Жорж Этьен Бонне: Француз саяхатшысы және жазушысы

Кіріспе

Француз саясаткері (1889–1973)
француз жазушысы және ақыны

Жорж Этьен Бонне (23 шілде 1889 – 18 маусым 1973) – француз саясаткері, 1938 және 1939 жылдары сыртқы істер министрі қызметін атқарған және Радикалдық партияның көрнекті қайраткері болған.

Ерте өмір және мансап

Боне Дордонь департаментінің Бассилак қаласында адвокаттың ұлы болып дүниеге келген. Боннеттің әкесі Кассациялық сотта жұмыс істеді және ұлына Францияда ақшаға алуға болатын ең жақсы білім беру үшін байлығын жұмсады. Бонне элиталық Анри IV лицейінде, École supérieure des hautes études және École des sciences politiques мектептерінде білім алды. Бонне Париж университеті мен École Libre des Sciences Politiques-те заң және саясаттану мамандықтарын оқыды. Бонне мансабын Conseil d'État-те аудитор болып бастады. 1911 жылы Эжен Пелетанның немересі Одет Пелетанға үйленгеннен кейін саяси мансабын бастады. Боннеттің әйелі, көбінесе мадам Сутьен Жорж деп аталған, салон ұстады және күйеуі үшін үлкен жоспарлары болды. Бір замандасы былай деп еске алды: «Мадам Бонне күйеуі үшін тым қатты ұмтылғандықтан, жаңа министрлік құрылғанда, өзіне қызмет ала алмаса, түнде үйіне баюдан қорқыпты». Көптеген адамдар Боннеттің әйелінің оған үстемдік етуіне сықақтап қарады. Боннеттің әйеліне қойылған лақап аты француз тіліндегі «soutien gorge» (көкірекке қолдау) сөзімен байланысты ойын еді және ол мадам Бонне мен оның кеудесінің өлшеміне сілтеме жасады. 1914 жылы Бонне француз армиясына қосылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі кезінде Бонне көптеген наградалармен марапатталған, батылдығы үшін Croix de guerre медалін алды. 1918 жылы демобилизация директоры болып қызмет етті. Бонне Альфред де Тардтың «L'âme du soldat» (Сабаздың жаны) кітабының редакторы болды. Бонне де Тардтың «1914-1917 жылдардағы Франция бұрынғыдан да шынайы демократиялық, және ол басшылықты жақсы көреді» деген сөзін атап өтті. Жоғарғы топқа жататын адам ретінде Бонне көбінесе қарапайым поиллдердің арасындағы достық сезімге және күреске бейілділікке таң қалды және олардың тәжірибесін жазуды өз міндеті деп санады. Бонне француз сарбаздарының қаталдығына қызғанғандай болды, олар ол ешқашан қабылдай алмайтын жағдайларда өмір сүрді. Бонне жиі Лауто есімді поилл туралы әңгіме айтқан, ол екі баласы бар, бақытты үйленген адам еді, және неміс артиллериясы кесіп алған телефон сымын жөндеу кезінде өміріне қауіпсіздік ойламай, қаза тапты. Бонне Лаутоның оқиғасын Union sacrée-нің іс-әрекетінің мысалы ретінде пайдаланды, өйткені ол 1919 жылы жарық көрген «Lettres à un bourgeois de 1914» кітабында поиллдерді қарсы тұруға шабыттандырған – отанға деген махаббат екенін дәлелдеді. 1919 жылы Бонне 1919 жылғы Париж бейбітшілік конференциясында француз делегациясының хатшысы болып қызмет етті және кең ауқымды әлеуметтік реформаларды талап еткен «Lettres à un bourgeois de 1914» кітабын жазды. Британдық тарихшы Энтони Адамтвейт «Lettres à un bourgeois de 1914» кітабы Боннеттің әлеуметтік реформаға деген соңғы қызығушылығы болғанын атап өтті. Бонне 1924 жылдан 1928 жылға дейін және 1929 жылдан 1940 жылға дейін депутаттар палатасында қызмет етті. 1925 жылы ол мемлекеттік хатшы болып тағайындалды, бұл 1920-1930 жылдардағы жоғары министрлік лауазымдар тізбегіндегі бірінші болып табылды. Палатадағы қызметі кезінде Бонне қаржы және экономикалық мәселелер бойынша жетекші сарапшы ретінде танылды. Министр ретінде Бонне еңбекқор, парламенттік пікірталастарда әрқашан жақсы дайындалған және саяси интригаларда шебер болды. 1931 жылы Қытайдан көмек сұрағаннан кейін Ұлттар Лигасы Қытайдың білім беру жүйесін жақсарту үшін білім беру сарапшыларының тобын жіберді. Сарапшылардың қатарында Пруссияның бұрынғы білім министрі Карл Генрих Беккер, топтың жалғыз мүшесі болған және бұрын Қытайға барған, мандарин тілін білетін британдық христиан-социалист тарихшы Р. Х. Таунем, Польшаның барлық бастауыш мектептеріне жауапты Польша Білім министрлігінің аға бюрократы Мариан Фальски және Collège de France-тің әйгілі ғалымы Пол Ланжевен болды. Бонне топқа қосылды, өйткені ол Париж негізіндегі Интеллектуалды ынтымақтастық институтының директоры болып жұмыс істеді, ал Лига білім беру жүйесінен тыс адамды топ төрағасы етіп тағайындағысы келді. 1931 жылдың 30 тамызында топ Қытайға аттанды және 1931 жылдың 19 қыркүйегінде басталған Маньчжурияға жапондықтардың басып кіруіне қарсы бүкіл Қытайда болған қызу наразылық акцияларын өз көзімен көрді. Қытайдағы университет және орта мектеп студенттерінің көпшілігі Маньчжурияның жоғалуына наразылық білдірсе де, топ қытайлық білім беру қызметкерлерімен ықтимал реформалар туралы жақсы сөйлесе алды және 1932 жылы «Қытайдағы білім беруді қайта ұйымдастыру» кітабын жариялады. 1932 жылы Бонне Лозанна конференциясында француз делегациясын басқарды, онда ол алғаш рет Германияның канцлері болып қызмет еткен Франц фон Папенмен кездесті. Лозанна конференциясында британ премьер-министрі Рэмзи Макдональд Боннеттің қабілетін бағалай келе: «Оны неге кабинетке алмаған?» – деп сұрады.

Bonnet was born in Bassillac, Dordogne, the son of a lawyer. Bonnet's father worked at the Cour de cassation and used his wealth to give his son the best education that money could buy in France. Bonnet was educated the elite Lycée Henri IV, École supérieure des hautes études and École des sciences politiques. Bonnet studied law and political science at the École Libre des Sciences Politiques and University of Paris. Bonnet began his career as an auditeur at the Conseil d'État. In 1911, he launched his political career after he married Odette Pelletan, the granddaughter of Eugène Pelletan. Bonnet's wife, often known as Madame Soutien Georges, ran a salon and had great ambitions for her husband. One contemporary reported that Madame Bonnet was "so wildly ambitious for her husband that when a new ministry was being formed he was afraid to go home at night unless he had captured a post for himself." Many privately mocked Bonnet for the way in which his wife dominated him. Bonnet's wife's nickname was a French pun on the word for brassiere (soutien gorge) and was both a reference to Madame Bonnet and to the size of her breasts. In 1914, Bonnet joined the French Army. During his service during the First World War, Bonnet was a much decorated soldier who won the Croix de guerre medal for bravery under fire. in 1918 served as director of demobilization. Bonnet served as the editor on Alfred de Tarde's book L'âme du soldat (The Soul of a Soldier). Bonnet highlighted the passage by de Tarde in which he wrote: "The France of 1914 1917 is more sincerely democratic than it has ever been, and she is in love with command". As an upper class man, Bonnet was in some awe of the camaraderie and fighting spirit of the mostly lower class poilus and saw it as his duty to record their experiences. Bonnet seemed to have been jealous of the toughness of the ordinary French soldiers, who lived under conditions that he could never accept. Bonnet often recounted the story of a poilu, named Lauteau, a happily married man with two children, who was killed while displaying a reckless disregard for his own life while he was repairing a telephone wire that had been severed by German artillery. Bonnet used the story of Lauteau as an example of the Union sacrée in action, as he argued in his 1919 book Lettres à un bourgeois de 1914 that it was love of la patrie that had inspired the poilus to resist. In 1919, Bonnet served as a secretary to the French delegation at the Paris Peace Conference of 1919 and wrote a book, Lettres à un bourgeois de 1914, that called for widespread social reforms. The British historian Anthony Adamthwaite noted that Lettres à un bourgeois de 1914 was the last serious interest that Bonnet was to display in social reform. Bonnet served in the Chamber of Deputies from 1924 to 1928 and again from 1929 to 1940. He was appointed undersecretary of state in 1925, the first in a series of high ministerial positions throughout the 1920s and the 1930s. During his time as in the Chamber, Bonnet was regarded as a leading expert in financial and economic matters. As a minister, Bonnet had a reputation for working hard, being always well prepared in parliamentary debates and excelling at political intrigue. In 1931, in response to an appeal for help from China, the League of Nations sent a group of educational experts to suggest improvements to the Chinese educational system. The experts were Carl Heinrich Becker, the former education minister of Prussia; the Christian Socialist British historian R. H. Tawneym who was the only member of the group who had been to China before and who could speak some Mandarin; Marian Falski, a senior bureaucrat with the Polish Ministry of Education in charge of all primary schools in Poland; and the famous scientist Paul Langevin of the Collège de France. Bonnet joined the group, as he was serving as the director of the Paris based Institution of Intellectual Co Operation, and the League wanted someone outside of the educational system to serve as the chairman of the group. On 30 August 1931, the group left for China and saw first hand the furious protests that erupted all over China in response to the Japanese invasion of Manchuria, which had started on 19 September 1931. Although most of the university and high school students in China were protesting the loss of Manchuria, the group was able to have cordial talks with Chinese educational officials about possible reforms and in 1932 released the book The Reorganisation of Education in China. In 1932, Bonnet headed the French delegation at the Lausanne Conference, where he first met Franz von Papen, who was serving as the German chancellor. During the Lausanne Conference, British Prime Minister Ramsay MacDonald, commenting on Bonnet's abilities, asked: "Why isn't he in the Cabinet?"

Экономикалық сарапшы

1933 жылы Бонне Лондон конференциясына барған француз делегациясының көрнекті мүшесі болды және конференция барысында президент Франклин Д. Рузвельттің әрекеттерін қатаң сынға алды. 1936 жылы Бонне партиясының «Халық майданына» қатысуына қарсы болған 18 радикал депутаттың жетекшісі атанды. Бонне радикалдық-социалистік партияның оң қанатының басшысы ретінде танылды, алайда партияның аты айтқандай, радикалды да, социалистік те емес еді. Осының салдарынан француз премьер-министрі Леон Блум, социалист, 1937 жылдың қаңтарында Боннені АҚШ-қа елші етіп тағайындап, оны іс жүзінде елден шығарды, тіпті Бонне ағылшын тілін білмегеніне қарамастан. Бонненің тағайындалғанын естіген американ елшісі Уильям Кристиан Буллитт кіші президент Франклин Рузвельтке оның туралы былай деп жазды: «Менің ойымша, ол сізге ұнамас. Ол өте зиялы және экономикалық, қаржылық мәселелерде білікті, бірақ ол мінезді адам емес. Сіз, мүмкін, оның Лондон экономикалық конференциясындағы француз делегациясын басқарып, сізге қарсы шабуыл жасағанын есіңізде болар». Америка Құрама Штаттарында қысқа ғана уақыт болғанымен және ағылшын тілін білмегеніне қарамастан, Бонне содан бері өмірінің соңына дейін американдық мәселелердің барлығында сарапшы екенін мәлімдеді. 1937 жылдың 28 маусымында Бонне Францияға оралды, премьер Камил Шотемп оны қаржы министрі етіп тағайындады. Бонненің қаржы министрі ретіндегі алғашқы маңызды қадамы – франктың құнсыздануын бақылау болды, бұл тоғыз айдың ішінде екінші құнсыздану еді, франк құны 110,8 франктан 147,20 британ фунтына дейін төмендеді. Девальвация Боннеге күшпен жүргізілді, өйткені 1936 жылдың қыркүйегінде франк құнын қорғау үшін валюталық резервтік қорға 10 миллиард франк бөлінген, бірақ 1937 жылдың ортасына дейін ол қаржы толығымен жұмсалып кеткен еді. Қаржы министрі ретінде Бонне әскери шығындарды күрт қысқарды. Ол Германиямен қарулану жарысының құны соншалықты жоғары екенін санады, Франция үшін қарулану жарысын тоқтатуға келісімге келу, әскери салаға орасан зор қаржы жұмсаудан гөрі жақсырақ болар еді. Бюджеттік тұрақтылықпен байланысты экономикалық проблемалармен және валюталық спекуляцияға қарсы франк құнын сақтау әрекеттерімен қатар, Бонне салықтарды арттыру қажеттілігі мен қару-жараққа төлеу үшін әлеуметтік қызметтерді қысқарту салдарынан туындаған әлеуметтік шиеленіске алаңдады. 1937 жылдың қарашасында Германияның Австриядағы елшісі Папенмен кездесуде Бонне мен Шотемп Францияның Батыс Еуропаны Францияның ықпал ету аймағы ретінде қабылдауы үшін Франция Орталық және Шығыс Еуропаны Германияның эксклюзивті ықпал ету аймағы ретінде қабылдауы мүмкін деген үміт білдірді. Сонымен қатар, Бонне француз кабинетіндегі осы идеяның жетекші өкілі болды: Шығыс Еуропадағы француз одақтық жүйесі, «санитарлық кордон» деп аталатын жүйе, Францияны Германиямен қақтығыстарға тартуға ғана қызмет ететін зиянды фактор еді. Мансабының барысында Бонне «қасиетті эгоизмді» қолдаушы ретінде танылды: француз мүдделері әрқашан басқа елдердің мүдделерінен жоғары тұруы керек. Бонне өзін «реалист» санайтын, ал оның сыртқы саясатқа қатысты ойлауы прагматизммен және оқшауланумен тең дәрежеде боялған еді. Бонненің әскери шығындарды қысқартуы соғыс министрі Эдуард Даладиемен қақтығысқа әкелді, ол кабинетті қазіргі халықаралық ахуалда армияға көбірек қаржы қажет екенін атап, француз армиясының бюджетіндегі ең ауыр қысқартуларды жоюға көндірді. Әуе және теңіз министрлері Даладие сияқты маңызды тұлғалар болмағандықтан, француз теңіз флоты мен француз әуе күштері қаржы министрінің қысқартуларын қайтара алмады. 1938 жылдың қаңтарында Шотемп үкіметінің құлауынан кейін Бонне жаңа үкімет құруға күшті тырысты, бірақ соңында Мемлекеттік министр болып тағайындалуға ғана келісім берді.

