Теңіз жұдырығы: Ұшақ тасымалдағыш күресшісінің тарихы

Кіріспе

Кемедегі базадағы күрес ұшағы, ертерек биплан күресшісі

{|Infobox aircraft type
|type = Теңіз күресші-бомбалаушысы
|national origin= Ұлыбритания
|manufacturer = Hawker Aircraft
|designer = Сидней Кэмм
|first flight = 1 қыркүйек 1944 ж. (Fury) 21 ақпан 1945 ж. (Sea Fury)
|introduced = 1947 жылдың тамызы (RCN); 1947 жылдың қыркүйегі (RN)
|retired =1953 (FAA) 1955 (RNVR) 1956 (RCN) 1957 (MLD) 1968 ж. Бирма әуе күштері
|primary user = Корольдік теңіз күштері
|more users = Корольдік Австралия теңіз күштері Корольдік Канада теңіз күштері Корольдік Нидерланд теңіз күштері
|produced = 1945–1955
|number built = 864 Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әзірленген Sea Fury соғыс аяқталғаннан кейін екі жыл өткен соң қызметке түсті. Ол көптеген шетелдік әскерилер үшін танымал ұшаққа айналды және 1950-ші жылдардың басында Корея соғысында, сондай-ақ 1961 жылы Шошқалар шығанағына жасалған шабуыл кезінде Куба әуе күштері қолданды. Sea Fury әзірлеуі 1943 жылы Корольдік әуе күштерінің (RAF) соғыс талабына жауап ретінде ресми түрде басталды, ал ұшақ алғашқыда Fury деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталар тұсында RAF ұшақтың тапсырысын жойды. Корольдік теңіз күштері бұл типті Fleet Air Arm қолданысындағы ескірген және уақытша ұшақтарды алмастыруға жарамды кемелік ұшақ ретінде қарастырды. Sea Fury әзірлеуі жалғасты, және бұл тип 1947 жылы жедел қызметке енгізілді. Sea Fury Hawker-дің алдыңғы Tempest күресшісімен көптеген ұқсастықтарға ие, өйткені ол "Жеңіл Tempest күресшісі" деген талаптан туындаған. Sea Fury-нің қанаттары мен фюзеляжы Tempest-тен алынған, бірақ айтарлықтай өзгертілген. Өндірістік Sea Fury қуатты Bristol Centaurus қозғалтқышымен жабдықталған және төрт қанатқа орнатылған Hispano V зеңбірегімен қаруланған. Бастапқыда таза әуе күресшісі ретінде әзірленген Sea Fury FB.11 – күресші-бомбалаушы болды. Sea Fury халықаралық тапсырыстарды кемедегі және құрлықтағы ұшақ ретінде алды. Ол Австралия, Бирма, Канада, Куба, Египет, Батыс Германия, Ирак және Пәкістан сияқты елдерде пайдаланылды. Ол Корея соғысында жақсы өзін көрсетті, тіпті МиГ-15 реактивтік күресшісіне қарсы да тиімді күресті. Sea Fury көптеген әскери операторлармен 1950 жылдардың соңында реактивтік ұшақтар пайдасына қызметтен алынған болса да, көптеген ұшақтар азаматтық секторда қолданылды, ал бірнешеуі 21-ші ғасырда мұра және жарыс ұшақтары ретінде әлі де ұшуға қабілетті.

{|Infobox aircraft type
|type = Naval fighter bomber
|national origin= United Kingdom
|manufacturer = Hawker Aircraft
|designer = Sydney Camm
|first flight = 1 September 1944 (Fury)21 February 1945 (Sea Fury)
|introduced = August 1947 (RCN); September 1947 (RN)
|retired =1953 (FAA)1955 (RNVR)1956 (RCN)1957 (MLD)1968 Burmese Air Force
|primary user = Royal Navy
|more users = Royal Australian NavyRoyal Canadian NavyRoyal Netherlands Navy
|produced = 1945–1955
|number built = 864 Developed during the Second World War, the Sea Fury entered service two years after the war ended. It proved to be a popular aircraft with a number of overseas militaries and was used during the Korean War in the early 1950s, and by the Cuban air force during the 1961 Bay of Pigs Invasion. The Sea Fury's development was formally initiated in 1943 in response to a wartime requirement of the Royal Air Force (RAF), with the aircraft first named Fury. As the Second World War drew to a close, the RAF cancelled their order for the aircraft. The Royal Navy saw the type as a suitable carrier aircraft to replace a range of obsolescent and stop gap aircraft being operated by the Fleet Air Arm. Development of the Sea Fury proceeded, and the type entered operational service in 1947. The Sea Fury has many design similarities to Hawker's preceding Tempest fighter, having originated from a requirement for a "Light Tempest Fighter". The Sea Fury's wings and fuselage originated from the Tempest but were significantly modified. The production Sea Fury was fitted with the powerful Bristol Centaurus engine and armed with four wing mounted Hispano V cannon. While originally developed as a pure aerial fighter aircraft, the definitive Sea Fury FB.11 was a fighter bomber. The Sea Fury attracted international orders as a carrier and land based aircraft. It was operated by countries including Australia, Burma, Canada, Cuba, Egypt, West Germany, Iraq, and Pakistan. The type acquitted itself well in the Korean War, fighting effectively even against the MiG 15 jet fighter. Although the Sea Fury was retired by the majority of its military operators in the late 1950s in favour of jet propelled aircraft, a considerable number of aircraft saw use in the civil sector, and several remain airworthy in the 21st century as heritage and racing aircraft.

