Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Экономистер белгілі бір типтегі (мысалы, типтік тұтынушы немесе типтік фирма) шешім қабылдаушыны білдіру үшін "өкілдік агент" терминін қолданады. Техникалық тұрғыдан алғанда, экономикалық модельде егер бір типтегі барлық агенттер бірдей болса, онда модельде өкілдік агент бар деп есептеледі. Сондай-ақ, экономистер кейде модельде агенттер әртүрлі болған жағдайда да, олардың таңдауларының қосындысы математикалық тұрғыдан бір жеке тұлғаның немесе көптеген бірдей тұлғалардың шешіміне балама болып табылады десе, онда модельде өкілдік агент бар дейді. Бұл, мысалы, қашан Gorman жиынтықталуы мүмкін болса орын алады. Таңдауларын осылай жинақтау мүмкін емес көптеген әртүрлі агенттерді қамтитын модельге гетерогенді агенттік модель деп аталады. Өкілдік агент туралы түсінік 19 ғасырдың соңына дейін жетеді. Франсис Эджворт (1881) "өкілдік ерекшелік" терминін қолданса, Альфред Маршалл (1890) өзінің "Экономика негіздері" еңбегінде "өкілдік фирма" терминін енгізген. Бірақ Роберт Лукас-Жр.-дың эконометриялық саясатты бағалауға жасаған сындығы макроэкономиканың микронегіздемелерін дамытуға серпін бергеннен кейін, өкілдік агент туралы түсінік маңыздырақ және даулырақ болды. Бүгінгі таңда көптеген макроэкономикалық модельдер өкілдік агенттің нақты айқындалған оптимизациялық мәселесімен сипатталады, ол тұтынушы немесе өндіруші болуы мүмкін (немесе көбінесе екі типтегі өкілдік агенттер де кездеседі). Содан кейін туынды жеке сұраныс немесе ұсыныс қисықтары тиісті жиынтық сұраныс немесе ұсыныс қисықтары ретінде қолданылады. Көбінесе қолданылатын сұраныс функциялары өкілдік агенттерге жинақталмайтыны көрсетілгендіктен, өкілдік агенттер моделінің салдары жеке тұтынушылар үшін міндетті емес және орын алуы да ықтимал емес.
Economists use the term representative agent to refer to the typical decision maker of a certain type (for example, the typical consumer, or the typical firm). More technically, an economic model is said to have a representative agent if all agents of the same type are identical. Also, economists sometimes say a model has a representative agent when agents differ, but act in such a way that the sum of their choices is mathematically equivalent to the decision of one individual or many identical individuals. This occurs, for example, when preferences are Gorman aggregable. A model that contains many different agents whose choices cannot be aggregated in this way is called a heterogeneous agent model. The notion of the representative agent can be traced back to the late 19th century. Francis Edgeworth (1881) used the term "representative particular", while Alfred Marshall (1890) introduced a "representative firm" in his Principles of Economics. However, after Robert Lucas, Jr.'s critique of econometric policy evaluation spurred the development of microfoundations for macroeconomics, the notion of the representative agent became more prominent and more controversial. Many macroeconomic models today are characterized by an explicitly stated optimization problem of the representative agent, which may be either a consumer or a producer (or, frequently, both types of representative agents are present). The derived individual demand or supply curves are then used as the corresponding aggregate demand or supply curves. Since it has been shown that the commonly used demand functions do not aggregate to representative agents, the implications of representative agents models need not, and are unlikely to, hold for individual consumers.
Мотивация
Экономистер өкілдік агентті зерттегенде, бұл әдетте көптеген әртүрлі шешімдерді бір мезгілде талдаудың орнына бір ғана "типикалық" шешім қабылдаушыны қарастыру оңай болғандықтан. Әрине, экономистер өкілдік агенттік болжамнан бас тартуы керек, егер жеке адамдар арасындағы айырмашылықтар қолдағы мәселеде маңызды болса. Мысалы, макроэкономист мұнай бағасының өсуінің типикалық "өкіл" тұтынушыға әсерін талдауы мүмкін; бірақ аукциондардың кейбір талдаулары гетерогенді агенттік модельдерді қамтиды, өйткені бәсекелесетін әлеуетті сатып алушылар тауарды әртүрлі бағалай алады. Хартли (1997) қазіргі макроэкономикада өкілдік агенттік модельдеудің маңыздылығының себептерін талқылайды. Лукастың сын-текесі (1976) өткен макроэкономикалық қатынастарға негізделген саясат ұсынымдары экономикалық агенттердің кейінгі мінез-құлық өзгерістерін елемеуі мүмкін екенін көрсетті, олар жиынталған кезде макроэкономикалық қатынастардың өзін өзгертеді. Ол бұл мәселені жеке агенттің шешім қабылдау жағдайын нақты сипаттайтын модельдерде болдырмауға болады деп мәлімдеді. Мұндай модельде экономист саясаттың өзгеруін жаңа саясат аясында әр агенттің шешім проблемасын қайта есептеу арқылы, содан кейін осы шешімдерді жиынтықтап, өзгерістің макроэкономикалық әсерлерін есептеу арқылы талдай алады. Лукастың ықпалды аргументі көптеген макроэкономистерді осыған ұқсас микронегізделген модельдерді жасауға көндірді. Алайда, бұл бұрынғы модельдеу стратегияларына қарағанда техникалық жағынан қиынырақ болды. Сондықтан, барлық дерлік алғашқы жалпы тепе-теңдік макроэкономикалық модельдер тұтынушылар мен/немесе фирмаларды өкілдік агент ретінде сипаттауға болады деп болжау арқылы оңайлатылған. Көптеген гетерогенді агенттермен жалпы тепе-теңдік модельдері әлдеқайда күрделі, сондықтан олар экономикалық зерттеулердің салыстырмалы түрде жаңа саласы болып табылады.