In 1933, Bonnet was a prominent member of the French delegation to the London Conference and was a leading critic of President Franklin D. Roosevelt's actions during the conference. In 1936, Bonnet emerged as the leader of 18 Radical deputies who objected to their party's participation in the Popular Front. Bonnet was regarded as the leader of the right wing of the Radical Socialist party, which, despite its name, was neither radical nor socialist. As a result, the French Premier Léon Blum, a socialist, effectively exiled Bonnet in January 1937 by appointing him Ambassador to the United States even though Bonnet did not speak English. Upon hearing of Bonnet's appointment, the American Ambassador to France, William Christian Bullitt, Jr., wrote to President Franklin D. Roosevelt about Bonnet: "I don't think you'll like him. He is extremely intelligent and competent on economic and financial matters, but he's not a man of character. You may remember that he led the French delegation to the London economic conference where he led the attacks against you". Despite his short stay in the United States and his inability to speak English, Bonnet thereafter and for the rest of his life claimed to be an expert on all things American. On 28 June 1937, Bonnet returned to France when Premier Camille Chautemps appointed him Finance Minister. Bonnet's first major act as Finance Minister was to oversee the devaluation of the franc, the second devaluation in less than nine months, with the value of the franc going from 110.8 francs per British pound to 147.20. The devaluation was forced on Bonnet since the 10 billion francs that had been set aside in September 1936 in a currency reserve fund to defend the value of the franc after that year's devaluation had been spent by mid 1937. As Finance Minister, Bonnet imposed sharp cuts in military spending. He felt that the costs of the arms race with Germany were such that it was better for France to reach an understanding that might end the arms race than continue to spend gargantuan sums on the military. Besides the economic problems associated with budgetary stability and his attempts to maintain the value of the franc against currency speculation, Bonnet was concerned with the social conflict caused by the need for increased taxation and the decreased social services to pay for arms. In a meeting with Papen, now the German Ambassador to Austria, in November 1937, Bonnet and Chautemps expressed the hope that an understanding might be reached in which France might accept Central and Eastern Europe as Germany's exclusive sphere of influence in return for German acceptance of Western Europe as France's sphere of influence. Moreover, Bonnet became the leading spokesman within the French Cabinet for the idea that the French alliance system in Eastern Europe, the so called cordon sanitaire, was a net liability that served only to embroil France in conflicts with Germany. Throughout his career, Bonnet was noted as an advocate of "sacred egoism": French interests should always take precedence over other nations' interests. Bonnet regarded himself as a "realist", and his thinking on foreign policy tended to be coloured in equal measure by pragmatism and insularity. Bonnet's cuts in military spending led to a clash with War Minister Édouard Daladier, who persuaded the Cabinet to rescind the most severe cuts to the French Army budget by pointing out that in the current international climate, the Army needed more funding, not less. Since the Ministers of the Air and the Marine were not as substantial personalities as Daladier, the French Navy and French Air Force could not reverse the Finance Minister's cuts. In January 1938, after the fall of Chautemps's government, Bonnet made a serious effort to form a new government but in the end had to content himself with being appointed Minister of State.

Сыртқы істер министрі қызметіне тағайындалу

1938 жылдың сәуірінде екінші Блум үкіметінің құлауынан кейін, Боне Даладье премьер-министр ретінде сыртқы істер министрі болып тағайындалды (олар 1937 жылы дауласып қарамастан, татуласты). 1938 және 1939 жылдары Франция үкіметінде үш топ болды. Біріншіден, Боне бастаған «бейбітшілік лоббисі» Францияның нацистік Германиямен қарулану жарысына төтеп бере алмайтынын сезінді және Рейхпен қарым-қатынасты жақсартуға тырысты. Қаржы мәселелерін жақсы білетін және бұрынғы қаржы министрі болғандықтан, Боне қарулану жарысының экономикаға тигізетін зиянын жақсы түсінді. Пол Рейно, Жан Зей және Жорж Мандель бастаған екінші топ неміс экспансионизміне қарсы тұру саясатын қолдады. Үшінші топ, Даладье бастаған, олардың екеуінің арасында қалды және Германияны уақыт сатып алу үшін қанағаттандыруды жақтады. Америкалық тарихшы Эрнест Р. Мэй былай деп жазды: «Жорж Бонне кішкентай, сүйкімді, ұзын мұрыны және айқын Адам алмасымен көзге түсетін. Жасырақ, сезімтал және жақсы жағдайдағы әйелі Одет Пелетанның тілектерін орындағаны үшін жеке пікірде мазақ етілді. Бірақ Бонне әлсіз емес еді. Министр ретінде ол ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеді, әрқашан өзінің міндеттерін білді және парламенттік интригаларда шебер болды». Quai d'Orsay бас хатшысы Алексис Сент-Лежер кейін ол қызмет еткен көптеген сыртқы істер министрлерінің ішінде Бонне ең нашар болғанын жазды және оны татуласуға бел буған адам деп сипаттады. 1938 жылы Германияға қарсы соғыстан қашудың ең жақсы жолы ретінде Даладье сыртқы саясатты негізінен Боннеге қалдырды. Сонымен қатар, Даладье Боннені бақылаудың ең жақсы жолы оны үкіметке қосу деп санады: ол Халық фронтын сақтап қалуды қалады, бірақ Бонне радикалды социалистерді одан шығарып тастағысы келді. Даладье Бонне үкіметтен тыс болса, оның Халық фронтын бұзу және премьер-министрлікті өзіне қарату үшін интригаларға қатысу мүмкіндігі артады деп ойлады. Оны үкіметке қосу оның қимылдарына шектеу қойды. Радикалды социалистік партияның мүшелері көбінесе төменгі орта таптан құралған, Даладьемен байланысты солшыл либералдық қанаты Францияны фашизмнен қорғаудың бір жолы ретінде Халық фронтына қатысуға дайын болды, ал оңшыл «неорадикалды» қанаты Боннемен байланысты болды және Халық фронтына қатысуды партияның жеке меншік пен капитализмді қорғау дәстүріне опасыздық деп қарады. Радикалдардың «неорадикалды» қанаты татуласуды қолдауға бейім болды және Халық фронтының сыртқы саясатын Францияны тек Кеңес Одағының пайдасына болатын Германиямен апатты соғысқа әкелуі мүмкін деп көрді. Радикалдар көбінесе шаруалар, шағын кәсіпкерлер мен саудагерлердің партиясы болды, бірақ партия бай кәсіпкерлердің қайырымдылықтарына тәуелді болды, ал «неорадикалды» Бонненің сыртқы істер министрі ретінде ықпалды лауазымында болуы Даладьеге партияны Халық фронтынан шығару үшін консервативті Радикал депутаттары, сенаторлары мен өнеркәсіпшілердің қысымына қарсы тұруға көмектесті. Даладье мен Бонне қарым-қатынасындағы қосымша қиындық Бонненің премьер-министр болуға деген ықыласы болды, бұл біртіндеп Даладьемен бұрынғы жылы қарым-қатынастың бұзылуына әкелді. Бонне Орсей куайының «соғысқа шақырушыларын» қатты сынады және сыртқы істер министрі болғаннан бастап ол өздерінің жоғары лауазымды адамдарын шешім қабылдаудан шеттетуге бейім болды және билікті өз қолына шоғырландыруды жөн көрді. Бонне пікірінше, 1924 жылғы Франко-Чехословакия келісім-шарты, ол Германия шабуыл жасаған жағдайда Франция Чехословакияға көмекке келеді деп уәде берді, Францияны Германиямен апатты соғысқа әкелуі мүмкін. Бонне 1938 жылы Франция үшін ең жақсы бағыт - Чехословакия үкіметін Германияның талабына мойынсұнуға қысым жасау және франко-герман соғысын болдырмау деп сенді. Егер чехословактар жеңілдіктер жасаудан бас тартса, бұл бас тарту одақты тоқтату үшін сылтау ретінде қолданылуы мүмкін. Осы бағытты ұстанған кезде Бонне Quai d'Orsay-дегі жоғары лауазымды адамдарын, кейде Даладьені де хабардар етпеді. Бұл премьер-министрді бірнеше рет сыртқы істер министріне француз сыртқы саясатын «бір министр» жасады дегендей әрекет жасағаны үшін сөгіс беруге итермеледі. 1938 жылдың 27-29 сәуірінде Бонне Даладьемен бірге Невилл Чемберленмен және лорд Галифакспен кездесу үшін Лондонға барды. Әңгімелесу барысында француз министрлері екі ел де неміс агрессиясы жағдайында соғысқа түсетінін мәлімдеді және екі ел Прагаға Конрад Хенлайнның Судет майданына жеңілдіктер жасауға қысым жасауы керек деген британдық ұсынысқа...

In April 1938, after the fall of the second Blum government, Bonnet was appointed Foreign Minister under Daladier as premier (despite their quarrel in 1937, they had reconciled). In 1938 and 1939, there were three factions within the French government. One, the "peace lobby" led by Bonnet, felt that France could not afford an arms race with Nazi Germany and sought a détente with the Reich. As an expert in financial matters and a former finance minister, Bonnet was acutely aware of the damages inflicted by the arms race on an economy that was already weakened by the Great Depression. A second faction, led by Paul Reynaud, Jean Zay and Georges Mandel, favoured a policy of resistance to German expansionism. A third faction, led by Daladier, stood halfway between the other two and favoured appeasement of Germany to buy time to rearm. The American historian Ernest R. May wrote: "Small and dapper with a pointed long nose and a prominent Adam's apple, Georges Bonnett was privately mocked behind his back for overdoing the bidding of his young, sensual and well to do wife, Odette Pelletan But Bonnet was no lightweight As a minister, he worked long hours, always knew his briefs and had formidable skill at parliamentary intrigue". The secretary general of the Quai d'Orsay, Alexis St. Léger, later wrote that of the many foreign ministers he served, Bonnet was the worst, and he described Bonnet as a man committed to appeasement. Daladier left foreign policy largely to Bonnet as the best way of avoiding a war against Germany in 1938. In addition, Daladier felt that the best way of watching Bonnet was to include him in the Cabinet: he wished to keep the Popular Front together, but Bonnet wanted to pull the Radical Socialists out of it. Daladier's thought if Bonnet were outside of the Cabinet, his ability to engage in intrigues to break up the Popular Front and seize the premiership for himself would be correspondingly increased. Including him in the Cabinet limited his room to maneuver. The Radical Socialist Party, which had a largely lower middle class membership, was divided between a left liberal wing associated with Daladier that was willing to accept participation in the Popular Front as a way to defend France from fascism both at home and abroad and a right wing "neo radical" wing that was associated with Bonnet and saw the participation in the Popular Front as a betrayal of the party's traditional defence of private property and capitalism. The "neo radical" wing of the Radicals tended to support appeasement and saw the foreign policy of the Popular Front as potentially leading France into a disastrous war with Germany that would benefit only the Soviet Union. The Radicals were mostly the party of farmers, small businessmen and tradesmen but the party was dependent upon donations from wealthier businessmen, and the "neo radical" Bonnet's presence in an influential position as the foreign minister helped Daladier resist pressure from the more conservative Radical deputies, senators and the industrialists to pull the party out of the Popular Front. An additional complication in the Daladier Bonnet relationship was posed by Bonnet's desire for the premiership, which gradually led to a breakdown with his once warm relations with Daladier. Bonnet was extremely critical of what he regarded as the "warmongers" of the Quai d'Orsay, and from the very beginning of his time as Foreign Minister, he tended to exclude his senior officials from the decision making progress and preferred instead to concentrate authority in his own hands. In Bonnet's opinion, the Franco Czechoslovak Treaty of 1924 committing France to come to the aid of Czechoslovakia in the event of a German invasion was a millstone and could lead France into a disastrous war with Germany. Bonnet believed that the best course for France in 1938 was to pressure the Czechoslovak government into conceding to German demands to prevent a Franco German war. Alternatively, if the Czechoslovaks refused to make concessions, that refusal could be used as an excuse for ending the alliance. While pursuing that course, Bonnet ept his senior officials at the Quai d'Orsay uninformed but sometimes also Daladier. That led the Premier to rebuke his Foreign Minister several times for behaving as if French foreign policy was made by "one minister". Between 27 and 29 April 1938, Bonnet visited London with Daladier for meetings with Neville Chamberlain and Lord Halifax to discuss the possibility of a German Czechoslovak war breaking out and what the two governments could do to stop such a war. During the talks, the French ministers argued for firm declarations that both nations would go to war in the event of a German aggression and agreed to a British suggestion that the two nations pressure Prague into making concessions to the Sudeten Heimfront of Konrad Henlein. The London summit marked the beginning of a pattern that was to last throughout 1938 in which the French would begin talks with the British by demanding a harder line against the Reich and then agree to follow the British line. In the view of Bonnet and Daladier, those tactics allowed them to carry out their foreign policy goals but provide them with a cover from domestic critics by presenting their foreign policy as the result of British pressure. As Bonnet told Bullitt, his "whole policy was based on allowing the British full latitude to work out the dispute" because otherwise, France would have to bear the main responsibility for pressuring concessions on Czechoslovakia. Throughout summer 1938, Bonnet allowed most of the diplomatic pressure that was applied to Czechoslovak President Edvard Beneš for concessions to Henlein to come from London. That led to sharp complaints from the British that Bonnet should do more to apply pressure on Beneš. Bonnet's relations with Wellington Koo, the Chinese ambassador in Paris, were difficult, as Bonnet was in favour of ending arms shipments to China as a way of improving relations with Japan. One of the main supply lines that kept China fighting was the railroad linking of French Indochina to China. The arms from the Soviet Union were landed at the port of Haiphong and were taken via trains to China. Bonnet's great rival, Colonial Minister Georges Mandel allowed the Soviet arms to be transshipped via French Indochina over the intense protests of Bonnet, who warned him that the Japanese would invade French Indochina in response. Mandel argued against Bonnet that to allow the Japanese to conquer China would make it more likely that the Japanese would try to seize French Indochina and so it was in France's own self interest to keep China fighting. When the dispute between Bonnet and Mandel reached Daladier, Daladier listened to Mandel. Between 9 and 14 May 1938, Bonnet attended the spring sessions of the League of Nations in Geneva. There, Bonnet met with the Soviet Foreign Commissar Maxim Litvinov, who offered vague and evasive answers to Bonnet's questions about what the Soviet Union proposed to do in the event of a German attack on Czechoslovakia. Meanwhile, Bonnet was informed by the Polish and Romanian delegations at the League that if Germany invaded Czechoslovakia, they would refuse the Red Army transit rights to Czechoslovakia's aid and that any Soviet violation of their neutrality would be resisted with force. After his return to Paris, Bonnet met a visiting Lord Halifax and urged him to "work as hard as he could for a settlement in Czechoslovakia so that the French would not be faced with a crisis which they definitely did not want to face". As Halifax reported to the British Cabinet, Bonnet "wanted His Majesty's Government to put as much pressure as possible on Dr. Beneš to reach a settlement with the Sudeten Deutsch in order to save France from the cruel dilemma between dishonouring her agreement [the Franco Czechoslovak alliance of 1924] or becoming involved in war".

