Куәгердің соттан тыс жазбаша жауабы

Кіріспе

Соттан тыс куәгердің ауызша жауабы, жазбаша түріне келтірілуі

АҚШ заң жүйесіндегі куәлік беру, не Канада заң жүйесіндегі анықтау үшін жауап алу – куәгердің антпен берген, соттан тыс ауызша жауабын алуды білдіреді, ол кейін сотта немесе анықтау мақсатында жазбаша транскрипт ретінде тіркелуі мүмкін. Куәлік беру АҚШ және Канададағы сот процестерінде кеңінен қолданылады. Олар көбінесе соттан тыс, адвокаттардың өзі жүргізеді, тергеуді бақылайтын судья болмайды.

Тарих

Жазбаша сауалдар арқылы куәлік беру алғаш рет 15 ғасырдың ортасында ағылшын соттарындағы мүлік дауларында фактілерді анықтау, дәлелдерді жинау және сақтау рәсімі ретінде пайда болды. Олар қазіргі заманғы куәліктерден үш негізгі тұрғыда өзгеше болды: (1) куәгердің куәлігін алуды көздеген тарап, куәгерге тараптар мен адвокаттарсыз жабық отырыста мастер немесе сот тағайындаған комиссардың оқып беретін жазбаша сауалдарын ұсынды; (2) куәгердің ант берген ауызша жауаптары сөзбен сөз жазылмай, мастер, комиссар немесе олар тағайындаған кеңсе қызметкері үшінші тұлғаның үздіксіз баяндамасы түрінде қорытындыланды; (3) нәтижеде алынған жазбаша құжат ("депозиция" деп те аталады) сотқа мөрмен бекітіліп, оның мазмұны сот отырысынан аз уақыт бұрын ғана тараптарға ашылмайтын немесе "жарияланбаған" болды. Қазіргі заманғы ауызша сауалдар арқылы куәлік беру 19 ғасырдың басында Нью-Йоркте дами бастады, онда Нью-Йорк канцлері Джеймс Кент мастерлерге куәгерлерді тікелей сауалдауға (яғни, куәгердің бұрынғы жауаптарына сүйене отырып, сұрақтарды нақты уақытта қоюға) рұқсат берді, бұл статикалық сауалдарды оқудан (олар көбінесе жалпылама формулировкаланған және тиімсіз куәліктерге әкелген) гөрі тиімдірек болды. Ол сондай-ақ тараптар мен адвокаттардың куәлік беру кезінде қатысуына рұқсат берді. Бұл куәлік беру құпия емес екенін білдірді және адвокаттардың өзі сауалдауды өздеріне алуын талап етуіне әкелді. Бұл өзгерістер біртіндеп АҚШ-қа тарады. Әдетте, куәгерге қойылған сұрақтар тікелей сауалдар мен бұрынғы мәлімдемелер бойынша қарсы сауалдардың араласуынан тұрады. АҚШ-тағыдай нысанға қатысты шағымдар қолданылатын болса да, куәгердің адвокаты ресми шағымданудан аулақтап, сұраққа жауап беруді кейінге шегергені үшін "кеңес алу" арқылы кейбір сұрақтарды қарастыруы мүмкін. Канадада бұл рәсім шектеусіз жүргізілген жағдайда уақытты көп алатын және қымбат деп есептеледі. Осыған байланысты, Онтарио азаматтық іс жүргізу ережелерінің 31.05.1 тармағы 2010 жылдың 1 қаңтарынан бастап, егер басқа тараптар келісім бермесе немесе сот рұқсат бермесе, әр тарап үшін сауалдау уақытын жеті сағатқа дейін шектеді. Британдық Колумбия 2010 жылдың 1 шілдесінде ұқсас реформаларды жүзеге асырды, бірақ жаңа 7 2(2) ережені екі түрлі жолмен түсіндіруге болады, егер сот басқаша шешпесе, әр тарап бір-бірін сауалдауға ең көп жеті сағатқа дейін құқылы. Балама түсіндірме бойынша, әр тарапты сауалдауға тек жеті сағаттан аспауы керек.

