Артур Оуэн Барфилд: Философ, ақын және «Inkling» тобының мүшесі

Кіріспе

Британдық философ (1898–1997)

Артур Оуэн Барфилд (9 қараша 1898 – 14 желтоқсан 1997) – ағылшын философы, жазушы, ақын, сыншы және «Инклингтер» тобының мүшесі.

Өмір

Барфилд Лондонда Элизабеттің (құрмет аты Шоултс; 1860–1940 жж.) және Артур Эдвард Барфилдтің (1864–1938) отбасында дүниеге келген. Оның үш үлкен туысы болды: Диана (1891–1963), Барбара (1892–1951) және Гарри (1895–1977). Ол Хайгейт мектебінде және Оксфордтың Уадхэм колледжінде білім алды. 1920 жылы ағылшын тілі мен әдебиеті саласында үздік диплом алды. Б.Литт. дәрежесін аяқтағаннан кейін, ол үшінші кітабы – «Шығармашылық сөздік» жарық көрді, содан кейін он жылдан астам уақыт бойы адал ақын және жазушы болып жұмыс істеді. 1934 жылдан бастап Лондонда заңгер болып жұмыс істеді, 1959 жылы 60 жасқа толғанда зейнетке шықты. Одан кейін Солтүстік Америкада қонақ профессор ретінде көптеген қызметтер атқарды. Барфилд көптеген эсселер, кітаптар мен мақалалар жариялады. Оның негізгі назары «сананың эволюциясы» деп аталатын мәселеге аударылды, бұл идея оның жазбаларында жиі кездеседі. Ол «Көріністерді сақтау: Идолопоклондық туралы зерттеу» еңбегінің авторы және ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде антропософияның негізін қалаушысы ретінде танымал.

Отбасы

1923 жылы ол музыкант және хореограф Мод Дуаиге үйленді. Олар үш бала – Александр, Люси және Джеффриді асырап алды. Олардың жалғыз немересі – Александрдың ұлы Оуэн А. Барфилд. Әйелі 1980 жылы қайтыс болғаннан кейін ол өмірінің соңғы жылдарын Шығыс Сассекс аймағындағы Форст Роу қаласындағы зейнеткерлер үйінде өткізді.