Май дағдарысы

1938 жылғы мамыр дағдарысы кезінде Бонне 21 мамырда лорд Галифакске Ұлыбританияның Берлинге ескерту жасауы керектігін айтты: егер немістер Чехословакияға шабуыл жасаса, Ұлыбритания содан кейін болатын соғысқа қатысады. Бірақ Лондон мұндай ескертуді бұрыннан бергенін білді. Британ елшісі, сэр Эрик Фиппспен сөйлескенде Бонне, Францияны алдын ала хабардар етпей, Чехословакияның жартылай жұмылдыруға бұйрық бергені үшін Бенешке шабуыл жасады және Праганың «әрекет етуде асығуы» үшін сынады. Алайда, 21 мамырда Париждегі Чехословакия министрі Штефан Осускимен кездесуде Бонне Фиппске берген уәдесін бұза отырып, Праганы сынамады. Фиппс Боннені дағдарысты 1924 жылғы франко-чехословакиялық одақтан бас тартуға итермеледі, бірақ Бонне Франция Германиямен соғысқа түскен жағдайда Ұлыбританиядан Францияға көмектесу жөнінде берік міндеттеме алмайынша, бас тартты. 1938 жылғы дағдарыс кезінде Париждегі неміс елшісі, граф Йоханнес фон Велчек, Даладье және әсіресе Бонненің Германия Чехословакияға шабуыл жасаса, Франция соғысқа түспейді деген сияқты мәлімдемелерін Берлинге жеткізді. Адамтвейт жазғандай, егер Велчек Берлинге жіберген хабарламаларында Бонненің айтқандарын жазса, және 1938 жылы Францияда бұл мәлімдемелер жария болғанда, Бонне, әрине, ұятқа қалдырып, отставкаға кететін еді. Дағдарыс кезінде Бонне Праганы қолдау білдірген, бірақ Берлинде демарш жариялаудан бас тартты. 22 мамырда Фипппен болған кездесуде Бонне, Май дағдарысы кезінде Берлинге жіберілген британдық ескертулерді Чехословакияға немесе Францияға британдық қолдаудың толық кепілдігі ретінде түсінуге болмайтынын мәлімдеді. Бонне британдық хабарламаға «көптеген жазбалар» жасады және «егер Чехословакия шынымен де ұстамсыз болса, француз үкіметі Франция өзінің міндеттемелерінен босатылған деп жариялауы мүмкін» деді. 1938 жылғы 25 мамырда Бонне Велчекке Германия бұл елге басып кірсе, Франция Чехословакиямен одағын сақтайтынын айтты және ол «Чехословакиядағы аз ұлттар мәселесі бейбіт жолмен шешілсе, экономикалық және қарусыздану мәселелерін қарастыруға болады» деп сыртқы саясатының басты мақсаттарын атап көрсетті. Велчек 1938 жылғы 25 мамырда Берлинге Бонненің сол кездесуде Германияның мамыр дағдарысын соғысқа дейін жеткізбеуге жасаған «тырысынан Франция мойын бұрғанын» айтқандығын хабарлады. Бонненің кездесу туралы есебінде ол: «Мен граф Велчекке егер мен одан ресми түрде ертерек келуін сұрамасам, бұл шиеленістің кезеңінде мен қысым көрсетуге бағытталған қадам деп саналады деп қорқытқаным үшін болды» деді. 26 мамырда Бонне Польшаның сыртқы істер министрі, полковник Йозеф Бектен, Франция солай істесе, Польша Германияға қарсы соғыс жасайтыны туралы уәде алды. Франко-Польша одағы тек қорғаныс сипатында болғанмен, Бек «Франция мен Польшаның мүдделерін өзара түсіну негізінде Орталық Еуропадағы барлық жаңа құбылыстарды достық талқылауға» дайын болды. Бонне Бек ұсынысына қызығушылық танытпады және жауап бермеді. 31 мамырда Бонне британдықтардың Бенешке ағылшын-француздық демарш жасау туралы өтінішіне қарсылық білдірді, бірақ ол Прагадағы француз министрі Виктор де Лакруаны чехословакиялықтарға қысым көрсету үшін көбірек жұмыс істеуге уәде берді. Демарш үшін Лакруаға берген нұсқауында Бонне тек қосымша ақпарат сұрады және: «Сіздің премьер-министр мен судеттік өкілдер арасындағы келіссөздердің жай-күйі туралы маған берген ақпаратыңыз британ үкіметі М. Хенлейннің ұсыныстарының сипаты мен мазмұны туралы толық пікір білдіруге мүмкіндік бермейді. Сондықтан сіз М. Ходжаға ұсынылған ұсыныстар туралы қажетті егжей-тегжейлі ақпаратты жедел түрде алуыңызды сұраймын» деді. Лакруаның Прагадағы британдық министр, сэр Базил Ньютонға Бонненің нұсқауларын абайсызда жеткізгені, ағылшын-француздық айыптасуларға әкелді.

During the 1938 May Crisis, Bonnet on 21 May advised Lord Halifax that Britain should warn Berlin that if the Germans attacked Czechoslovakia, Britain would become involved in the ensuing war, only to be informed that London had already delivered such a warning. In a talk with the British Ambassador, Sir Eric Phipps, Bonnet attacked Beneš for ordering partial Czechoslovak mobilization without informing France first and criticised Prague for its "hasty action", but at a meeting with the Czechoslovak Minister to Paris, Štefan Osuský, on 21 May, Bonnet did not criticise Prague in violation of his promises to Phipps. Phipps urged Bonnet to use the crisis as an excuse to renounce the Franco Czechoslovak alliance of 1924, but Bonnet refused unless France could secure a stronger commitment from Britain to come to France's aid in the event of war with Germany. Throughout the 1938 crisis, Count Johannes von Welczeck, the German ambassador in Paris, reported to Berlin statements from Daladier and especially Bonnet that seemed to suggest that France would not to go to war if Germany invaded Czechoslovakia. Adamthwaite wrote if the dispatches that Welczeck were sending back to Berlin recording what Bonnet had told him were public knowledge in France in 1938, Bonnet would almost certainly would have been forced to resign in disgrace. During the crisis, Bonnet issued a cautiously worded press statement supporting Prague but refused to issue a démarche in Berlin. At a subsequent meeting with Phipps on 22 May, Bonnet was informed not to interpret the British warnings to Berlin during the May Crisis as a blank cheque of British support for either Czechoslovakia or France. Bonnet took "copious notes" on the British message and stated that "if Czechoslovakia were really unreasonable, the French Government might well declare that France considered herself released from her bond". On 25 May 1938, Bonnet told Welczeck that France would honour her alliance with Czechoslovakia if Germany invaded that nation, and he highlighted his main foreign policy goals when he declared that "if the problem of the minorities in Czechoslovakia was settled peacefully, economic and disarmament problems might be considered". Welczeck reported to Berlin on 25 May 1938 that Bonnet had told him during the same meeting that France "recognised the effort" made by German to prevent the May Crisis from turning into a war. Bonnet's account of the meeting recorded him as saying, "I pointed out to Count Welczeck that if I had not asked him officially to come earlier it was because I feared that in this period of tension it might have been considered that I was making a comminatory démarche". On 26 May, Bonnet received a note from Colonel Józef Beck, the foreign minister of Poland, that promised that Poland would go to war against Germany if France did so even though the Franco Polish alliance was only a defensive one, and Beckwas ready for "a friendly discussion of all new phenomena in Central Europ, based on a mutual understanding of the interests of France and Poland". Bonnet was not interested in Beck's offer and did not reply. On 31 May, Bonnet refused a British request for an Anglo French démarche to Beneš demanding concessions to the Sudeten German Heimfront, but he promised to commit the French Minister in Prague, Victor de Lacroix, to do more to pressure the Czechoslovaks. In his instructions to Lacroix for the démarche, Bonnet instead merely asked for more information and stated: "The information that you have transmitted to me on the state of the negotiations between the Prime Minister and the representatives of the Sudetens does not allow me to pronounce as fully as the British Government believes itself able to do on the character and substance of M. Henlein's proposals I ask you, therefore to obtain urgently the necessary details on the proposals submitted to M. Hodža". The British discovery of Bonnet's instructions, which Lacroix inadvertently revealed to the British Minister in Prague, Sir Basil Newton, led to much Anglo French recrimination.