Depositions by written interrogatories first appeared around the mid 15th century as a procedure for discovery, factfinding, and evidence preservation in suits in equity in English courts. They differed radically from modern depositions in three ways: (1) the party seeking a witness's testimony merely propounded written interrogatories which were read out loud by a master or court appointed commissioner to the witness in a closed proceeding without parties or counsel present; (2) the witness's first person oral answers under oath were not recorded verbatim, but were summarized by the master, commissioner, or a clerk appointed by them into a third person continuous narrative; and (3) the resulting written product (also called a "deposition") was filed with the court under seal and its contents were not revealed or "published" to the parties until shortly before trial. The modern deposition by oral examination began to develop in New York in the early 19th century when Chancellor James Kent of the New York Court of Chancery allowed masters to actually examine witnesses (that is, pursue lines of questions in real time based on the witness's preceding answers) rather than read static interrogatories (which tended to be broadly worded and resulted in very inefficient depositions). He also allowed parties and counsel to be present during depositions. This meant depositions were no longer secret and led to counsel insisting on taking over the examinations themselves. These developments gradually spread across the United States Typically, the questions for the witness will be a mixture of direct questions and cross examinations on prior statements. While most of the same objections to form are applicable as in the United States, the witness's lawyer may additionally take certain questions "under advisement" as a means of delaying answering the question, without making a formal objection. The process is considered in Canada to be time consuming and expensive when conducted without limits. As a result, Rule 31.05.1 of the Ontario Rules of Civil Procedure has, since January 1, 2010, limited examinations for discovery to seven hours per party except with consent of the other parties or the leave of the court. British Columbia implemented similar reforms on July 1, 2010, although the new Rule 7 2(2) can be read in two ways, it appears to be that each party can examine each other party for a maximum of seven hours unless the court orders otherwise. The alternative reading is that each party is only to be examined for a maximum of seven hours.

Қытай

Қытайдың құрлық аймағында шетелдік соттарда пайдалану үшін жауап алу әдетте заңсыз болып табылады.

Америка Құрама Штаттары

Депозиция – АҚШ федералдық соттарында және АҚШ штаттарының көпшілігінде қолданылатын басты термин. Ерекше жағдайларда, куәлік сот барысында немесе одан кейін де алынуы мүмкін.

Азаматтық іс жүргізу

АҚШ федералдық соттарында қаралып жатқан көптеген істерде жауап алу (депозит) Федералды азаматтық іс жүргізу қағидаларының 30-бабына сәйкес жүзеге асырылады. Шамамен 35 штат өз штаттық соттарында FRCP-нің ұқсас нұсқаларын қолданады. Ал қалған штаттардағы ашу процесінің қағидалары сот шешімдерінде немесе заңдарда баяндалған және штаттан штатқа өзгеше болуы мүмкін. FRCP 30-бабына сәйкес, әр тарапқа (яғни талапкерлер мен жауапкерлерге) жауап алудың саны оннан аспауы тиіс, ал әрбір куәгердің жауап алуы бір күндік сеанста жеті сағаттан аспауы керек (егер ауданның жергілікті қағидаларында басқаша белгіленбесе). Жауап алуға шақырылған (сұраққа тартылған) адам, депонент деп аталады, әдетте сотқа шақыру арқылы тиісті уақыт пен орынға келу туралы хабардар етіледі. Көбінесе ең қажетті куә (депонент) – іс бойынша қарсы тарап болып табылады. Мұндай жағдайда, заң бойынша осы адамның адвокатына хабарлама жіберу жеткілікті, сотқа шақыру қажет емес. Егер куә іс-қозғалысқа қатыспаса (үшінші тарап) немесе куәлік беруге құлшынбаса, онда оған міндетті түрде сотқа шақыру қағазы табыс етілуі керек. Жауап алу кезінде айтылған сөздердің дұрыс тіркелуін қамтамасыз ету үшін сот хатшысы қатысып, әдетте оны цифрлық жазба немесе стенографиялық әдіспен жазады. Даудың көлеміне және куәнің сотқа келу мүмкіндігіне байланысты, жауап алудың аудио немесе бейне жазбалары да түсірілуі мүмкін.

