Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Vipère au Poing) – Герве Базиннің романы. Бұл трилогияның бірінші және ең белгілі туындысы, қалғандары – La Mort du Petit Cheval және Le Cri de la Chouette. Бұл үш роман көбінесе автобиографиялық сипатта. 1948 жылы жарық көрген «Vipère au Poing» үлкен жетістікке жетті, сонымен қатар қызу дау-жанжалға себеп болды. Бүгінде ол Францияда классикалық роман ретінде танылады және жоғары сынып оқушылары оқиды.
Viper in the Fist (French Vipère au Poing) is a novel by Hervé Bazin. It is the first and best known of a trilogy, the rest being La Mort du Petit Cheval and Le Cri de la Chouette. These three novels are largely autobiographical. When published in 1948, Vipère au Poing was an immense success and also the cause of a considerable scandal. It is nowadays considered a classic novel in France, read by students in high school.
Қысқаша мазмұны
Жас Жан әжесі мен ата-анасымен бірге тұрады. Әжесі қайтыс болғаннан кейін, оның ата-анасы Қытайдан (2004 жылғы фильмде француз Индокитайы) қайтып оралады, онда оның әкесі (Жак) құқықтан сабақ береді. Ол және оның бауырлары анасы Паульдің өміріне және балаларына деген жек көрушілікке толы қорқынышты әйел екенін біледі. Ол оларға өте қатал, қасақана түрде әділетсіздік жасайды, тіпті қатыгездікке дейін барады. Әкесі – әлсіз адам, ол көбінесе әйелінің еркіне бағынады. Ол уақытын энтомологияны зерттеумен өткізеді. Бірте-бірте жағдай үй ішіндегі ауыртпалыққа айналады. Пауль ұлдарына, әсіресе Жанға қатыгездік жасау үшін кез келген сылтауды пайдаланады. Жан мен оның бауыры аналарын екі рет өлтіруге тырысады: бір рет дәрінің көп мөлшерімен (одан кейін ол диареяға шалдықты); екінші рет өзенге батырып, оқиғаның жазатайым болғанын көрсетуге тырысады. Бірақ ол құтылып кетеді. Бір жолы ол ұлдарының жеке тәрбиешісінен Жанды жазалау үшін сабауды сұрайды. Жан қашып, Париждің жоғары мәртебелі ауданында тұратын әкесінің сенаторға барады. Оны әкесі қайта әкеледі, ол осы жағдайға қатты ұялады. Жан енді 15 жаста. Ол аймақтағы шаруаның қызы Мадленмен сексуалдық тәжірибе алады. Ол оны сүймейді, өйткені ол барлық әйелдерге күмәнмен қарайды, оларда өзінің анасын көреді. Оның пікірінше, әйелдер – ұрық үшін ғана арналған ыдыс. Пауль ұлын ұрлық жасаған жерде ұстау үшін Жанның бөлмесінде әдейі әмиянын қалдырады. Жан оның жоспарын жоққа шығарады және қысқаша жанжалдан кейін ол қалағанын алады, сондай-ақ Пауль де қалайды: Жан мен оның бауырының пансионға жіберуі. Жан естеліктерін былай деп аяқтайды: ол жеңгендей көрінсе де, шындығында Пауль оның барлық болмысын жойды. Өмір бойы ол сенім мен махаббат сезімін сезіне алмайды.
Young Jean lives with his grandparents. When his grandmother dies, his parents come back from China (French Indochina in the 2004 film adaptation) where his father (Jacques) teaches law. He and his brothers then discover that their mother Paule is a horrible woman, who hates her life and her children. She is extremely severe with them, deliberately unfair to the point of cruelty. Their father is a weak man who, except on rare occasions, submits to his wife's will. He spends his time in entomology studies. Gradually, the situation turns to a perverse domestic war. Paule seizes any pretext for being cruel to her sons, and especially to Jean. Jean and his brother attempt to kill their mother twice: once with an overdose of medicine (which only gave her diarrhea); once by attempting to drown her in the river, making it seem an accident. She escapes. On one occasion, she asks her sons' personal educator to flog Jean as a punishment. Jean escapes and goes to see his grandfather, a senator living in an upscale area of Paris. He is brought back by his father, who is fairly embarrassed by the situation. Jean is now 15. He discovers sex with Madeleine, a young farmer's daughter from the area. He does not love her, for he distrusts all women, in whom he sees his own mother. He claims women are little but a receptacle for semen. Paule tries to have her son caught red handed for theft by intentionally leaving her wallet in Jean's bedroom. Jean foils her plot and after a short confrontation, he obtains what he wants, and what Paule wants too: the departure of Jean and his brother to a boarding school. Jean concludes his memoirs by saying that while it seems that he has won, in reality Paule has destroyed his whole being. Throughout his life, he'll not be able to feel trust or love.