Судеттердегі дағдарыс

Боне Францияда жалғасу саясатының басты қолдаушысы болды. Ол мюнхендік, жеңілісшіл және бейбітшіл адам еді. Британдық тарихшы Мартин Томас Бонетті француз үкіметінде Жапонияны ынталандыру үшін ең "белсенді" дауыс деп сипаттады, себебі Боне француз Индокитайы – әлемдегі ең табысты француз колониясының әскери тұрғыдан қорғала алмайтынын және Франция Қытайды қолдау арқылы Жапонияны ашуға тиіс емес деп мәлімдеді. 1938 жылдың маусымынан бастап Германиямен соғыс болу ықтималдығы Бонетті Жапонияның жеңіске жетуіне көбірек бейім етті, өйткені Жапония Еуропадағы соғысты пайдаланып француз Индокитайын басып алады деп сенді. 1938 жылдың көктемі мен жазының басында Боне ресми арналар арқылы Чехословакияға қысым көрсетуден бас тартты, орнына ресми емес өкілдерді Германия шабуыл жасаған жағдайда Франция соғысқа бармауы мүмкін деген хабарды жеткізу үшін пайдаланды, бұл Праганы француз тарапынан берілген қолдау туралы мәлімдемелерге артық сенімділікке итерді. Боне өзінің досы, журналист Жюль Саурервейн арқылы Бенешке берген сұхбатында: "Жеңіс мәңгілікке созылмайтын жағдай" деді. 1938 жылдың 17 шілдесіне дейін ғана Боне Лакруаға нұсқаулар жинағын жіберді, онда Бенеш пен Чехословакия премьер-министрі Милан Ходжаға британдықтардың ұстанымына байланысты Франция 1938 жылы соғыс бастау қаупіне бара алмайтыны және Прага Германиямен келісімге келу үшін бар күшін салуы керек екені туралы ескертті. Мамырлық дағдарыстан бастап Боне АҚШ-ты еуропалық істерге араластыру үшін лоббилеу науқанын бастады, Вашингтоннан Прагаға неміс-чехословакиялық соғыс болған жағдайда "Чехия үкіметі америкалық үкіметтің қолдауын алмайды, егер ол Гитлер мен Хенлейнді қанағаттандыратын Судет немiстерiне жеңiлдiктер беру арқылы бейбіт шешімге қол жеткізуге тырыспаса" деп хабарлауды сұрады. 1938 жылдың 16 мамырында АҚШ елшісі Уильям Кристиан Буллитт Кенемен кездесуінде Боне Германияға қарсы тағы бір соғыс бұрынғы соғыстан да қауіпті болады және Боне "Францияның соғысқа араласуына қарсы күшін салуға дайын" екенін айтты. Буллиттің сенімін жеңіп алу үшін Боне майлық дағдарысы кезінде британдық елші сэр Эрик Фиппстен алған американдық ноталарды көрсетті. 1938 жылдың 4 шілдесінде тікелей АҚШ-қа жіберілген радио хабарламасында Боне Франция мен АҚШ-ты байланыстыратын "ортақ мүдделерге" деген сенімін Орталық Еуропадағы дағдарысқа АҚШ-тың қызығушылығын арттырудың жолы ретінде жариялады. 1938 жылдың маусымында Даладье мен Боне арасында Испания азаматтық соғысы кезінде испан республикашыларына француз қаруын жеткізу мәселесі бойынша үлкен дау болды. Испания азаматтық соғысына Италияның араласуы француз саясаткерлері үшін маңызды стратегиялық мәселе тудырды. Германияның халқының көптігіне байланысты Францияда оны өтеу үшін Солтүстік Африканың үлкен жұмыс күшін пайдалану қажет деп саналды. Бұл стратегия Францияның Батыс Жерорта теңізін бақылауын қамтамасыз етуді талап етті, Алжирден Марсельге жасақ конвойымен ешқандай қорытынды жасауға болмайтын жағдайды қамтамасыз етуді талап етті. Италияның араласуы нәтижесінде стратегиялық Балеар аралдарында бірқатар итальяндық базалар құрылды. Францияда итальяндықтар испан ұлтшылдарынан Балеар аралдарында тұрақты болуға рұқсат алады немесе тіпті оларды беруді сұрайды және алады деп қорқынышты. Франко-неміс соғысының итальяндықтармен соңғылардың жағына шығып, Балеар аралдарын француз әскерлерінің конвойына теңіз және әуе шабуылы үшін пайдалану перспективасы француз шешім қабылдаушыларына өте қолайсыз болып саналды, ал 1930 жылдардың соңында француз сыртқы саясатының басты мақсаты итальяндықтарды Балеар аралдарынан шығару болды. Даладье испан республикашыларына қару-жарақ жеткізуді итальяндық күштер Испанияда болған кезде жалғастыруды ұсынды, бірақ Боне Италиямен қарым-қатынасты жақсарту үшін қару-жарақ жеткізуді тоқтатуды ұсынды, тіпті Фиппске өз елінің "Пириней шекарасының жабық қалуының маңыздылығына Даладьемен үлкен мән беруі керек" деп айтты. Боне Испания Республикасына қару-жарақ жеткізуді тоқтату испан аумағынан, әсіресе Балеар аралдарынан толықтай итальяндықтардың кетуімен қайтарылады деп үміттенді. Боне шекараны жауып, табысқа жетті. Француз әуе күштерінің генерал Жозеф Вуиллеминнің Германияға сапарынан кейін Люфтваффе күш-қуаты туралы және 1938 жылдың 18 тамызда Германиядағы француз елшісі Андре Франсуа Понцеттің Адольф Гитлер жақын арада Чехословакияға шабуыл жасағысы келетінін айтқаннан кейін, Боне Чехословакияға шабуыл жасау жоспарына қарсы Берлинге бірлескен ағылшын-француз ескертуін жіберуге ұсыныс жасады. 1938 жылдың 22 тамызында Боне француз елшісі Шарль Корбинге Лондонға соғыс Орталық Еуропада басталган жағдайда Францияның жағына келуге британдық міндеттемені талап етуді тапсырды және британдықтардың кейіннен бас тартуын Францияның неміс-чехословакиялық қақтығысқа араласпауына себеп ретінде пайдаланды. 1938 жылдың тамызында Боне Даладьенің шамадан тыс агрессивтілігі мен немістермен келісімге келуге дайын болмауына наразылық білдіре бастады және жеке сұхбаттарда Даладьенің ұстанымын өзгертуге шақырды. 1938 жылдың 9 тамызында Вельчек Берлинге Боне оған сол күні "біз [француздар] Судет немiстерi мәселесінде ең жоғары шекке дейін келісімге келуге тиіспіз, тіпті бұл чехтерге ұнамаса да" дегенін хабарлады. 12 тамызда Боне Даладьеге жолдаған хатында Бенештің Чехословакияда әскери қызмет мерзімін үш жылға ұзарту туралы ұсынысын сынады, бұл Гитлерді ренжітетінін ескертті. Сол хатта Боне Франция, Чехословакия және Кеңес Одағының бас штабтары арасындағы әскери кеңестердің Германияны ренжітетінін ескертті. Алайда Боне француз әскери және әуе атташелері арқылы Мәскеудегі байланыстарды кеңейтуді ұсынды, Кеңес Одағы Чехословакияға қандай күштерді жіберуді жоспарлап отырғанын анықтау және ұзақ жылдар бойы ізделіп келе жатқан сұраққа жауап алу үшін: Қызыл Армия Чехословакияға барар жолы қандай болады. Боне сондай-ақ Quai d'Orsay-дың Польша мен Румынияның бас штабтарын араластыруға ықпал ететінін уәделеді. Тек соңында ғана Боне Томас "құйрық шағысы" деп атаған нәрсені ашты: ол британ үкіметін толыққанды хабардар етуді және Чемберлен үкіметі тіпті ұсынылған шектеулі бейресми әңгімелерге де қарсы шығатынын жақсы білді. 1938 жылдың қыркүйек айының басында Боне соғыстың алдын алу үшін қаулы мен келісімнің араласуын қолданып, Вельчекпен бірқатар кездесулер өткізді және Германия Чехословакияға шабуыл жасаған жағдайда Франция франко-чехословакиялық шарттың талаптарын орындайтынын айтты, бірақ үкіметі келісімге келуге дайын екенін мәлімдеді. 1938 жылдың 2 қыркүйегінде Боне Вельчекке "Франция міндеттемелерін орындауға дайын" екенін хабарлады. Алайда Вельчек Боне оған "жалпы бейбіт сөздерді қайталағаннан кейін, ол жиі естігенін қосты, ол, Даладье және кабинет мүшелерінің көпшілігі Фюрердің шын көзқарасымен таныс екенін, ол, Боне, Фюрерді француз үкіметінің қонағы ретінде Парижге келгенін көруді армандады. Қазіргі жағдайда, Франция мен оның жанындағы Ұлыбритания чехтерге неміс әскерлері шабуыл жасаған жағдайда көмектесуге белсенді түрде дайын екенін ешқандай күмәнді қалдырмауды қалады. Алайда Франция мен Ұлыбританияда бейбітшілікке ең көп ұмтылыс бар. Чехословакия үкіметі Рансиманның шешімін қабылдауға мәжбүр болады, бұл Судет немiстерiнiң талаптарының 70, 80 немесе 90 пайызын қанағаттандыруды білдіреді" деді. Вельчек тұрақты түрде...

Bonnet was the leading voice for appeasement in France. He was a munichois, a defeatist and pacifist. The British historian Martin Thomas described Bonnet as the most "active" voice for the appeasement of Japan in the French Cabinet, as Bonnet argued that French Indochina, the most profitable French colony in the world, was militarily indefensible and that France must not provoke Japan by supporting China. From June 1938 onward, the prospect of war against Germany made Bonnet more in favor of the appeasement of Japan as believed that Japan would take advantage of war in Europe to seize French Indochina. Throughout the spring and the early summer of 1938, Bonnet refused to apply pressure on Czechoslovakia through official channels and instead used unofficial emissaries to carry the message that France might not go to war in the event of a German invasion, which led Prague to place more assurance on French statements of public support that was warranted. Bonnet had his friend, the journalist Jules Saurerwein, tell Beneš in an interview: "Victory is not a state that endures forever". Not until 17 July 1938 would Bonnet issue a set of instructions to Lacroix, which explicitly warned Beneš and Czechoslovak Prime Minister Milan Hodža that because of the attitude of the British, France could not risk a war in 1938, and Prague should do its utmost to reach a settlement with Germany. Starting with the May Crisis, Bonnet began a campaign of lobbying the United States to become involved in European affairs by asking that Washington inform Prague that in the event of a German Czechoslovak war, the "Czech government would not have the sympathy of the American government if it should not attempt seriously to produce a peaceful solution by making concessions to the Sudeten Germans which would satisfy Hitler and Henlein". In a meeting with US Ambassador William Christian Bullitt, Jr. on 16 May 1938, Bonnet stated his belief that another war against Germany would be more dreadful than any previous war and that Bonnet "would fight to the limit against the involvement of France in the war". As part of his effort to gain Bullitt's trust, Bonnet showed the American notes received from the British ambassador, Sir Eric Phipps, during the May Crisis. In a radio broadcast that was sent directly to the United States on 4 July 1938, Bonnet proclaimed his belief in the "common ideals" that linked France and the United States as a way of pressuring for greater American interest in the crisis in Central Europe. In June 1938, there was a major dispute between Daladier and Bonnet over the question of continuing French arms shipments to the Spanish Republicans during the Spanish Civil War. The Italian intervention in the Spanish Civil War had created a major strategic problem for French policy makers. Because of Germany's greater population, it was considered crucial in France to tap the vast manpower of North Africa to compensate for it. That strategy required French control of the western Mediterranean to ensure that no inference would be possible with troop convoys from Algeria to Marseilles. As a result of the Italian intervention, a number of Italian bases had been set up in the strategic Balearic Islands. It was widely feared in France that the Italians would at least receive permission from the Spanish Nationalists to make their presence in the Baleric Islands permanent or even would ask for and receive the cession of them. The prospect of a Franco German war breaking out with the Italians siding with the latter and using the Balearics to make naval and air attacks on French troop convoys was considered to be highly undesirable by French decision makers, and a major objective of French foreign policy in the late 1930s was to remove the Italians from the Balearics. Daladier was for continuing arms shipments to the Spanish Republicans as long as the Italian forces were in Spain, but Bonnet argued for ending arms supplies as a way of improving relations with Italy and even told Phipps that his country should "lay great stress with Daladier on the importance to the Pyrenees frontier remaining closed". It was Bonnet's hope that ending arms supplies for the Spanish Republic would be reciprocated by a total Italian withdraw from all Spanish territory, especially the Balearics. Bonnet was successful in having the frontier closed. After reports from General Joseph Vuillemin of the French Air Force after a visit to Germany about the strength of the Luftwaffe and a memo from André François Poncet, the French Ambassador to Germany, on 18 August 1938 stating that it was quite likely that Adolf Hitler planned to attack Czechoslovakia sometime soon, Bonnet began quite insistent for sending a joint Anglo French warning sent to Berlin against plans to invade Czechoslovakia. On 22 August 1938, Bonnet had Charles Corbin, the French Ambassador in London, press for an explicit British commitment to come to France's side in the event of war breaking out in Central Europe and use the ensuing British refusal as a reason to justify France's lack of intervention in a possible German Czechoslovak conflict. In August 1938, Bonnet started to become hostile towards what he felt was Daladier's excessive belligerence and lack of willingness to compromise with the Germans and often urged in private for Daladier to change his stance. On 9 August 1938, Welczeck reported to Berlin that Bonnet had told him earlier that day that "we [the French] would have to go to the extreme limits of compromise in the Sudeten German question, even though this did not suit the Czechs". On 12 August, Bonnet, in a memo to Daladier, attacked Beneš for proposing to increase the length of military service in Czechoslovakia to three years, which he warned would offend Hitler. In the same memo, Bonnet warned against staff talks among the general staffs of France, Czechoslovakia and the Soviet Union as likely to offend Germany. Bonnet, however, went on to recommend informal contacts via the French military and air attaches in Moscow to find out what forces the Soviets planned to send to Czechoslovakia and finally to learn the answer to the long sought question: the precise route that the Red Army planned to take on its way to Czechoslovakia. Bonnet promised also to use the influence of the Quai d'Orsay to bring in the general staffs of Poland and Romania. Only at the end would Bonnet reveal what Thomas called the "sting in the tail": he also planned to keep the British government fully informed and knew very well that the Chamberlain government would object to even the limited informal talks that the memo had just proposed. In early September 1938, as part of his effort to prevent war by a mixture of threat and conciliation, Bonnet had a series of meetings with Welczeck and told him that France would honour the terms of the Franco Czechoslovak treaty if the Germans invaded Czechoslovakia but insisted that his government was quite open to a compromise solution. On 2 September 1938, Bonnet informed Welczeck, "France was definitely going to stand by its commitments". However, Welczeck also wrote that Bonnet had told him that "after a repetition of the general peace talk, which I have often heard from him, he added that he himself, Daladier and other members of the cabinet were sincere admirers of the Führer he, Bonnet, wished for nothing more ardently than to see the Führer in Paris as the guest of the French government In the present situation, he wanted to leave no room for doubt that France and Britain at her side, were firmly resolved to hasten to the assistance of the Czechs if they were attacked by German troops In France and Britain, however, nothing was so ardently desired as peace we could depend upon it, that the Czechoslovak government would be forced to accept Runciman's verdict, which in all probability would mean the fulfilment of 70, 80 or 90 percent of the Sudeten German demands". Welczeck consistently portrayed Bonnet in his reports as a man who did not want to honour France's alliances with Czechoslovakia in 1938 and Poland in 1939. During a speech delivered on 4 September 1938 at the unveiling of a commemorative plaque at Pointe de Grave honouring La Fayette's departure to America in 1777 and the arrival of the American Expeditionary Force in 1917, Bonnet stated obliquely that France would go to war if Germany attacked Czechoslovakia and expressed the hope that the US would fight on France's side. During the same ceremony, Bullitt stated that "France and the United States were united in war and peace", which led to a storm of criticism by American isolationists and to a statement from President Franklin D. Roosevelt that it was "100 per cent wrong" the US would join a "stop Hitler bloc". Roosevelt's statement had the effect of confirming Bonnet in his course of seeking to avoid a war with Germany. In addition, a highly exaggerated estimate of the strength of the Luftwaffe presented by Charles Lindbergh in August 1938, supplemented by a highly negative assessment of the ability of the French Air Force by Vuillemin to survive a war, had the effect of reinforcing Bonnet's determination to avoid a war with Germany. When it appeared quite likely in mid September 1938 that war could break out at any moment in Central Europe after Hitler's violent speech blasting Czechoslovakia on 12 September and a failed revolt in the Sudetenland, Bonnet become quite frantic in his efforts to save the peace. Bonnet told Phipps, "I repeated all this with emotion to Sir Eric Phipps telling him that at no price should we allow ourselves to be involved in war without having weighted all the consequences and without having measured in particular the state of our military forces". On 14 September, Bonnet told Phipps, "We cannot sacrifice ten million men in order to prevent three and half million Sudetens joining the Reich". Bonnet went on to advocate as his preferred solution to the crisis the neutralization of Czechoslovakia with wide ranging autonomy for the Sudetenland, but he was prepared as a "last resort" to accept a plebiscite on the Sudetenlanders joining Germany. During the same conversation, Bonnet "expressed great indignation with the Czechs who, it seems, mean to mobilise without consulting the French he has therefore given a broad hint to Beneš that France may have to reconsider her obligations" and that "we are not ready for war and we must therefore make the most far reaching concessions to the Sudetens and to Germany". At a summit meeting in London with the leading British ministers on 18 September, Bonnet and Daladier agreed formally to the idea of ceding the Sudetenland to Germany but pressed strongly as the price for making such a concession a British guarantee of the remainder of Czechoslovakia. On his return to Paris, in a meeting with the Czechoslovak minister to France, Štefan Osuský, Bonnet was very vehement for Prague to agree at once to the Anglo French plan that had been agreed to in London. In a letter to Daladier on 24 September 1938, Bonnet wrote, "If France declared war against Germany, her position would be weaker than at any time since 1919. In fact, France in this case would have to stand alone on land the force of the combined German and Italian armies, without counting Japan, which in the Far East, will doubtless attack Indo China For five months, night and day, in the course of our confident collaboration, we have struggled for peace. I beg you to continue in this course. It is the only one which can save the country". At the same time, Bonnet's relations with René Massigli, the Quai d'Orsay's Political Director, began to deteriorate quite rapidly, as Massigli felt that Bonnet was too anxious to avoid a war at any price. On 25 September, Daladier and Bonnet returned to London for another set of meetings with Chamberlain and Halifax. During the summit, Bonnet said almost nothing. The man Bonnet most feared in September 1938 was Litvinov, who he was convinced would make an offer of Soviet support, which would ensure that Beneš rejected the Anglo French peace plan that just been imposed on him. That, in turn, would lead to Germany invading Czechoslovakia. When Britain rejected Hitler's Bad Godesberg ultimatum on 26 September, Bonnet sought to prevent the news of the British rejection appearing in the French press, as it now appeared that British were pushing the French towards war and depriving him of using British pressure as an excuse. As the crisis reached its climax in late September 1938, Bonnet called upon his "peace lobby", a collection of various politicians, journalists and industrialists to pressure the Cabinet against going to war for Czechoslovakia. Some of the prominent members of Bonnet's "peace lobby" were the politicians Jean Mistler, Henri Bérenger, Jean Montigny, Anatole de Monzie, François Piétri, Lucien Lamoureux, and Joseph Caillaux; the industrialist Marcel Boussac; and the journalists Jacques Sauerwein, Emile Roche, Léon Bassée, and Emmanuel Berl. Together with Bonnet, the "peace lobby" sought to influence the government both within the corridors of power and by appealing to public opinion. In that regard, Bonnet especially valued the contribution of his close friend Bassée, who served as the political director of the Havas news agency. Another unofficial member of the "peace lobby" was Phipps, whose dispatches to London often reflected Bonnet's influence. The most celebrated of Phipps's dispatches was a message on 24 September 1938 that claimed that "all that is best in France is against war, almost at any price" and that they were opposed by a "small, but noisy and corrupt, war group". In the aftermath of the British rejection of the Bad Godesberg ultimatum, Daladier stated at a Cabinet meeting that if Hitler persisted with the terms of the ultimatum, France "intended to go to war". At a Cabinet meeting on 27 September, Bonnet spoke out against French mobilisation and threatened to resign if the Cabinet ordered such a step. The atmosphere at the Cabinet meeting was very tense, as Daladier insisted upon mobilisation, which led to many heated words between him and Bonnet. At the cabinet meeting of 27 September, Bonnet's case was greatly helped by the report of Vuillemin, who stated that most of the aircraft of the French Air Force were obsolete and that in the event of war, 40% of all French aircraft would be destroyed within the first month and 64% in the first two months. Bonnet used Vuillemin's report at a cabinet meeting on 27 September with great effect, and two hours after the meeting, Daladier agreed with him that France must avoid a war at almost any cost. The crisis was suddenly averted on 28 September, when Chamberlain announced in the House of Commons that he had received an invitation from Benito Mussolini for a four power conference to be held on 30 September in Munich to settle the crisis. Bonnet was very much for of the Munich Conference of 30 September, which averted the war that he opposed, but he was not part of the French delegation to the Munich Conference as Daladier was afraid of what Bonnet might do if he attended it. After the Munich Conference, Bonnet visited his hometown of Périgueux, where he was greeted with a deluge of flowers and shouts of Vive Bonnet! and Merci Bonnet! Bonnet, who long been opposed to the Radical Socialists taking part in the Popular Front, used the communist demonstrations against the Munich Agreement as an argument for pulling the Radicals out of the Popular Front. He saw France as primarily as a "Mediterranean" nation, which should not be involved in Eastern Europe, and believed that the Munich Agreement was the beginning of a disengagement from Eastern Europe, which would allow France to focus on its colonial empire and its interests in the Mediterranean.