Депозицияларды жүргізу

Сотта куәлік беру әдетте сот хатшысының кеңсесінде немесе іс бойынша бір заң фирмасының кеңсесінде өтеді. Дегенмен, куәлік кейде куәгердің жұмыс орнында немесе үйінде, тіпті жақын жердегі қонақ үйдің конференц-бөлмесінде де алынуы мүмкін. Әдетте, куәлік беруге куәлік беруге тиіс адам, оның адвокаты, сот хатшысы және іс бойынша жеке қатыса алатын немесе өкілдері арқылы өкілдік етілетін басқа тараптар қатысады. Іс бойынша кез келген тарап пен олардың адвокаттары қатысуға және сұрақтар қоюға құқылы. Сот хатшысы куәлік беруден бұрын куәгерге соттағыдай ант беру рәсімін өткізеді. Содан кейін сот хатшысы куәгердің айтқандарын сөзбе-сөз, цифрлық немесе стенографиялық жазбаға түсіреді, дәл сол сияқты сотта куәгердің жауабы жазылады. Кейбір юрисдикцияларда дәстүрлі стенографиялық жабдықтардың орнына стеномаска технологиясын қолдануға рұқсат беріледі, бірақ көптеген юрисдикцияларда оның кейбір адвокаттар мен куәгерлерге әсер етуі мүмкін болғандықтан, стеномаска қолдануға тыйым салынған. Куәлік беруді тапсырған тараптың адвокаттары көбінесе қатысады, бірақ бұл барлық юрисдикцияларда міндетті емес. Куәлікті тапсырған адвокат куәгерді сұраққа тарта бастайды (бұл "тікелей тексеру" немесе қысқаша "тікелей" деп аталады). Куәгердің бас иесі мен қол қимылдары жазбаға түспегендіктен, куәгерге барлық сұрақтарға ауызша жауап беруі тапсырылады. Тікелей тексеруден кейін басқа адвокаттар куәгерді қайта сұраққа тартуға мүмкіндік алады. Бірінші адвокат соңында тікелей сұрақтарды қайта қоюы мүмкін, содан кейін қайта сұрақтарға жауап беруі мүмкін. Куәлік беру барысында адвокаттардың бірі немесе екіншісі қойылған сұрақтарға қарсылық білдіре алады. Көптеген юрисдикцияларда қарсылық білдірудің екі түрі ғана қабылданады: біріншісі – құпиялылық құқығын пайдалану, екіншісі – сұрақтың формасына қарсылық білдіру. Формаға қарсылық білдіру куәгерге жауап беруде абай болуды ескерту үшін жиі қолданылады. Судья қатыспағандықтан, басқа барлық қарсылықтар, әсіресе дәлелдеу ережелеріне қатысты қарсылықтар, әдетте сотқа дейін сақталады. Олар кейде куәгерге және судьяға ауыр проблеманы көрсету үшін куәлік беру кезінде де айтылуы мүмкін, бірақ куәгер осы қарсылықтарға қарамастан сұраққа жауап беруі керек. Егер формаға қарсылық білдірілсе, қарсы тарап сол сұрақты қайта формулировать және қайтадан қоюға құқылы. Шын мәнінде, Техас штатында адвокаттар куәгерлерін жасырын түрде баптау үшін қарсылықтарды тым агрессивті түрде пайдаланғандықтан, төрт