Инклиндер

Барфилд "бірінші және соңғы Инклинг" деп танылды. Ол К.С. Льюиске зор әсер етті және "Күміс труба" және "Поэтикалық тіл" (Льюиске арналған) кітаптары арқылы Ж.Р.Р. Толкинге де елеулі ықпал етті, ол өзінің жазбаларында Орта Жердегі құлдырау және күйреу тақырыбында осы идеяларды пайдаланды. Толкин осы ойды легендариумына қайта-қайта фрагментация, жарық, тіл және халықтардың, әсіресе эльфтердің бөлінуі арқылы енгізді. Барфилдтің үлесі және олардың әңгімелері Толкин мен Льюисті миф пен метафораның тіл мен әдебиетте әрқашан орталық орында болғанына көндірді. "Инклиндердің шығармаларының барлығы, танымалдылықтың кез келген өлшемінен асып түседі, тіпті христиандық зиялылық және қияли өмірді жаңартуға тең". Барфилд пен К.С. Льюис 1919 жылы Оксфорд университетінде студенттер болып оқып жүргенде танысып, 44 жыл бойы жақын дос болды. "Льюис үшін Барфилдпен болған достығы өміріндегі ең маңызды қарым-қатынас болды" деу артық емес. Льюис қайтыс болғаннан кейін бір жылдай өткен соң Барфилд АҚШ-тағы сөйлесуінде оның достығы туралы былай деді: "Енді ол қандай болса да, және сіз білетіндей, ол көптеген нәрселерді білдірді, К.С. Льюис мен үшін, ең алдымен, ешқашан ұмытылмайтын дос болды, 40 жылдан астам уақыт бойы жақын байланыста болған дос, сіз оны басқа адам ретінде емес, менің өмірімнің бір бөлігі ретінде қарастыруыңыз мүмкін". Барфилд Льюисті дінге келтіруде маңызды рөл атқарды. Льюис достардың екі түрі бар екенін түсінді: біріншісі – сіз үйдің иесі сезінетін және келісетін дос (Льюиске жақын досы Артур Гривс осыған мысал бола алады), екіншісі – сізге басқа көзқарас ұсынатын дос. Ол Барфилдтің осылайғы үлесін ерекше пайдалы деп тапты, себебі "1920 жылдары екеуі Барфилдтің (және олардың ортақ досы А.С. Харвудтың) антропософиямен байланысы және қиял бізге қандай білім бере алады деген мәселеде ұзақ дауға түсті, олар оны «Ұлы соғыс» деп атады. Олардың әңгімелері арқылы Льюис материалистік реализмнен бас тартып, өзі бұрын жеңілтектеп айтқан «сверхъестественностьқа» жақындады. Осы әңгімелер Льюистің Нарния сериясын жазуына ықпал етті. Льюиске дос және ұстаз болғаннан бөлек, Барфилд (кәсіби) оның заң кеңесшісі және сенімді адамы болды. Барфилд Льюиске маңызды интеллектуалдық ықпал етті. Льюис 1949 жылы жазған "Арыстан, сиқыршы және гардероб" кітабын, Нарнияның алғашқы хроникасын, досының қызы Люси Барфилдке арнады және оған арнап жазды. Ол сондай-ақ 1952 жылы "Таң атқанның саяхаты" кітабын Барфилдтің асырап алған ұлы Джеффриге арнады. Барфилд оның ғылымы мен дүниетанымына да әсер етті. Ол өзінің алғашқы ғылыми кітабын, "Махаббат аллегориясы" (1936) өзінің "мұғалімдерінің ең ақылдысы және ең жақсысы" деп атап, оның алғы сөзінде Барфилдтің әдеби теориясы мен тәжірибесін таратудан басқа ештеңе сұрамағанын айтты. Барфилдтің философияға тек қана интеллектуалдық көзқараспен қарауының орнына, өзі мен Льюис арасында болған, Льюис ешқашан ұмытпаған бір алмасу арқылы көрініс тапты. Льюис бір күні философияны "пән" деп атады. "Бұл Платон үшін пән емес, бұл – жол" деді Барфилд. "Адамның жойылуы" (1947) атты үшінші лекциясында Льюис Барфилдтің ұстазы Рудольф Штайнердің "көрілген заттың қасиеттерін жоғалтпайтын, құтқарылған ғылыми әдіске" жол тапқан болуы мүмкін деп болжайды. Барфилдтің Толкинге де маңызды ықпалы болды. 1937 жылы Ален мен Унвиннің К.А. Фуртқа жазған хатында Толкин: "Хоббиттегі жалғыз филологиялық ескерту (менің ойымша): лингвистикалық философияға сілтеме жасаудың таңғажайып мифологиялық тәсілі және Барфилдті оқымаған (қалай десеңіз де) және оны оқығандар (бәлкім) жіберіп алатын нүкте". Бұл сілтеме Билбоның Ескі тауға барып, Смаугтың қазынасына тап болғанда айтылады: "Билбоның демі алынды деу - бұл сөзбен айтып жеткізуге болмайтын нәрсе. Адамдар эльфтерден үйренген тілді өзгерткеннен кейін, оның таңғалуын білдіретін сөз жоқ, ол кезде бәрі керемет болатын. Билбо бұрын да аждаһалар қорларын айтып, ән салғанды естіген, бірақ мұндай қазынаның салтанаты, құмарлығы, даңқы оған әлі ешқашан үйге келген емес. Оның жүрегі таңғалдырып, толқыды". Льюис 1928 жылы Барфилдке Толкинге тигізген әсері туралы былай деп жазды: "Сізге Толкиннің өткен түні менімен бірге тамақтанғанда, ол мүлдем басқа нәрсе туралы айтты, ежелгі семантикалық бірлік туралы сіздің түсінігіңіз оның бүкіл көзқарасын өзгертті, және ол әрқашан сіздің түсінігіңіз оны уақытында тоқтатқан кезде...". Барфилдтің соңғы қатысу туралы ұғымы (табиғатпен толыққанды саналы қатысу бірлігі туралы идея) Инклиндерге кейінірек басқалар тарапынан радикалды ортодоксия ретінде түсіндірілген идеяларға ұқсас нәрселерді әкелді, оның ұзақ теологиялық тарихы бар. Оның тамырлары Платонның метексис идеясында, Августин және Аквинский арқылы берілді, және ол Толкиннің, мысалы, эльфтердің, Том Бомбадилдің және хоббиттердің қарапайым ләззаттарының ойшау өнері мен табиғаттың біртүтастығындағы "Сақиналардың билеушісінде" көрінетін шындықтың рухани көрінісін ұсынды.