When economists study a representative agent, this is because it is usually simpler to consider a single 'typical' decision maker instead of simultaneously analyzing many different decisions. Of course, economists must abandon the representative agent assumption when differences between individuals are central to the question at hand. For example, a macroeconomist might analyze the impact of a rise of oil prices on a typical 'representative' consumer; but some analyses of auctions involve heterogeneous agent models because competing potential buyers can value the good differently. Hartley (1997) discusses the reasons for the prominence of representative agent modelling in contemporary macroeconomics. The Lucas critique (1976) pointed out that policy recommendations based on observed past macroeconomic relationships may neglect subsequent behavioral changes by economic agents, which, when added up, would change the macroeconomic relationships themselves. He argued that this problem would be avoided in models that explicitly described the decision making situation of the individual agent. In such a model, an economist could analyze a policy change by recalculating the decision problem of each agent under the new policy, then aggregating these decisions to calculate the macroeconomic effects of the change. Lucas' influential argument convinced many macroeconomists to build microfounded models of this kind. However, this was technically more difficult than earlier modelling strategies. Therefore, almost all the earliest general equilibrium macroeconomic models were simplified by assuming that consumers and/or firms could be described as a representative agent. General equilibrium models with many heterogeneous agents are much more complex, and are therefore still a relatively new field of economic research.
Сын-пікір
Алайда Хартли өкілдік агентті модельдеудің осы себептерін сендірмейтіндей санайды. Кирман (1992) да экономикадағы өкілдік агенттік тәсілді сынға алады. Өкілдік агенттік модельдер жай ғана дұрыс агрегация мәселелерін ескермейтіндіктен, кейде құрамының қателігіне (fallacy of composition) бойындап жатады. Ол экономикадағы барлық жеке тұлғалармен келіспейтін өкілдік агенттің мысалын келтіреді. Бұл жағдайда өкілдік агенттің әл-ауқатын жақсартуға бағытталған саяси ұсыныстар заңды емес болар еді. Кирман гетерогенді агенттер тобын өкілдік агентке дейін кемітудің тек талдаудың ыңғайлылығы ғана емес, сонымен қатар "негіталмаған және көбінесе жаңылыстыратын, жиі қате қорытындыларға әкелетін" жайт екенін қорытындылайды. Оның пікірінше, өкілдік агент "экономикалық талдаудың ғана емес, сонымен қатар түпкілікті қате тәсілі ретінде лайықты жерлеуге лайық". Экономикадағы өкілдік агенттік тәсілге мүмкін балама – көптеген гетерогенді агенттермен жұмыс істей алатын агенттік негіздегі модельдеу болуы мүмкін. Тағы бір балама – гетерогенді агенттермен динамикалық стохастикалық жалпы тепе-теңдік (DSGE) модельдерін құру, бұл қиын, бірақ көбірек таралған (Риос Рулл, 1995; Хиткотт, Сторслеттен және Виоланте 2009; Canova 2007, 2.1.2-бөлім). Чанг, Ким және Шорфхайд (2011) агенттер сақтандырылмаған еңбек кірісі тәуекеліне байланысты гетерогендік болатын DSGE моделі контекстінде Кирманға ұқсас пікір білдіреді. Олар гетерогенді экономикасының жиынтық деректеріне сүйене отырып DSGE моделін бағалайды және бағаланған коэффициенттердің гетерогенді экономиканың нақты параметрлерімен сәйкес келмейтінін көрсетеді. Олар атап көрсетеді, Джексон мен Ярив (2017) жиі қолданылатын пайдалы функциялар үшін өкілдік агенттердің жоқ екенін дәлелдеп, осылайша стандартты макроэкономикалық модельдердің микронегізделмегенін көрсетеді.
Hartley, however, finds these reasons for representative agent modelling unconvincing. Kirman (1992), too, is critical of the representative agent approach in economics. Because representative agent models simply ignore valid aggregation concerns, they sometimes commit the so called fallacy of composition. He provides an example in which the representative agent disagrees with all individuals in the economy. Policy recommendations to improve the welfare of the representative agent would be illegitimate in this case. Kirman concludes that the reduction of a group of heterogeneous agents to a representative agent is not just an analytical convenience, but it is "both unjustified and leads to conclusions which are usually misleading and often wrong." In his view, the representative agent "deserves a decent burial, as an approach to economic analysis that is not only primitive, but fundamentally erroneous." A possible alternative to the representative agent approach to economics could be agent based simulation models which are capable of dealing with many heterogeneous agents. Another alternative is to construct dynamic stochastic general equilibrium (DSGE) models with heterogeneous agents, which is difficult, but is becoming more common (Ríos Rull, 1995; Heathcote, Storesletten, and Violante 2009; Canova 2007 section 2.1.2). Chang, Kim, and Schorfheide (2011) make a point similar to that of Kirman, in the context of a DSGE model where agents are heterogeneous because of uninsured labor income risk. They estimate a representative agent DSGE model on the basis of the aggregate data implied by their heterogeneous agent economy, and show that the estimated coefficients are inconsistent with the true parameters of the heterogeneous economy. They point out that
Jackson and Yariv (2017) prove that representative agents for commonly used utility functions do not exist, and thereby typical macroeconomic models are not actually micro founded.