Әлеуметтік сын
"Бесдегі жылан" туындысы қысқа болғанымен, 20-ғасырдың басындағы француздық ауылдық буржуазиялық қоғамды өткір сынға алады. Базиннің осы әлеуметтік ортаға деген жек көруі анық байқалады. Ол екіжүзділіктің кең таралған, махаббат пен қайырымдылық сияқты ізгіліктерден гөрі католик обрядтарын сақтаудың маңыздырақ тұрған отбасын бейнелейді. Көбінесе қарапайым халықтың бейнесі жақсылыққа толы болса, буржуазия мен шіркеу әлемінің суреттері көбінесе жек көрінеді. Әртүрлі дін қызметкерлері, білім берушілер ретінде, баяндаушының анасының қатыгездігіне ортақтасады және жас әйелдермен жасаған күнәлі істері арқылы өздерінің ізгіліксіздіктерін көрсетеді. Базин суреттейтін ауылдық буржуазиялық жер иелерінен тұратын әлем ақырында өліп барады, бірақ кейіпкерлер мұны сезіктенбейтіндей. Олар өздерін жер бетінің тұзы деп есептейді, Францияны дұрыс жолға сала алмаған бұрынғы ақсүйектердің орнын басады. Ақсүйектер сияқты, олар да сауда-саттықты жек көреді. Өздері туралы жоғары пікірде болғанымен, өмірлері көбінесе қирап жатыр. Олар монархистік "Action Française" қозғалысын қолдауды тек Папаның өтінішімен тоқтатады, оны жек көретіндіктен емес.
Viper in the Fist, while short, is a vitriolic indictment of early 20th century French rural bourgeois society. Bazin's hatred for this social milieu is obvious. He depicts a family where hypocrisy is rampant and where observance of Catholic rituals is far more important than virtues like love or compassion. While most portraits of common people seem good hearted, depictions of the bourgeoisie and the ecclesiastical world are generally despicable. The various priests as educators collaborate with the narrator's mother's cruel follies and betray their lack of virtue with venal acts such as fornication with young women. The universe that Bazin depicts — rural bourgeois rentiers — is slowly dying, but the characters do not seem to recognize this. They consider themselves the salt of the earth, replacing the former nobility, who failed in keeping France on a path they consider worthy. Like the nobility, they despise commerce. They have lofty opinions of themselves, yet their lives are mostly ruined. They cease to support the monarchist Action Française only because the Pope requested it, not because they themselves judged that it was repugnant.
Киноға бейімделу
1971 жылы телефильмге бейімделген: Vipère au poing, режиссері: Пьер Кардинал. "Қолдағы жылан" романының 2004 жылы "Қолдағы жылан" (француз тілінде Vipère au Poing) деген атаумен киноға бейімделді. Фильмнің режиссері: Филипп де Брока, ал басты рөлдерді Жюль Ситрук Жан Резо "Брас Буйон" рөлінде, Жак Виллерет Жак Резо рөлінде және Кэтрин Фрот Пауль Резо рөлінде ойнады.
A television film adaptation in 1971: Vipère au poing, directed by :Pierre Cardinal. A film adaptation of Viper in the Fist, titled Viper in the Fist (Vipère au Poing in French), was released in 2004. The movie was directed by :Philippe de Broca, and starred :Jules Sitruk as Jean Rezeau "Brasse Bouillon", :Jacques Villeret as Jacques Rezeau, and :Catherine Frot as Paule Rezeau.