Barfield has been known as "the first and last Inkling." He had a profound influence on C. S. Lewis and, through his books The Silver Trumpet and Poetic Diction (dedicated to Lewis), an appreciable effect on J. R. R. Tolkien, who made use of the ideas in his writings with the theme of decline and fall in Middle earth. Tolkien embedded this into his legendarium through the device of repeated fragmentation, of the created light, of language, and of peoples especially in the sundering of the Elves. Barfield's contribution, and their conversations, persuaded both Tolkien and Lewis that myth and metaphor have always had a central place in language and literature. "The Inklings work taken as a whole, has a significance that far outweighs any measure of popularity, amounting to a revitalisation of Christian intellectual and imaginative life." Barfield and C. S. Lewis met in 1919 as students at Oxford University and were close friends for 44 years. "It is no exaggeration to say that his friendship with Barfield was one of the most important in his [Lewis's] life " The friendship was reciprocal. Almost a year after Lewis's death, Barfield spoke of his friendship in a talk in the USA: "Now, whatever he was, and as you know, he was a great many things, CS Lewis was for me, first and foremost, the absolutely unforgettable friend, the friend with whom I was in close touch for over 40 years, the friend you might come to regard hardly as another human being, but almost as a part of the furniture of my existence.” When they met, Lewis was an atheist who told Barfield, "I don’t accept God!" Barfield was influential in converting Lewis. Lewis came to see that there were two kinds of friends, a first friend with whom you feel at home and agree (Lewis's close friend Arthur Greeves was an example of this) and a second friend who brings to you a different point of view. He found Barfield's contribution in this way particularly helpful despite, or because, "during the 1920s, the two were to engage in a long dispute over Barfield's (and their mutual friend, A. C. Harwood's) connection to anthroposophy and the kind of knowledge that imagination can give us which they affectionately called 'The Great War'. Through their conversations, Lewis gave up materialist realism – the idea that our sensible world is self explanatory and is all that there is – and moved closer to what he had always disparagingly referred to as “supernaturalism.” These conversations influenced Lewis towards writing his Narnia series. As well as being friend and teacher to Lewis, Barfield was (professionally) his legal adviser and trustee. Barfield was an important intellectual influence on Lewis. Lewis wrote his 1949 book The Lion, the Witch and the Wardrobe, the first Narnia chronicle, for his friend's daughter Lucy Barfield and dedicated it to her. He also dedicated The Voyage of the Dawn Treader to Barfield's adopted son Geoffrey in 1952. Barfield also influenced his scholarship and world view. He dedicated his first scholarly book, The Allegory of Love (1936) to his 'wisest and best of my unofficial teachers,' stating in its preface that he asked no more than to disseminate Barfield's literary theory and practice. Barfield's more than merely intellectual approach to philosophy is illustrated by a well known interchange that took place between himself and Lewis, which Lewis did not forget. Lewis one day made the mistake of referring to philosophy as "a subject." "It wasn't a subject to Plato," said Barfield, "it was a way". In the third lecture of The Abolition of Man (1947), Lewis suggests that Barfield's mentor, Rudolf Steiner, may have found the way to a "redeemed scientific method that does not omit the qualities of the observed object". Barfield was also an important influence on Tolkien. In a letter to C. A. Furth of Allen and Unwin in 1937, Tolkien wrote, "the only philological remark (I think) in The Hobbit is : an odd mythological way of referring to linguistic philosophy, and a point that will (happily) be missed by any who have not read Barfield (few have), and probably by those who have." The reference in question comes when Bilbo visits the dragon Smaug's treasure hoard within the Lonely Mountain:
"To say that Bilbo's breath was taken away is no description at all. There are no words left to express his staggerment, since Men changed the language that they learned of elves in the days when all was wonderful. Bilbo had heard tell and sing of dragon hoards before, but the splendour, the lust, the glory of such treasure had never yet come home to him. His heart was filled and pierced with enchantment "