Данциг дағдарысы мен "бейбітшілік фронты"

1939 жылғы наурыздағы Тилеа ісі кезінде Румыния үкіметі, румын мұнай өнеркәсібін бақылауға қатысты неміс талаптарына қарсы британдық қолдау алу мақсатымен, Лондондағы румын елшісі Виорел Тилеаға Германияның жақын арада шабуыл жасауы мүмкін деген бірқатар жалған мәлімдемелер жасауға мәжбүр болды. Бонет сол кезде президент Альберт Лебрунның мемлекеттік сапарына қатысқан делегация құрамында Лондонда болды. Румынияның маңыздылығы Германияның өз мұнайы болмауы және Жаңа әлемнен мұнайға тәуелділігінде болды (Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияны мұнаймен қамтамасыз ететін көмірді сұйыту зауыттары әлі іске қосылмаған еді). Сондықтан Германияға қарсы теңіз блокадасы неміс экономикасына ауыр соққы болар еді, ал Германияның Румынияны басып алуы блокаданың тиімділігін төмендетер еді. 1939 жылғы 18 наурызда соғыс қаупі күшейген кезде, Бонеттің алғашқы реакциясы румындарға кеңес одағынан көмек сұрау керектігін айту болды, себебі Франция оларды құтқаруға шамасы жетпейтін. Румыниялықтар француз кеңесін қабылдамады, ал Франциядағы кеңес елшісі Якоб Суриц, Кеңес Одағы Шығыс Еуропадағы неміс агрессиясына қарсы тұру үшін ешқандай бастама көтермейтінін және Франция басшылық етуі керектігін мәлімдеді. 20 наурызда Халифакспен өткен төтенше кездесуде Бонет дағдарысты шешу жауапкершілігін британдықтарға жүктеуге тырысты және Румыния мен оның мұнайын құтқаруға ең қолайлы ел Польша екенін қатты ұсынды. Бонет поляктарды Румынияға көмекке шақыруда Ұлыбритания басшылық етуі керек деп сақты және егер Польша қатысса, румындар да кеңестік көмекті қабылдауға көндірілуі мүмкін екенін айтты. Бонеттің Польшаны Румынияға көмекке шақыруда Ұлыбритания басшылық етуі керектігін дәлелдеу себебі, Франция осындай күш-жігер жұмсаған жағдайда, поляк қолдауының құны Франция-Польша одағының нығаюына әкелуі мүмкін екендігінде болды, бұл Бонеттің Францияның шығыс одақтастарын әлсірету саясатына қайшы келетін. 1939 жылғы 23 наурызда Лебрун Виндзор сарайында патша отбасымен түскі асқа отырғанда, Бонет Лорд Галифакспен тағы бір кездесу өткізді және Франсуа Понседен бірқатар хабарлама алғанын айтты. Бонеттің сөзіне қарағанда, егер Ұлыбритания мен Франция тек Кеңес Одағымен ғана одақтасса, бұл Муссолиниге жағымсыз әсер етеді және оны Германиямен байланыстан ажыратуға жасалған күш-жігерді қиындатады. Бонеттің бұл мәлімдемесі британ үкіметін Польшаның тәуелсіздігіне "кепілдік беру" идеясын қарастыруға итермеледі, бұл Румынияға поляк қолдауын қамтамасыз етудің ең жақсы жолы деп есептелді. Осылайша, Бонет 31 наурыздағы британдық Польшаға берген "кепілдікке" әкелген процесте тікелей емес, бірақ маңызды рөл атқарды. 30 наурызда Фиппс Бонетке Чемберленнің келесі күні Польшаға "кепілдік беру" туралы жариялайтынын айтты және Бонеттің келісімін сұрады, ол Бонет француз кабинетінің қалған бөлігін хабардар етпей-ақ берді. Даладье Бонеттің "кепілдікке" келісімін бергеніне ашуланды, өйткені ол келесі күні француз кабинетіне: "кепілдік өте ұзаққа созылады, тіпті біздің одағымыздан да артық, өйткені Ұлыбританияның барлық әскери күшін жұмылдыру туралы шешім Варшавада қабылдалады" деді. Британдық "кепілдікпен" Даладье полковник Бекке деген ықпалын жоғалтты, оның енді бір емес, екі үлкен державасы болды. Көп ұзамай Даладье Бонеттің британдық "кепілдікті" мақұлдауының мақсаты, Даладье саясатын саботаж ету екенін түсінді. Маршал Гамелин де Чемберлен Бекті "кепілдік" берудің шарты ретінде Қызыл Армияға транзиттік құқықтар беруге мәжбүрлеуі керек екенін айтты, оның орнына "кепілдік" шартсыз берілді, бұл Ұлыбритания мен Францияның полковник Бекке деген ықпалын жоғалтқанын білдірді. 1939 жылғы 31 наурызда поляк тәуелсіздігіне британдық "кепілдік" берілгеннен кейін, 1939 жылғы сәуірде Лондон агрессияға қарсы тұру үшін "бейбітшілік фронтын" құруға ниетті екенін хабарлағаннан кейін, Бонет енді Англия-Франция-Кеңес одағын құрудың үлкен мүмкіндігі бар деп санайды, бұл Германияны соғыстан сақтай алады. 1939 жылғы 14 сәуірде Бонет Сюрицпен кездесу өткізді және Германия Польша мен Румынияға шабуыл жасаса, Кеңес Одағының әскери қолдау көрсетуін сұрады. Бонет Сюрицке 1935 жылғы Франко-Советтік келісімге қосымша қосып, Германия Польшаға немесе Румынияға шабуыл жасаса, кеңестер соғысқа шығатынын жариялау керек деп ұсынды. Бонет атап айтқанда: "Франко-советтік келісім тиімді қолданылуы үшін КСРО мен Румыния немесе КСРО мен Польша арасында келісім болуы керек". Сюриц поляктар мен румындар Қызыл Армияға транзиттік құқықтар бермесе, кеңестер бұл елдерге көп көмектесе алмайтынын айтты, бұл Бонеттің екі елді де қажетті транзиттік құқықтар беруге көндіруге күш салатынына сендірді. Бонет Франция мен КСРО арасында Германия агрессиясы жағдайында Румыния мен Польшаға КСРО қандай көмек көрсете алатынын нақты анықтау үшін дереу талқылауды бастау уақыты келді деп мәлімдеді. 1939 жылғы сәуірде Бонет Даладьенің арқасынан Италиямен Жерорта теңізі мен Қызыл теңіз аймандарына қатысты француз-итальян даулары бойынша Италияға көбірек уступкалар жасау үшін Ұлыбританияға қысым көрсетуді ұсынды. Даладье мен Бонеттің Италияға уступкалар жасау мәселесіндегі пікір қарама-қайшылығы, Даладье қатаң қарсы болғандықтан, Даладье 1939 жылғы сәуірден бастап сыртқы саясатты тікелей басқаруға көшті, Quai d'Orsay хатшысы Алексис Сен-Леже Лежермен тікелей байланыс жасап, Бонеттің ықпалын азайтып, шеттетуге көшті. 1939 жылғы 27 сәуірде Фиппс Бонетке Чемберлен үкіметінің "Франция мен Италия арасындағы байланысты қайта жаңартуға күшті тырысқандығына" үміттенетінін айтты. Сен-Леже Бонеттің Италияға уступкалар жасау саясатына толығымен қарсы болды және Даладье оны қолдады, Франция Муссолиниге уступкалар жасауға міндетті емес деп сақты. 1939 жылғы сәуірдің соңында Даладье румын сыртқы істер министрі Григоре Гафенкуке "ол Бонетті жақын арада қызметтен босататынын" айтты. 6 мамырда Даладье Буллитке Бонетке деген сенімсіздігін білдірді және оны жақын арада ауыстыруы мүмкін екенін айтты. 1939 жылғы мамырда Вельчек атап өткендей: "Бонет еуропалық соғыстан соңғы минутқа дейін болса да, қашуға барынша тырысатын адам еді. Сондықтан ол сыртқы істер Даладье қолында болғандықтан өкінді". 1939 жылғы 14 мамырда Сингапурдағы консулдағы француз елшісі Бонетке Францияның Оңтүстік Қытай теңізін басып алудан императорлық Жапон флотын тоқтатудың жалғыз үміті - Корольдік флот екенін ескертті, өйткені француз флотының көп бөлігі Жерорта теңізінде және Атлант мұхитында шоғырланған. Француз флотының бас қолбасшысы адмирал Франсуа Дарлан, оның күштерінің басты миссиясы Жерорта теңізінде екенін және Оңтүстік Қытай теңізі тек екінші дәрежелі мәселе екенін жариялаған еді. Есепте, егер Данциг дағдарысы соғысқа ұласқан жағдайда, жапондар француз Индоқыстайы мен британдық Малайяға шабуыл жасауға кіріспес бұрын Оңтүстік Қытай теңізін басып алуға тырысатынын айтты, екеуі де резеңке плантацияларымен жақсы қамтамасыз етілген. Есепте Францияның Индоқыстайын қорғаудың ең жақсы жолы Ұлыбританиямен жақынырақ ынтымақтастық екендігі ұсынылған, бірақ Бонет Жапонияны жұбатуға бейім болды. 1939 жылғы 19 мамырда Бонет Вельчекпен кездесті, ол Германия Францияға қарсы соғыс қаламайтынын айтты және Германияға қарсы деген жалған "қоршау" саясаты үшін Ұлыбританияны айыптады. Вельчек Франция "басты жүк көтеруге" тиіс екенін айтты.