тар санаттан тыс барлық қарсылықтарға тыйым салынды және мұндай тыйым салынған қарсылықтарды қою сұрақ немесе жауапқа қатысты барлық қарсылықтарды жояды. Калифорния штаты куәлік беруге қатысты қарсылықтар бойынша ерекше жағдайды құрайды; 1957 жылы қабылданған және 1986 жылы кеңінен қайта қарастырылған Калифорния азаматтық ашылу заңына сәйкес, көптеген қарсылықтар куәлік беру кезінде жазбада берілуі керек (және сұрақ немесе жауаптың наразылық сипатына қатысты нақты болуы керек) немесе олар тұрақты түрде жойылады. Сотта ауызша тексеру сияқты, куәлік беру кезінде де кейде жағдай шиеленісіп, кейбір адвокаттар куәгерлерді ашуландыру үшін қорлау сұрақтар қояды, кейбір куәгерлер жасырын жауаптар береді және кейде дөрекі тіл қолданады. Төтенше жағдайларда бір тарап немесе екіншісі сот хатшысынан жазбаны белгілеуді сұрап, куәлікті тоқтата тұрып, жедел көшірмені талап етеді және жауап беруге мәжбүрлеу, қорғау ордері немесе санкциялар үшін шұғыл өтініш береді. Кейбір соттар мұндай жағдайларға дайын болған судьялар немесе ашылу комиссарларына ие, және тараптар оларды өтініш беруден бұрын мұндай дауларды телефон арқылы немесе электрондық пошта арқылы шешу үшін пайдалануы керек. Адвокаттар, тараптар немесе куәгерлер арасындағы қарым-қатынас толығымен бұзылған жағдайларда сот куәгерді анықтаушы төрешіні тағайындауы мүмкін, ол куәгерлердің куәлігін қабылдауға және олардың қарсылықтары бойынша бірден шешім қабылдауға құқылы, барлық келесі куәліктерді судьяның қатысуымен сот алдында өткізуді немесе егер жазбада әдепсіздіктің бұзылуына қандай тарап немесе адвокат жауапты екендігі туралы түсінік болса, тоқтату санкцияларын тағайындауы мүмкін. Тараптар куәлік беруге құжаттарды алып келіп, құжаттарды анықтау туралы сұрақтар қоюға құқылы, егер куәгер олардың шынайылығын мойындаса, құжаттар сотта дәлелдеме ретінде қабылданады. Сот хатшысы және іс бойынша барлық тараптар әдетте құжаттарды қарау үшін куәлік беру кезінде құжаттардың көшірмесін алады. Соңғы жылдары сот процесіндегі технологияның дамуы қағаз құжаттарды электрондық құжаттармен және куәлік беру кезіндегі көрнекі материалдармен алмастыруға мүмкіндік берді. Мұндай жағдайларда тексеруші адвокат ресми көрнекі материалдарды электрондық түрде таңдайды және ноутбук немесе планшет арқылы таратып береді. Куәгер, сот хатшысы және барлық тараптар цифрлық ресми көрнекі материалдарды немесе көшірмелерді алады. Тікелей транскрипт беру технологиясымен және заңдық бейнежазумен үйлесіп, цифрлық