Lewis wrote to Barfield in 1928 about his influence on Tolkien: "You might like to know that when Tolkien dined with me the other night he said, apropos of something quite different, that your conception of the ancient semantic unity had modified his whole outlook, and he was always just going to say something in a lecture when your concept stopped him in time. 'It is one of those things,' he said, 'that when you have once seen it there are all sorts of things you never say again." Barfield's notion of final participation (the idea of a fully conscious participative unity with nature) brought to the Inklings ideas similar to those later expounded by others as radical orthodoxy, with its long theological history. It has roots in the Platonic idea of methexis passed on by Augustine and Aquinas, and offered a sacramental view of reality which Tolkien takes up in The Ring in, for example, the contemplative artistry and natural oneness of the elves, Tom Bombadil and the Hobbits’ simple pleasures.

Антропософия

Барфилд 1924 жылы Рудольф Штайнердің лекциясын тыңдағаннан кейін антропософ болды. Ол өмірі бойы Рудольф Штайнердің еңбектері мен философиясын зерттеді, оның кейбір шығармаларын аударды және антропософиялық басылымдарда өзінің алғашқы мақалаларын жариялады. Барфилдтің әдеби шығармашылығының осы бөлігіне "Антропософияның жақтаушысы" кітабы кіреді, онда Штайнердің "Жанның жұмбақтары" кітабынан таңдалған үзінділерге кіріспе жазылған. Штайнер Барфилдтің шығармашылығындағы маңызды тұлға, оның ең басты ықпалы, бірақ Барфилдтің ой-пікірін Штайнердің туындысы деп қарастыруға болмайды. Барфилдті зерттеуші Г. Б. Теннисон: "Барфилд Штайнерге, Штайнер Гетеге болғандай", – дейді, бұл салыстырмалы мәнге қатысты емес болса, жарық береді. Барфилдтің жазуы туынды емес, ол терең түпнұсқа, бірақ ол өзін Штайнерден асып түскен деп санамады, себебі оның пікірінше, Штайнер Гетеден асып түскен. Барфилд Штайнерді Гетеден гөрі ұлырақ, ой-санасы дамыған адам деп есептеді және, әрине, ол өзін екеуіне қарағанда өте шағын санады.