Шығу тегі

Hawker Fury – Екінші дүниежүзілік соғыстағы Hawker Typhoon және Tempest ұшақтарының дамуымен туындаған ұшақ. Fury жобалау процесі 1942 жылдың қыркүйегінде Hawker компаниясының жетекші ұшақ конструкторы Сидни Камм бастады. Бұл Корольдік әуе күштерінің Tempest Mk II-ні жеңілдетілген нұсқамен алмастыру қажеттілігінен туындады, өйткені Tempest өте ауыр және әдеттегі жауынгерлік міндеттерге сәйкес келмейтін деп есептелді. "Жеңіл Tempest (Centaurus)" деп әзірленген бұл жобада Tempest ұшағының жартылай эллипстік қанаты қолданылды, бірақ қанаттың орталық бөлігін алып тастау арқылы ұзындығы қысқартылды. Астыңғы шасси ұяларының ішкі бөлігі енді ұшақтың орта сызығына дейін созылып, фюзеляж қабырғаларымен бір деңгейде орналасқан еді. Фюзеляж Tempest-ке ұқсас болғанымен, толық монокок конструкциясынан тұрды, ал пилот кабинасы биік орналасқандықтан, ұшқышқа айналадағы кеңістікті жақсы көруге мүмкіндік берді. Жоба 1943 жылдың қаңтарында ресми түрде бекітілді, сол кезде Әуе министрлігі "Жеңіл Tempest истребителі" бойынша F.2/42 спецификациясын жариялады. 1943 жылдың мамырында F.2/43 спецификациясы жарияланды, ол жерден 20 000 фут (6096 м) биіктікке көтерілу жылдамдығының 4500 фут/мин (23 м/с) кем болмауы, жақсы маневрлік қасиеттері және 22 000 фут (6705 м) биіктікте кем дегенде 450 миль/сағ (724 км/сағ) максималды жылдамдық талап етілді. Қару-жарағына төрт 20 мм Hispano V зеңбірегі (600 оқтандырылған) және әрқайсысы 454 кг салмақты екі бомба тасымалдау мүмкіндігі кірді. 1943 жылдың сәуірінде Hawker Әскери-теңіз министрлігінен N.7/43 спецификациясын алды, ол ұшақтың теңіздік нұсқасын жасауды сұрады. Жауап ретінде Сидни Камм екі қызметтің де талаптарын F.2/43 спецификациясы бойынша біріктіруді ұсынды, ал теңіз операцияларына қажетті өзгерістер қосымша талаптар ретінде қарастырылды. 1944 жылға қарай ұшақ жобасы өз атауын алды: Корольдік әуе күштерінің нұсқасы Fury, ал Флоттық әуе күштерінің нұсқасы Sea Fury деп аталды. Алты прототипке тапсырыс берілді: екеуі Rolls Royce Griffon қозғалтқыштарымен, екеуі Centaurus XXII қозғалтқыштарымен, біреуі Centaurus XII және біреуі сынақ құрылымы ретінде жабдықталды. Hawker Griffon және Centaurus нұсқалары үшін P.1019 және P.1020 ішкі таңбаларын қолданды, ал P.1018 Napier Sabre IV қозғалтқышымен жабдықталған Fury прототипі үшін де қолданылды. Fury ұшағының алғашқы прототипі 1944 жылдың 1 қыркүйегінде NX798 нөмірімен Centaurus XII қозғалтқышымен және Rotol төрт пернелі винтімен ұшты. Екінші прототип, 1944 жылдың 27 қарашасында LA610 нөмірімен Griffon 85 және Rotol алты пернелі қарсы айналатын винтімен ұшты. Осы кезде Fury және Sea Fury жобалары тығыз байланысты болды, сондықтан келесі прототип SR661 Sea Fury болды, ол "Теңіздік нұсқа" бөлімінде сипатталған. NX802 (1945 жылдың 25 шілдесі) Centaurus XV қозғалтқышымен жабдықталған соңғы Fury прототипі болды.

The Hawker Fury was an evolutionary successor to the successful Hawker Typhoon and Tempest fighters and fighter bombers of the Second World War. The Fury's design process was initiated in September 1942 by Sydney Camm, one of Hawker's foremost aircraft designers, to meet the Royal Air Force's requirement for a lightweight Tempest Mk II replacement; the Tempest, while a successful aircraft, had been viewed as being heavy and oversized for typical fighter duties. Developed as the "Tempest Light Fighter (Centaurus)", the semi elliptical wing of the Tempest was incorporated but was shortened in span by eliminating the central bay of the wing centre section, the inner part of the undercarriage wells now extending almost to the aircraft centreline, instead of being situated level with the fuselage sides. The fuselage was broadly similar in form to that of the Tempest, but was a fully monocoque structure, while the cockpit level was higher, affording the pilot better all round visibility. The project was formalised in January 1943 when the Air Ministry issued Specification F.2/42 around the "Tempest Light Fighter". This was followed up by Specification F.2/43, issued in May 1943, which required a high rate of climb of not less than 4,500 ft/min (23 m/s) from ground level to 20,000 feet (6,096 m), good fighting manoeuvrability and a maximum speed of at least 450 mph (724 km/h) at 22,000 feet (6,705 m). The armament was to be four 20mm Hispano V cannon with a total capacity of 600 rounds, plus the capability of carrying two bombs each up to 1,000 pounds (454 kg). In April 1943, Hawker had also received Specification N.7/43 from the Admiralty, who sought a navalised version of the developing aircraft; in response, Sidney Camm proposed the consolidation of both services' requirements under Specification F.2/43, with the alterations required for naval operations issued on a supplemental basis. Around 1944, the aircraft project finally received its name; the Royal Air Force's version becoming known as the Fury and the Fleet Air Arm's version as the Sea Fury. Six prototypes were ordered; two were to be powered by Rolls Royce Griffon engines, two with Centaurus XXIIs, one with a Centaurus XII and one as a test structure. Hawker used the internal designations P.1019 and P.1020 respectively for the Griffon and Centaurus versions, while P.1018 was also used for a Fury prototype which was to use a Napier Sabre IV. The first Fury to fly, on 1 September 1944, was NX798 with a Centaurus XII with rigid engine mounts, powering a Rotol four blade propeller. Second on 27 November 1944 was LA610, which had a Griffon 85 and Rotol six blade contra rotating propeller. By now, development of the Fury and Sea Fury was closely interlinked so that the next prototype to fly was a Sea Fury, SR661, described under "Naval version." NX802 (25 July 1945) was the last Fury prototype, powered by a Centaurus XV.