көрнекі материалдар технологиясы қашықтан куәлік беруге қатысуды тиімдірек және танымал етті. FRCP 30(d)(1) және оған сәйкес штаттардың ережелеріне сәйкес, куәлік беру әдетте бір куәгер үшін күніне жеті сағаттан аспауы керек, егер тараптар келіспесе немесе сот бұйрық бермесе. Куәлік беруге күніне жеті сағаттан артық уақыт қажет екенін білетін тарап куәгерден уақытты ұзартуға келісім беруді сұрауы керек немесе, егер куәгер бұған келіспесе, ұзартылған куәлік беру үшін дереу өтініш беруі керек. Калифорния штаты көптеген жылдар бойы бұл ережеге ерекше жағдай болды, өйткені оның Азаматтық ашылу заңында әдепкі уақыт шегі болмады; куәлік беру теориялық тұрғыдан белгісіз мерзімге созылуы мүмкін, немесе кемінде куәгердің қорғау ордеріне өтініш беруге мүмкіндігі болғанша тым көп және ауыр болып көрінгенше. Алайда, 2013 жылдың қаңтарында Калифорния заң шығарушы органы Азаматтық ашылу заңын федералды ережеге сәйкес ету үшін өзгертіп, куәлік берудің жалпы уақыты жеті сағатқа дейін шектелді. Куәлік беруден кейін транскрипт қатаң мұқабалы кітапша түрінде жарияланады, ол куәгерге, сондай-ақ сотқа өтініш білдірген тарапқа беріледі. Кітапшаның алдыңғы бетінде іс туралы мәліметтер (соттың атауы, іс нөмірі және тараптардың аттары) болады. Ішінде сол жақ жиегінде жол нөмірлері болады, бұл тараптарға кейінірек сот құжаттарында куәгердің жауабын дәл көрсетуге мүмкіндік береді. Бейнежазба жасалса, шетіне уақыт белгілері қойылады; куәгер сотқа қатыса алмаса, тараптар немесе сот бейнемонтаждаушыға жүктелетін жарамды бөлімдерді анықтау үшін уақыт белгілерін пайдаланады. Стенографиялық жүйенің бағдарламалық құралы автоматты түрде жасалған конкорданс кітапшаның соңына қосылады. Соңында кітапшада сот хатшысының транскрипттың шындығы мен дәлдігін ресми растайтын сертификаты болады. (Кейбір штаттарда сот хатшысы сонымен қатар нотариус болады.) Көптеген сот хатшылары транскрипттің ASCII, RealLegal және PDF форматтарындағы цифрлық көшірмесін де ұсына алады. Сот хатшысы куәгерге куәлік беру кезінде ұсынылған құжаттардың көшірмесін де сақтайды, егер цифрлық құжаттар мен көрнекі материалдар технологиясы қолданылмаса, онда куәгер мен барлық тараптар ресми көрнекі материалдарды нақты уақытта алады. Куәгер әдетте сотқа ұсынар алдында куәліктің транскриптын оқып, қол қоюға құқылы. Куәгер сот хатшысымен жазылған куәлікті өзгерте алмайды, бірақ 30(е) ережесіне сәйкес куәгер транскрипттегі қателерді түзету үшін қосымша "қателер туралы параққа" жаза алады.

