Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шарон тарих мұражайы
Sharon's history museum
Шарон ғибадатханасы – Онтарио штатының Шарон ауылында орналасқан ашық аспан астындағы мұражай кешені. 1990 жылы ол Канаданың ұлттық тарихи орны деп жарияланды. Кешенге сегіз мұражай ғимараты мен тұрғын үй кіреді, ал 1,8 гектар аумақта 6000-нан астам артефакт сақталған. Қазіргі иесі – Шарон ғибадатханасы мұражай қоғамы – ғимаратты экскурсиялар, концерттер, тойлар және басқа да арнайы шаралар үшін пайдалануға мүмкіндік береді. Ол 1825 және 1832 жылдар аралығында бұрынғы квакер Дэвид Уилсон басқарған «Бейбітшілік балалары» сектасының күшімен салынды. Қалпына келтірілген басқа ғимараттардың ішінде Дэвид Уилсонның кабинеті, кішкентай ғимарат бар. Ғибадатхананың бас құрылысшысы салған және жақын жердегі Доан отбасының бұрынғы шаруашылығынан көшірілген 1819 жылғы Ебенизер Доан үйі ертедегі бақ стилінде қайта жаңартылды. Сонымен қатар, кешенде ортақ тамақ дайындалып, берілген «асхана», дәуірлік ат-көліктерімен бірге «көлік сарайы» және Дэвид Уилсонның тағы бір сәулеттік ерекшелігі – дөңгелек әжетханасы орналасқан. Онтарио мұрасы қоры оның сақталуы сақтау стандарттарына сәйкес келетінін қамтамасыз ету үшін мемлекеттік жеңілдіктерді ұсынады.
The Sharon Temple is an open air museum site, located in the village of Sharon, Ontario, that was in 1990 designated as a National Historic Site of Canada. It is composed of eight heritage buildings and dwellings, and houses 6,000 artifacts on a 1.8 ha. site. The building is made available for public use such as tours, concerts, weddings, and special occasions by its current owner, the Sharon Temple Museum Society. It was constructed between 1825 and 1832 by The Children of Peace, a sect led by former Quaker David Willson on whose property it was built. Other restored buildings include David Willson's Study, which is a smaller building. The Ebenezer Doan house of 1819, constructed by the temple's master builder and relocated from the former Doan family farm nearby, has been restored in an early garden setting. Also on site are the "cook house" where communal meals were created and served, the "drive shed' complete with period carriages, and another of David Willson's architectural curiosities, the round outhouse. The Ontario Heritage Trust has a public easement to ensure its preservation meets conservation standards.
Бейбітшілік ұлдары
Бұл сектаның басшысы Дэвид Уилсон болды. Ол 1778 жылы Нью-Йорк штатында дүниеге келіп, 1801 жылы Жоғарғы Канадаға көшіп келді. Ол әйелінің мүшесі болған квакерлерге қосылды, бірақ 1812 жылғы соғыс басталғанда уағыздай бастаған кезде оның діни қызметі қабылданбады. Оның сектасы рәсімдерге, музыкаға және практикалық білім беруге ерекше мән берді. Сектаның ізбасарлары белсенді саяси реформаторлар болды және Уилсон провинцияның алғашқы саяси партиясы – Канадалық Альянс қоғамын құруда шешуші рөл атқарды. Бірнеше мүшесі 1837 жылғы Жоғарғы Канада көтерілісіне Уильям Лайон Маккензиге қосылды. Олар Оранж орденінің саяси зорлық-зомбылықпен қорқытуына қарамастан, «жауапты үкіметтің әкелері» Роберт Болдуин мен Луи Лафонтеннің сайлауын қамтамасыз ету арқылы Канададағы демократияның дамуында маңызды рөл атқара берді. Уилсон 1866 жылы қайтыс болғаннан кейін сектаның саны азайды. Соңғы қызмет 1889 жылы ғибадатханада өткізілді.
