Аэгидиенберг: Географиялық орналасуы мен аудандары
Aegidienberg
Аэгидиенберг – Германияның Солтүстік Рейн-Вестфалия аймағындағы Бад-Хоннеф қаласының бөлігі. 13 ауылдан тұрады, халқы 7089 адам (2013). Тарихы, географиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эгидинберг (Рипуар: Жиллиенберх немесе Жиллиенберг) – Солтүстік Рейн-Вестфалия жеріндегі Рейн-Сиг округінің Бад-Хоннеф қалалық ауданы (Stadtbezirk). Ол он үш ауылдан тұрады және Нидервестервальд төбелерінде Сибенгебирге тауларының шығысында орналасқан. 1969 жылға дейін Эгидинберг бұрынғы Сиг округінің (Kreis) тәуелсіз муниципалитеті болған. Атауы жергілікті католик шіркеуінің қасиетті әулиесі – Эгидийге сілтеме жасайды; 16 ғасырға дейін бұл жер Хунфероде немесе Хоннефер Рот деп белгілі болған. Халқы: 7089 (2013 жыл).
Aegidienberg (Ripuarian: Jillienberch or Jillienberg) is a borough (Stadtbezirk) of Bad Honnef in the Rhein Sieg Kreis, North Rhine Westphalia, Germany. It consists of thirteen villages and is located east of the Siebengebirge range in the Niederwesterwald foothills. Until 1969, Aegidienberg was an independent municipality in the former district (Kreis) of Sieg (district). The name refers to Saint Aegidius, the patron saint of the local Catholic parish church; until the 16th century, the locality was known as Hunferode or Honnefer Rott. Population: 7089 (2013).
География
Эгидиенберг ауданы Бад-Хоннеф қаласының Хоннеф қалалық орманның шығысында орналасқан бөліктерін қамтиды, яғни Сибенгебиргеден шығысқа қарай. Географиялық тұрғыдан алғанда, бұл аймақ Нидервестервальдтың етегіндегі Асбах үстіртінің бір бөлігін құрайды. Ауданның әртүрлі бөліктері Сибенгебирге табиғи паркінің шекарасында орналасқан төбелерге таралып жатыр. Сибенгебирге, биіктігімен, Эгидиенбергті Рейн аңғарында орналасқан Бад-Хоннефтен бөліп тұрады, қашықтығы шамамен . Эгидиенберг Бад-Хоннефтен орташа есеппен жоғарырақ орналасқан. Екеуінің арасы ұзындығы шамамен Шмельц аңғары арқылы Landesstraße 144 тас жолымен жалғасқан. Эгидиенбергтің ішінде екі кішкентай көл бар: батысында Химберг көлі (Himberger See) және шығысында Дахсберг көлі (Dachsberger See). Екеуі де бұрынғы базальт карьерлері, олар Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де пайдаланылды. Плейсбах өзенінің бастаулары болып табылатын Логебах және Квирренбах ағындары осы аймақтан басталып, одан өтеді. Кохенбах – Квирренбахтың саласы. Эгидиенберг ауданындағы төбелердің арасында Химберг, Хуппериксберг, Маркхёвел (сондай-ақ Ромерт деп те аталады) және Дахсберг бар – соңғысы ауданның ең биік нүктесі. Эгидиенбергтің негізгі ауылы, осы атпен аталатын төбеде, биіктікте орналасқан. Ауданның ішінде екі үлкен орман аймағы бар: шығысқа қарай Аэгидиенберг орманы (Aegidienberger Wald) және А3 тас жолының батысына қарай Вогельсбице. Ауданның шығыс шетінде Эуденбахтың желкендеу аймағы мен табиғи қорығының бір бөлігі Эгидиенбергтің құрамына кіреді. Эгидиенберг ауданына 13 елді мекен кіреді: Эгидиенберг (Кирхдорф), Брунгсберг, Эфферот, Химберг, Хёэ, Хёвел, Нейхен, Орсхайд, Ретсхайд, Роттбице, Сифенховен, Винтерсберг және Вюльсхайд. Rottlandhof шаруа қожалығы Rheinbreitbach муниципалитетіне қарасты, бірақ оның бір бөлігі Эгидиенберг және осылайша Бад-Хоннеф аумағында орналасқан. Ауданның солтүстік-батысында Иттенбах, солтүстігінде және солтүстік-шығысында Оберхау, екеуі де Кенигсвинтер қаласының бөліктері; шығысында және оңтүстігінде Виндхаген және Рейнбрейтбах, екеуі де Рейнланд-Пфальц жерінде орналасқан.
The borough of Aegidienberg encompasses the parts of Bad Honnef located east of the Honnef urban forest, in other words east of the Siebengebirge. In geographic terms, the area forms part of the Asbach plateau in the foothills of the Niederwesterwald. The various parts of the borough are distributed across hills which all lie within the broader boundary of the Siebengebirge Nature Park. The Siebengebirge itself, with its peaks up to in height, separates Aegidienberg from Bad Honnef proper, which is about away in the Rhine Valley. Aegidienberg is located at an average altitude approximately above Bad Honnef. The two are linked by Landesstraße 144 through the long Schmelz Valley. Within Aegidienberg are two small lakes, Lake Himberg (Himberger See) in the West and Lake Dachsberg (Dachsberger See) in the East. Both are former basalt quarries, which were worked until after the Second World War. Two streams which are sources of the Pleisbach, the Logebach and the Quirrenbach, rise in the area and run through it. The Kochenbach is a tributary of the Quirrenbach. Amongst the hills within the district of Aegidienberg are the Himberg , the Hupperichsberg , the Markhövel (also called the Romert; ) and the Dachsberg —the last being the highest point in the district. The main village of Aegidienberg, on the eponymous hill, is at altitude. Within the district are two contiguous forest areas, the Aegidienberg Forest (Aegidienberger Wald) to the East and the Vogelsbitze to the West of the A3 autobahn. At the eastern extremity of the district, part of the Eudenbach gliding area and nature reserve lies within Aegidienberg. The District of Aegidienberg includes 13 localities: Aegidienberg (Kirchdorf), Brüngsberg, Efferoth, Himberg, Höhe, Hövel, Neichen, Orscheid, Retscheid, Rottbitze, Siefenhoven, Wintersberg and Wülscheid. The Rottlandhof farm is within the municipality of Rheinbreitbach, but portions of it lie within the territory of Aegidienberg and thus of Bad Honnefer. The district is bordered to the north west by Ittenbach and to the north and north east by the Oberhau, both sections of the city of Königswinter; and to the east and south by Windhagen and Rheinbreitbach, both of which are in Rhineland Palatinate.