Depositions usually take place at the office of the court reporter or in the office of one of the law firms involved in a case. However, depositions are also sometimes taken at a witness's workplace or home, or in a nearby hotel's conference room. Generally, the deposition is attended by the person who is to be deposed, their attorney, court reporter, and other parties in the case who can appear personally or be represented by their counsels. Any party to the action and their attorneys have the right to be present and to ask questions. Prior to taking a deposition, the court reporter administers the same oath or affirmation that the deponent would take if the testimony were being given in court in front of a judge and jury. Thereafter, the court reporter makes a verbatim digital or stenographic record of all that is said during the deposition, in the same manner that witness testimony is recorded in court. Some jurisdictions allow stenomask technology in lieu of traditional stenographic equipment, although many jurisdictions still prohibit stenomask because of its disconcerting effect on some lawyers and witnesses. Attorneys for the deposing litigant are often present, although this is not required in all jurisdictions. The attorney who has ordered the deposition begins questioning of the deponent (this is referred to as "direct examination" or "direct" for short). Since nods and gestures cannot be recorded, the witness is instructed to answer all questions aloud. After the direct examination, other attorneys in attendance have an opportunity to cross examine the witness. The first attorney may ask more questions at the end, in re direct, which may be followed by re cross. During the course of the deposition, one attorney or another may object to questions asked. In most jurisdictions, only two types of objections are allowed: The first is to assert a privilege and the second is to object to the form of the question asked. Objections to form are frequently used to signal the witness to be careful in answering the question. Since the judge is not present, all other objections, in particular those involving the rules of evidence, are generally preserved until trial. They still can be made sometime at the deposition to indicate the serious problem to judge and witness, but the witness must answer the question despite these objections. If the form objection is made, the opposite party still has the right to re phrase the same question and ask it again. Indeed, in Texas, lawyers were so aggressively using objections to indirectly coach their witnesses on the record that all objections outside four narrow categories are now prohibited and making such prohibited objections waives all objections to the question or answer at issue. California is the major "outlier" on deposition objections; under the California Civil Discovery Act as enacted in 1957 and heavily revised in 1986, most objections must be given on the record at the deposition (and must be specific as to the objectionable nature of the question or response) or they are permanently waived. As with oral examination at trial, depositions can become heated at times, with some attorneys asking harassing questions to provoke witnesses into losing their tempers, some witnesses giving evasive answers, and occasional use of profane language. In extreme situations, one side or the other may ask the reporter to mark the record, then may suspend the deposition, demand a rush transcript, and file an emergency motion to compel a response, for a protective order, or for sanctions. Some courts have magistrates or discovery commissioners who are on call for such contingencies, and the parties are supposed to use them to referee such disputes over the telephone or via email before resorting to filing motions. In extreme circumstances where the relationship between the lawyers, parties, or witnesses has totally broken down, the court may require the use of a discovery referee who will have authority to sit in on depositions and rule immediately on objections as they are presented, may order that all further depositions take place in court in the presence of a judge, or may grant terminating sanctions if the record is already clear as to which party or attorney is responsible for the breakdown in civility. Parties can bring documents to the deposition and ask document identification questions to build a foundation for making the documents admissible as evidence at trial, as long as the deponent admits their authenticity. The court reporter and all parties in the case are usually provided a copy of the documents during the deposition for review. In recent years, developments in litigation technology has allowed the use of paper documents to be replaced by electronic documents and exhibits in the deposition. In such cases, the examining attorney marks and distributes the official exhibits electronically using a laptop or tablet device. The deponent, court reporter, and all parties receive digital official exhibits or courtesy copies. Combined with live transcript feed technology and legal videography, digital exhibit technology has made participation in remote depositions more functional and popular. Under FRCP 30(d)(1) and its state counterparts, a deposition normally must take place for no longer than seven hours on one day per each deponent, unless otherwise stipulated by the parties or ordered by the court. The deposing party who knows that a deposition will require more than seven hours on one day must either ask the deponent to stipulate to more time, or, if the deponent is uncooperative, promptly file a motion for a longer deposition. For many years, California was the major exception to this rule, in that its Civil Discovery Act had no default time limit; depositions could theoretically proceed indefinitely, or at least until the deposition became so obviously excessive and burdensome that the deponent was able to move for a protective order. However, in January 2013, the California legislature amended the Civil Discovery Act to fall in line with the federal rule, by requiring that depositions will typically be limited to seven hours of total testimony. After the deposition, the transcript is then published in the form of a hardcopy booklet, which is provided to the deponent as well as to any party to the suit who wishes to purchase a copy. The booklet will have the case caption (the name of the court, case number, and names of the parties) on the front. Inside, the pages have line numbers along the left margin, so that the parties can precisely cite testimony by page and line in later court documents. Timestamps are inserted into the margin if a video recording is being made; in the event the witness is unavailable for trial, the parties or the court will use the timestamps to identify admissible segments which a video editor will stitch together to present to the jury. A concordance is automatically generated by the stenographic system's software and included in the back of the booklet. Finally, the booklet includes the court reporter's certificate in which they formally certify the truth and accuracy of the transcript. (In some states, the court reporter is also a notary public.) Most court reporters can also provide a digital copy of the transcript in ASCII, RealLegal, and PDF formats. The court reporter also keeps a copy of the documents provided to the deponent during the deposition for document identification questions, unless digital document and exhibit technology is employed, in which case the deponent and all parties receive the official exhibits in real time. The deponent normally has the right to read and sign the deposition transcript before it is filed with the court. The deponent cannot change his testimony as recorded by the court reporter in the deposition transcript, but under rule 30(e) the deponent can correct on an additional "errata sheet" any mistakes in the deposition transcript shortly after the transcript has been typed and bound.