The leader of the sect was David Willson, who was born in New York State in 1778 and migrated to Upper Canada in 1801. He joined the Quakers of which his wife was a member, but his ministry was rejected when he began to preach at the beginning of the War of 1812. His sect placed great emphasis on ceremony, music and practical education. Followers of the sect were strong political reformers and Willson played a critical role in the creation of the Canadian Alliance Society, the first political party in the province. Several members joined William Lyon Mackenzie in the 1837 Upper Canada Rebellion. They continued to play a key role in the development of democracy in Canada by ensuring the elections of both "fathers of responsible government," Robert Baldwin and Louis LaFontaine, in their riding despite threats of political violence by the Orange Order. After Willson's death in 1866 the sect slowly diminished. The last service was held in the temple in 1889.
Символизм
Көрерлік арманмен "Христиан шіркеуін Израильдің барлық даңқымен әшекейлеуге" шақырылған Бейбітшілік балалары Сүлейменнің ғибадатханасын "Жаңа Иерусалимнің" орталығы ретінде қайта тұрғызды. Бұл үш қабатты құрылыс "көрген адамды таң қалдыру үшін есептелген; оның өлшемдері, сәулеті, орналасқан жері – бәрі де ерекше". Қатыгез және бейжай ағылшын перғауынынан қашқан Бейбітшілік балалары өздерін Жоғарғы Канаданың шөлінде адасқан жаңа израильдіктер деп санады. Ғибадатхананың символикасы – квакер дәстүрі мен Ескі өсиеттің бейнелерінің сақтықпен үйлесімі. Ғибадатхана шаршыланып салынған (квакерлердің жиналыс үйлерінен өзгеше), бұл "барлық адамдармен әділдікпен қарым-қатынас жасауды" білдіреді. Төрт қабырғасының ортасындағы есік арқылы шығыстан, батыстан, солтүстіктен және оңтүстіктен адамдар тең және бірдей дәрежеде кіре алады. Ғимараттың ортасында он қағида жазылған ашық Киелі кітап сақталатын "қорап" орналасқан. Қорап төрт тірекпен қоршалған: "Сенім, үміт, махаббат және қайырымдылық" – шіркеудің тіректері. Осы ішкі тіректердің айналасында шәкірттердің есімдерімен аталатын тағы он екі тірек тұр. Ғибадатхана үш қабаттан тұрады және үштік символиканы көрсетеді, биіктігі 21 метрден аспайды. Әр қабаттың төбесінің әр бұрышында төрт алтын мұнарасы бар әшекейлі шам орналасқан; бұл он екі шам "жарықтанғанда" "құтқарылуды уағыздау үшін әлемге тараған он екі елшінің символы" болып табылады. Ғибадатхананың ең жоғарғы нүктесінде төрт шамның арасында алтын шар ілінген; Үміт ауылының ең биік жерінде олар өздерінің ең жоғары үмітін – әлемге бейбітшілік тілегін жазды.
Called by a vision to "ornament the Christian Church with all the glory of Israel,” the Children of Peace rebuilt Solomon's Temple as the seat of their "New Jerusalem.” This three tiered building was "calculated to inspire the beholder with astonishment; its dimensions – its architecture – its situation – are all so extraordinary.” The Children of Peace, having fled a cruel and uncaring English pharaoh, viewed themselves as new Israelites lost in the wilderness of Upper Canada. The symbolism of the temple is a careful blending of Quaker tradition and Old Testament imagery. The temple was built square (unlike Quaker meeting houses) signifying "dealing on the square with all people. The door in the centre of the four sides is to let the people come in from the east and west, the north and south on equal and the same footing." At the centre of the building is the "ark" containing a bible open to the ten commandments. The ark is surrounded by four pillars: "Faith, Hope, Love and Charity" – the pillars of the church. Surrounding these inner pillars are twelve more, named after the disciples. The temple rises more than seventy feet (21 m) in three diminishing storeys, representing the Trinity. At each corner of the roof on every storey is an ornate lantern, capped with four golden spires; these twelve lanterns, "when illuminated," are "symbolical of the twelve apostles going out into the world to preach salvation." At the apex of the temple, suspended between the top four lanterns, is a golden globe; on this, the highest point in the village of Hope, they inscribed their highest hope – peace to the world.