Ерте орта ғасырдан бері басқару және экономика
948 жылы Кельн архиепискобының жарғысы Оберплейс монастырының аумақтық шекараларын белгіледі және оның ішінде қазіргі Эгидинберг ауданы болды. Бұл шекаралар қала шекаралары ретінде, ал оңтүстік және шығыста аудандық және штат шекаралары ретінде бүгінгі күнге дейін сақталған. Сол кездегі тұрғын үйлер туралы мәлімет жоқ; аймақта шашыраңқы шаруашылықтар мен көмір өндіру орындары болған деп есептеледі. Хунфероде – аймақтағы алғашқы тіркелген жер атауы – Бад-Хоннеферден келген адамдардың қоныстануын көрсетеді, бұл Шмельц аңғарының төменгі жағындағы Химберг, Хёвел және Зифенховен ауылдарына қатысты болуы мүмкін. Топырақтың шаруашылыққа тиімділігі төмен болғандықтан, бүгінгі Эгидинбергтің қалған бөлігіндегі, әсіресе шығысындағы қоныстар Плейсбах аңғары немесе төбелер арқылы өтетін жолдар арқылы пайда болған болуы мүмкін. 970 жылға дейін графтар аймақта билік жүргізді. Олардың орнын Рейн графтары иеленді. 12 ғасырдың екінші жартысында Лёвенбург (Бад-Хоннеф) қамалы салынғаннан кейін, аймақ оның бақылауына өтті және 1484 жылдан 1808 жылға дейін Берг графтығының феодалы болып табылатын Лёвенбург аймағының бір бөлігіне айналды. Эгидинберг ауылына, кейін шіркеу маңындағы (an der Kirche) деп аталған, алғашқы жазба 1345 жылдың 6 қаңтарында жасалған және Хунферодеге қатысты. Одан кейін 1349 жылдың 5 қаңтарында Ханферойд туралы айтылады. Эгидинберг атауы 16 ғасырдан бастап осы атаудың орнын басып алған деп есептеледі. Германияда Эгидий деп белгілі Киль орта ғасырдың соңында он төрт қасиетті көмекшінің бірі және малдың қадірленген қамқоршысы болды. 1506 жылғы жарғыда, бергтік пасторлықтар туралы, "Германн" есімді діни қызметкер туралы айтылады, оның шіркеуі қазіргі Санкт-Серватиус шіркеуі орналасқан жерде, Химбергке жақын жерде болған. "Fürstentum Berg зерттеу кітабына" сәйкес, "Гильенберг" 1555 жылы жаңа Юлих-Берг соты жүйесі енгізілгеннен бері жеке приход мәртебесіне ие болды. Бұл жаңа тәртіп бойынша Эгидинберг бұрынғы жеті халық судьясынан тұратын тәуелсіз соттан айрылып, екі судьяны Хоннефтегі жаңадан құрылған сотқа жіберді (1745 жылдан бастап тек біреуін). 18 ғасырдың ортасына қарай сегіз жергілікті юрисдикция (Рейнландта Honschaften деп аталды) пайда болды, олар Берг герцогтығының таратылуына дейін 1806 жылға дейін сақталды: Брунгсберг, Химберг, Хёэ, Хёвел, Оршайд, Ретшайд, Зифенховен және Вюльшайд. Тұрғындар Эгидинбергтің кедей балшықты топырағында шағын шаруалар немесе жалға алушы фермерлер ретінде жұмыс істеді. Жасанды тыңайтқыштар ойда келгенге дейін егістік жерлер орта ғасырлардағы жергілікті халықтың негізгі азығы болған арпа мен сұлыдан басқа ештеңеге жарамсыз болды. Кейін мал шаруашылығы қосылды, ал қазіргі заманның басында картоп жергілікті тағамдарды байытты, бұл қауымға олардың Rievkooche (Reibekuchen – картоптан жасалған кеспе) мамандығын сыйлады, ол бүгінгі күнге дейін кез келген қоғамдық шараның маңызды бөлігі болып табылады. Тұрғындар "Хоннефер маркасының" ормандық жерлеріне құқықтарды бөлісті, ол Эгидинберг пен Бад-Хоннеф арасында орналасқан, қазір Хоннеф қалалық орман деп аталады, оның ішінде шошқаларын маст үшін жемдеуге, отын мен қоршау үшін ағаш жинауға және жануарлар төсегі үшін құлаған бұтақтарды пайдалануға құқықтар кірді. Орман шаруашылығымен айналысатындар малға ағаш ұстауға мүмкіндік алды, бірақ ағаш кесу құқығы тек ақсүйектерге ғана берілді. Бұдан басқа, Эгидинберг Лёвенбург әкімшілігінің ондық жүйесі бойынша міндеттемелерді орындады: әртүрлі лауазымды тұлғаларға 120, кейін 200 малтер сұлы төлеу керек болды. Сонымен қатар, тұрғындар қазіргі Хоннефтегі Лоффельдер көшесінде орналасқан Лёвенбургтағы дарға асу ағашы үшін ағаш кесуге, оны күтіп ұстауға және сарайдағы фермадағы шөпті шабуға міндетті болды. 15 ғасырдың соңына қарай Эгидинберг тұрғындары барлық астықтарын шіркеу аумағында орналасқан Квирренбах диірменінде ұнтақтауға міндетті болды. Орта ғасырларда Зибенгебирге аймағында әртүрлі қарапайым металдардың кендері өндірілді, негізінен мыс, мырыш және қорғасын өндіру үшін. Шахтадағы жұмыспен қатар, олардың ағаш көміріне деген қажеттілігі аймақта ағаш көмірін өндірушілердің көп болуына әкелді. Нейхенде "Готсхильфе" деп аталатын мыс кен орны, ал Брунгсбергте Флора, Анреп Захаус және Эмма Софи деген кен орындары болды, онда 1906 жылдың басына дейін мырыш пен мыс кендері қазылып алынды. Логебах аңғарының беткейінде әлі күнге дейін кен орындарынан алынған қалдықтар үйінділерін көруге болады. Металл бағасының төмендеуіне байланысты Зибенгебирге аймағындағы кен орындары біртіндеп жабылды. Базальт әлі де Эгидинбергтің жанындағы аумақта өндіріледі. Дахсберг және Химбергтегі базальт кен орындарының Bröl аңғары темір жолына (Bröltalbahn) қосылысы болды, ол Асбах, Бойль, Зигбург және Вальдбрёльге дейін жететін кең желіге ие болды. Кен орындарының операторлары базальт тасымалдау үшін пайдаланған тармақ желілерін қаржыландырды. Жолаушылар желісіне қосылу туралы бірнеше рет талқыланды, бірақ ешқашан іске аспады. Эгидинбергтегі екі кен орны да 1960 жылдардың басында жұмысын тоқтатты және бүгінде сумен толған шұңқырлар аймақтағы көптеген басқа кен орындары сияқты жүзу және басқа демалыс үшін пайдаланылады.
