Кіріспе
Жапондық семсерлеу стилі Кендзюцу (剣術) – жапондық семсерлеудің барлық (ко будо) мектептерін, әсіресе Мэйдзи қайта жаралуынан бұрынғыларын қамтитын жалпы термин. 20 ғасырда қалыптасқан кендо мен иайдоның кейбір заманауи стильдері де өз оқу бағдарламаларына кендзюцудың заманауи түрлерін қосты. Кендзюцу, феодалдық Жапонияның самурайлар класынан бастау алған, «жапондық семсердің әдістері, техникалары және өнері» деген мағынаны білдіреді. Бұл «семсер жолы» дегенді білдіретін кендоға қарсы, ол бамбук қылыш (шинаи) және қорғаныш бронясын (богу) пайдаланады. Кендзюцумен айналысқандағы нақты іс-шаралар мен қағидалар мектептен мектепке өзгеше болады, мұнда «мектеп» сөзі нақты дәстүрдің практикасын, әдістерін, этикасын және метафизикасын білдіреді, бірақ көбінесе қарсылассыз майдан техникаларын және екі жаттығушының ката орындауын қамтиды (кейбір стильдерде денеге толық соққылар, ал басқаларында денеге соққы беруге рұқсат жоқ). Мысалы, Оно Ха Иттто рю-да ката кезінде контактілі соққылар қолданылады. Ката жаттығулары әрқашан негізгі болып келгенімен, кейінгі кезеңдерде мектептерде түрлі жағдайларда спарринг енгізілді, мысалы, қатты ағаштан жасалған бокутоны пайдаланудан бастап бамбук қылыш (шинаи) пен броняны (богу) қолдануға дейін. Ежелгі Жапонияда семсерлер, әрине, маңызды мәдени және діни рөл атқарды.
Kenjutsu (剣術) is an umbrella term for all (ko budō) schools of Japanese swordsmanship, in particular those that predate the Meiji Restoration. Some modern styles of kendo and iaido that were established in the 20th century also included modern forms of kenjutsu in their curriculum. Kenjutsu, which originated with the samurai class of feudal Japan, means "methods, techniques, and the art of the Japanese sword". This is opposed to kendo, which means "the way of the sword" and uses a bamboo sword (shinai) and protective armour (bōgu). The exact activities and conventions undertaken when practicing kenjutsu vary from school to school, where the word school here refers to the practice, methods, ethics, and metaphysics of a given tradition, yet commonly include practice of battlefield techniques without an opponent and techniques whereby two practitioners perform kata (featuring full contact strikes to the body in some styles and no body contact strikes permitted in others). Contact striking during kata is used for example in Ono Ha Ittō ryū. Although kata training has always been the mainstay, in later periods, schools incorporated sparring under a variety of conditions, from using solid wooden bokutō to the use of a bamboo sword (shinai) and armor (bōgu). While swords clearly played an important cultural and religious role in ancient Japan,
Эдо кезеңі
Эдо дәуірінде мектептер саны 500-ден асып кетті. Осыған дейін кендзюцудағы жаттығулар негізінен негізгі техникаларды оқып үйренуден және жұптық каталарды орындаудан тұрды, мұнда қатты ағаштан жасалған жаттығу семсерлері (бокуто) немесе нағыз семсерлер қолданылды. Осы жаттығуларды стандарттау процесі 1895 жылы Жапонияда жартылымдық өнерлерді басқаратын «Дай Ниппон Бутоку Кай» ұйымы құрылғанда да жалғасты. Кендзюцу каталарын стандарттау жұмысы бірнеше топтардың қатысуымен жылдар бойы жүргізілді.
20 және 21 ғасырлар
ХХ ғасырда Жапониядан тыс елдерде жапондық әскери өнерге қызығушылық күшейгенімен, басқа елдердің адамдары да кендзюцуға назар аудара бастады.
Қарулар
Ең көп таралған жаттығу қаруларының бірі – ағаш қылыш (бокуто немесе бокен). Әртүрлі себептермен көптеген мектептер стильдің ерекшеліктеріне сәйкес пішінін, салмағын және ұзындығын өзгертіп, арнайы жасалған бокуто қолданады. Мысалы, Ягю Шинкаге рю мектебінде қолданылатын бокуто салыстырмалы түрде жұқа болып келеді және мектептің жекпе-жектің ерекше тәсілдеріне сай келу үшін қол сақшысы болмайды. Ал Касима Шин рю оқушылары орташадан қалың, қисықтығы жоқ және үлкен сапты бокуто қолданады. Бұл, әрине, Касима Шин рю мектебінің жекпе-жек принциптеріне өте жақсы сай келеді. Кейбір мектептер студент бокутоны толық жылдамдықпен қауіпсіз басқара алмаған жағдайларда немесе жалпы қауіпсіздік үшін фукуро шинаймен (тері немесе матамен қапталған бамбук қылыш) жаттығады. Шындығында, фукуро шинай 15 ғасырға дейін барады.
Нитоджитсу
Көптеген кеницуцу оқу бағдарламаларының ерекшелігі – жұпталған катана немесе дайто және вакизаши немесе шёто қолдану, бұл әдетте нитодзюцу (二刀術) деп аталады. Оны үйрететін стильдер ниторю (二刀流) деп аталады; керісінше, итто рю (一刀流). Нитодзюцудың ең танымал өкілі – Хёхо Нитен Ичи рю мектебінің негізін қалаушы Миямото Мусаси (1584 – 1645), ол оны «Бес сақина» кітабында қолдайды. Дегенмен, нитодзюцу тек Хёхо Нитен Ичи рю мектебіне ғана тән емес, сондай-ақ нитодзюцу Мусасидің өнертабысы емес. Муромачи кезеңінің басында (шамамен 1447 жылы) құрылған Tenshin Shōden Katori Shinto рю және Эйшо кезеңінде (1504–1521) құрылған Тацуми рю екі семсерді қолдану бойынша кеңейтілген оқу бағдарламаларын қамтиды, бұл Мусаси мектебінің құрылуына дейін болған.