Қолданылуы
Ғибадатхана – Бейбітшілік Балаларының бейбітшілік, теңдік және әлеуметтік әділеттілік қағидаларына негізделген қоғам туралы көрінісі. Бұл ғимарат айына бір рет кедейлерге садақа жинау үшін, екі арнайы тойда және Рождествода қолданылды; "Үміт" ауылында (қазір Шарон) орналасқан тағы екі үй тұрақты жексенбілік құлшынысқа пайдаланылды. "Нұрландыру" – бұл топтың екі жылдық тойымен байланысты, шам жағып өткізілетін кешкі қызмет болды: маусым айында Дэвид Уилсонның туған күнінде аталатын Пасха тойы және қыркүйек айының бірінші жұма күні кешкісінде өткізілетін Алғашқы жемістер тойы. Келесі күні өткен тойға мыңнан астам адам жиналды. Бұл нұрландыру рәсімдері саяси мақсаттарда да пайдаланылды. Мысалы, Уилсон 1843 жылы Роберт Болдуин мен Луи Лафонтеннің парламентке сайлау науқандарын нұрландыру және тойлармен бірге өткізді.
The temple is an architectural representation of the Children of Peace's vision of a society based on the values of peace, equality, and social justice. The building was used once a month to collect alms for the poor, for two special feasts, and on Christmas; two other meeting houses in the village of "Hope" (now Sharon) were used for regular Sunday worship. The "Illumination" was an evening service held by candle light in association with the group's two annual feasts: the Feast of the Passover on David Willson's birthday in June, and the Feast of the First Fruits on the first Friday evening in September. The feast held the next day attracted over a thousand. These Illumination ceremonies were also used for political purposes. For example, Willson timed election rallies for Members of Parliament Robert Baldwin and Louis LaFontaine to coincide with the Illumination and Feasts in 1843.
Эбенезер Доан, құрылыс шебері
Шарон ғибадатханасын жобалау және салуға жауапты "Бас шебер" немесе сәулетші-құрылысшы – Эбенизер Доан (1772–1866). Доанның өте білікті құрылысшы екені ғибадатхана құрылысында қолданылған шығармашылық техникалармен дәлелденеді. Қарапайым тас іргетасы тіпті тоңу сызығының астына да түспейді, бірақ ғимарат 175 жылдан астам уақыт бойы берік күйінде сақталып келеді. Доан 1812 жылы «Бейбітшілік балалары» қатарына қосылған, Пенсильвания штатының Бакс округынан келген ерте квакер көшпендісі болды. Оның алғашқы үйі (1819), шараба және астық сақтау қоймасы қазір ғибадатхана аумағына көшіріліп, қайта жаңартылды.
The "Master Builder" or architect contractor in charge of designing and building the Sharon Temple is Ebenezer Doan (1772–1866). Doan was a highly accomplished builder, as evidenced by the creative techniques used in the temple structure. The simple rock foundation does not even go below the frost line; yet the building remains structurally sound after more than 175 years. Doan was an early Quaker immigrant from Bucks County, Pennsylvania, who joined the Children of Peace in 1812. His first house (1819), drive shed and granary have now been relocated on the temple grounds and restored.