A 948 charter of Archbishop of Cologne established the territorial boundaries of the priory of Oberpleis and included within it what is now the district of Aegidienberg. These boundaries have persisted to the present day as town boundaries and to the South and East, district and state boundaries. There is no information for that time about habitation; it is thought that there were isolated farms and charcoal making operations in the area. Settlement by people from Bad Honnefer, implied by the first recorded placename in the area, Hunferode, can only refer to the villages of Himberg, Hövel and Siefenhoven, at the bottom of the Schmelz Valley. In view of the marginal agricultural value of the loamy soil, the origins of the inhabited areas in the remainder of today's Aegidienberg, particularly in the East, probably lie in settlement via the valley of the Pleisbach or the roads through the hills. Until the extinction of the line around 970, the Counts of the exercised secular overlordship in the area. They were succeeded by the Counts Palatine of the Rhine. After the construction of Löwenburg (Bad Honnef) castle in the second half of the 12th century, the area came under its control and from 1484 to 1808 formed part of the Amt Löwenburg, a fief of the County of Berg. The first recorded mention, which may refer only to the village of Aegidienberg, later known as an der Kirche (at the church), is dated 6 January 1345 and is of Hunferode. This is followed by a mention of Hunferoyde dated 5 January 1349. The name Aegidienberg is presumed to have displaced this name since the 16th century. St. Giles, known in Germany as Aegidius, was venerated beginning at the end of the Middle Ages as one of the Fourteen Holy Helpers and as a patron saint of livestock. A 1506 charter, von wegen der bergischen Pastoreyen, mentions a priest called "Hermannus" whose church was located where the Chapel of St. Servatius now stands, near Himberg. According to the Erkundigungsbuch des Fürstentums Berg, "Gilienberg" had the status of a separate parish since the introduction of the new Jülich Berg court system in 1555. Under this new arrangement, Aegidienberg lost the independent court with seven lay judges which it had previously had, instead sending two judges to the newly formed court at Honnef (from 1745 on, only one). By the mid 18th century at the latest, eight local jurisdictions (known in the Rhineland as Honschaften) had developed, which lasted until the dissolution of the Duchy of Berg in 1806: Brüngsberg, Himberg, Höhe, Hövel, Orscheid, Retscheid, Siefenhoven and Wülscheid. The inhabitants worked the poor clayey soil of Aegidienberg either as smallholders or as tenant farmers. Before the invention of artificial fertilisers, the fields were good for almost nothing except the cultivation of barley and oats, which were the staple foods of the local people in the Middle Ages. Livestock cultivation was later added, and at the beginning of the modern age, the local diet was enriched with potatoes, which gave the community their speciality, Rievkooche (Reibekuchen potato pancakes), which to this day are an indispensable part of any public event. The inhabitants shared rights to the woodland of the "Honnefer Mark" between Aegidienberg and Bad Honnef, now called the Honnef urban forest, including among other things the rights to let their pigs forage for mast, to gather wood for fuel and fencing, and to use fallen twigs for animal bedding. Woodland farmers had sticks available to them for their animals, but only the nobility had the right to cut timber. Furthermore, Aegidienberg had fixed obligations under the tithe system of the Amt Löwenburg: 120, later 200, malters of oats had to be paid to various officials. The residents also had to cut the wood for the Löwenburg gallows, which stood in the area of what is now Lohfelder Straße in Honnef, maintain it, and mow the grass at the castle farm. By the end of the 15th century at the latest, the people of Aegidienberg were required to grind all their corn at the Quirrenbach mill, which was located within the parish. Ores of various base metals were being mined in the Siebengebirge area as early as the Middle Ages, primarily for the production of copper, zinc and lead. In addition to the work in the mines themselves, their constant need for charcoal led to there being many charcoal producers in the region. A copper mine called Gotteshilfe was located in Neichen, and in Brüngsberg there were mines called Flora, Anrep Zachäus and Emma Sofie, where zinc and copper ores were mined until early in 1906. The heaps of tailings from the mines can still be seen on the slope of the Logebach valley. With declining prices for the metals, the mines in the Siebengebirge area gradually closed down. Basalt is still quarried in the immediate area of Aegidienberg. The basalt quarries on the Dachsberg and the Himberg had railway connections to the Bröl Valley Railway (Bröltalbahn), which had a wide ranging network extending as far as Asbach, Beuel, Siegburg and Waldbröl. The quarry operators underwrote the branch lines they used for transporting the basalt. Connecting to a passenger line was discussed a number of times but never carried out. Both of the quarries in Aegidienberg ceased operation around the 1960s and today the water filled pits are used for swimming and other recreation, like many other quarries in the region.
Пруссия және Германия империясы
1806 жылдан бастап, Лёвенбург аймағының бір бөлігі ретінде Эгидинберг Наполеонның Берг ұлы герцогтығына қарады. 1808 жылдың соңында Франциядағы үлгідегі жаңа әкімшілік құрылымдар енгізілді: кантондар мен мэриялар (қалалық әкімшіліктер). Эгидинберг приході Хоннеф, Кенигсвинтер және Иттенбахпен бірге Кенигсвинтер мэриясы мен кантонына бекітілді, бірақ бұл толыққанды жұмыс істеуі 1809 жылдың басында ғана мүмкін болды. 1813 жылдың желтоқсанынан бастап, мэрия Пруссия Корольдігінің Бергтегі уақытша бас басқармасында Bürgermeisterei, яғни неміс тіліндегі баламасы болды. 1815 жылғы Вена конгресі Рейн аймағын Пруссияға қаратуға шешім қабылдады, ал Кенигсвинтердің Bürgermeisterei жаңа құрылған Зигбург округінің (Крайс) құрамындағы дәстүрлі пруссиялық жергілікті басқару мекемесіне айналды (1825 жылы Зиг округі деп қайта аталды). 