Тәуелділігі мен пікірлері

Барфилдті христиан жазушысы және антиредукционист жазушы ретінде сипаттауға болады. Оның кітаптары Барфилд Ұлыбританияда қайта басылып шықты, оның ішінде жаңа басылымдар: Unancestral Voice; Тарих, кінә және әдет; Романтизм жасқа толады; Мағынаның қайта ашылуы; Сөйлеушінің мағынасы; және Әлемдер бөлек. "Ағылшын тіліндегі сөздердің тарихы" кітабында әртүрлі сөздердің мағынасының өзгеруін зерттеу арқылы Батыс өркениетінің тарихын қайта баяндауға тырысады. Филип Залескинің 1999 жылғы "Ғасырдың ең жақсы 100 рухани кітабы" тізіміне "Көріністі сақтау: жалған тәңірлерге табынуды зерттеу" кітабы енді. Барфилд Т. С. Элиотқа да әсер етті, ол Барфилдтің "Аралық әлемдер" кітабын "интеллектуалды кеме қатынасының әдеттегі бағытынан өте алыс ой теңіздеріне саяхат" деп атады. Верлин Флайгер өзінің "Splintered Light: Logos and Language in Tolkien's World" кітабында Барфилдтің "Поэтикалық сөздік" шығармасының Ж. Р. Р. Толкиннің шығармашылығына тигізген әсерін талдайды. Барфилдтің жұмысы туралы соңғы пікірлер Стивен Талботтың "Болашақ есептей алмайды: арамыздағы машиналарды асырып өту", Нил Эверденнің "Табиғаттың әлеуметтік жаратылысы", Дэниел Смитхерманның "Философия және сананың эволюциясы", Моррис Берманның "Әлемнің қайта бақсылығы" және Гэри Лакманның "Аңның құпия тарихы" кітаптарында жарияланды. 1996 жылы Лакман Барфилдпен соңғы сұхбат жүргізді, оның нұсқалары Gnosis және Lapis журналдарында жарық көрді. Альберт Линдерман өзінің "Неге айналаңыздағы әлем көрініс тапқандай емес: Оуэн Барфилдтің зерттеуі" (SteinerBooks, 2012) кітабында Барфилдтің жұмысын философиялық категориялар мен тарихпен таныс емес оқырмандар үшін соңғы әлеуметтік мысалдар мен зерттеулер аясында ұсынады. "Поэтикалық сөздік" кітабының алғы сөзінде АҚШ-тың лауреат ақыны Говард Немеров былай деп жазды: "Поэтикалық сөздікті білетін таныстарымның ақын-жазушылары мен мұғалімдері бұл кітапты құпия ғана емес, қасиетті кітап ретінде бағалайды". Нобель сыйлығының иегері Саул Беллоу: "Бізге қызықты жазушылар жеткілікті, бірақ Оуэн Барфилд тек қызықты болумен қанағаттанбайды. Оның мақсаты – бізді азат ету. Неден азат ету? Өзімізге жасаған түрмеден, білу жолымыздан, шектеулі және жалған ойлау әдеттерімізден, 'жалпы ақыл-ойымыздан'". Мәдениет сыншысы және психолог Джеймс Хиллман Барфилдті "XX ғасырдың ең назардан тыс қалған маңызды ойшылдарының бірі" деп атады. Харольд Блум "Поэтикалық сөздік" кітабын "Мен одан үнемі көп нәрсе үйренетін керемет кітап" деп сипаттады. "Оуэн Барфилд: Адам және мағына" (1994) фильмінің сценарийін Г. Б. Теннисон мен Дэвид Лавери жазды, режиссері және редакторы Бен Левин болды. Барфилдті Роберт Келли, Чарльз Стайн, Джордж Куаша, Том Читам және тағы да басқалар сияқты көптеген қазіргі заманғы ақындар жоғары бағалайды.