Йорк пионерлері мен тарихи қоғам кезеңі
Ақсақал Джеймс Л. Хьюздің ықпалымен Торонтодағы Йорк пионерлік және тарихи қоғамы 1917 жылы ғибадатхананы және оның жерін сатып алу үшін қаражат жинады және 1918 жылы ғибадатхананы мұражай ретінде ашты. Ұзақ өтпей Йорк пионерлері Дэвид Уилсонның кабинетін осы жерге көшірді. Бұл Канададағы тарихи мұраны сақтаудың ең алғашқы мысалдарының бірі болып табылады, және осы себепті ғибадатхана 1993 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш атағын алды. Йорк пионерлері Йорк округінің түкпір-түкпірінен артефактілерді жинап, округтік мұражай мен саябақ құрды, олардың барлығы ғибадатханада қойылды. Айналасына бейсбол алаңы, демалыс орны және тағам сататын дүкен салынды. 1950 жылдары осы орынның мақсаты өзгеріп, «Бейбітшілік балалары» тарихына көбірек назар аударыла бастады. Йорк пионерлері ғибадатхананың бас шебері Эбенезер Доанның 1819 жылғы үйін және «Бейбітшілік балалары» тобының оркестр жетекшісі Джесси Доанмен байланысты ағаш үйін қалпына келтіріп, осы жерге көшірді. Бұл сатып алулар 1967 жылы, Канаданың жүз жылдық мерейтойында көрме ғимаратының салынуымен жалғасты. Бейсбол алаңы және парктің алғашқы күндерінен қалған басқа да нысандар алынып тасталды. Соңында, олар асхана мен қақпаны ғибадатхана аумағына көшірді.
Under the impetus of the Rev. James L. Hughes, the Toronto based York Pioneer and Historical Society raised funds to purchase the temple and its grounds in 1917 and opened the temple as a museum in 1918. Shortly afterwards, the York Pioneers moved David Willson's study to the site. This is significant as one of the earliest examples of historic preservation in Canada, one of the reasons for which the temple received its National Historic Designation in 1993. The York Pioneers collected artifacts from throughout York County and created a county museum and park, which they displayed in the temple. A baseball diamond, recreation area and refreshment stand were added on the surrounding grounds. In the 1950s, the site's focus began to change, emphasizing the story of the Children of Peace. The York Pioneers restored and moved the 1819 home of Ebenezer Doan, master builder of the temple, and a log house associated with Jesse Doan, bandmaster of the Children of Peace, to the site. These acquisitions were followed in 1967, Canada's centennial year, by the construction of an exhibit building. The baseball diamond and other remnants of the park's early days were removed. Lastly, they moved the Cookhouse, and the Gatehouse, to the temple grounds.
Шарондағы музыка
1981 жылы ғибадатхананың аяқталуының 150 жылдығын мерекелеу үшін Йорк пионерлік және тарихи қоғамы Лоренс Чернидің көркемдік жетекшісі болған "Шарондағы музыка" атты жыл сайынғы жазғы концерттік сериясын құрды. Серия 1981 жылдан 1990 жылға дейін өткізілді. Концерттердің саны алғашқы маусымда бесеуден 1989 жылы он төртке дейін артты; 1990 жылы фестивальдің барлығы Гарри Сомерстің тапсырысымен жазылған "Серинетта" операсының қойылымына арналды. "Шарондағы музыка" Джон Беквиттің (Свандардың "Қытай" атты үш мотеті), Фил Ниммонс, Линда С. Смит, Кэрол Энн Уивер, Глен Бур, Дерек Холман және тағы да көптеген авторлардың жаңа туындыларын тапсырыс берді. Бірінші серияның естелік альбомы, Елмер Айзелер әншілері мен Джон Беквиттің басқаратын аспаптық ансамблінің қатысуымен жарық көрді (1982, Мельбурн SMLP 4041/RCI 554). Концерттердің көп бөлігі CBC радиосында таратылды.