1822 жылдан бастап ол Пруссияның Рейн провинциясының бөлігіне кірді. Хоннеф (1862 жылы) және Кенигсвинтер (1889 жылы) өздерінің қалалық кеңестерін алғаннан кейін, Эгидинберг пен Иттенбах Кенигсвинтер жерінің Bürgermeisterei құрамында қалды, ол 1969 жылға дейін сақталды, ал 1927 жылы Amt Königswinter Land деп қайта аталды. Эгидинберг муниципалитеті (1888 жылға дейін Эгидиенберг немесе Эгидиенберг деп те жазылған; кейін Эгидинберг ресми түрде ұсынылды, ал қазіргі орфографиясы – Эгидинберг) 1885 жылы 366 тұрғын үйімен (тұрмағандары да бар) және 327 шаруашылықпен 13 елді мекеннен тұрды. Елді мекендер: Эгидинберг ауылы (97 тұрғын), Брүнгсберг (135), Эфферот (13), Химберг (162), Хёэ (47), Хёвель (285), Найхен (60), Оршайд (203), Ретсхайд (44), Роттбитце (97), Зифенховен (108), Винтерсберг (22) және Вюлльшайд (255) болды. Барлығы 1528 тұрғын болды, оның ішінде 751 ер адам және 777 әйел. Тәуелсіз католик приходінің 1523 мүшесі болды, сондай-ақ бес протестант та болды, оларға Хоннеф приході жауапты болды. Муниципалитеттің жалпы ауданы құрады, оның ішінде егістік жер, жайылым және ормандық жерлер. және кейіннен Алтенкирхенге. 1862 жылы қазіргі 247 Landesstraße-ге жалғасатын Вюлсхайд және Оршайдқа жолдар салынды. 1898 жылдың 10 қаңтарында Фридрих Вильгельм Райфайзеннің ұсынысы бойынша шамамен 50 тұрғын "Эгидиненбергер жинақ және несие кассасы" (Aegidienberger Spar- und Darlehenskassenverein) қоғамын құрды. Бұл кооператив 1902 жылдан бастап сумен жабдықтауды кеңейтуге мүмкіндік берді, ал 1908 жылдан бастап Бад-Хоннеф және Кенигсвинтермен автобус байланысын құруды мақсат еткен Automobilgesellschaft (автомобиль қауымдастығына) қолдау көрсетті. 1905 жылдың 12 шілдесінде Оршайдта ойнап жүрген балалардың салдарынан болған ірі өрт 13 ғимаратты қиратты. 1912 жылы алғашқы гимнастика клубы – Germania құрылды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, көптеген ер адамдар, соның ішінде барлық мұғалімдер де әскери қызметке шақырылды. Соғыс облигацияларын насихаттау үшін көптеген шаралар өткізілді. Несие қауымдастығы соғыс облигацияларына жалпы сомасы 13000 RM-ға тең резервтерді жоғалтты. Соғыс созылған сайын шикізатқа деген қажеттілік артты. Әсіресе балалардан қағаз, шыны, қалайы фольга және жауынгерлік аттарды азықтандыру үшін көп мөлшерде жапырақ жинау талап етілді. Жапырақтар ағаштардан жұлып алынып, жаңа немесе кептірілген күйінде Зигбургтегі жинау пунктіне жіберілді. Олар үйдің барлық жерінде кептірілді. Көптеген металл жинақтарында мыс бөлшектері мен барлық тұрмыстық заттар сұранысқа ие болды; тіпті шіркеу қоңыраулары да қару-жарақ өнеркәсібі үшін балқытылды. 1923 жылдың қарашасында, әсіресе Химберг пен Хёвельде Рейн Республикасының сепаратистері мен оларға қарсы шыққандар арасында бірнеше адамның өмірін қиған қарулы қақтығыстар болды. Хёвельдегі ескерткіш пен зираттағы қабірлер Зибенгебирге көтерілісін еске алады, ол Эгидинберг шайқасы деп те аталады. 1925 жылдан бастап жергілікті шеберханалар Валькенбург-ан-де-Гельдің Францискан әпкелері үшін монастырь салды. 1926 жылы ғимарат ашылғаннан кейін, әйел бауырластар аймақта түрлі қайырымдылық жұмыстарын атқарды, соның ішінде балалар үйін басқарды және қыздарды үй шаруасына үйретті.
Beginning in 1806, as part of the Amt Löwenburg, Aegidienberg belonged to the Napoleonic Grand Duchy of Berg. At the end of 1808, new administrative structures modelled on those of France were introduced: cantons and mairies (town halls). The parish of Aegidienberg was assigned to the Mairie and Canton of Königswinter together with Honnef, Königswinter and Ittenbach; however, this only became fully functional early in 1809. Beginning in December 1813, the mairie became a Bürgermeisterei, the equivalent German term, in the provisional Generalgouvernement of Berg under the Kingdom of Prussia. The Congress of Vienna in 1815 assigned the Rhineland to Prussia, and the Bürgermeisterei of Königswinter then became a conventional Prussian local government entity within the newly formed District (Kreis) of Siegburg (renamed Sieg (district) in 1825). From 1822 on, this was part of the Prussian Rhine Province. Honnef (in 1862) and Königswinter (in 1889) subsequently acquired their own town councils, leaving Aegidienberg and Ittenbach in the Bürgermeisterei of Königswinter Land, which existed until 1969, being renamed Amt Königswinter Land in 1927. The municipality of Aegidienberg, (until 1888 also spelt Egidienberg or Ägidienberg; thereafter Ägidienberg was officially recommended, and the only accepted alternate was the present spelling, Aegidienberg) consisted in 1885 of 13 settlements with 366 residences (including uninhabited residences) and 327 households. The settlements were: the village of Ägidienberg (97 inhabitants), Brüngsberg (135), Efferoth (13), Himberg (162), Höhe (47), Hövel (285), Neichen (60), Orscheid (203), Retscheid (44), Rottbitze (97), Siefenhoven (108), Wintersberg (22) and Wüllscheid (255). There were a total of 1,528 inhabitants, of whom 751 were male and 777 female. The independent Catholic parish had 1,523 members, and there were in addition five Protestants, for whom the Honnef parish was responsible. The municipality had a total area of , was arable land, pasture and woodland. and later to Altenkirchen. In 1862, roads were built to Wülscheid and Orscheid connecting to what is today Landesstraße 247. On 10 January 1898, on a suggestion from Friedrich Wilhelm Raiffeisen, approximately 50 residents founded the Aegidienberger Spar und Darlehenskassenverein (Aegidienberg Savings and Loan Association). This cooperative made it possible to extend the water supply beginning in 1902, and from 1908 gave support to the Automobilgesellschaft (automobile association), whose aim was to create a bus connection with Bad Honnef and Königswinter. On Whitsunday, 12 July 1905, a large fire in Orscheid, caused by children who were presumably playing, destroyed 13 buildings. In 1912 the first gymnastics club, Germania, was founded. When the First World War began in 1914, many men were called up for military service, including all the teachers. Many events were held to promote war bonds. The loan association lost reserves totalling 13,000 RM to the war bonds. The longer the war lasted, the more urgent was the need for raw materials. Children, especially, were required to collect these: paper, glass, tin foil, and also large quantities of foliage to feed the warhorses. Leaves were plucked from the trees and sent either fresh or dried to the collection point at Siegburg. They were dried in every possible place in homes. Copper fittings and every imaginable household object were requisitioned in numerous metal collections; even the church bells were melted down for the armaments industry. In November 1923, violent armed confrontations which claimed some lives took place especially in Himberg and Hövel between separatists of the Rhenish Republic and those who opposed them. A monument in Hövel and graves in the cemetery commemorate the Siebengebirge insurrection, which is also known as the Battle of Aegidienberg. Beginning in 1925, local craft workshops built a friary for the Franciscan Sisters of St. Joseph of Valkenburg aan de Geul. After its dedication in 1926, the sisters performed various charitable works in the area, including operating a children's home and training girls in domestic skills.