During the Tilea Affair of March 1939 in which the Romanian government, as part of an effort to enlist British support against German demands for the control of the Romanian oil industry, had the Romanian Minister in London, Viorel Tilea, make a series of highly misleading statements to the British government to the effect that it was on the verge of an immediate German invasion, Bonnet happened to be in London as part of the company that was accompanying the state visit of President Albert Lebrun. The importance of Romania was that Germany possessed no oil of its own and was highly dependent on oil from the New World (the coal liquefaction plants that would supply Germany with oil during World War II were not yet in operation). As such, a naval blockade of Germany would have highly damaging effects on the German economy, and conversely, a German seizure of Romania would undermine the effectiveness of a blockade. When the war scare began on 18 March 1939, Bonnet's first response was to inform the Romanians that they should accept aid from the Soviet Union, as there was nothing France could do to save them. The Romanians rejected the French advice, and Jakob Suritz, the Soviet Ambassador to France, stated the Soviet Union would take no initiatives in resisting German aggression in Eastern Europe, and France must show the way. During an emergency meeting with Halifax on 20 March, Bonnet sought to shift responsibility to dealing with the crisis onto British shoulders and strongly suggested that the ideal country to save Romania and its oil was Poland. Bonnet argued that Britain should take the lead in persuading the Poles to come to Romania's aid and suggested that if Poland was involved, perhaps the Romanians might be persuaded to accept Soviet aid as well. Bonnet's reasons for arguing that Britain should take the lead in persuading Poland to come to Romania's aid were his fear that if France made such an effort, the price of Polish support would a tightening of the Franco Polish alliance, which was against Bonnet's general policy of seeking to weaken France's eastern alliances. On 23 March 1939, Lebrun was having lunch with the royal family at Windsor Castle when Bonnet had another meeting with Lord Halifax and mentioned that he had received a series of messages from François Poncet. Bonnet claimed that it would create a highly negative impression on Mussolini and would hamper efforts to detach him from his alignment with Germany if Britain and France aligned themselves with only the Soviet Union. Bonnet's statement was to lead the British government into considering the idea of making a "guarantee" of Polish independence as the best way of securing Polish support for Romania. In that way, Bonnet played a major if indirect role in the progress leading to the British "guarantee" of Poland on 31 March 1939. On 30 March, Phipps told Bonnet that Chamberlain would be announcing the "guarantee" of Poland the next day and asked for Bonnet's approval, which was granted without Bonnet informing the rest of the French cabinet. Daladier was enraged with Bonnet for giving his approval of the "guarantee", as he remarked to the French cabinet the next day: "the guarantee goes a long way, indeed further than our own alliance, because the decision to engage Britain's entire military strength will rest in Warsaw". With the British "guarantee", Daladier had lost leverage over Colonel Beck, who now had two great power allies, instead of one, and it soon dawned on Daladier that Bonnet had approved of the British "guarantee" as a way to sabotage Daladier's policy of restructuring the Franco Polish alliance to confront the Reich. Marshal Gamelin, likewise, complained that Chamberlain should have forced Beck to grant transit rights to the Red Army as a precondition of the "guarantee", instead of giving the "guarantee" unconditionally, which meant that both Britain and France had lost leverage over Colonel Beck. After the British "guarantee" of Polish independence on 31 March 1939, followed by the announcements that London wished to build a "peace front" to resist aggression in April 1939, Bonnet felt there was now a great opportunity of building an Anglo French Soviet combination, which might deter Germany from war. On 14 April 1939, Bonnet had a meeting with Suritz and asked "in a form to be determined" for the Soviet Union to provide military support for Poland and Romania if they were attacked by Germany. Bonnet suggested to Surittz that an annex to the Franco Soviet Pact of 1935 should be added to declare the Soviets would go to war if Germany attacked either Poland or Romania. In particular, Bonnet stated: "It was obvious that there had to be an agreement between the USSR and Romania or the USSR and Poland for the Franco Soviet Pact to come usefully into play". Suritz commented that unless the Poles and Romanians allowed the Red Army transit rights, there was little that the Soviets could do for those nations, which led Bonnet to reply that he felt that he could pressure both nations into agreeing to provide the desired transit rights. Bonnet commented that he felt that it was time to "begin immediate discussions between France and the USSR in order to precisely determine the help the USSR could provide to Romania and Poland in the event of German aggression". In April 1939, Bonnet in turn went behind Daladier's back in suggesting that Britain apply pressure on Daladier to make more concessions to Italy on the Franco Italian disputes over influence in the Mediterranean and the Red Sea regions. The differences between Daladier and Bonnet over the question of making concessions to Italy, which Daladier firmly opposed, led Daladier increasingly to take control of foreign policy by dealing directly with the Quai d'Orsay's Secretary General, Alexis Saint Legér Léger, and pushing Bonnet aside from April 1939 onwards. On 27 April 1939, Phipps told Bonnet that the Chamberlain government had hopes that "a serious attempt would be made to reestablish contact between France and Italy". St. Legér was utterly opposed to Bonnet's policy of making concessions to Italy and had the support of Daladier, who felt that France should not have to make concessions to Mussolini. Later in April 1939, Daladier told Romanian Foreign Minister Grigore Gafencu that "he was going to get rid of Bonnet quite shortly". On 6 May, Daladier stated to Bullit that he had a great deal of "mistrust of Bonnet and said that he might replace him in the immediate future". As Welczeck noted in May 1939: "Bonnet was a man who would go to the utmost limits to avoid a European war up to the last moment. He regretted therefore that foreign affairs were so much more in the hands of M. Daladier than M. Bonnet". On 14 May 1939, the French chargé d'affaires at the consulate in Singapore warned Bonnet that France's only hope of preventing the Imperial Japanese Navy from dominating the South China Sea was the Royal Navy, as the bulk of the French fleet was concentrated in the Mediterranean Sea and the Atlantic Ocean. Admiral François Darlan, the commander in chief of the French Navy, had already declared that his force's primary mission was in the Mediterranean and that the South China Sea was only a secondary concern. The report warned that in the event of the Danzig crisis turning into a war, the Japanese would probably seek to dominate the South China Sea as a prelude towards the invasions of French Indochina and British Malaya, both of which were well provided with rubber plantations. Despite the report's recommendation that closer co operation with Britain was the best way to protect French Indochina, Bonnet remained committed to the appeasement of Japan. On 19 May 1939, Bonnet met with Welczeck, who told him that the Reich did not want a war against France and attacked Britain for an alleged "encirclement" policy against Germany. Welczeck went on to say that France would have to bear "the main burden of the struggle conjured up by Britain and make enormous sacrifice of life", as he claimed that France was being used by Britain. It was after that statement that the French and the German versions of the meeting diverged. The French version had Bonnet saying that France could not accept the use of force by Germany to resolve the Danzig crisis. The German version had Bonnet saying to Welczeck: "he [Bonnet] would never deviate from the main lines of his policy and would fight for peace to the very last. In spite of everything he held fast to the idea of bringing back co operation with Germany If I met unfriendliness in the French press where he had some influence, he would remedy matters, as far as lay his power". During the Danzig crisis, Bonnet found himself opposed by almost all of the officials of the Quai d'Orsay, led by St. Léger, who accused him of wanting to end the alliance with Poland. Morale was high in the Quai d'Orsay, as one French diplomat, Jean Chauvel, recalled in 1971: "But finally and most important was their conviction that Hitler could not fight a war". Chauvel stated that he and the other officials worked to sabotage Bonnet's policies and wrote: "Their practical purpose was to resist the minister's policies and if necessary, thwart any action on his part". In contrast to his enthusiasm for improving ties with Moscow as the Danzig crisis began, Bonnet felt the opposite about relations with Warsaw. In May 1939, during talks in Paris with the Poles aimed at strengthening the political and military aspects of the Franco Polish alliance, Bonnet sabotaged the negotiations by bogging down the talks on the political accord on procedural details to ensure that no political accord was signed, which were the precondition for the military accords. (Not until 3 September 1939 would the political accord finally be signed). Bonnet's sought to block the signing of the Franco Polish political accord as a way of applying pressure on the Poles to grant the Soviets transit rights, because if the negotiations for the "grand alliance" failed, he did not wish to see France any more committed to Poland's defence. During the ultimately failed talks for an Anglo Franco Soviet alliance in the spring and summer of 1939, Bonnet and the rest of the French leadership pressed quite strongly for the revived Triple Entente, often to the considerable discomfort of the British. In the spring and the summer of 1939, Bonnet very strongly believed that a "grand alliance" of the Soviet Union, Britain and France would deter Germany from attacking Poland. At a meeting with Lord Halifax on 20–21 May 1939 while he was returning from Geneva, Daladier, Bonnet and Saint Léger pressured Halifax repeatedly for a "grand alliance" as the only way of stopping another world war. In the spring of 1939, Bonnet went so far as to inform Moscow that he supported turning over all of eastern Poland to the Soviet Union, regardless of what the Poles felt about the issue, if that was to be the price of the Soviet alliance. On 2 June 1939, when the Soviet government offered up its definition of what constituted "aggression" upon which the intended alliance was to come into play, Bonnet sided with the Soviets against the British, who felt that the Soviet definition of "aggression", especially "indirect aggression", was too loose a definition and was phrased in such a manner as to imply the Soviet right of inference in the internal affairs of nations of Eastern Europe. On 24 June 1939, Coulondre visited Paris to meet Bonnet. Coulondre complained that Bonnet's equivocal statements to Count Johannes von Welczeck about what France would do if Germany invaded Poland had convinced Ribbentrop that France would do nothing. Coulondre advised Bonnet to make an unequivocal statement to Welczeck that France would stand by its alliance with Poland if Germany invaded, which Bonnet ignored. In June 1939, a long war of words between Bonnet and Ribbentrop began in the summer of 1939 over just what precisely Bonnet actually said to Ribbentrop, who issued a statement to the French media stating that Bonnet had told him on 6 December 1938 that he recognised Eastern Europe as being the exclusive sphere of influence for the Reich. Adamthwaite wrote that all of the evidence supports Ribbentrop's version of events. Later in June 1939, Bonnet's reputation was badly damaged when the French agent of the Dienststelle Ribbentrop, Otto Abetz, was expelled from France for engaging in espionage, French newspaper editors were charged with receiving bribes from Abetz and the name of Bonnet's wife was prominently mentioned in connection with the Abetz case as a close friend of the two editors; but despite much lurid speculation in the French press at the time, there was no conclusive evidence linking Bonnet or his wife to German espionage or bribery. As Bonnet continued to ignore Coulondre's advice on making a firm statement to Welczeck, Coulondre appealed directly to Daladier in a phone call. Daladier, in turn, ordered Bonnet to make such a statement to Welczeck. On 1 July 1939, Bonnet told Welczeck that Germany should not try to unilaterally change the status of Danzig and that France would honour its alliance with Poland. On 1 July 1939, in response to a message from Soviet Foreign Commissar Vyacheslav Molotov about the nations that the intended "grand alliance" was meant to protect, Bonnet sent a telegraph in reply to state that the purpose of the "grand alliance" was "the mutual solidarity of the three great powers in those conditions the number of countries guaranteed is unimportant". Besides working for the "peace front" with Britain and the Soviet Union, Bonnet tried to enlist Turkey in the "peace front" in July 1939 by arranging for the French and the British treasuries to provide financial support to Ankara. By early July 1939, Bonnet grew increasingly irritated over what he regarded as British foot dragging in the talks with the Soviets and the Polish refusal to grant transit rights to the Red Army. Bonnet wrote to Halifax at the time, "We are reaching a critical moment, where we find it necessary to do everything possible to succeed". As part of his effort to save the talks, Bonnet wrote up and presented to both London and Moscow the text of a joint communiqué, stating to the world their determination to resist aggression and that they "agreed on the main points of the political agreement". Bonnet's effort was blocked by Molotov, who stated that his government had no interest in issuing such a communiqué. On 18 July 1939, Bonnet had a discussion with Daladier in which he stated that he felt that Hitler was serious about going to war with Poland, and Bonnet believed that the best solution would be for France to pressure Poland into allowing the Free City to "go home to the Reich" as the necessary price of peace. Bonnet also recommended having France pressure Poland into returning the Polish Corridor and Upper Silesia, neither of which Hitler had yet demanded. Bonnet's preferred solution to the Danzig crisis was an international conference, and he stated that had a long conversation with Sir Nevile Henderson, the British ambassador in Berlin, during his visit to Paris. Bonnet presented Henderson's views in a manner that implied that Henderson was speaking for London. Daladier very much opposed Bonnet's recommendations and stated that St. Léger had informed him that he was convinced that the Anglo French Soviet "peace front" would soon come into existence, which would deter Germany from war. Daladier expressed the view that Hitler was bluffing in his threats and would not choose war if he was confronted with overwhelming force. Bonnet was not as quite sanguine as Daladier was about the "peace front", as he noted the issue of transit rights for the Red Army across Poland still had to be resolved, but he agreed that the "peace front" was the best way of deterring Hitler from war. In August 1939, Bonnet took up a Turkish effort of mediation between the British and the Soviets as part of an attempt to break the deadlock. On 2 August 1939, Bonnet told Phipps that his main opponents in the cabinet were Daladier, along with Paul Reynaud, the minister of finance; César Campinchi, the minister of the marine; Albert Sarraut, the minister of the interior; and Georges Mandel, the minister of colonies. Bonnet further maintained that his enemies within the Quai d'Orsay were St. Léger, along with his friends, Coulondre and Corbin. When the Anglo Franco Soviet talks were on the verge of breaking down in August 1939 over the issue of transit rights for the Red Army in Poland, Bonnet instructed the French Embassy in Moscow to inform the Kremlin falsely that the Poles had granted the desired transit rights, as part of a desperate bid to rescue the alliance talks with the Soviets. At the same time, immense French diplomatic pressure was applied in Warsaw for the Poles to agree to the transit rights for the Red Army, but Polish Foreign Minister Józef Beck was very firm in refusing to consider such an idea. On 19 August 1939, Beck stated in a message to Paris: "We have not got a military agreement with the USSR. We do not want to have one". The conclusion of the Molotov–Ribbentrop Pact of 23 August 1939 left Bonnet highly dejected, as he believed the prospect of Soviet economic support for Germany would undermine the effectiveness of a British naval blockade of Germany, which was widely assumed in France to be a prerequisite of defeating Germany, and he returned to advocating renouncing the Polish alliance as the best way of avoiding war for France. After the Non Aggression Pact, Bonnet urged Daladier that the French should inform the Poles that they should give the Free City of Danzig to Germany, and if the Poles refused, the French should use that as an excuse to renounce the alliance with Poland. At a cabinet meeting on 22 August 1939, Bonnet spoke against French mobilisation and argued that France should seek to find a way to end the alliance with Poland. Bonnet supported by St. Léger Léger and Daladier argued for making one more attempt to win the Soviet alliance. Reynaud and Mandel both spoke for French mobilisation, which Bonnet argued against and stated would increase Polish "intransigence". Bonnet's comment about French mobilization was "I do not ask for this". At a meeting of the Standing Committee on National Defense, which comprised the Premier, the Ministers of War, the Navy, the Air and Foreign Affairs, and all of the top French military officials on 23 August 1939, Bonnet sought to pressure Marshal Maurice Gamelin into stating that France could not go to war in 1939, as Bonnet maintained that France should find a way of renouncing the 1921 alliance with Poland. Bonnet argued that as Poland could be saved only by Soviet support, it was no longer possible for France to risk war because of the Non Aggression Pact. Bonnet further asserted that oil rich Romania, hemmed in by Germany and the Soviet Union, would now lean towards the totalitarian states and that the Soviets would not allow Turkey, which had been leaning in a pro Allied direction, to enter the war if Germany attacked a state in the Balkans. At that meeting, Bonnet's arguments for abandoning Poland were countered by Gamelin, who argued that if war came, there was little France could do for the Poles, who Gamelin felt could hold out for about three months, but abandoning Poland would be equivalent to abandoning great power status for France. As Bonnet continued his efforts against going to war for Poland, Daladier increasingly came to feel that appointing Bonnet to the Quai d'Orsay had been a mistake and was now consumed with hatred for him. Juliusz Łukasiewicz, the Polish Ambassador to France, accused Bonnet of "preparing a new Munich behind our backs". On 25 August 1939, Daladier told Łukasiewicz that he should avoid speaking to Bonnet under all conditions and maintained that the views of the Foreign Minister regarding the Danzig crisis were not his own, and he advised Łukasiewicz to speak only to himself or St. Léger. On the evening of 27 August 1939, Coulondre wrote a letter to Daladier declaring: "One must hold firm, Hitler faced with force is a man who will climb down". On the evening of 31 August 1939, at a meeting of the French cabinet, Bonnet was the leading spokesman for the idea of using the peace mediation proposals of Benito Mussolini as a pretext for ending the alliance with Poland. Before the cabinet meeting opened, Bonnet together his close ally, Public Works Minister Anatole de Monzie, sought to pressure some of the most hesitant hawks in the Cabinet such as Charles Pomaret, Henri Queuille and Jean Zay into endorsing Mussolini's offer. Zay was clearly torn, as he stated that he hated the idea of another world war, and he stated he was willing to support Mussolini's conference if it was "not a new Munich". As the cabinet meeting opened, Daladier quite consciously turned his back on Bonnet and refused to speak to him as a way of showing he was against the munichois faction in the cabinet, headed by Bonnet. One who was present wrote that Daladier "bristled like a hedgehog. He turned his back on Bonnet from the first minute. His expression was one of contemptuous disgust". At that cabinet meeting, Bonnet stated that France should accept the Italian offer and reject the British precondition for acceptance, the demobilisation of the German Army. Daladier had been well briefed by St. Léger to rebut Bonnet. Daladier read out to the cabinet Coulondre's letter, which he had received two days earlier, and then said, "The trial of strength turns to our advantage. It is only necessary to hold, hold, hold!" St. Léger had kept Coulondre's letter a secret from Bonnet but passed it on to Daladier. Bonnet was taken by surprise by Coulondre's letter and was left fuming in rage, as Coulondre's letter won over the cabinet. Daladier, strongly supported by Gamelin, argued that Mussolini's proposed peace conference was a trick to prevent France from declaring war on Germany, and France should not send a delegation to attend it. Despite the cabinet meeting, Bonnet ordered François Poncet to tell Count Ciano that France would attend the conference. Likewise, Bonnet told Phipps that he would attend Mussolini's conference, and at 10:15 a. m. on the morning of 1 September 1939, Halifax received a dispatch stating that France was going to attend the conference to stop a war that had already broken out earlier that morning.

