Британ саяхатшысы Исаак Джеймс Хэйуордтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық саясаткер

Сэр Исаак Джеймс Хейвард (17 қараша 1884 – 3 қаңтар 1976) – Лондон округтік кеңесінің ең ұзақ қызмет еткен жетекшісі болған британдық саясаткер. Ол 1947 жылдан бастап, Лондонның кеңеюі (Ұлы Лондон құру үшін) нәтижесінде кеңес таратылған 1965 жылға дейін қызмет етті.

Өмірбаян

Хейвард Бленавоннан, Монмутширден келген кеншінің ұлы болды және 12 жасынан бастап бірнеше жыл бойы кен қазуға көмектесті. Ол кәсіподақ істеріне араласып, кәсіподақ өкілі болып сайланды, бұл оны Лондонға әкелді. 1932 жылдан бастап ол Ұлттық инженерлер, отты сөндірушілер, механиктер және электр жұмысшылары одағының бас хатшысы болды, 1946 жылы зейнеткерлікке шықты, өйткені оның басқа міндеттемелері жалғастыруға кедергі келтірді. Кәсіподақшы ретінде ол сонымен қатар Еңбек партиясында белсенді болды және 1928 жылы партия үшін Лондон округтік кеңесі сайлауында Ротэрхиттегі қауіпсіз орынға сайланды. Герберт Моррисон оны байқап, 1932 жылы оны Лейбористік топтың бас қамшысы етіп тағайындады, ол көшбасшы болғанға дейін осы лауазымда болды. Хейвард 1937 жылы Дептфордты өкілдік етуге ауысты және 1955 жылға дейін отырды; ол 1955 жылдан бастап 1965 жылы LCC жойылғанға дейін Алдермен болып қызмет етті – бұл LCC тарихындағы кез-келген басқа мүшеден артық 36 жыл үздіксіз қызмет көрсету рекорды. 1934 жылы Лейбористер билікті жеңген кезде Моррисон Хейвардты қоғамдық көмек комитетінің төрағасы қызметіне тағайындады. Оның міндеті ескірген кедейлер заңын шынайы әлеуметтік жүйеге айналдыру болды, ал ол жалға және отынға көмектесудің жомарт бағдарламаларын енгізді, сондай-ақ қарттарға шынайы жеке өмірге мүмкіндік беретін үйлер салды. Хейвард 1937 жылдан бастап тағы бірнеше маңызды төрағалық қызметтерін атқарды. 1945 жылдан бастап Хейвардқа Білім саласы берілді. Ол білім берудің болашағы жалпы білім беретін мектептерде екеніне сенімді болды, ол кезде мұндай мектептер жоқ еді. Бұл өте даулы саясат болды және Хейвард оны оппозиция арқылы басқаруға мәжбүр болды, сонымен бірге оның ең мықты жақтастарының талаптарын шектеді. Осы табысы мен партия машинасын басқарудағы шеберлігі 1947 жылы оның көшбасшы болып сайлануына әкелді. Бұл LCC жетекші позициясы 1933 жылдан бастап ресми мәртебеге ие болды. LCC-ге үкімет 1951 жылы Ұлыбритания фестиваліне концерт залын салуға шақырды. Қысқа уақыт кестесіне қарамастан, Хейвард мұны жасай алатынына сенімді болды, ал Корольдік фестиваль залы уақытында ашылды. Ол өнерге қолдау көрсетуді кеңейтіп, заманауи шығармаларды тапсырды. Оңтүстік жағалаудағы Хейвард галереясы оның құрметіне аталған. 1959 жылы ол рыцарь атағына ие болды. Оның өкілеттігі Кеңес өмірінің 23% -ын құрады және келесі екі өкілеттігімен салыстырғанда екі есеге жуық болды. Хейвард Лейбористік партияның Герберт баяндамасының LCC-ны жою және оны Үлкен Лондон кеңесімен ауыстыру туралы ұсыныстарына қарсылығын көрсетті, LCC-ның жасаған жұмысына назар аударды. Алайда, бұл жерде жеке мүдделер де болды, өйткені LCC бұл уақытта тек ішкі қалалық округтер болды. Олар 50 жыл бойы халық санының төмендеуіне байланысты бір жарым миллионнан астам тұрғылықты жерді басқа жерге көшірді (бұл кейін тағы 20 жыл жалғасады), бірнеше көмірмен жұмыс істейтін электр станциялары болды және XXI ғасырдағы халықаралық байланысы жақсы Лондонның мүлік инвестицияларын тартпады. LCC 30 жыл бойы солшыл көпшілікке ие болды, ал оңшыл болған кезде, 27 жыл бұрын көпшілік тобы орташа немесе муниципалды реформа брендімен тұруға бейім болды. LCC-ді жою туралы ол және тікелей айтқанда, Төменгі палатада сөйлегендер мен дауыс бергендер талқылаудан жеңілді, ал кіріс бірінші Вильсон министрлігі баяндаманы және онымен байланысты, күтуде тұрған жарғыны қабылдамауды таңдады. Хейвард Лондонның мұрагерлік кеңесін құрғаннан кейін зейнеткерлікке шықты, ол қалалар мен аудандарға көбірек өкілеттіктер мен жауапкершілікті берді және әлдеқайда үлкен аумақты қамтыды. Оның басшылығындағы сайлауларда лейбористер көпшілікке ие болды, 150 орынның 80-нен (үш жылдан бастап 1948 жылдан бастап) 151 орынның 102-іне (соңғы төрт жыл ішінде) өсті. 1974 жылы ол қайтыс болғанда ол Лондонның оңтүстік-шығысындағы Броклиде тұратын және өте кіші байлық қалдырған, 2513 фунт стерлинг.