Теңіз нұсқасы

Екінші дүниежүзілік соғыстың Еуропада аяқталуына жақын келгенде, RAF көптеген ұшақтарға жасалған тапсырыстарды жоюға кірісті. RAF-тың Fury ұшағына жасаған тапсырысы, ешқандай өндірістік үлгі салынбастан бұрын тоқтатылды, себебі RAF-тың қасында жеткілікті мөлшерде соңғы үлгідегі Spitfire және Tempest ұшақтары болды және Fury осы ұшақтармен қажетсіз қайталау ретінде қарастырылды. RAF бағдарламадан шыққанмен, дамуы Sea Fury ретінде жалғасты. Әскери-теңіз күштерінің көптеген авиатасымалдағыштарында Seafire және Lend Lease Corsairs ұшақтары болды. Seafire теңіздік ұшақ ретінде бірнеше кемшіліктеріне ие болды, әсіресе тар шассисі, ал Corsair ұшақтарын қайтаруға немесе сатып алуға тура келді. Әскери-теңіз министрлігі осы ұшақтардың орнын басу үшін Sea Fury ұшағын сатып алуды жөн көрді. RAF-пен жасалған келісім бұзылғаннан кейін Fury прототиптері аяқталып, Sea Fury ұшағын жетілдіру және экспорттық нарық үшін пайдаланылды. Sea Fury ұшағының алғашқы прототипі SR661, 1945 жылдың 21 ақпанында Беркширдегі Лэнглиде Centaurus XII қозғалтқышымен алғашқы ұшуын жасады. Бұл прототип авиатасымалдағыштарға қону үшін "стингер" типті құйрық ілгішімен жабдықталған, бірақ сақтау үшін бүгілетін қанаттары болмады. SR666, екінші прототип, 1945 жылдың 12 қазанында ұшып, бес пернелі Rotol винтін айналдыратын Bristol Centaurus XV қозғалтқышымен және бүгілетін қанаттарымен жабдықталды. N.7/43 техникалық талаптары N.22/43 болып өзгертілді, бұл қазір 200 ұшаққа тапсырыс беруді білдірді. Олардың 100-і Боултон Полдың Вулвергемптон зауытында құрастырылуы тиіс еді. 1945 жылы N.22/43 техникалық талаптары бойынша бастапқы тапсырыс 100 ұшаққа дейін азайтылды. Нәтижесінде, Боултон Полмен жасалған келісім тоқтатылды және Sea Fury ұшағына қатысты барлық жұмыстар Хокер Эйркрафттың Кингстондағы мекемесіне берілді. Бұл 1945 жылдың қаңтарында Кингстонға жеткізілген Боултон Полдың Sea Fury прототипі VB857 құрылысын да қамтыды. SR666 стандартына сәйкес салынған бұл ұшақ 1946 жылдың 31 қаңтарында алғаш рет ұшты. Бірінші үш ұшақ құрастырылысы аяқталғаннан кейін, Кингстонда ұшу сынақтары басталды. Көп ұзамай Centaurus қозғалтқышының алғашқы үлгілерінің нашар жасалған майлау жүйесінен туындаған краншафттың жиі бұзылуына тап келді, бұл ұшу кезінде қозғалтқыштың тоқтауына әкелді. Бристольдің жетілдірілген Centaurus 18 қозғалтқышы бұрынғы үлгіні алмастырғаннан кейін бұл мәселе шешілді.

With the end of the Second World War in Europe in sight, the RAF began cancelling many aircraft orders; the RAF's order for the Fury was cancelled before any production aircraft were built because the RAF already had large numbers of late Mark Spitfires and Tempests and viewed the Fury as an unnecessary overlap with these aircraft. Although the RAF had pulled out of the programme, development of the type continued as the Sea Fury. Many of the Fleet Air Arm's carrier fighters were Seafires and Lend Lease Corsairs. The Seafire had considerable drawbacks as a naval aircraft, notably the narrow undercarriage, while the Corsairs had to be returned or purchased. The Admiralty opted to procure the Sea Fury as the successor to these aircraft. While the RAF contract had been cancelled, the Fury prototypes were completed and used for work in developing the Sea Fury as well as for the export market. The first Sea Fury prototype, SR661, first flew at Langley, Berkshire, on 21 February 1945, powered by a Centaurus XII engine. This prototype had a "stinger" type tailhook for arrested carrier landings but lacked folding wings for storage. SR666, the second prototype, which flew on 12 October 1945, was powered by a Bristol Centaurus XV that turned a new, five bladed Rotol propeller and had folding wings. Specification N.7/43 was modified to N.22/43, now representing an order for 200 aircraft. Of these, 100 were to be built at Boulton Paul's Wolverhampton factory. In 1945, the original order to specification N.22/43 was reduced to 100 aircraft; as a result, the manufacturing agreement with Boulton Paul was ended and all work on the Sea Fury was transferred to Hawker Aircraft's facilities at Kingston. This included the construction of what was intended to be a Boulton Paul built Sea Fury prototype, VB857, which was transported to Kingston in January 1945; this aircraft, built to the same standard as SR666, first flew on 31 January 1946. Immediately upon completion of the first three airframes, the flight testing programme began at Kingston. It was soon discovered that the early Centaurus engine suffered frequent crankshaft failure due to a poorly designed lubrication system, which led to incidents of the engine seizing while in mid flight. The problem was resolved when Bristol's improved Centaurus 18 engine replaced the earlier engine variant.