Үшінші рейх / Екінші дүниежүзілік соғыс
1937 жылдан бастап Рейхсаутобан (қазіргі А3, Бундесаутобан 3) құрылысы айналаның сырт келбетін едәуір өзгертті. Аймақтағы алғашқы төрт қатарлы автожолдың жобалануы мен салынуы 1939 жылдың қыркүйегінде Эгидиенберг арқылы өтетін бөлігі ашылғанға дейін бірнеше жылға созылды. Жұмысқа тереңдігі мен биіктігіне қарай қазбалар мен үйінділер жасау, сондай-ақ аңғар үстінен жеті аркалы көпір және үш жер асты жолының салынуы кірді. Автожолға жер берілуі көптеген жергілікті шаруашылықтарды тиімсіз етті, ал көптеген жер иелері шағын, шашыраңқы жерлермен қалды. Жерді біріктіру жұмыстары басталды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан аяқталмады. Нацистер жергілікті базальт карьерлерінде 600-ге жуық совет әскери тұтқындарын күштеп жұмыс істеуге тартты. Соғыс аяқталып, американдық әскерлер жақындағанда, бұл адамдар Гирсхаузен залында жиналып, Германияның ішкі аймақтарына тасымалданды. Соғыс аяқталғаннан кейін аймақта қызу шайқастар болды. 1945 жылдың 7 наурызында американдықтар Ремагенде Рейнді кесіп өткеннен кейін, Эгидиенберг келесі күндері американдық артиллериясының ауыр атысына ұшырады. Неміс әскерлері осы жерге бекініп, Ремаген маңындағы аймаққа қарсы артиллериялық оқтарды шашыратып тастады. Әсіресе 13 наурызда екі тараптан да көптеген сарбаздар қаза тапты. Көбінесе, қаза тапқандардың денелерін қайтарып алу үшін қысқа мерзімге атысты тоқтату туралы келісімге келді. 16 наурызда Эгидиенбергтің орталық бөлігі ауыр атысқа ұшырады, монастырь қираған жерінде 11 бейбіт тұрғын қаза тапты. Олар өздерін және қасындағы 60 бала мен босқындарды қорғау үшін қызыл крестпен ақ ту көтеруге рұқсат алмады. Сонымен қатар, монастырь ауласында командалық пункт ретінде орналасқан радио көлігі де болды, ол магнит сияқты жаудың атысын өзіне тартты. Сол күні АҚШ әуе күштерінің қоныстың басты бөлігін киіз үйдей бомбалауынан соңғы сәтте келіссөздер арқылы сақталды, шамамен 150 неміс сарбазы қолдарын берді, ал қалғандары соғысуды жалғастыруға шешім қабылдады. 17 наурызда американдық әскерлер басып алғаннан кейін, Эгидиенберг неміс артиллериясының бірнеше күнге созылған "жою атысына" ұшырады. 106-шы "Фелдернхалле" танк бригадасы және басқа бөлімшелердің шашыраңқы тобы Орсхайд пен Вюльсхайдке бекініп, Брунгсберг пен Роттбице арасындағы барлық елді мекендерді атқылады. Нәтижесінде барлық қоғамдық ғимараттар, көптеген тұрғын үйлер мен кәсіпорындар ауыр зақымдар алды, кейбіреулері толыққанды қирады. Эгидиенбергте шайқас 1 сәуірде, Пасха күні аяқталды. Оршайд, Вюльсхайд және Роттбицеде шайқас тағы бірнеше күнге созылды, әскери жағдай бірнеше рет өзгерді. Аймақта шайқастың іздері әлі де көрініп тұр. Айналасындағы ормандарда АҚШ снарядтарынан жасалған көптеген кратерлер бар, сондай-ақ Вюльсхайдта 1945 жылдың 10 наурызында неміс оқ-дәрілері бар арбасы жарылған жерде жасалған кратер де бар.
Starting in 1937, the construction of the Reichsautobahn (now the A3, Bundesautobahn 3) changed the face of the environment considerably. The surveying and construction of the first four lane motorway in the area took place over several years before the segment through Aegidienberg opened in September 1939. The work included excavations and embankments up to in depth and height, and the construction of a seven arched bridge across a valley and three underpasses. Loss of land to the motorway rendered many local farms no longer profitable, in addition to which many landowners were left with small and scattered holdings. Land consolidation was begun but could not be completed because of World War II. The Nazis employed approximately 600 Soviet prisoners of war as forced laborers in the local basalt quarries. As the war drew to a close, shortly before the arrival of the advancing U. S. forces, these people were rounded up in the Giershausen hall and transported further into the interior of Germany. At the end of the war, fierce fighting took place in the area. After the Americans had crossed the Rhine at Remagen on 7 March 1945, Aegidienberg came under heavy American artillery fire on the following days. German forces had dug in here and in turn were heavily shelling the area around Remagen. On 13 March, especially, numerous soldiers died on both sides. Unusually, a short cease fire was agreed so that the dead could be recovered. On 16 March the centre of Aegidienberg came under heavy fire and 11 civilians died in the ruins of the convent. The nuns had been denied permission to hoist a white flag with a red cross in order to protect themselves and the approximately 60 children and refugees who were with them there. In addition, there was still a radio vehicle located as a command post in the monastery courtyard, which drew enemy fire like a magnet. That afternoon, carpet bombing of the main part of the settlement by the U. S. Air Force was averted at the last moment through negotiations, and approximately 150 German soldiers surrendered, while others decided to fight on. After its occupation by American forces on 17 March, Aegidienberg was then subjected by German artillery to several days of so called and intended "destruction fire". Panzer Brigade 106 "Feldherrnhalle" and scattered elements of other units were dug in at Orscheid and Wülscheid and shelled every population centre between Brüngsberg and Rottbitze. Severe damage and in some cases total destruction of all public buildings and a large number of residences and businesses resulted. In Aegidienberg, the fighting was over on 1 April, Easter Sunday. In Orscheid, Wülscheid and Rottbitze, fighting continued for several more days, with the military situation changing several times. Traces of the fighting are still to be seen in the area. There are many craters in the surrounding woods made by U. S. shells of all calibres, plus at Wülscheid one made by the explosion when a German munitions cart was blown up on 10 March 1945 during the retreat.