Barfield might be characterised as both a Christian writer and a learned anti reductionist writer. His books have been republished by Barfield UK, with new editions including Unancestral Voice; History, Guilt, and Habit; Romanticism Comes of Age; The Rediscovery of Meaning; Speaker's Meaning; and Worlds Apart. History in English Words seeks to retell the history of Western civilisation by exploring the change in meanings of various words. Saving the Appearances: A Study in Idolatry is on the 1999 100 Best Spiritual Books of the Century list by Philip Zaleski. Barfield was also an influence on T. S. Eliot who called Barfield's book Worlds Apart "a journey into seas of thought very far from ordinary routes of intellectual shipping." In her book Splintered Light: Logos and Language in Tolkien's World, Verlyn Flieger analyses the influence of Barfield's Poetic Diction on the writing of J. R. R. Tolkien. More recent discussions of Barfield's work are published in Stephen Talbott's The Future Does Not Compute: Transcending the Machines in Our Midst, Neil Evernden's The Social Creation of Nature, Daniel Smitherman's Philosophy and the Evolution of Consciousness, Morris Berman's The Reenchantment of the World, and Gary Lachman's A Secret History of Consciousness. In 1996 Lachman conducted perhaps the last interview with Barfield, versions of which appeared in Gnosis magazine and the magazine Lapis. In his book Why the World Around You isn't as it Appears: A Study of Owen Barfield (SteinerBooks, 2012), Albert Linderman presents Barfield's work in light of recent societal examples and scholarship while writing for an audience less familiar with philosophical categories and history. In a foreword to Poetic Diction, Howard Nemerov, US Poet Laureate, stated: Among the poets and teachers of my acquaintance who know POETIC DICTION it has been valued not only as a secret book, but nearly as a sacred one. Saul Bellow, the Nobel Prize–winning novelist, wrote: "We are well supplied with interesting writers, but Owen Barfield is not content to be merely interesting. His ambition is to set us free. Free from what? From the prison we have made for ourselves by our ways of knowing, our limited and false habits of thought, our 'common sense'." The culture critic and psychologist James Hillman called Barfield "one of the most neglected important thinkers of the 20th Century". Harold Bloom, describing Poetic Diction, referred to it as "a wonderful book, from which I keep learning a great deal". The film Owen Barfield: Man and Meaning (1994), co produced and written by G. B. Tennyson and David Lavery, directed and edited by Ben Levin, is a documentary portrait of Barfield. Barfield has been held in high esteem by many contemporary poets, including Robert Kelly, Charles Stein, George Quasha, Tom Cheetham, and others.

Поэтикалық сөздік

Барфилдтің «Поэтикалық дикция» кітабы поэзияны оқу кезінде туындайтын «сезімдік өзгерістердің» мысалдарымен басталады және олардың поэтикалық композицияның жалпы принциптерімен қалай байланысты екенін талқылайды. Бірақ оның басты мақсаты – «мағынаны зерттеу». Ол поэтикалық мысалдарды пайдаланып, ойдың сөздер мен метафоралар арқылы мағынаны қалай құратынын көрсетеді. Ол ақынның қиялының жаңа мағыналарды қалай жасайтынын, ал осы процестің адам тәжірибесінде тілді құру және оны үнемі кеңейту үшін қалай белсенді болғанын көрсетеді. Барфилд үшін бұл тек әдеби сын емес: бұл адам санасының эволюциясына қатысты дәлел. Көптеген оқырмандар үшін оның ең үлкен жетістігі – «тек поэтикалық дикция теориясы емес, поэзия теориясы, және тек поэзия теориясы емес, білім теориясы» туралы ерекше баяндамасы. Бұл теория сөздер мен мағынаның эволюциясын жан-жақты зерттеуден тікелей туындады, бастапқы сананың миф жасау қабілеті мен сөздердің қалыптасуы арасындағы байланыстан бастау алды. Барфилд сөздердің бастапқыда біртұтас «конкретті және бөлінбеген» мағынаға ие болғанын көрсету үшін көптеген мысалдар келтіреді, ал біз қазір оларды бірнеше жеке ұғым ретінде ажыратамыз. Мысалы, ол грек тіліндегі пневма сөзінің («демік», «рух» немесе «жел» деп аударылатын) ауа, рух, жел және дем ұғымдарын бір «холофразаға» біріктіргенін атап көрсетеді. Барфилд мұны табиғи құбылыстарға поэтикалық теңеу емес, нақты құбылыстың бірлігін ажырату деп санайды. Тек ұғымдар ғана емес, құбылыстардың өзі де бірлік құрайды, оны бастапқы сана қабылдай алды және сол себепті тілде көрініс тапты. Барфилдтің пікірінше, бұл – сана эволюциясындағы бастапқы перспектива, Платон философиясында «өмір үшін күрескен» және рационалды ойдың дамуынан үлкен пайда көріп, сананың дамуы жалғасуы үшін қайта жаңғырту және күрделендіру қажет болатын перспектива.