Өндіріске енгізу

Бірінші өндіріс үлгісі Sea Fury F Mk X (кейіннен Sea Fury F.10), 1946 жылдың қыркүйегінде ұшты. 1946 жылы Боскомб Даун қаласындағы ұшу сынақтары аяқталғаннан кейін, сынақ процесі авианосец бортында қайталанды. Авианосецтегі сынақтар қону кезінде рульдің тиімділігіне байланысты бағытталған тұрақтылық мәселелерін көрсетті, бұл мәселе құйрық тізегінің құлыпталуы арқылы шешілді, сонымен қатар тізектің жиырылу әрекетін жақсартты. Hawker, сынақ пилоттарынан алынған пікірлерге жауап ретінде бірнеше түзетулер енгізді, оның ішінде жылдамдықтан асып кетуге бейімділікті азайту үшін бес қанатты Rotol винтін қабылдау; рульдің тиімділігін арттыру үшін қайта жобаланған руль жинағы; төмен жылдамдықтарда дірілді азайту үшін Dynafocal қозғалтқыш тіректері және жақсартылған икемділікке ие шасси. Бұл өзгерістер ұшақтың палубаға қону сипаттамаларын едәуір жақсартты. Тұтқындағыш ілгек сынақтарының алғашқы нәтижелері Sea Fury-нің сымдарды жіберіп алуға бейім екенін көрсетті, бұл ілгек демпферінің механизмін өзгерту арқылы жылдам шешілді. 1947 жылдың наурызына қарай Флоттың әуе күштері үшін өндіріс Sea Fury ұшақтары жасала бастады. Төртінші және алтыншы өндіріс ұшақтары HMS Illustrious кемесімен қосымша сынақтардан өтті, бұрынғы ұшақтардан басты айырмашылық – ұзын және қаттырақ тұтқындағыш ілгек болды. 50 Mk X Sea Fury ұшағы жасалды. Бұл SR666 прототипімен бірдей болды, бірақ Centaurus 18 қозғалтқышы және төрт қанатты винтінен басқа. 50 ұшақтың кемінде 20-сы ұшақтың қарқынды сынақ бағдарламасында қатысты. A&AEE Боскомб Даунда қару-жарақ сынақтарын сәтті аяқтағаннан кейін, Sea Fury 1947 жылдың 31 шілдесінде операциялық қолдануға жіберілді. Hawker Aircraft Sea Fury Mk X ұшағын жетілдіруді және жаңартуды жалғастырды, нәтижесінде Sea Fury Mk 11, сондай-ақ Sea Fury FB.11 пайда болды. Бұл жаңартылған модельде бірнеше жақсартулар болды, ең маңыздысы – ұшу палубасындағы жұмысты жеңілдететін гидравликалық қанатты бүктеу механизмі және әуеден жерге соғыс үшін жаңа қарулардың енгізілуі. Ирак екі орынды Sea Fury үлгісіне тапсырыс берді, ал Британдық Әскери-теңіз министрлігі де соған ілесіп кетті. Сынақтар кезінде артқы кабина құлап, қызметке кірмес бұрын екі орынды кабинаны қайта жобалауға әкелді. Sea Fury T.20 деп белгіленген, 1950 мен 1952 жылдар аралығында Флоттың әуе күштері үшін 60 оқу ұшағы жасалды. Корольдік теңіз күштері барлығы 615 Sea Fury ұшағын сатып алды, олардың көп бөлігі Mk 11 стандартында болды.

The first production model, the Sea Fury F Mk X (later Sea Fury F.10), flew in September 1946. With the completion of flight testing at Boscombe Down in 1946, the trials process was repeated aboard the aircraft carrier Carrier testing revealed directional stability issues related to rudder effectiveness during landing, and this was resolved by the adoption of a tailwheel lock, which also improved the wheel retraction behaviour. Several rectifying design changes were made by Hawker in response to feedback from the test pilots, including the adoption of a five bladed Rotol propeller to greatly reduce overspeed tendencies; a re designed rudder assembly, to increase rudder effectiveness; Dynafocal engine mountings to reduce vibration at low speeds, and an improved undercarriage with greater flexibility. These changes greatly improved the aircraft's deck landing characteristics. Arrestor hook trials initially revealed the Sea Fury to be prone to missing the wires; this was rapidly resolved by modifications to the hook dampener mechanism. By March 1947 production Sea Furies were being produced for the Fleet Air Arm. The fourth and sixth production aircraft were used in further trials with HMS Illustrious; the main change from the earlier aircraft was the adoption of a longer, stiffer arrestor hook. Fifty Mk X Sea Furies were produced. These were identical to the SR666 prototype except for the Centaurus 18 engine and a four bladed propeller. At least 20 of the 50 aircraft performed in the aircraft's intensive trials programme. Following the successful completion of weapons trials at the A&AEE Boscombe Down, the Sea Fury was cleared for operational use on 31 July 1947. Hawker Aircraft continued to develop and refine the Sea Fury Mk X, resulting in the more capable Sea Fury Mk 11, also known as the Sea Fury FB.11. This upgraded model had several improvements, most notable being the hydraulically powered wing folding mechanism which eased flight deck operations and the adoption of new weapons for air to ground combat. Iraq ordered a two seat Sea Fury model, and the British Admiralty followed suit. During testing, the rear canopy collapsed, leading to a redesign of the type's two seat cockpit before entering service. Designated as the Sea Fury T.20, a total of 60 trainers were manufactured for the Fleet Air Arm between 1950 and 1952. The Royal Navy bought a total of 615 Sea Furies, mostly of the Mk 11 standard.

