, бұл тақырып аралықта соншалықты дамығандықтан, оны тек қайта қарау ғана емес, толығымен қайта жазу қажет болды, нәтижесінде 116 беттен тұратын еңбек пайда болды. Осы алғашқы детерминанттар туралы элементарлық трактат тақырыптың жылдам дамуына үлкен үлес қосты. Бұл зерттеу Споттисвуд мырзаның әдістеріне айқын әсер етті; оның математикалық жазбаларының бірде-бір беті детерминанттарсыз кездеспейді. Оның 100-ден астам мақалалары негізінен «Философиялық мәмілелерде», Корольдік қоғамның мәжілістерінің есебінде, «Математика журналының тоқсандық басылымында», Лондон математикалық қоғамының мәжілістерінің есебінде және Крелле журналында, сондай-ақ Париж академиясының «Comptes rendus» журналында жарияланды. Олардың тізімі, олар алғаш рет жарияланған журналдарға сәйкес, аз танымал еңбектер туралы қысқаша мәліметтермен бірге «Nature» журналының xxvii, 599 санында келтірілген.
The interesting series of communications on the contact of curves and surfaces which are contained in the Philosophical Transactions of 1862 and subsequent years would alone account for the high rank he obtained as a mathematician. – – – The mastery which he had obtained over the mathematical symbols was so complete that he never shrank from the use of expressions, however complicated nay, the more complicated they were the more he seemed to revel in them provided they did not sin against the ruling spirit of all his work symmetry. To a mind imbued with the love of mathematical symmetry, the study of determinants had naturally every attraction. In 1851 Mr. Spottiswoode published in the form of a pamphlet an account of some elementary theorems on the subject. This had fallen out of print, permission was sought by the editor of Crelle's Journal to reproduce it in the pages of that journal. Mr. Spottiswoode granted the request and undertook to revise his work. The subject had, however, been so extensively developed in the interim that it proved necessary not merely to revise it but entirely to rewrite the work, which became a memoir of 116 pages. To this, the first elementary treatise on determinants, much of the rapid development of the subject is due. The effect of the study on Mr. Spottiswoode's own methods was most pronounced; there is scarcely a page of his mathematical writings that does not bristle with determinants. His papers, numbering over 100, were published principally in the Philosophical Transactions, Proceedings of the Royal Society, Quarterly Journal of Mathematics, Proceedings of the London Mathematical Society and Crelle's Journal, and one or two in the Comptes rendus of the Paris Academy; a list of them, arranged according to the several journals in which they originally appeared, with short notes upon the less familiar memoirs, is given in Nature, xxvii, 599.