To celebrate the 150th anniversary of the completion of the temple in 1981, the York Pioneer and Historical Society founded "Music at Sharon," an annual summer concert series with Lawrence Cherney as artistic director. The series was presented from 1981 to 1990. The concerts grew in number from five in the inaugural season to fourteen in 1989; in 1990 the entire festival was given over to the production of Serinette, a commissioned opera by Harry Somers. Music at Sharon commissioned new works by John Beckwith (Three Motets on Swan's 'China'), Phil Nimmons, Linda C. Smith, Carol Ann Weaver, Glen Buhr, Derek Holman, and many others. A commemorative album of the first series featuring the Elmer Iseler Singers and an instrumental ensemble directed by John Beckwith was issued (1982, Melbourne SMLP 4041/RCI 554). The majority of the concerts were broadcast on CBC radio.
Самуэль Лунт, фильм
1985 жылы түсірілген «Самуэль Лунт» фильмінің көп бөлігі ғибадатхана аумағында түсірілді және 1985 жылдың желтоқсанында көрсетілімге шықты. Оны 1837 жылғы көтерілістің шейітінің ұрпағы Эливира Лунт өндірді, ал сценарийін жазып, режиссерлік жұмысын Лоренс Кин жүзеге асырды. Р. Х. Томсон Самуэль Лунт рөлінде, ал Дэвид Фокс Дэвид Уилсон рөлінде ойнады.
The 1985 film Samuel Lount was largely filmed on the temple site, and released in December 1985. It was produced by Elivira Lount, a descendant of the martyr of the Rebellion of 1837, and written and directed by Laurence Keane. R. H. Thomson appeared as Samuel Lount and David Fox as David Willson.
Серинет операсы
"Серенетта" – Гарри Сомерстің музыкасы және Джеймс Ринейдің либреттосы бар екі актілі "Фестиваль операсы". Ол Канада Кеңесі мен Онтарио Өнер Кеңесінің қолдауымен Music at Sharon-ның он жылдығына (1990 жыл) арналған опера ретінде тапсырыс берілді; ол ғибадатханада қойылым қою үшін арнайы жобаланды. Опера 1990 жылдың 7 шілдесінде тұңғыш рет қойылды және CBC радиосының "Сенбі күнгі түстен кейін операда" бағдарламасында көрсетілді. Қойылымды Виктор Фельдбрилл жүргізді, режиссері – Кит Тернбулл, суретшісі – Сью Ле Пейдж. Ринейдің либреттосы 1830 жылдардағы Ридут және Джарвис отбасылары арасындағы тарихи араздыққа және тарихи Сэмюэл Джарвистің "кіші ағасы" болған ойдан шығарылған басты кейіпкер Колин Джарвистің Шарон қаласындағы утопиялық қоғамға тартылуына негізделген. Операның орталық символы – Еуропадан әкелінген механикалық ән салатын құс – "серенетта". Әр акт орындаушылар мен көрермендердің ғибаратқа бірге кіруімен басталды; финал шамдармен жарықтандырылған ғибадатхананың ішінде орындалды, ал көрермендер сырттан бақылады, бұл ғибадатхананың алғашқы жылдық "жарықтандыруына" ұқсас болды. Операның сәттілігі жыл сайынғы күзгі "жарықтандыру" дәстүрін қайта жаңартуға әкелді. Бұл туындыда 14 әнші-актер және 12 музыканттан тұратын камералық оркестр қатысады.
Serinette, a 'Festival opera' in two acts with music by Harry Somers and libretto by James Reaney, was commissioned with the support of the Canada Council and the Ontario Arts Council for the tenth season (1990) of Music at Sharon; it was designed specifically for production in the temple. It premiered on 7 July 1990, and was broadcast on CBC radio's 'Saturday Afternoon at the Opera'. The production was conducted by Victor Feldbrill, directed by Keith Turnbull, and designed by Sue LePage. Reaney's libretto is based on an historical feud between the Ridout and Jarvis families in the 1830s, and the attraction of the fictitious central figure, Colin Jarvis ('younger brother' of the historical Samuel Jarvis) to the utopian community at Sharon. A central symbol is the "serinette," a mechanical singing bird imported from Europe. Each act began with the performers and audience processing into the building; the finale was performed inside the candle lit Temple with the spectators observing from outside, in imitation of the original annual "illumination" of the temple. The success of the opera led to the rebirth of the now annual tradition of a fall "illumination." The work calls for 14 singer actors, and a 12 piece chamber orchestra.