Экспорттық нарық

Hawker Aircraft компаниясы Sea Fury-ді шетелдік операторларға сатуға ынта тілеп, ұшақтың Sea Fury F.50 деп аталатын экспорттық нұсқасын қарқынды сату кампаниясын жүргізді. 1946 жылғы 21 қазанда Нидерланд Корольдік Әскери-теңіз күштері FAA-ның Sea Fury Mk X ұшағына ұқсас он F.50 ұшағына тапсырыс берді, олар HNLMS Karel Doorman (бұрынғы HMS Nairana) әуе кемесін жабдықтау үшін қолданылды. Голландтар 1948 жылы Fury FB.50-нің он екі данасын да тапсырыс берді, олар 1950 жылы жеткізілді. Олар әуе кемесінде пайдаланылды (бұрынғы). Нидерландтағы Fokker Aircraft компаниясы үшін 25 Sea Fury FB.51 ұшағын өндіруге лицензия алынды, олар 1951 жылдан бастап жеткізілді. Sea Fury экспорттық сәттілікке жетті, оны әуе кемелерінде де, тек құрлықта қолдану үшін де бірнеше елдер сатып алды, соның ішінде Австралия, Батыс Германия, Ирак, Египет, Бирма, Пәкістан және Куба. Ұшақ тасымалдағыш кемелері жоқ елдердің көпшілігі өз ұшақтарынан құйрық және катапульт ілмектерін алып тастады. Hawker компаниясы Батыс Германия үшін Sea Fury T.20S соңғы нұсқасын мақсатты сүйреуге арналған ұшақ ретінде жасады, ол 1970 жылдарға дейін пайдалануда болды. Әскери қызметтен алынғаннан кейін көптеген Sea Fury ұшақтары жеке тұлғаларға сатылды, көбінесе жоғары жылдамдығына байланысты жарыс ұшақтары ретінде. Барлық түрлері бойынша жалпы өндіріс саны шамамен 860 ұшаққа жетті. Sea Fury Mk X ұшағы бес минуттан кем уақытта 460 миль/сағат максималды жылдамдыққа жете алады және 20 000 фут биіктікке көтеріле алады. Sea Fury барлық биіктіктер мен жылдамдықтарда жағымды ұшу қасиеттерімен ерекшеленетін жоғары маневрлік ұшақ болды, бірақ әскери қызмет кезінде ұшақты қасақана айналдыруға тыйым салынды. Ұшу көрсетілімдері кезінде Sea Fury секундына 100 градус жылдамдықпен жылдам айналу қабілетін көрсетуге болатын, бұл пружиналы табақшалары бар аэрондардың арқасында мүмкін болды. Sea Fury жаңадан жасалған Bristol Centaurus поршенді қозғалтқышымен жабдықталған, ол бес қанатты винтті қозғалтады. Sea Fury ұшақтарында әртүрлі авиаэлектроника жүйелері қолданылды, сол кезге қарағанда ол жақсы жабдықталған. Көптеген ұшақтарда борттағы радар, көбінесе ARI 5307 ZBX болды, оны төрт арналы VHF радио жүйесімен тікелей байланыстыруға болады. Биіктік өлшегіш және G2F компасы сияқты бірнеше навигациялық құралдар да жетілдірілді, осы жүйелердің көпшілігі кейін реактивті ұшақтарда аз немесе еш өзгеріссіз пайдаланылды. Sea Fury-дің басқа да аспектілері, мысалы, ұшуды басқарудың көп бөлігі, дәстүрлі болды. Кейбір басқару элементтері, мысалы қару-жарақ, борттағы камералар және гироскопиялық нысана электрмен жұмыс істеді. Әр ұшақта төрт қанатқа орнатылған 20 мм Hispano V зеңбірегі болды және ол 16 ракетаға немесе 500 фунт немесе 1000 фунт салмақтағы бомбаларға дейін тасымалдай алатын. Басқа жүктерге 1000 фунттық тұтандырғыш бомбалар, миналар, 2-типтегі түтін шығару құралдары немесе 90 галлондық жанармай бактары кірді. Фотоэлектрлік миссиялар үшін Sea Fury вертикаль және көлбеу камералармен жабдықталуы мүмкін, пилот кабинасында арнайы басқару тақтасы болды. Басқа да қосымша жабдықтарға радар және жалынды жарылғыштарды қолдана отырып, жаудың шабуылынан қашу үшін сабан кірді.

Hawker Aircraft was keen to market the Sea Fury to foreign operators, and conducted an intense sales drive for their export version of the aircraft, designated Sea Fury F.50. On 21 October 1946, the Royal Netherlands Navy placed an order for ten F.50 aircraft, which were basically identical to the FAA's Sea Fury Mk X aircraft, to equip the aircraft carrier HNLMS Karel Doorman (ex HMS Nairana). The Dutch also ordered twelve of the later Fury FB.50s in 1948 and these were delivered in 1950. They were used on the aircraft carrier (ex ). A manufacturing licence was also acquired for the production of twenty five Sea Fury FB.51s by Fokker Aircraft in the Netherlands, which were delivered from 1951 onwards. The Sea Fury became an export success, being purchased both to operate on aircraft carriers and for purely land based roles by a number of nations, including Australia, West Germany, Iraq, Egypt, Burma, Pakistan and Cuba. Several of the nations that did not have aircraft carriers often had the tail hooks and catapult hooks removed from their aircraft. A final variant, the Sea Fury T.20S was developed by Hawker for West Germany as target tow aircraft; these remained in service into the 1970s. Upon the type's withdrawal from military service, many Sea Furies were sold to private individuals, often as racing aircraft due to their high speed. The final production figures for all marks reached around 860 aircraft. The Sea Fury Mk X was capable of attaining a maximum speed of 460 mph and climb to a height of 20,000 feet in under five minutes. The Sea Fury was reportedly a highly aerobatic aircraft with favourable flying behaviour at all heights and speeds, although intentional spinning of the aircraft was banned during the type's military service. During flight displays, the Sea Fury could demonstrate its ability to perform rapid rolls at a rate of 100 degrees per second, attributed to the spring tab equipped ailerons. The Sea Fury was powered by the newly developed Bristol Centaurus reciprocating engine, which drove a five bladed propeller. Various avionics systems were used on Sea Furies; in this respect, it was unusually well equipped for an aircraft of the era. Many aircraft were equipped with onboard radar, often the ARI 5307 ZBX, which could be directly integrated with a four channel VHF radio system. Several of the navigational aids, such as the altimeter and G2F compass, were also advanced; many of these subsystems were used on subsequent jet aircraft with little or no alteration. Other aspects of the Sea Fury, such as the majority of the flight controls, were conventional. Some controls were electrically powered, such as the weapons controls, onboard cameras, and the gyro gunsight. Each aircraft had four wing mounted 20 mm Hispano V cannon, and could carry up to 16 rockets, or a combination of 500 lb or 1000 lb bombs. Other loads included 1000 lb incendiary bombs, mines, type 2 smoke floats or 90 gallon fuel tanks. For photo reconnaissance missions the Sea Fury could be fitted with both vertical and oblique cameras, with a dedicated control box in the cockpit. Other ancillary equipment included chaff to evade hostile attack using radar, and flares.