Бейбітшіліктің соңғы күндері

1939 жылғы 1 қыркүйекте сағат 8:20-да Польшаға неміс шабуылы басталғанын алғаш естігенде, Боненің алғашқы реакциясы Францияның Италиядағы елшісі барон Рафаэле Гуарильямен байланысып, Францияның Муссолинидің делдалдық ұсынысын қабылдағанын хабарлау болды. Гуарильяға француз туысы граф де Ронсерей телефон арқылы хабарласып, де Монзие оны хабардар етті. Конте де Ронсерей Польшаға неміс шабуылын өкінішті жағдай деп бағаламады, бірақ Гуарильяға Боненің жалған айтқанын, Боненің Муссолинидің конференциясын қабылдауға үкіметті көндіргенін айтты. Сағат 10-да Гуарилья Бонетті Орседе кездестірді, ол Францияның итальяндық жоспарды қабылдағанын мәлімдеді. Боненің кеңсесінде оның одақтастары Франсуа Пиетри, Сенаттың Сыртқы істер комитетінің төрағасы Анри Беранжер, Депутаттар палатасының Сыртқы істер комитетінің төрағасы Жан Мистлер және Әуе министрі Гай ла Шамбер болды. Содан кейін Боне Франсуа Понсеге Муссолинимен бейбітшілік конференциясының қашан басталатыны туралы келісімдер жүргізуді тапсырды. Боне үкіметте Францияның соғыс жариялауына қарсы күшті дауласты, орнына француздарды Муссолинидің делдалдық ұсынысын қабылдауға шақырды. Егер поляктар Муссолинидің конференциясына қатысудан бас тартса, 1 қыркүйекте Муссолинидің жаңартылған бейбітшілік жоспарында Польшадан неміс әскерлерін шығару емес, тек қарулы күштерді тоқтату туралы айтылғандықтан, француздар итальяндық жоспарды қабылдаудың негізгі шарты ретінде поляк-француз одағын бұзу керек еді. Француз үкіметі сол күні таңертең француз әскерлерін бірден жұмылдыруға бұйрық беру үшін жиналды және 75 миллиард франк соғыс несиесін мақұлдау үшін Ұлттық Ассамблеяның арнайы сессиясын шақырды. Боне Муссолинидің конференциясына қатысу үшін әрі қарай талаптар қойды. Сол күні кешке Боне Лондондағы елші Шарль Корбинге британдықтарға Муссолинидің бейбітшілік ұсынысын Франция қабылдағанын айтуды бұйырды. Корбин өз кезегінде соғыс басталғандықтан британдықтар итальяндық делдалдық ұсынысқа қызығушылық таныта бастағанын хабарлады. Сондай-ақ Варшавадағы елші Леон Ноэльге поляктар Муссолини ұсынған конференцияға қатысуға келісе ме, жоқ па, соны білу тапсырылды, бірақ Франция Германияға соғыс жариялау арқылы франко-поляк одағын сақтау туралы ұсыныс жасаған кезде Бек ашулы жауап берді. Ұлыбританияның Берлинге ескерту жіберуі Бонені 1 қыркүйектің түстен кейін елші Роберт Кулондрге Германия агрессиясын тоқтатса Франция Германияға соғыс жариялайтынын ескертуге мәжбүр етті. 1 қыркүйекте түнгі сағат 00:00-де Боне Хавас агенттігі арқылы мәлімдеме жасады: «Француз үкіметі бүгін, басқа бірнеше үкіметтер сияқты, Еуропаның қиындықтарын шешуді көздейтін итальяндық ұсынысты алды. Тиісті қарастырудан кейін француз үкіметі «жарқын жауап» берді». 2 қыркүйек күні таңертең Орседе Польша елшісі Юлиуш Лукашевич ескертусіз келген кезде ашулы жағдай туды. Бонемен болған даулы әңгімелесу кезінде ол Франция неге әлі соғыс жарияламағанын білуді талап етті. Сол күні Боне граф Чианомен телефон арқылы сөйлескенде, француз тарапының 1 қыркүйектегі демаршы ультиматум емес екенін, итальяндықтарды бейбітшілік конференциясын мүмкіндігінше тезірек бастауға шақырды. Боне конференцияға шын ниетпен мүдделі болды, бірақ Галифакс немістер Польшадан дереу шықпаса Ұлыбритания қатыспайтынын мәлімдеген кезде ұсынылған конференция тоқтатылды. 2 қыркүйекте Галифаксқа телефон арқылы сөйлескенде, Боне Галифаксты немістердің шығуына қатысты алғышартты алып тастауға көндіре алмады. Сағат 17:00 шамасында Боне Лукашевичпен тағы бір даулы әңгімелесу жүргізді, ол Францияға соғыс жариялау үшін оған қатты қысым көрсетті және Бонені Францияны бейтарап қалдырып, Польшаға сатқындық жасауға тырысқаны үшін айыптады. Италиялық жоспарды британдықтардың қабылдауына қол жеткізу үшін Боне немістердің Польшадан «символдық шығуын» жасауы мүмкін бе, соны қарастырды, бірақ Лорд Галифакстан «символдық шығу» қабылданбайтынын, ал Риббентроптан Берлинде ешқандай шығу қарастырылмайтынын білді. Корбин Даладьемен ғана сөйлесу керектігін айтып, Боненің саясатын саботаж етуге тырысты. Боне Анатоль де Монзи, Жан Мистлер, Марсель Деат, Пол Форе, Пол Боден, Пьер Лаваль, Рене Белин, Адриен Марке және Гастон Бержери сияқты үкіметтің ішінде де, сыртында да «бейбітшілік лоббисіндегі» одақтастарымен бірге 1-3 қыркүйек аралығында Германиямен соғысқа бармау үшін Даладье үкіметіне, Сенатқа және Депутаттар палатасына лобби жасады. Боне Даладьеге граф Чианоның бейбітшілік жоспарының бір бөлігі ретінде немістерді қарулы күштерді тоқтатуға көндіргені туралы жалғанды айтты, бірақ шындығында Чиано Боненің сөзін кері айтқан. Бір сәтте Боне Италия конференциясын Польшамен одақты бұзуға және Францияны соғыстан шығаруға мүмкіндік беретін құрал ретінде пайдалана алады деп ойлады. Алайда Даладье Рейхтің Польшаға қарсы соғысын тоқтатып, барлық күштерін Польшадан шығаруын талап етті, және бейбітшілік жоспарында осы талаптар қамтылмағанын білгеннен кейін ол қызығушылығын жоғалтты. Үкімет 2 қыркүйекте соғыс жариялау туралы шешім қабылдады, бірақ Гамелин Франция миллиондаған адамды жұмылдыру үшін қосымша 24 сағат қажет екенін, Люфтваффе шабуылдарынан қорқусыз жұмылдыру қажет екенін талап еткендіктен кешіктірді. 1939 жылғы 2 қыркүйекте сағат 22:30-да Лорд Галифакс телефон арқылы Боненің үкіметі келесі күні Германияға соғыс жариялайтынын және соғыс жариялау туралы бірдей мәлімдемелер жасау жоспарынан бас тартатынын мәлімдеді. 1939 жылғы 3 қыркүйекте Ұлыбритания Германияға соғыс жариялады, бұл Париждегі пікірталасқа нүкте қойды, және Даладье соңында сол күні Францияның соғыс жариялауын жариялады. Соғыс жарияланғаннан кейін бір апта бойы Даладье Боненің Германиямен бейбітшілік іздеу туралы пікірлерін айту мүмкіндігін болдырмау үшін үкіметтің отырысын өткізбеді. 13 қыркүйекте Боне әділет министрі қызметінен төмендетілді.