Шарон ғибадатханасы музей қоғамы
1991 жылы қайырымдылық, коммерциялық емес Шарон Храм Музейі қоғамы құрылды және ол Йорк пионерлік және тарихи қоғамының міндеттемелерін қабылдады. Қазіргі таңда ол осы нысанға және оның ғимараттарына, артефакттарына және құжаттарына иелік етеді және оларды күтіп ұстайды. Храм қазір Ұлттық тарихи ескерткіш және мұражай, сондай-ақ Ұлттық бейбітшілік орны болып табылады. 2010 жылы Лорена МакКеннитт жазда "The Wind That Shakes the Barley" альбомын осы жерде жазды. МакКеннитт: "Сәулет және дыбыс арасында қызықты өзара әрекеттесу бар, бұл визуалды да, дыбыстық та жағынан көрінеді. Храм бәрімізге шабыт берді". Аталған нысан мен аумағы әрқашан іске қосылған, көптеген қоғамдық және жеке шаралар өткізіледі.
In 1991 the charitable, not for profit Sharon Temple Museum Society was created, and it assumed the obligations of the York Pioneer and Historical Society, and now owns and maintains the site and its legacy of buildings, artifacts and documents. The temple is now a National Historic Site and museum as well as a National Peace Site. The 2010 album The Wind That Shakes the Barley by Loreena McKennitt was recorded there in the summer of 2010. McKennitt remarked, "There is a fascinating interplay between architecture and sound, visually and sonically. The temple inspired us all." The site and grounds are kept busy and host numerous public and private events.
Қалпына келтіру
Ғибадатхана 1917 жылы Йорк пионерлік және тарихи қоғамы тарапынан бұзудан сақталғаннан бері, ғимаратта мерзімді түрде қалпына келтіру жұмыстары жүргізіліп келеді, бірақ маңызды құрылымдық өзгерістер енгізілген жоқ. Онтарио мұра қоры 1995 жылы сыртқы жағын кең ауқымда қалпына келтіруге қаржы бөлді және қазіргі таңдағыда осы және алаңдағы басқа ғимараттарға консервациялық жеңілдіктер ұстап тұр. Инфрақұрылымды дамыту қорынан алынған грант арқылы тағы да ауқымды жұмыстар атқарылды. Соңғы жұмыстардың қатарында: ағаш жалатыр шатырды қалпына келтіру, сыртқы қабырғаларын бояу, ғибадатхана терезелерін толықтай қайта жасау (1993); арканы ішінара қалпына келтіру, алтын шарды ауыстыру (1996); едендерге жөндеу шараларын жасау (1998); ғибадатхана есіктерін қалпына келтіру және бояу (2001); бірінші қабаттағы терезелерді қайта бояу (2003); ғибадатхана ішіндегі төбе жабыншаларын жөндеу (2005); іргетасты жөндеу, өрт сигнализациясы жүйесін орнату (2011).
Since the temple was rescued from demolition by the York Pioneer and Historical Society in 1917, the building has undergone periodic restoration work but without significant structural intervention. The Ontario Heritage Foundation funded extensive restoration of the exterior in 1995 and currently holds a conservation easement on this and other buildings on the site. Further extensive work was accomplished with an Infrastructure Stimulus Fund grant. The most recent work includes: restoration of a wood shingle roof, exterior painting, full reglazing of Temple windows (1993); partial restoration of the Arc, replacement of the gold globe (1996); remedial repair to the floors (1998); restoration and painting of the temple doors (2001); repainting ground floor windows (2003); ceiling plaster repairs on interior of Temple (2005); foundation repairs, installation of fire detection system (2011).