Ұлыбритания

778 әскери-әуе эскадрильясы Флоттың әуе күштерінің алғашқы бөлімшесі болды, ол Sea Fury-ді қабылдады, ал 1947 жылдың ақпанында эскадрильяның қарқынды ұшуды дамыту бөліміне жеткізілімдер басталды, ал 787 эскадрильясы, Әскери-әуе күресін дамыту эскадрильясы, сол жылдың мамырында Sea Fury-ді алды. Sea Fury-мен жабдықталған алғашқы операциялық бөлімше – Канада Корольдік Әскери-теңіз күштерінің 803 әскери-әуе эскадрильясы, ол 1947 жылдың тамызында Seafire-лерді Sea Fury-лермен алмастырды. 807 әскери-әуе эскадрильясы сол жылдың қыркүйегінде ұшақтарды алғанда Корольдік Әскери-теңіз күштерінің Sea Fury эскадрильясының алғашқы операциялық бөлімшесі болды. Бірнеше жыл бойы Sea Fury және Seafire бірге пайдаланылды, Seafire қысқа қашықтықтағы флотты қорғау истребителі ретінде, ал Sea Fury ұзақ қашықтықтағы истребитель-бомбардировщик ретінде қолданылды. Sea Fury ұшақтары 736, 738, 759 және 778 эскадрильяларына берілді. F Mk X үлгісінен кейін Sea Fury FB.11 истребитель-бомбардировщик үлгісі келді, ол соңында 650 ұшақтың жалпы санына жетті. Sea Fury 1953 жылға дейін Флоттың әуе күштерінің негізгі истребитель-бомбардировшигі болды, содан кейін Hawker Sea Hawk және Supermarine Attacker сияқты реактивті ұшақтар операциялық қызметке енгізілді. Sea Fury FB.11 1951 жылдың тамызында Корольдік Әскери-теңіз еріктілер резервінің (RNVR) истребитель эскадрильяларында пайдалануға түсті. RNVR бөлімшелері 1950 жылдың соңынан бастап Sea Fury T.20 екі орынды оқу-жаттығу ұшақтарын да пайдаланды, резерв ұшқыштарына Supermarine Seafire ұшақтарынан бас тарту алдында осы үлгіде тәжірибе алу үшін. Sea Fury ұшақтарымен жабдықталған RNVR бөлімшелері 1831, 1832, 1833, 1834, 1835 және 1836 эскадрильялары болды. RAF Бенсон базасында орналасқан 1832 эскадрильясы 1955 жылдың тамызында реактивті Supermarine Attacker үшін осы үлгіні соңғы болып тастап кеткен RNVR эскадрильясы болды.

Корей соғысы

1950 жылғы 25 маусымда Корея соғысы басталғаннан кейін, Sea Fury ұшақтары Солтүстік Кореяның басып кіруінен кейін Оңтүстік Кореяға көмек көрсету үшін Біріккен Ұлттар Ұйымының көпұлттық күштеріне, Ұлыбританияның үлесі ретінде жіберілді. 1950 жылғы 28 шілдеде АҚШ Әуе күштерінің Boeing B-29 Superfortress ұшағымен атылып түсірілген Fleet Air Arm Seafire ұшағынан кейін, барлық Достастық ұшақтары қара және ақ түсті жолақтармен боялды. Бірінші Sea Fury ұшақтары 807-ші Әскери-әуе эскадрильясымен бірге Theseus кемесіне келді, ол 1950 жылғы қазан айында алмастырылды. Жердегі нысандарға шабуыл жасаудан басқа, Sea Fury ұшақтары әуеде де патрульдеуге қатысты. Осы міндетті орындау барысында барлығы 3900 рет ұшу тоқтатылды, бірақ тоқтатылған ешбір ұшақ жау емес екені анықталды. Қысқы кезеңде Sea Fury ұшақтары Инчхон, Вонсан және Сонгин маңындағы БҰҰ артиллериясы үшін нысананы табушы ұшақтар ретінде жиі қолданылды. 1951 жылғы сәуірде Glory кемесіндегі 804-ші Әскери-әуе эскадрильясы 807-ші эскадрильяны алмастырды, ал қыркүйекте 805-ші және 808-ші RAN эскадрильяларымен бірге Sydney кемесімен алмастырылды. Австралиялық авиатоп 2366 жауынгерлік рейс жасады. Бұл қақтығыс кезінде Sea Fury және Firefly ұшақтары сегіз МиГ-15 ұшағынан шабуыл көрді, нәтижесінде бір Firefly ұшағы қирады, ал Sea Fury ұшақтары зардапсыз аман қалды. Кейбір дереккөздер бұл Корея соғысы кезінде британдық ұшақта британдық ұшқыш жасаған жалғыз сәтті шабуыл екенін мәлімдейді, бірақ басқа дереккөздер осы шабуыл кезінде екінші МиГ-ті де түсірген немесе зақымдаған деген пікірді білдіреді. Корольдік Әскери-теңіз күштері лейтенант Питер "Хоги" Кармайклды өлтіруге жауапты деп атады, бірақ Кармайкл бұл жетістікті барлық ұшқыштарға жатқызды. Ұшу тобындағы басқа ұшқыштардың бірі, кіші лейтенант Брайан "Сму" Эллис, өлтіруге өзінің қатысқанын мәлімдеді. Ол МиГ-15 ұшағының тежегіш құрылғылары жұмыс істеп тұрғанда, оның ұшағынан өтіп кеткенін көргенін айтады. HMS Ocean кемесіне қайтып келгеннен кейін, Кармайкл жағалаудағы құмдыққа оқ атқан, оны эскадрилья жиі жаттығулар мен қару сынақтары үшін пайдаланғанын айтады. Кемеге оралғаннан кейін, ол өлтіру Кармайклға жүктелгенін көріп таң қалды. Қару-жарақ офицерімен тексеруден кейін Эллис шабуыл кезінде барлық оқ-дәрісін жұмсағаны, ал Кармайклде оқ-дәрісінің 90% қалғаны анықталды. Кармайкл қайтып келгенде құмдыққа оқ атқандықтан, ол МиГ-15 ұшағын түсірген деген мәлімдемеге күмән тудырады.