Соғыс аяқталғаннан бері
Соғыстан кейінгі алғашқы жылдары аймақта бірнеше адамның қаза болуына себеп болған, бірақ ешқашан түсіндірілмеген қарақшылықтар болды. Соғыста қаза тапқандардың барлығы 1950-жылдардың басында ғана анықталып, лайықты түрде жерленді. Американдықтардың мәйіттері АҚШ-қа қайтарылды. Қалғандары Иттенбахтағы әскери зиратқа жерленді. Шамамен 40 қаза тапқанды тану мүмкін болмады. Соғыс салдарынан зақымданған ғимараттар уақытша жөнделді. Мектеп 1946 жылы ғана одақтас оккупациялық биліктің рұқсатымен қайта ашылды. Католик шіркеуінің жөндеу жұмыстары 1960-жылдарға дейін кезең-кезеңмен жүргізілді. Аймақтағы жарылмаған оқ-дәрілер көп жыл бойы адам өміріне қауіп төндіріп келді, соның салдарынан жарақат алғандар мен қаза тапқандар болды. 1937 жылы өте қажет болған жерді консолидациялау жобасы 1948 жылы қайта басталып, 1953 жылы аяқталды. Аэгидиенберг ауданындағы егістік жерлер, шабындықтар, ормандық алқаптар, су, жолдар және шаруашылық ғимараттарынан тұратын шамамен 13 000 шаруашылық учаскесі шамамен 1600-ға біріктірілді. 1949 жылдың шілдесінен 1950 жылдың шілдесіне дейін Аэгидиенбергтің автобандан батысқа қарай орналасқан бөлігі Германия Федеративтік Республикасының уақытша астанасын қоршаған ерекше аумақ – Бонн анклавының құрамына кірді, ол Одақтас Жоғары Комиссиясының бақылауында болды. 1955 жылы Аэгидиенберг пен Иттенбахты байланыстыратын аудандық жол ашылды, сондай-ақ сол жылы Дахсберг тауының етегінде жаңа Әулие Мария шіркеуі салынды. 1961 жылдың 4 ақпанында жаңа жергілікті протестант шіркеуі ашылды, содан бері ол Friedenskirche (Бейбітшілік шіркеуі) деп аталады. ТТВ Аэгидиенберг спорт клубы соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай құрылды, бірақ 1952 жылы қаржылық қиындықтарға байланысты таратылды. 1958 жылдың басында Fußballverein Sportfreunde Aegidienberg 1958 клубы құрылды, қазірде бірнеше футбол командаларынан басқа, басқа да спорт секциялары бар және Аэгидиенбергтегі ең ірі клуб болып табылады. 1967 жылы Аэгидиенбергте 3504 тұрғын болды, олардың 225-і ауыл шаруашылығы мен орман шаруашылығында, 519-ы өндірісте, ал 351-і қызмет көрсету саласында жұмыс істеді. 564 адам ауданнан жұмысқа барып, 54 адам ауданға келді. Төрт өнеркәсіптік кәсіорнында 163 адам жұмыс істеді. Қоғамдық мекемелерге мектеп, спорт алаңы, балабақша және кітапхана кірді. 1969 жылғы 10 маусымдағы Бонн заңына сәйкес, 1969 жылғы 1 тамызда Аэгидиенберг Бад-Хоннеф қаласының құрамына енді. Бұрын Аэгидиенбергті Иттенбах, Хайстербахеррот, Оберплейс және Штильдорф тау аудандарымен біріктіру туралы ұсыныстар болған. Ол бұрынғы муниципалдық шекараларын сақтайды. Гладбек кешігісі 1988 жылдың 18 тамызында Ховельдегі А3 тас жолында 18 жасар әйелдің қазасына байланысты зорлықпен аяқталды. 2009 жылдан бері осы орында ескерткіш орнатылған.
In the first years after the war, robberies occurred in the area that caused several deaths and have never been explained. Not until the early 1950s were all the war dead identified and disposed of in a dignified manner. The American dead were transported back to the United States. The remainder were buried in the soldiers' cemetery at Ittenbach. Approximately 40 of the dead could not be identified. War damage to buildings was temporarily repaired. The school was only reopened, with the permission of the Allied occupation authorities, in 1946. The Catholic church was repaired in stages which lasted into the 1960s. Large amounts of unexploded ordnance in the area constituted a serious danger to life for many years, and there were occasional accidents resulting in injury and death. The land consolidation project which had become urgently needed in 1937 was resumed in 1948 and completed in 1953. Approximately 13,000 agricultural parcels were consolidated to approximately 1,600, consisting of of arable cropland, grassland, woodland, water, roads and farmsteads, in the district of Aegidienberg and small parts of Oberpleis. From July 1949 to July 1950, the part of Aegidienberg west of the autobahn was part of the Bonn enclave, a special territory surrounding the provisional capital of the Federal Republic of Germany which was under the control of the Allied High Commission. In 1955, the then district road opened connecting Aegidienberg and Ittenbach, and in the same year a new chapel of St. Mary was dedicated at the foot of the Dachsberg. On 4 February 1961, the new local Protestant church was dedicated; since then it has been called the Friedenskirche (Peace Church). The TTV Aegidienberg sports club was founded soon after the end of the war, but disbanded in 1952 for financial reasons. Early in 1958, the Fußballverein Sportfreunde Aegidienberg 1958 was launched, which now has other sports sections in addition to several football teams and is the largest club in Aegidienberg. In 1967, Aegidienberg had 3,504 residents, of whom 225 were employed in agriculture and forestry, 519 in manufacturing and 351 in services. 564 commuted out of the district and 54 into it. Four industrial enterprises employed 163 people. Public accommodations consisted of: a school, a sports ground, a kindergarten and a library. Under the Bonn Law of 10 June 1969, Aegidienberg became part of Bad Honnef on 1 August 1969. Previously, there had been proposals to combine Aegidienberg with the mountain districts of Ittenbach, Heisterbacherrott, Oberpleis and Stieldorf. It retains its former municipal borders. The Gladbeck hostage crisis came to its violent end on the A3 in Hövel on 18 August 1988 with the death of an 18 year old woman. Since 2009 a memorial has marked the spot.