Депозиттерді пайдалану

Депозит алудың басты маңызы, кез келген ашу процесіндегідей, даулы істегі барлық тараптарға дәлелдерді алдын ала әділ қарау мүмкіндігін беру және келесі сот отырыстары мен шешімдер үшін қолдау құжаттарын ұсыну болып табылады. Бұл процеске қатысушылар арасында ақпараттың теңдігін қамтамасыз етеді және сотта күтпеген жағдайлардың туындауын болдырмайды (бұл әдетте әділетсіз тактика саналады). Депозит алудың тағы бір артықшылығы – куәгердің есте сақтауын жаңа болғанда сақтап қалу, себебі сот отырысы айлар немесе жылдар бойы созылуы мүмкін. Егер куәгердің соттағы куәлігі депозитке берген куәлігімен қайшы болса, тарап куәгердің сенімсіздігін жою (немесе қарсылық білдіру) үшін депозиттің мәліметтерін ұсынуы мүмкін. Егер куәгер сотқа қатыса алмаса (әдетте қайтыс болғандықтан, ауыр сырқатқа шалдыққандықтан немесе шалқары қашықтықта тұрғандықтан), оның депозиті алқабилер алдында оқылып немесе көрсетіліп, іс бойынша дәлелдердің бір бөлігі ретінде қабылдануы мүмкін, бұл тікелей куәлікпен бірдей құқықтық күшке ие. Кейбір штаттарда куәгердің куәлігі болған жағдайда да, депозиттің стенографиялық, аудио немесе бейне тіркелген жазбалары дәлел ретінде ұсынылуы мүмкін. Қарсы тараптың депозиті көбінесе куәгерден өзін-өзі айыптаушылық мәлімдемелер алу үшін қолданылады, сондай-ақ құжаттарды анықтау сұрақтары тыңдаулар мен қаулы шығаруға қатысты істерде дәлел ретінде қабылдануына мүмкіндік береді. Кейде, бірнеше куәгерлердің депозиті алынғаннан кейін, тараптар болашақ сот отырысының нәтижесін болжауға жеткілікті ақпаратқа ие болып, келісімге келуге және сот процесінен және оның қосымша шығындарынан аулақ болуға шешім қабылдауы мүмкін. Осыған байланысты, көптеген депозиттер бейнеге түсірілмесе де, қарсы тараптың адвокаты куәгердің мінез-құлқы мен сыртқы түрі туралы түсінік алу мүмкіндігін пайдалана алады, өйткені бұл адамның алқабилер алдында қалай ұсынылатынының маңызды факторы болып табылады. Бұдан бөлек, қаулы шығару туралы өтініштерді қолдау үшін депозиттің транскрипттері жиі ұсынылады, бұл факті бойынша дауға түсетін мәселелердің жоқтығын көрсетеді. Өтініш беруші тарап транскрипттерді пайдаланып, егер депозитке берген барлық куәлік сотта қайтадан берілсе де, ешқандай ақылға қонымды сот төрешісі қарсы тараптың пайдасына маңызды фактілер бойынша шешім қабылдай алмайтынын дәлелдей алады. Мұның себебі, куәгердің депозитке де, сотта да барлық маңызды мәселелер бойынша дәйекті куәлік беруі керек (жауаптарын өзгертуге лайықты себеп болмаса), әйтпесе оның сенімсіздігін жою үшін осы қайшылықтар пайдаланылуы мүмкін және сөзсіз пайдаланылады.