Following the outbreak of the Korean War on 25 June 1950, Sea Furies were dispatched to the region as a part of the British Commonwealth Forces Korea, Britain's contribution to the United Nations multinational task force to assist South Korea following an invasion by North Korea. Sea Furies were flown throughout the conflict, primarily as ground attack aircraft, from the Royal Navy light fleet carriers , , , and the Australian carrier After a Fleet Air Arm Seafire was shot down by a United States Air Force Boeing B 29 Superfortress on 28 July 1950, all Commonwealth aircraft were painted with black and white invasion stripes. The first Sea Furies arrived with 807 Naval Air Squadron embarked on Theseus, which relieved in October 1950. In addition to their ground attack role, Sea Furies also performed air patrols. In this role, a total of 3,900 interceptions were carried out, although none of the intercepted aircraft turned out to be hostile. During the winter period, the Sea Furies were often called upon as spotter aircraft for UN artillery around Inchon, Wonsan, and Songiin. In April 1951, 804 Naval Air Squadron operating off Glory, replaced 807 Squadron, which in turn was replaced by Sydney in September 1951 with 805 and 808 Squadron RAN. The Australian carrier air group flew 2,366 combat sorties. The engagement occurred when Sea Furies and Fireflies were bounced by eight MiG 15s, during which one Firefly was badly damaged while the Sea Furies escaped unharmed. Some sources claim that this is the only successful engagement by a British pilot in a British aircraft during the Korean War, although a few sources claim a second MiG was downed or damaged in the same action. The Royal Navy credited the kill to Lieutenant Peter "Hoagy" Carmichael although Carmichael always credited it to the whole flight. One of the other pilots in the flight Sub Lieutenant Brian 'Smoo' Ellis has since claimed the kill for himself. He claims that he observed hitting the MiG 15 when it overshot his aircraft with its air brakes deployed. On the return journey to HMS Ocean, he states that Carmichael fired his guns at a sandbank on the coast which the squadron often used for practice or testing their cannons. On landing back at the carrier, he was surprised to find that the kill was awarded to Carmichael. After checking with the armaments officer, it was found that Ellis had used the entirety of his ammunition during the engagement, while Carmichael on the other hand still had 90% of his ammunition left. Because Carmichael fired at the sandbank on their return journey, this brings serious doubts over the claim that he shot down the MiG 15.

Австралия

Австралия "Диңгездегі ашу" ұшағын пайдаланған үш Ұлттар Достастығы мемлекетінің бірі болды, ал қалғандары – Канада және Пәкістан. Бұл типтегі ұшақтар Корольдік Австралия теңіз күштерінің екі жетекші эскадрильясында – 805-ші және 808-ші эскадрильяларда қолданылды; үшінші эскадрилья, 850-ші эскадрилья да қысқа мерзімге белсенді болды. Австралияның екі әскери-теңіз кемесі, HMAS Sydney және HMAS Vengeance өздерінің әуе күштерінде "Диңгездегі ашу" ұшақтарын пайдаланды. Австралия Корея соғысы кезінде "Диңгездегі ашу" ұшағын пайдаланды, олар Корея жағалауында орналасқан кемелерден достық жер күштеріне қолдау көрсетті. "Диңгездегі ашу" 1948 жылдан 1962 жылға дейін Австралия әскерлерімен пайдаланылды.

Бірма

1957-1958 жылдар аралығында Бирмаға 21 Sea Fury ұшағы жеткізілді, олардың көп бөлігі бұрынғы FAA ұшақтарынан құралды. Sea Fury Бирма әскерінде көтерілісшілдерге қарсы күресу үшін жиі қолданылды. 1961 жылдың 15 ақпанында Тайланд-Бирма шекарасына жақын жерде Sea Fury ұшағы Қытай Республикасы Әуе күштеріне тиесілі Consolidated PB4Y Privateer ұшағын тоқтатты және атып түсірді. Ұшақтың экипажының бесеуі қаза тауып, екеуі тұтқынға алынды. Бұл ұшақ Солтүстік Бирмада күресіп жатқан Қытайдың Куоминтаң әскерлеріне жабдықтарды жеткізіп бара жатқан еді. 1968 жылы Бирмадағы Sea Fury ұшақтары қызметтен шығарылып, олардың орнына қаруланған Lockheed T-33 Shooting Stars ұшақтары келді.

Канада

Канада Корольдік теңіз флоты (RCN) Sea Fury ұшақтарының маңызды тұтынушысына айналды, және оның көптеген ұшақтары бұрынғы Корольдік теңіз флотының келісімшарттарынан қайта бағытталды. 1948 жылдың 23 маусымында RCAF Rockcliffe әуежайында алғашқы ұшақ қабылданды. Бұл тип тез арада қолданысқа енгізіліп, Канаданың бар болған Seafire ұшақтарын алмастырды, сондай-ақ әуе кемесінен жұмыс істейтін флоттың әуе қорғанысының басты міндетін атқарды. Sea Fury ұшақтарымен 803 және 883 эскадрильялар қызмет етті, кейіннен олар 870 және 871 эскадрильялар болып қайта нөмірленді. Sea Fury ұшақтарындағы ұшқыштарды даярлау әдетте RCN-нің HMCS Shearwater құрлықтағы базасында жүргізілді. RCN АҚШ Теңіз күштерінің палубаға қону процедураларына көшуге шешім қабылдағаннан кейін Sea Fury ұшақтарымен қонуда қиындықтар туды, бұл процедуралар ұшақ корпусын шамадан тыс жүктеуге және зақымдауға бейім болды, себебі Sea Fury ұшағы құйрығымен төмен қонуға есептелген. Sea Fury 1948 және 1956 жылдар аралығында RCN қызметінде болды, содан кейін олар реактивті McDonnell F2H Banshee ұшақтарымен алмастырылды. Қызметтен шығарылған ұшақтар сақтауға қойылды, және кейбіреулері кейіннен жеке тұлғалар сатып алды.