Пошта және автобустар
Эгидинберг бастапқыда Кенигсвинтер пошта бөлімшесінің ауылдық аймағына қарасты; 1854 жылы ол Хоннеф бөлімшесіне қосылды. Сол жылы мектепте алғашқы пошта жәшігі орнатылды. 1859 жылы Хоннеф пен Фламмерсфельд арасындағы провинциялық жол (қазіргі Ландесстрассе 144) салынысымен келесі жылы Асбах пен Хоннеф арасындағы, Эгидинберг арқылы өтетін учаскеде пошта дилижанстарында жолаушылар пошта тасымалы іске қосылды. Бұл Эгидинберг пен Рейн аңғары арасындағы алғашқы тікелей байланыс болды. Бастапқыда дилижанстар Химберг пен Ротбитцедегі сарайларда тоқтады. 1870 жылы Рейннің оң жағалауындағы темір жол ашылғаннан кейін, бұл жолаушылар тасымалы Асбах – Хоннефке дейін ғана шектелді, Хоннефтен Кенигсвинтерге қарайғы маршрут тоқтатылды және күніне екі рет іске асырылды. 1888 жылы Химберг округтің алғашқы бөлігі болып, жеке келісімшартты пошта кеңсесіне ие болды. 1901 жылдың басында жолаушылар тасымалы үшін дрошкилер пайдаланыла бастады, ал 1909 жылдан бастап олар Хоннеф арқылы Эгидинберг пен Кенигсвинтер арасында күніне үш-төрт рет қатынайтын пошта автобустарымен алмастырылды. Осы мақсатта Эгидинбергте 1920 жылға дейін көлік қызметін жүзеге асырған «автомобиль қоғамы» құрылды. 1921 жылдан бастап бұл қызметті ұлттық пошта мекемесі – Рейхспост атқара бастады. 1920-1930 жылдары маршрут бірнеше рет өзгерді, кейде автобус Эгидинберг пен Рейнбрейтбах арасында жүрді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1945 жылы қызмет қайта жанданып, Хоннеф пен Эгидинберг арасында жүрді; 1948 жылдың желтоқсанында ол Виндхагенге дейін, ал 1950 жылы қайтадан Асбахқа дейін ұзартылды. Эгидинберг ауылының өзі 1953 жылы ғана жеке пошта бөлімшесіне ие болды.
Aegidienberg initially belonged to the rural section of the Königswinter postal division; in 1854 it was transferred to the Honnef division. The first post box was installed the same year, at the school. After the completion in 1859 of the provincial road between Honnef and Flammersfeld (now Landesstraße 144), the following year passenger postal service in post coaches was instituted on the segment between Asbach and Honnef via Aegidienberg. This was the first direct connection between Aegidienberg and the Rhine Valley. Initially the coaches stopped at inns in Himberg and Rottbitze. In 1870, as a result of the opening of the railway on the right bank of the Rhine, this passenger service was restricted to Asbach Honnef, no longer continuing from Honnef to Königswinter, and ran twice a day. In 1888, Himberg became the first part of the district to have its own contract post office. At the beginning of 1901, droshkies were introduced for passenger service, and beginning in 1909 were replaced with post buses, which ran three to four times a day between Aegidienberg and Königswinter via Honnef. For this purpose, a so called automobile society was founded in Aegidienberg, which took over the transport service until 1920. From 1921 on, it was provided by the national postal service, the Reichspost. In the 1920s and 1930s, the route changed several times, with the bus sometimes running between Aegidienberg and Rheinbreitbach. When service resumed in 1945 after the Second World War, it ran between Honnef and Aegidienberg; in December 1948 it was extended to Windhagen and in 1950 again to Asbach. The village of Aegidienberg itself only received its own postal annexe in 1953.
Бұрынғы елтаңба
Бұрынғы Эгидиенберг муниципалитетінің гербінің дизайнын 1960-шы жылдардың басында Бад-Хоннефтің тағы бір ауданында тұратын Франц Герман Кемп, мұғалім және жергілікті тарих сарапшысы ұсынған. Ол, герлальдика ережелеріне сәйкес, Еускирхендегі графикалық дизайнер Конрад Шефердің жұмысымен аяқталды. Гербтің төменгі бөлігінде Сибенгебирге тауларының үш жасыл шыңы – Лёвенбург, Лохрберг және Гроссер Ольберг бейнеленген. Олардың ортасында Агидиенберг болған кезеңде үкіметтік және сот құзыретіне бағынған Лёвенбург әкімшілігінің қызыл және күміс тақтайшалы гербі орналасқан. Оның үстінде, қызыл фонда күміс түспен бейнеленген Агидиенбергтің символы – Санкт-Эгидий шіркеуінің романдық мұнарасы көрсетілген. Герб округтік кеңестің 1963 жылғы 4 қарашадағы 44-ші сессиясында "бекітілді" және Солтүстік Рейн-Вестфалия штатының ішкі істер министрі 1965 жылғы 16 шілдеде растады. Оны жергілікті ұйымдар қазір де пайдалануда.
The design of the coat of arms for the former municipality of Aegidienberg was suggested in the early 1960s by Franz Hermann Kemp, a teacher and local history expert living in , another district of Bad Honnef. It was finally realised in conformity with the rules of heraldry by Konrad Schaefer, a graphic designer in Euskirchen. At the bottom, the coat of arms shows three green peaks in the Siebengebirge, the Löwenburg, Lohrberg, and Großer Ölberg. On the middle one of these is superimposed the red and silver checked arms of the Amt Löwenburg, to whose governmental and judicial sphere Aegidienberg belonged for as long as it was in existence. Above that the symbol of Aegidienberg, the Romanesque tower of St. Aegidius' church, is depicted in silver on a red ground. The coat of arms was "approved" by the district council in its 44th session on 4 November 1963 and certified by the Interior Minister of the State of North Rhine Westphalia on 16 July 1965. It is still used by local organisations.