The chief values of obtaining a deposition, as with any discovery proceeding, is to give all litigant parties in a contested case a fair preview of the evidence, and to provide support documents for further trials and dispositive motions. The process provides a "level playing field" of information among the litigants and avoids surprises at trial (traditionally regarded as an unfair tactic). Another benefit of taking depositions is to preserve a witness's recollection while it is still fresh, since the trial may still be months or years away. When a witness's testimony in open court is inconsistent with that given at deposition, a party can introduce the deposition to impeach (or contradict) the witness. In the event a witness is unavailable for trial (usually because they are deceased, seriously ill, or live hundreds of miles away), their deposition may be read or played before the jury and made part of the record in the case, with the same legal force as live testimony. In some states, stenographic, audio, or video records of depositions can be offered into evidence even if the witness is available. Deposition of the opposite party is often used to produce self incriminating statements from the deponent, also document identification questions can make exhibits admissible for hearings and summary judgment motions. Sometimes, after a number of witnesses have been deposed, the parties will have enough information that they can reasonably predict the outcome of a prospective trial, and may decide to arrive at a compromise settlement, thus avoiding trial and preventing additional costs of litigation. Accordingly, while most depositions are not videotaped, opposing counsel may use the opportunity to get an impression of the witness's affect and appearance, because these are telling factors as to how that person will present in front of a jury. Furthermore, deposition transcripts are frequently submitted in support of motions for summary judgment as evidence that there is no triable issue of fact. The moving party may use transcripts to argue that even if all the testimony given at deposition was given again at trial, no reasonable factfinder could find in the opponent's favor on a material issue of fact. The rationale is that generally, a witness must give consistent testimony on all material issues of fact both at deposition and at trial (unless there is a very good reason for changing one's answers), or else the inconsistencies can and will be used to impeach his credibility.

Қылмыстық іс жүргізу

Кейбір АҚШ-тағы юрисдикцияларда қылмыстық істер бойынша куәлік алу мүмкін, себебі әртүрлі юрисдикцияларда себептері әртүрлі. Федералды қылмыстық істерде Федералды қылмыстық іс жүргізу ережелерінің 15-бабы куәлік алу тәртібін реттейді. Әр штаттың куәлік алуды реттейтін өз заңдары бар. Көптеген юрисдикцияларда куәгердің куәлігін сақтау, яғни сотқа ұсыну үшін куәлігін мәңгілікке сақтау мақсатында куәлік алуға рұқсат беріледі. Егер куәлік беруге шақырылған адам (куәгер) сот ісінің тарапы болса немесе іске қатысы бар тараптың қызметкері болса, сотқа дейінгі тексерудің уақыты мен орны туралы хабарлама екінші тараптың адвокатына жіберілуі мүмкін, бірақ куәгер тәуелсіз үшінші тарап болса, ол қарсылық көрсетсе, оған сотқа шақыру қағазы табыс етілуі тиіс. Мұндай жағдай куәгер сотта куәлік бере алмаған кезде туындайды. Куәгердің куәлігі алынады және егер куәгер сотқа қатыса алмаса, оның куәлігі куәгердің тікелей куәлігінің орнына пайдаланылуы мүмкін. Куәлікті сақтау мақсатындағы куәліктерге қатысты, АҚШ Конституциясының Алтыншы түзетуіне енгізілген қарама-қарсылық туралы ережеде айыпталушының куәлік алу кезінде қатысуға және куәгерден сұрақ қоюға конституциялық құқығы бар. Айыпталушы бұл құқықтан бас тарта алады. Кейбір юрисдикцияларда куәлік алу ашу процедурасының бір бөлігі ретінде қарастырылады. Мұндай юрисдикцияларда айыпталушының қатысуға конституциялық құқығы жоқ, бірақ мұндай құқық заңмен белгіленуі мүмкін. Кейбір юрисдикциялар кәмелетке толмаған куәгердің куәлігін алудың сезімталдығын ескере отырып, оны бейнежазбаға түсіруді талап етеді. Қылмыстық іс бойынша айыпталушының өзіне қарсы куәлік беруден бас тарту құқығына байланысты, оның келісімінсіз куәлік алуға болмайды.