Куба

1958 жылы Куба революциясы кезінде Куба әуе күштері (FAEC) Hawker компаниясынан 17 қайта жаңартылған (бұрынғы Fleet Air Arm) Sea Fury ұшағын сатып алды, олардың ішінде он бес FB.11 және екі T.20 оқу-жаттығу ұшағы болды. Ұшақтар президент Фульгенсио Батиста құлатылғанға және Фидель Кастро билікті алғанға дейін FAEC-пен қысқа мерзімге ұшырылды. Үкімет ауысқаннан кейін, Sea Fury ұшақтары "Революциялық әуе күштері" (FAR) құрамында қалды; бұл ұшақтарды қолдану қиын болды, себебі жаңа әскери құрамында осы типте тәжірибелі мамандар жетіспеді. FAR әуе күштерінің ұрысқа қатысқан жалғыз ұшақтары үш Sea Fury және бес Lockheed T-33 қаруланған реактивтік оқу-жаттығу ұшағы болды, олар Сан-Антонио-де-лос-Банос және Антонио Масео әуе базаларында орналасқан "Қуып жететін және шайқасатын эскадрилья" (Escuadrón Persecución y Combate) құрамына кірді. 15 сәуірде алдын ала шабуылдар кезінде екі Sea Fury жерде жойылды, біреуі Сиуадад Либертадта, екіншісі Моа маңындағы ангарда. 17 сәуірдің таң атымында 2506-шы бригада Плайя-Жиронға қонуға кірісті. Шамамен сағат 06:30-да үш Sea Fury, бір B-26 және екі T-33 ұшағынан тұратын FAR тобы эмигранттардың кемелеріне шабуыл жасады. Сағат 06:50 шамасында Плайя Ларгадан оңтүстікке қарай "Хьюстон" көлік кемесіне FAR ұшақтарынан, соның ішінде майор Энрике Каррерас Рохас және капитан Густаво Бурзак басқарған Sea Fury ұшақтарынан ракеталар мен артиллериялық оқтар тиді; "Хьюстон" өртеніп, тасталды.

Ирак

1946 жылы Ирак алғашқы 30 Fury F.1 истребителі мен екі Fury T.52 оқу-жаттығу ұшағын сатып алды. Бұл ұшақтар 1 және 7 эскадрильяларында пайдаланылды. 1948 жылғы араб-израиль соғысының алғашқы апталарында ирактық "Fury" ұшақтары қатыспады. Алайда, жаңадан жеткізілген израильдік Boeing B-17 бомбалаушылары араб қалаларын бомбалауды бастағаннан кейін, Сирия және Трансиордания үкіметтері ирактықтардан "Fury" ұшақтарын жұмылдыруды талап етті. Осылайша, 7 эскадрильядан алты ұшақ 1948 жылдың шілде айының соңында Дамаскқа жіберілді; олардың бірі қону кезінде апатқа ұшырады. Тамыз айында тағы біреуі ұшты, бірақ оның пилоты жарақат алды. Ирактық "Fury" ұшақтары осы соғыста көп әрекет етпеді, себебі британдықтар оларға шектеулі көлемде оқ-дәрі жеткізді. Тек қарулы барлау миссиялары орындалды және израильдік ұшақтармен әуе шайқасы болған жоқ. 1951 жылы тағы 20 Fury F.1 ұшағы сатып алынды, бұл 4 эскадрильяның осы типтегі ұшақтарды пайдалануын мүмкін етті. Ирактық "Fury" ұшақтары 1960 жылдары елдің солтүстігіндегі күрд көтерілістерінде белсенді қатысты. Олар жақыннан қолдау миссияларын, сондай-ақ ауылдарға, көтерілісшілер бақылауындағы блокпосттарға және әскерлердің шоғырлану орындарына шабуылдар жасады. 1967-1969 жылдар аралығында олар Су-7 ұшақтарымен ауыстырылды.

Нидерланды

Нидерланды Sea Fury-дің алғашқы экспорттық тұтынушысы болды, ал Нидерланд Корольдік Әскери-теңіз күштері ұшақты екі әуе кемесінен пайдаланды, екеуі де HNLMS Karel Doorman деп аталды, себебі олар әртүрлі кезеңдерде пайдаланылды. Нидерланд Корольдік Әскери-теңіз күштерінің кемелері Ұлыбритания Корольдік Әскери-теңіз күштерінің кемелерімен бірге жұмыс істегендіктен, нидерландтық Sea Fury ұшақтары FAA құрлықтағы базаларынан және RN әуе кемелерінен де жиі пайдаланылды. 1947 жылы HNLMS Karel Doorman әуе кемесінен ұшқан нидерландтық Sea Fury ұшақтары Голландтың Шығыс Индиясындағы көтерілісшілерге қарсы жердегі қолдау көрсету үшін қолданылды. Нидерландтар тасымалдау операциялары үшін қосымша Sea Fury ұшақтарын сатып алып, лицензия бойынша өндірді, бірақ 1950 жылдардың соңында олар реактивті Hawker Sea Hawk ұшақтарымен алмастырылды.

Пәкістан

Бұл типтің ең ірі экспорттаушы клиенттерінің бірі Пәкістан болды. 1949 жылы Пәкістан Әуе Күштері үшін 50 "Sea Fury FB.60" ұшағына алғашқы тапсырыс берілді. 1950 және 1952 жылдар аралығында барлығы 87 жаңа "Sea Fury" ұшағы сатып алынып, жеткізілді; сондай-ақ, бұрынғы FAA және Иракқа тиесілі болған "Sea Fury" ұшақтары да кейіннен сатып алынды. Ұшақтар үш жетекші эскадрильяда қолданылды: No.5, No.9 және No.14 эскадрильялары. 1955 жылы "Sea Fury" ұшақтары реактивті қозғалтқышты "North American F-86 Sabre" ұшақтарымен ауыстырыла бастады, ал Пәкістан қызметіндегі соңғы "Sea Fury" ұшақтары 1960 жылы қызметтен шығарылды.