Barfield's book Poetic Diction begins with examples of "felt changes" arising in reading poetry, and discusses how these relate to general principles of poetic composition. But his greater agenda is "the study of meaning". Using poetic examples, he sets out to demonstrate how the imagination works with words and metaphors to create meaning. He shows how the imagination of the poet creates new meaning, and how this same process has been active, throughout human experience, to create and continuously expand language. For Barfield this is not just literary criticism:
it is evidence bearing on the evolution of human consciousness. This, for many readers, is his real accomplishment: his unique presentation of "not merely a theory of poetic diction, but a theory of poetry, and not merely a theory of poetry, but a theory of knowledge". This theory was developed directly from a close study of the evolution of words and meaning, starting with the relation between the primitive mind's myth making capacity, and the formation of words. Barfield uses numerous examples to demonstrate that words originally had a unified "concrete and undivided" meaning, which we now distinguish as several distinct concepts. For example, he points out that the single Greek word pneuma (which can be variously translated as "breath", "spirit", or "wind") reflects the original unity of these concepts of air, spirit, wind, and breath, all included in one "holophrase". This Barfield considers to be not the application of a poetic analogy to natural phenomena, but the discernment of an actual phenomenal unity. Not only concepts, but the phenomena themselves, form a unity, the perception of which was possible to primitive consciousness and therefore reflected in language. This is the perspective Barfield believes to have been primordial in the evolution of consciousness, the perspective which was "fighting for its life", as he phrases it, in the philosophy of Plato, and which, in a regenerate and more sophisticated form, benefiting from the development of rational thought, needs to be recovered if consciousness is to continue to evolve.

Әлемдер бір-бірінен бөлек

"Әлемдер алыс" – Барфилдтің ең тамаша туындыларының бірі. Бұл физик, биолог, психиатр, заңгер-филолог (автордың өзі деп қабылдануы мүмкін), тіл білімі маманы (көп жағдайда антагонист рөлінде), теолог (кейбір оқырмандарға К.С.Льюисті еске түсіреді), зейнеткер Уолдорф мектебінің мұғалімі және ракета зерттеу станциясында жұмыс істейтін жас шалдың арасындағы ойдан туған диалог. Кейіпкерлер үш күн бойы негізгі принциптерді талқылайды және пікір алысады, бұл әуел бастарда қазіргі заманғы ғылымның түрлі салалары бір-бірімен қарама-қайшы екенін қабылдауынан туындайды. Талқылау зейнеткер мұғалімнің ұзақ сөйлеуімен аяқталады, ол антропософиялық көзқарасты баяндайды.

Көріністі сақтау: жалған тәңірлерге табынуды зерттеу

"Сыртқы көріністі сақтау" кітабы адам санасының шамамен үш мың жылдық тарихындағы қалыптасуын зерттейді. Барфилд табиғат эволюциясы сана эволюциясынан бөліне алмайды деп тұжырымдайды. Біз материя деп атаған нәрсе санамен өзара әрекеттеседі және сана болмаса, ол да болмас еді. Барфилдтің терминологиясында, шындықтың "бейнеленбеген" жатқан негізі бар, ол санадан тыс. Бұл Канттың "номиналды әлем" тұжырымымен салыстыруға болады. Алайда, Канттан өзгеше, Барфилд "бейнеленбегенге" кейбір жағдайларда тікелей қол жеткізуге болады деген пікірді қолдайды. Осыған ұқсас қорытындылар басқалар да жасаған, ал кітап, мысалы, физик Стивен Эдельглассқа ("Сезім мен ойдың үйленуі") және кітапты француз тіліне аударуды қалаған христиандық экзистенциалистік философ Габриэль Марсельге әсер еткен. Барфилд физика мен бөлшектердің "нақты" әлемінің, біз көріп, қасиеттері бар нәрселермен өмір сүретін әлемнен мүлдем өзгеше екенін көрсетеді.