When Bonnet first learned of the German attack on Poland at 8:20 a. m., on 1 September 1939, his first reaction was to contact the Italian Ambassador to France, Baron Raffaele Guariglia, and informed him that France had accepted Mussolini's mediation offer. Guariglia received a phone call from his French cousin, the Comte de Ronceray, who, in turn, had been briefed by de Monzie. The Comte de Ronceray dismissed the German invasion of Poland as an unfortunate contretemps but told Guariglia that Bonnet had lied that Bonnet had won over the cabinet into accepting Mussolini's conference. At 10 am, Guariglia met Bonnet at the Quai d'Orsay and was told by Bonnet that France had accepted the Italian plan for a conference. Present in Bonnet's office were his allies François Piétri; Henri Béranger, the chairman of the Senate Foreign Affairs Committee; Jean Mistler, the chairman of the Chamber of Deputies Foreign Affairs Committee; and Air Minister Guy la Chambre. Bonnet then ordered François Poncet to see Mussolini about when the peace conference could begin. Bonnet argued very strongly in the cabinet against a French declaration of war and instead urged that the French take up Mussolini's mediation offer. If the Poles refused to attend Mussolini's conference, which was widely expected since Mussolini's revised peace plan on 1 September called for an armistice, not for the removal of German troops from Poland, the major Polish precondition to accepting the Italian plan, the French should denounce the Polish alliance. The French cabinet met later that morning to vote to order French mobilization at once and called upon a special session of the National Assembly to vote for a request for 75 billion francs in war credits. Bonnet continued to argue for attending Mussolini's conference. Later,that day, Bonnet ordered the Ambassador in London, Charles Corbin, to tell the British that Mussolini's peace offers had been accepted by France. Corbin, in turn, reported that now that war had begun, the British were starting to lose interest in the Italian mediation offer. Likewise, the Ambassador in Warsaw Léon Noël was instructed to see if the Poles would agree to attending Mussolini's proposed conference, only to receive an angry reply from Beck about when France proposed to honour the Franco Polish alliance by declaring war on Germany. Strong British pressure for a warning to be delivered in Berlin made Bonnet reluctantly order Ambassador Robert Coulondre late on the afternoon of 1 September to warn Ribbentrop that if Germany continued with its aggression, France would declare war on Germany. At midnight on 1 September, Bonnet had Havas issue a statement: "The French government has today, as have several other Governments, received an Italian proposal looking to the resolution of Europe's difficulties. After due consideration the French government has given a 'positive response'". On the morning of 2 September, an angry scene occurred at the Quai d'Orsay when Polish Ambassador Juliusz Łukasiewicz marched in unannounced and during a stormy interview with Bonnet demanded to know why France had not yet declared war. Later that day, Bonnet, during a phone conversation with Count Ciano, made a great point of insisting that the French démarche of 1 September was not an ultimatum, as he urged that the Italians start the peace conference as soon as possible. Bonnet were serious about the conference, but the proposed conference was aborted when Halifax stated that unless the Germans withdrew from Poland immediately, Britain would not attend. During a phone call to Halifax later on 2 September, Bonnet could not persuade Halifax to drop the precondition about a German withdrawal. At about 5:00 p. m., Bonnet had another tempestuous interview with Łukasiewicz, who pressed him very strongly for a French declaration of war and accused Bonnet of plotting to betray Poland by keeping France neutral. As part of an effort to gain British acceptance of the Italian plan, Bonnet sought to see if it was possible for the Germans to stage a "symbolic withdrawal" from Poland, only to learn from Lord Halifax that a "symbolic withdrawal" was unacceptable and from Ribbentrop that no withdrawal, symbolic or otherwise, was being considered in Berlin. Corbin sought to sabotage Bonnet's policy by advising Chamberlain that he should speak only to Daladier. Bonnet, together with his allies in the "peace lobby" both in and out of the government like Anatole de Monzie, Jean Mistler, Marcel Déat, Paul Faure, Paul Baudoin, Pierre Laval, René Belin, Adrien Marquet, and Gaston Bergery, spent 1 to 3 September lobbying the Daladier government, the Senate and the Chamber of Deputies against going to war with Germany. Bonnet told Daladier the lie that that Count Ciano had persuaded the Germans to accept an armistice as part of the peace plan, but in fact, Ciano had told Bonnet the precise opposite. There was a moment that Bonnet believed that he could use the Italian conference as an excuse for renouncing the alliance with Poland and keeping France out of the war. However, Daladier continued to insist that the Reich had to cease its war against Poland and pull out all of its forces from Poland, and he lost interest when he learned the peace plan did not include those demands. The cabinet decided for war on 2 September but agreed for an extra 24 hours, as Gamelin insisted that France needed more time to mobilise millions of men to the colours without fear of Luftwaffe attacks. At 10:30 pm on 2 September 1939, Lord Halifax, in a phone call to Bonnet, told him that Britain would declare war on Germany the next day and abandoned interest in a planned simultaneous presentations of declarations of war. On 3 September 1939, Britain declared war on Germany, which had the effect of resolving the debate in Paris, and Daladier finally had the French declaration of war issued later that same day. For a week after the war was declared, Daladier avoided having the cabinet meet to ensure that Bonnet would not have a chance to put forward his views about seeking peace with Germany. Bonnet was demoted to minister of justice on 13 September.

Кейінгі мансап

1940 жылдың наурыз айының соңғы жартысында Бонне өзінің "бейбітшілік лоббисі" одақтастары Анатоль де Монзи, Пьер Этьен Фланден, Пьер Лаваль, Жан Монтиньи, Жан Луи Тиксиер Вигнанкур, Жорж Скапини, Рене Домманаж, Гастон Бержери, Рене Шато және Рене Брунемен бірге Лавальды Германиямен бейбіт келісімге қол жеткізуге бағытталған алғышарт ретінде сыртқы істер министрі етіп тағайындау үшін белсенді лоббилік жұмыс жүргізді. Фейк соғысы кезінде алты рет өткен "бейбітшілік лоббисінің" отырыстарына төрағалық еткеннен басқа, Бонне әділет министрі ретінде үнсіздік сақтады. 1940 жылдың 21 маусымында Бонне Лавальмен бірге президент Альберт Лебрунға Алжирге кету туралы шешімінен бас тартуға көндірді. 1940 жылдың 10 шілдесінде Бонне маршал Филипп Петен басқаратын үкіметке жаңа конституция жасауға уәкілеттік беруге дауыс берді, осылайша Францияның үшінші республикасы тоқтатылып, Виши Франциясы құрылды. Ол Виши үкіметін қолдады және 1940 жылдың желтоқсанынан бастап оның Ұлттық кеңесінде қызмет етті. Кеңес ешқашан жиналмағандықтан, Вишидегі оның рөлі шағын болды. Бонне Екінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігін Дордоньдегі иелігінде өткізіп, Вишиде кеңсе алуға тырысты, бірақ кейін француз қарсыластарының қатарында болғанын мәлімдеді. Гестапоның құжаттарына сәйкес, Бонне 1941 жылдың ақпанында немістермен байланысып, олар Лавальды оны кабинетке қосуға көндіруге тырыса ма деп сұрады, ал 1943 жылдың маусымында Франциядан кетіп, одақтастарға қосылу ниеті жоқ екеніне оларды сендірді. 1942 жылдың қарашасында Бонне Гершель Гриншпанға қатысты жоспарланған сотта айыптау тарапынан куәлік беруге келісті. Бонне Рейхпен келісімге қол жеткізуге жасаған тырыстарын Германиямен соғыс бастауға ниеттенген еврейлердің саботаж жасағанын және Гриншпанның Эрнст фон Ратты Францияны Германиямен соғысқа итермелеу үшін жасалған еврейлік қастандықтардың бөлігі ретінде өлтіргенін куәлік етуі керек еді. Алайда сот өткізілмеді, өйткені Гришпанның Ратпен гомосексуалды қарым-қатынаста болғанын және оны ғашықтар арасындағы жанжалдың салдарынан атқандығын қорғауы, неміс тарапынан алғанда, сотқа қатысу өте тәуекелді болар еді, себебі адамдар бұл талапқа сене алатын еді. 1944 жылдың 5 сәуірінде Бонне Франциядан Швейцарияға қашып кетті және өміріне қауіп төніп тұрғанын мәлімдеді. Бонне 1950 жылдың наурызына дейін эмиграцияда болды. Соғыстан кейін оған қарсы қудалау ісі қозғалды, бірақ 1944 жылы Радикалдық партиядан шығарылғанмен, ақырында тоқтатылды. Эмиграцияда болған кезінде Бонне бес томдық естеліктер жинағын жазды. Бонне өзінің мансабы бойында беделіне қатты мән берді, ал сыртқы істер министрі болған кезінде Францияда "Боннетизм" деп аталатын журналистер тобын ұйымдастырды, олар оны бейбітшілікті қорғаушы және Еуропаның құтқарушысы ретінде даңқтап жазған кітаптар мен памфлеттер жазды. Quai d'Orsay-ден кеткеннен кейін Бонне өзімен бірге көптеген ресми құжаттарды алып кетті, оларды өзінің көлемді естеліктерінде келтірген мәлімдемелерін қолдау үшін пайдаланды, онда Бонне бейбітшілікті сақтау үшін жалғыз қолмен батыл күрес жүргізгенін көрсетті. Көптеген адамдар Боннені шындыққа қарамастан, өзін мүмкіндігінше жақсы көрсету үшін құжаттарын "өзгертіп" жазды деп айыптады. Әсіресе, сын Бонне естеліктеріндегі қарама-қайшылықты мәлімдемелерге бағытталды. Әр түрлі уақытта Бонне британдық қысым Францияны 1938 жылы Мюнхенге итергенін және оның үкіметі Чехословакия үшін күресуді қалағанын мәлімдеді. Басқа уақытта Бонне 1938 жылғы әскери және экономикалық жағдай Францияның 1939 жылы соғысқа төтеп беруіне мүмкіндік бермегенін айтты. 1950 жылдардың басында Бонне өзінің белгілі сыншыларының бірі, британдық тарихшы сэр Льюис Бернштейн Намиермен "Таймс" әдеби қосымшасының беттерінде қызу пікірталас жүргізді, оның естеліктеріндегі кейбір мәлімдемелерге қатысты. Мәселе 1938 жылдың мамырында Польшаның сыртқы істер министрі полковник Йозеф Бек Германия шабуыл жасаса, Польша Чехословакияға көмекке келмек деген ұсынысын Бонне қабылдамауында болды. Бонне мұндай ұсыныс жасалғанын жоққа шығарды, бұл Намиерді Боннені құжаттамалық жазбаны жалғандауға тырысқан деп айыптауға итермеледі. Намиер Бонне өз баяндамасында шыншыл болмағанын дәлелдеді және ол 1953 жылы айтысты мына сөздермен аяқтады: "Польша ұсынысын, оның құны қанша болса да, алдымен мемлекет қайраткері Бонне тоқтатты, содан кейін тарихшы Бонне оны жойды". Пікірталас мәні Боннедің маневр еркіндігіне қатысты болды. Өзінің естеліктерінде Бонне өзінің бақылауынан тыс жағдайларға байланысты қарсы болған сыртқы саясатты жүргізуге мәжбүр болғанын мәлімдеді. Намиер Боннеде басқа нұсқалар болғанын және ол қалаған сыртқы саясатты жүргізіп отырғанын айтты. 1953 жылы Боннеге қайтадан сайлауға түсуге рұқсат берілді, ал 1956 жылы Бонне Дордоньдегі бұрынғы өкілдігіне оралды. 1952 жылы Радикалдар қатарына қайта қабылданған ол 1955 жылы Пьер Мендес Франсты қолдамағандықтан қайтадан партиядан шығарылды. Дегенмен, ол 1956 жылы Депутаттар палатасына қайтадан сайланды және 1968 жылға дейін осы органға қызмет етті, ол кезде өкілдігінен айырылды.

In the latter half of March 1940, Bonnet together with his "peace lobby" allies such as Anatole de Monzie, Pierre Étienne Flandin, Pierre Laval, Jean Montigny, Jean Louis Tixier Vignancour, Georges Scapini, René Dommanage, Gaston Bergery, René Chateau, and René Brunet, made a major lobbying effort to have Laval appointed foreign minister as a prelude to making peace with Germany. Besides chairing meetings of the "peace lobby", which met six times during the Phoney War, Bonnet otherwise remained silent as Justice Minister. On 21 June 1940, Bonnet, together with Laval, helped to pressure President Albert Lebrun to change his mind about leaving for Algeria. On 10 July 1940, Bonnet voted in favour of granting the cabinet presided by Marchal Philippe Pétain authority to draw up a new constitution, thereby effectively ending the French Third Republic and establishing Vichy France. He supported the Vichy government and served on its National Council from December 1940. As the council never met, his role in Vichy was small. Bonnet spent most of World War II living on his estate in the Dordogne and attempting to secure himself an office in Vichy, but Bonnet was later to claim to have been involved in the French Resistance. According to Gestapo records, Bonnet contacted the Germans once in February 1941 to see if the Germans would pressure Laval to include him in the Cabinet and again in June 1943 to reassure them that he had no intention of leaving France to join the Allies. In November 1942, Bonnet agreed to testify for the prosecution at the planned trial of Herschel Grynszpan. Bonnet was to testify that his efforts at reaching a rapprochement with the Reich had been sabotaged by the Jews, who were intent on starting a war with Germany, and that Grynszpan had assassinated Ernst von Rath as part of an alleged Jewish conspiracy to push France into war with Germany. However, the trial was never held, as Gryszpan's planned defence that he was having a homosexual relationship with Rath and had shot him as part of a lover's quarrel meant that from the German viewpoint, the trial was too risky, as people might have believed that claim. On 5 April 1944, Bonnet fled France for Switzerland and claimed that his life was in danger. Bonnet stayed in exile until March 1950. After the war, proceedings were begun against him but were eventually dropped although he was expelled from the Radical Party in 1944. During his time in exile, Bonnet was to write a five volume set of memoirs. Bonnet, throughout his career, had been very much concerned with his reputation, and during his time as Foreign Minister, he had a team of journalists to engage in what is known in France as Bonnetiste writing, a series of books and pamphlets meant to glorify him as the defender of the peace and Europe's savior. After leaving the Quai d'Orsay, Bonnet took with him a large number of official papers, which he then used to support the claims made in his voluminous memoirs in which Bonnet depicted himself as waging a single handed heroic battle to save the peace. Many have charged Bonnet with "editing" his papers to present himself in the best possible light, regardless of the facts. In particular, criticism has centered on some of the contradictory claims in the Bonnet memoirs. At various points, Bonnet claimed that British pressure had driven France towards Munich in 1938 and that his government wanted to fight for Czechoslovakia. At other times, Bonnet states the military and economic situation in 1938 was such that France could not risk a war in 1939. In the early 1950s, Bonnet had an intense debate on the pages of the Times Literary Supplement with one of his leading critics, the British historian Sir Lewis Bernstein Namier over some of the claims contained in his memoirs. At issue was whether Bonnet had, as Namier charged, snubbed an offer by Polish Foreign Minister Colonel Józef Beck in May 1938 to have Poland come to the aid of Czechoslovakia in the event of a German attack. Bonnet denied that such an offer had been made, which led Namier to accuse Bonnet of seeking to falsify the documentary record. Namier established that Bonnet had been less than honest in his account, and he concluded the debate in 1953 with these words: "The Polish offer, for what it was worth, was first torpedoed by Bonnet the statesman, and next obliterated by Bonnet the historian". The real significance of the debate was over Bonnet's freedom of manoeuvre. In his memoirs, Bonnet claimed that he had been often forced by circumstances beyond his control to carry out a foreign policy that he opposed. Namier charged that Bonnet had other options and was carrying out the same foreign policy that he had wanted to carry out. In 1953, Bonnet was allowed to run for office again, and in 1956, Bonnet returned to his old seat in the Dordogne. Readmitted to the Radicals in 1952, he was once again expelled in 1955 for refusing to support Pierre Mendès France. Nevertheless, he was once again elected to the Chamber of Deputies in 1956 and continued to serve in that body until 1968, when he lost his seat.