Hayward was the son of a miner from Blaenavon, Monmouthshire, and helped in the mining some years from the age of 12. He became involved in trade union affairs and was chosen as a union official, which brought him to London. From 1932 he was General Secretary of the National Union of Enginemen, Firemen, Mechanics and Electrical Workers, retiring in 1946 when his other commitments precluded continuing. As a trade unionist he also became active in the Labour Party and was selected in 1928 to stand for the party in the London County Council elections in the safe seat of Rotherhithe. Herbert Morrison spotted him and in 1932 appointed him Chief Whip to the Labour Group, a job he retained until he became Leader. Hayward switched to representing Deptford in 1937, and sat until 1955; he served as an Alderman from 1955 until the LCC was abolished in 1965 – a record of 36 years unbroken service which was more than any other member in the LCC's history. When Labour won power in 1934, Morrison appointed Hayward to the crucial job of Chairman of the Public Assistance Committee. His job there was to turn the antiquated Poor law system into a genuine system of welfare, and he instituted more generous programmes of help with rents and fuel, as well as building homes for the elderly that allowed for genuine privacy. Hayward had several other important Chairmanships from 1937. From 1945 Hayward was given the Education Chair. He was convinced that the future of education lay in comprehensive schools, of which there were none at the time. This was a highly controversial policy and Hayward had to steer it through opposition while restraining the demands of its strongest supporters. This success, and his skill in managing the party machine, led to his election as Leader in 1947. This LCC leading position had official status since 1933. The LCC was invited by the Government to build a concert hall in time for the Festival of Britain in 1951. Despite the short timetable Hayward was convinced that it could do it, and the Royal Festival Hall was opened on time. He expanded patronage of the arts and commissioned contemporary works. The Hayward Gallery on the South Bank is named in his honour. He was knighted in 1959. His tenure lasted 23% of the Council's lifespan and was almost double that of the two next nearest in length. Hayward led the Labour Party's opposition to the Herbert Report recommendations that the LCC be abolished and replaced by a Greater London Council, pointing to the work the LCC had done. However, there was a great deal of self interest involved as the LCC had by this time become merely the inner urban boroughs. These had seen re housed elsewhere well over one and a half a million residents in a 50 year population downturn (which would then continue another 20 years), had several coal fired power stations and did not attract the property investment of a 21st century internationally well connected London. LCC had a 30 year left wing majority and when it was more right wing, for 27 years before, the majority group tended to stand under the brand of Moderate or Municipal Reform. As to the LCC's abolition, he and, more directly, those speaking and voting in House of Commons lost the debate and the incoming First Wilson ministry chose not to reject the report and its linked, pending statute. Hayward retired on the forming of the successor council for London which saw devolved more powers and responsibility to boroughs and covered much greater territory. In elections during his leadership Labour won a firm majority, advancing from 80 seats of 150 (for the three years from 1948) to 102 out of 151 (for the final four years). When he died in 1974 he lived in Brockley, London SE4 and left very modest wealth, £2513.