Халық санының өсуі
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Эгидинберг тез өсті. 1969 жылдан кейін Бад-Хоннефтегі халық өсімінің шамамен жартысы Эгидинбергте болды. Төмендегі кесте әртүрлі датадағы тұрғындар санын көрсетеді:
Aegidienberg grew rapidly after the Second World War. About half of the population growth in Bad Honnef after 1969 has occurred in Aegidienberg. The following table shows the number of residents on various dates:
Негізгі датаТұрғындар18281,01023.10.18451,34118581,44518711,47619051,48801.07.19331,37914.08.19632,89019703,68001.01.20026,67301.04.20076,850
A3 автобаны ауданды солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай кесіп өтеді, Эгидинбергтің солтүстігінде Логебахты ұзын көпірмен кесіп өтеді, оның жартысы Кенигсвинтердің Иттенбах ауданында орналасқан. Эгидинбергтің шығыс бөлігінде Bad Honnef/Linz автокөлік жолының шығуы орналасқан, бұл ауданның жақсы көлік инфрақұрылымының негізін құрайды. Әсіресе Роттбиц ауылында 2000 жылдан бері Фогельсбиц/Зилзкрейц сауда-саттық аймағында (шамамен ) кең ауқымды коммерциялық және өнеркәсіптік даму орын алды, бұл Heideweg-те бұрыннан бар еді. 2009 жылы Дахсбергте қосымша сауда аймағы ашылды, алғашқы жоба 2013 жылдың басында пайдалануға берілді. Сонымен қатар, 2005 жылға дейін Роттбицте екінші сауда аймағы дамыды, онда құрылыс материалдары орталығы, бірнеше жеңілдетілген бағадағы дүкендер және жанармай құю станциялары бар. 2002 жылдың соңында ашылған Intercity Express (ICE) үшін Кельн-Франкфурт жоғары жылдамдықты теміржол желісі A3 автобанына параллель аудан арқылы өтеді, үш туннель мен екі көпірден тұрады, оның ішінде солтүстіктен оңтүстікке қарай Логебах аңғарындағы көпір (оның солтүстік бөлігі, автобандағы көпір сияқты, Кенигсвинтерде орналасқан), ауданның орталық бөлігінің астындағы Эгидинберг туннелі, Кохенбах аңғарындағы көпір және автокөлік жолының шығуының астындағы Роттбиц туннелі. Ең жақын ICE станциясы Зигбург/Бонн, Рейн-Сиг округінің әкімшілік орталығы Зигбургте орналасқан. Шмельцальштрассе (Шмельц аңғары жолы, Landesstraße 144) Эгидинбергті Бад-Хоннефтің төменгі бөлігімен байланыстырады. Бұл жолдағы трафиктің көп бөлігі A3 автобанына өтеді. Landesstraße 143, Роттбицтен төменгі аудан шекарасынан басталады, Эгидинбергті солтүстікке қарай Оберплейспен байланыстырады. Ол 1938 жылы салынған тас көпір арқылы A3 автобанын кесіп өтеді, бұл «Westerwälder Tor» деп аталады. Бұл Рейхсаутобан жүйесінің құрылысынан қалған сирек тас көпірлердің бірі және көркемдік ескерткіш болып табылады. Ауданның Jillienberger деп аталатын өзіндік сыра маркасы бар, ол жергілікті диалекттегі Aegidienberg, Jillienberch немесе Jillienberg сөздерінен алынған. Сондай-ақ, Aegidienberger деп аталатын жылқы тұқымы бар, оны жергілікті Фельдманн шаруашылығы көбейтеді. Исландия жылқысы сияқты, Aegidienberger де жүріс жылқысы болып табылады.
The A3 autobahn crosses the district from north west to south east for North of Aegidienberg, it crosses the Logebach on a bridge long, half of which lies within the Ittenbach district of Königswinter. In the eastern part of Aegidienberg is the Bad Honnef/Linz motorway exit, which forms the basis of the district's good traffic infrastructure. Especially in the village of Rottbitze, it has led since the year 2000 to extensive commercial and industrial development on the Vogelsbitze/Zilzkreuz commercial estate (approximately ), to the south of what was already present on the Heideweg. An additional commercial estate on the Dachsberg was inaugurated in 2009; the first project was inaugurated there in early 2013. In addition, by 2005 a second commercial area had developed in Rottbitze with, among other services, a building supplies centre, several discount shops and filling stations. The Cologne Frankfurt high speed rail line for the Intercity Express (ICE), which opened late in 2002, runs through the district parallel to the A3, with three tunnels and two bridges, including from north to south the Logebach Valley bridge (the northern part of which, like the motorway bridge, is in Königswinter), ; the Aegidienberg tunnel under the central section of the district, ; the Kochenbach Valley bridge, ; and the Rottbitze Tunnel under the motorway exit, The section of track crossing the hillside fields of the Kluse farm was originally laid on the surface but later lowered into a tunnel or hard floored cutting long. The closest ICE station, Siegburg/Bonn, is in Siegburg, the administrative centre of the Rhein Sieg Kreis. The Schmelztalstraße (Schmelz Valley Road, Landesstraße 144) connects Aegidienberg to the lowland portion of Bad Honnef. A large amount of the traffic on this road is through traffic to the A3. Landesstraße 143, which begins on the border of the district below Rottbitze, connects Aegidienberg with Oberpleis, to the north. It crosses the A3 between Hövel and Brüngsberg on a stone bridge built in 1938, the so called Westerwälder Tor. This is one of the few remaining stone bridges from the construction of the Reichsautobahn system, and is an artistic landmark. The district has its own brand of beer, Jillienberger, from the local dialect version of Aegidienberg, Jillienberch or Jillienberg. There is also a breed of horse called Aegidienberger; they are bred by the local Feldmann stud farm. Like the Icelandic horse, the Aegidienberger is a gaited horse.
Қоғамдық нысандар
Бад-Хоннефке қосылуына қарамастан, Эгидинберг белгілі бір тәуелсіздігін сақтап келді; ол Солтүстік Рейн-Вестфалия округінің соңғы заңдарында Рейн-Сиг округінде ерекше мәртебеге ие деп танылды, сондықтан Эгидинберг ауылының 15 мүшеден тұратын округтік комитеті құрылды, ол тек жергілікті мәселелерге қатысты шешімдер қабылдауға уәкілді. Бұл комитет ауылдың орталығындағы Эгидиусплацта орналасқан ғимаратта жиналады, сондай-ақ онда Бад-Хоннеф қалалық әкімшілігінің бөлімшесі, азаматтарға кеңес беру бюросы және Бонн полициясының хабарлау бекеті орналасқан. Ауданның әртүрлі бөліктерінде – Эгидинберг ауылында екеу, Хёэде екеу және Орсхайдте біреу – бес балабақша немесе күндізгі орталықтан басқа, Эгидинбергте Теодор Вайнц мектебі аталған қалалық Grundschule (бастауыш мектеп) бар. Сибенгебирге таулы аймағының барлық ауданына арналған кешенді мектеп құру жоспарлары әзірге сәтті аяқталған жоқ. Католик және протестант шіркеулері де әрқайсынан қоғамдық кітапхананы ұстап тұрады, католиктер бір балабақшаны (отбасылық орталық ретінде сертификатталған) ұсынады, ал протестанттар екі балабақшаны ұсынады. Эгидинбергте Химбергтің оңтүстік жағындағы Роттбицеде спорт орталығы бар; 2010 жылдан бері онда жасанды газон төселген.
Despite incorporation into Bad Honnef, Aegidienberg has retained a certain independence; it is recognised in the latest North Rhine Westphalian district law as having a special status within the Rhein Sieg Kreis, and for that reason the village of Aegidienberg has a 15 member district committee empowered to take decisions concerning purely local matters. This meets in a building in the Aegidiusplatz in the centre of the village which also houses a branch office of the Bad Honnef town administration, a citizens' advice bureau and a reporting station of the Bonn Police. In addition to five kindergartens or daycare centres in various parts of the district—two in the village of Aegidienberg, two in Höhe and one in Orscheid—there is a town Grundschule (primary school), the Theodor Weinz Schule, in Aegidienberg. Plans to establish a comprehensive school for the entire mountain area of the Siebengebirge have so far been unsuccessful. The Catholic and Protestant parishes also each maintain a public library, and the Catholics offer one kindergarten (certified as a family centre) and the Protestants two. Aegidienberg has a sports centre in Rottbitze, on the south side of the Himberg; since 2010 it has had artificial turf.